Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 padziernika 2007 r., sygn. II SA/Wr 184/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Olga Białek (sprawozdawca), Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2007r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we W. M W sprawy ze skargi Gminy D. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania drogi - ul. P. w M. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w całości; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości; III. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz Gminy D. kwotę 340 /słownie: trzysta czterdzieści/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7, art. 59 g ust. 1 oraz art. 59 f ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.) w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. o szczególnych zasadach remontów i odbudowy obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych wskutek powodzi (Dz.U. Nr 80, poz. 492) wymierzył Gminie Wiejskiej D. karę z tytułu nielegalnego użytkowania drogi - ul. P. w M., w wysokości 7 500 zł, stanowiącej iloczyn: stawki - "s" powiększonej dziesięciokrotnie (s= 500x10=5000 zł), współczynnika kategorii obiektu budowlanego - "k" (k=1) i współczynnika wielkości obiektu - "w" (w=1,5), ustalając obowiązek uiszczenia tej kary w ciągu 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie samowolnego przystąpienia do użytkowania opisanej wyżej drogi po dokonaniu jej odbudowy w latach 1997-1998, wszczęte zostało z urzędu. Ustalono, że odbudowa drogi dokonana została na podstawie ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. o szczególnych zasadach remontów i odbudowy obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych wskutek powodzi, co wynika ze zgłoszenia Wójta Gminy D. z dnia 2 października 1997 r. Stwierdzono również, że dokonując zgłoszenia, Wójt jako podstawę prawną tej czynności przywołał art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. , który stanowił, że odbudowa obiektów liniowych (w tym również drogi) nie wymaga pozwolenia na budowę a jedynie zgłoszenia. W samej treści zgłoszenia zamierzone roboty budowlane określił jednak jako remont ulicy P.. W oparciu o powyższe ustalenia, jak również na podstawie oświadczeń pracowników Urzędu Gminy w D., oceniono, że w rzeczywistości Gmina D. dokonała odbudowy przedmiotowej drogi. W konsekwencji przyjęto, że zgłoszenie planowanych robót /pomimo błędnego oznaczenia ich rodzaju/ było prawidłowe. Powyższe ustalenia pozwoliły organowi na przyjęcie, że po zakończeniu odbudowy drogi, na Gminie ciążył obowiązek zgłoszenia zakończenia wykonanych robót budowlanych, o czym stanowił wprost art. 10 przywołanej wyżej ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. Zgromadzone w toku postępowania dokumenty potwierdziły jednak bezsprzecznie, że Gmina D. takiego zgłoszenia nie dokonała. Ponieważ przepisy ww. ustawy nie normowały kwestii karnych z tytułu niedopełnienia obowiązków z niej wynikających, dlatego też - zdaniem organu - w tym zakresie zastosowanie znajdowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /art. 2 ust.2 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r./. Skoro zatem przystąpiono do użytkowania drogi z naruszeniem obowiązków z tym związanych tj. bez zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu jej odbudowy, należało zastosować przepis art. 57 ust 7 ustawy Prawo budowlane i na tej podstawie wymierzyć Gminie karę z tytułu nielegalnego użytkowania drogi. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił podstawy prawne i sposób wyliczenia kary.