Komentarz do ustawy Prawo Oświatowe - Art. 5

Komentowany przepis został wprost, w niezmienionej formie, przeniesiony z art. 4 ustawy o systemie oświaty. Stanowi on główną wskazówkę interpretacyjną, określającą, czym powinien kierować się nauczyciel w prowadzonych przez niego działaniach dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy odwołujące się do pojęcia dobra dziecka znajdują się w szeregu aktów prawnych, w szczególności z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego. Przykładem jest art. 58 k.r.o. (zgodnie z którym sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka; rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia) lub art. 5791 § 3 k.p.c. (na mocy którego sąd opiekuńczy okresowo, nie rzadziej niż raz na sześć miesięcy, dokonuje oceny sytuacji dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej w celu ustalenia możliwości powrotu dziecka do rodziny; jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd wszczyna postępowanie o pozbawienie władzy rodzicielskiej jego rodziców). Powyższe pozostaje w spójności z wartościami wskazanymi w przepisach ratyfikowanej przez Polskę Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych z 20 listopada 1989 r. o prawach dziecka (Dz.U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526), gdzie akcentowana jest nadrzędna zasada, jaką jest zabezpieczenie dobrostanu dziecka w działalności całego aparatu państwa. Zgodnie art. 3 ust. 1 konwencji: Jak wskazuje Trybunał Konstytucyjny, dobro dziecka stanowi swoistą konstytucyjną klauzulę generalną, której rekonstrukcja powinna się odbywać poprzez odwołanie do aksjologii konstytucyjnej i ogólnych założeń systemowych (wyrok TK z 28 kwietnia 2003 r., K 18/02, OTK-A 2003, nr 4, poz. 32).