(1)

6 marca 2025 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu sklejki z drewna miękkiego pochodzącej z Federacyjnej Republiki Brazylii („państwo, którego dotyczy postępowanie” lub „Brazylia”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(2)

Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej 20 stycznia 2025 r. przez Softwood Plywood Consortium („skarżący”). Skarga została złożona w imieniu przemysłu Unii zajmującego się produkcją sklejki z drewna miękkiego („produkt objęty postępowaniem”) w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które były wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2025/922 (3) („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) Komisja poddała rejestracji przywóz sklejki z drewna miękkiego pochodzącej z Brazylii.

(4)

Zgodnie z art. 19a rozporządzenia podstawowego w dniu 7 października 2025 r. Komisja przedstawiła stronom podsumowanie dotyczące zaproponowanych ceł oraz szczegóły dotyczące obliczania marginesów dumpingu i marginesów odpowiednich do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł Unii. Zainteresowane strony poproszono o przedstawienie uwag na temat prawidłowości obliczeń w ciągu trzech dni roboczych.

(5)

4 listopada 2025 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2025/2219 (4) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz sklejki z drewna miękkiego pochodzącej z Brazylii.

(6)

Jak określono w motywach 225 i 226 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, na etapie wcześniejszego informowania Komisja otrzymała uwagi od producenta eksportującego Indústria de Compensados Guararapes Ltda („Guararapes”) i odpowiednio skorygowała margines dumpingu dla tego producenta.

(7)

Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), w terminie przewidzianym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych następujące zainteresowane strony przedłożyły uwagi na piśmie, w których wyraziły swoją opinię na temat tymczasowych ustaleń:

(8)

Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono przedstawienie argumentów. Odbyły się posiedzenia wyjaśniające z udziałem skarżącego i ABIMCI oraz objętego próbą producenta eksportującego Guararapes.

(9)

Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji, które uznała za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Dokonując ostatecznych ustaleń, Komisja przeanalizowała uwagi przedstawione przez zainteresowane strony i w stosownych przypadkach zmieniła swoje tymczasowe wnioski.

(10)

Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Brazylii („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono termin do zgłaszania uwag na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.

(11)

Następujące zainteresowane strony przedłożyły uwagi na piśmie, w których wyraziły swoją opinię na temat ostatecznych ustaleń:

(12)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i ujawnienia ostatecznych ustaleń, PTIA powtórzył swój argument dotyczący traktowania na zasadzie poufności niektórych wskaźników szkody zawartych w skardze, twierdząc, że Komisja nie odniosła się w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych do kwestii, czy istnieje uzasadniona przyczyna takiego poufnego traktowania danych skonsolidowanych.

(13)

Komisja uznała, że istniał odpowiedni powód traktowania na zasadzie poufności, gdyż nawet w przypadku danych zagregowanych zainteresowane strony –– w tym same przedsiębiorstwa należące do skarżącej organizacji – mieliby możliwość wydedukowania danych dotyczących grupy przedsiębiorstw. Przedstawione przedziały i indeksy umożliwiły innym zainteresowanym stronom skorzystanie z prawa do obrony oraz wystarczające zrozumienie zmian wskaźników szkody, na których oparto skargę. Dlatego Komisja uznała, że warunki art. 19 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione.

(14)

Komisja potwierdza zatem ustalenia zawarte w motywach 6–31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(15)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń nieobjęty próbą producent eksportujący Itamarati Industria de Compensados Ltda skontaktował się z Komisją i zwrócił się o skorygowanie nazwy przedsiębiorstwa w załączniku do rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(16)

Przedsiębiorstwo wprowadziło swoją nazwę do systemu kontroli wyrywkowej, przy czym przetłumaczyło ją również na język angielski, a tłumaczenie to zostało przyjęte jako nazwa przedsiębiorstwa w załączniku.

(17)

Dnia 5 grudnia 2025 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano sprostowanie (5) w celu skorygowania tego błędu pisarskiego.

(18)

Na ostatecznym etapie dochodzenia przeprowadzono dalsze wizyty weryfikacyjne na terenie następujących przedsiębiorstw:

Importerzy

Użytkownicy

(19)

W motywie 48 rozporządzenia tymczasowego określono definicję produktu objętego dochodzeniem, a mianowicie sklejki składającej się wyłącznie z arkuszy drewna (innego niż bambus), przy czym grubość żadnej warstwy nie przekracza 6 mm, z obiema warstwami zewnętrznymi z drzew iglastych, nawet powleczonej lub pokrytej powierzchniowo („sklejka z drewna miękkiego”), obecnie objętej kodem CN 4412 39 00 („produkt objęty dochodzeniem”).

(20)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych PTIA powtórzył swoje twierdzenie, że sklejka z drewna sosnowego i sklejka z drewna świerkowego są różnymi produktami, których nie można uwzględnić w jednej definicji produktu. W tym względzie PTIA argumentował, że Komisja nie wyjaśniła w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, dlaczego wysoka zawartość żywicy była istotną cechą charakterystyczną przy ocenie zamienności produktów, podczas gdy inne czynniki, takie jak moduł sprężystości, wytrzymałość na zgniatanie lub moduł pęknięcia, nie były takimi cechami. PTIA odniósł się do sprawy dotyczącej sklejki z drewna twardego, w której Komisja stwierdziła, że różnych gatunków z rodziny „drewna twardego” w sensie botanicznym nie można zgrupować w ramach tej samej definicji produktu.

(21)

PTIA powtórzył również, że sklejka z drewna świerkowego i sosnowego produkowana w UE spełnia wymóg dotyczący zastosowania konstrukcyjnego, podczas gdy brazylijska sklejka z drewna sosnowego jest zazwyczaj płytami niskiej jakości, wykorzystywanymi głównie w zastosowaniach innych niż konstrukcyjne. PTIA zażądał przeprowadzenia analizy segmentów rynku, ponieważ jego zdaniem sosna i świerk nie są zamienne.

(22)

Komisja stwierdziła, że dodatkowe cechy charakterystyczne określone przez PTIA nie doprowadziły do innego zastosowania ani kanału dystrybucji. Ponadto przywożona brazylijska sklejka z drewna sosnowego była certyfikowana do celów konstrukcyjnych, podczas gdy nie wszystkie sprzedawane w Europie sklejki z drewna miękkiego posiadają taki certyfikat. Drewno jest produktem naturalnym, dlatego też jego właściwości różnią się nawet w obrębie tego samego gatunku drewna.

(23)

Komisja ustaliła, że w przypadku zastosowań konstrukcyjnych użytkownicy wymagali certyfikacji, natomiast w przypadku zastosowań niekonstrukcyjnych sprzedawcy lub importerzy nie inwestowali w certyfikację. Sama certyfikacja nie zmieniła jednak właściwości. Nawet bez certyfikacji jako odrębnego kryterium numery kontrolne produktu zastosowane przez Komisję w toku dochodzenia zapewniały wystarczające rozróżnienie między poszczególnymi cechami jakościowymi.

(24)

W związku z tym sytuacja nie jest porównywalna z przytoczonym rozróżnieniem w sprawie dotyczącej sklejki z drewna twardego.

(25)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń PTIA ponownie stwierdził, że sklejka z drewna sosnowego i sklejka z drewna świerkowego są odrębnymi produktami oraz że to, czy sklejka została certyfikowana do użytku konstrukcyjnego, czy też nie, miało wpływ na jakość i zastosowanie paneli. PTIA ponownie zwrócił się o przeprowadzenie analizy segmentów rynku, z poddziałem na sosnę i świerk.

(26)

PTIA nie przedstawił żadnych nowych faktów ani argumentów, które mogłyby zmienić wcześniejsze wnioski Komisji.

(27)

Komisja odrzuciła ten argument i potwierdziła swój wniosek przedstawiony w motywie 62 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(28)

Nie otrzymano żadnych uwag dotyczących obliczenia wartości normalnej. Komisja potwierdziła zatem swoje tymczasowe ustalenia przedstawione w motywach 63–78 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(29)

W swoich uwagach do ujawnienia tymczasowych ustaleń skarżący zwrócił się do Komisji o skonstruowanie ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do brazylijskiego producenta eksportującego Nereu Rodrigues & Cia Ltda („Nereu”), którego sprzedaż odbywała się za pośrednictwem powiązanego z nim przedsiębiorstwa handlowego w Brazylii na rzecz pierwszego niezależnego klienta w Unii, oprócz dostosowania już dokonanego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

(30)

Skarżący twierdził, że sprzedaż dokonywana przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe do Unii była niewiarygodna ze względu na powiązanie między eksporterem a przedsiębiorstwem handlowym.

(31)

Komisja odrzuciła ten argument, ponieważ, jak wyjaśniono w motywach 84–87 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, stwierdziła, że przedmiotowe przedsiębiorstwo handlowe pełniło funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji.

(32)

W rezultacie Komisja dostosowała cenę eksportową sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego i nie może dalej dostosowywać ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do tych samych kosztów i funkcji przedsiębiorstwa handlowego.

(33)

Późniejsza sprzedaż dokonana przez powiązane brazylijskie przedsiębiorstwo handlowe pierwszemu niezależnemu klientowi i importerowi niepowiązanemu w Unii została uznana za wiarygodną. W aktach sprawy nie ma dowodów na istnienie porozumienia kompensacyjnego ani powiązania między powiązanym przedsiębiorstwem handlowym a importerem niepowiązanym. Cena eksportowa jest zatem ceną faktycznie zapłaconą za produkt sprzedany na wywóz do Unii zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, skorygowaną na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, jak wyjaśniono powyżej.

(34)

Art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie ma zastosowania do sytuacji, w której istnieje wiarygodna cena eksportowa oparta na sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii.

(35)

W rezultacie wniosek skarżącego o zastosowanie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do wywozu dokonywanego przez Nereu za pośrednictwem powiązanego z nim brazylijskiego przedsiębiorstwa handlowego został odrzucony.

(36)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń skarżący ponownie zwrócił się do Komisji o dostosowanie ceny eksportowej między powiązanym brazylijskim przedsiębiorstwem handlowym a pierwszym niezależnym klientem w Unii na podstawie relacji między producentem eksportującym Nereu a powiązanym z nim przedsiębiorstwem handlowym.

(37)

Komisja odrzuciła twierdzenie skarżącego, że cena eksportowa uzgodniona między powiązanym przedsiębiorstwem handlowym a pierwszym niezależnym klientem musi być automatycznie niewiarygodna ze względu na związek między producentem eksportującym a powiązanym z nim przedsiębiorstwem handlowym. Komisja nie widziała powodu, aby odrzucić tę cenę eksportową na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i skonstruować cenę eksportową między przedsiębiorstwem handlowym a pierwszym niezależnym klientem jako cenę na granicy Unii.

(38)

Skarżący ponownie argumentował, że uzasadnioną kwotę zysku należy usunąć z ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, w ramach konstruowania ceny eksportowej na granicy Unii, a następnie ponownie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, aby zapewnić obiektywne porównanie ceny eksportowej z wartością normalną.

(39)

Komisja ponownie odrzuciła ten argument, ponieważ cenę eksportową między powiązanym przedsiębiorstwem handlowym w Brazylii a importerem niepowiązanym uznano za wiarygodną, a zatem dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie było uzasadnione.

(40)

Komisja potwierdziła zatem swoje tymczasowe ustalenia przedstawione w motywach 79 i 80 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(41)

W swoich uwagach dotyczących ujawnienia tymczasowych ustaleń skarżący zwrócił się do Komisji o rozważenie wyższej marży zysku przy obliczaniu dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do sprzedaży dokonywanej przez Nereu za pośrednictwem powiązanego z nim przedsiębiorstwa handlowego.

(42)

Komisja odrzuciła ten wniosek. Marża zysku zastosowana do dostosowania opierała się na zysku dwóch zweryfikowanych importerów niepowiązanych z przywozu i odsprzedaży sklejki z drewna miękkiego. Skarżący nie udostępnił żadnych innych zweryfikowanych marż zysku dla importera sklejki z drewna miękkiego.

(43)

W swoich uwagach do ujawnienia ostatecznych ustaleń skarżący ponownie zwrócił się do Komisji o zastosowanie wyższej marży zysku w odniesieniu do dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego oraz o odrzucenie zweryfikowanego średniego zysku dwóch importerów niepowiązanych ze sprzedaży przywożonej sklejki z drewna miękkiego.

(44)

Skarżący zwrócił się do Komisji o uznanie tego zweryfikowanego zysku za nieuzasadniony i zastąpienie go hipotetycznym zyskiem „powyżej standardowego zysku wynoszącego 6 %”. Skarżący powołał się na różne precedensy dotyczące tego wniosku, w tym na sprawę T-190/08, CHEMK i KF/Rada (6).

(45)

Skarżący stwierdził, że w pkt 30 wspomnianego wyroku Trybunał dał Komisji wybór „między zastosowaniem rzeczywistej marży powiązanego importera lub fikcyjnej marży importerów niepowiązanych, z jedynym ograniczeniem, by marża ta była uzasadniona”.

(46)

Komisja zauważyła, że w pkt 30 tego wyroku wskazano w istocie, iż „art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego należy interpretować w ten sposób, że pozostawia on instytucjom wybór między zastosowaniem rzeczywistej marży powiązanego importera lub fikcyjnej marży importerów niepowiązanych, z jedynym ograniczeniem, by marża ta była uzasadniona”.

(47)

Komisja zweryfikowała dwóch importerów niepowiązanych i stwierdziła, że zysk osiągnięty z przywozu i odsprzedaży sklejki z drewna miękkiego był na uzasadnionym poziomie, zgodnie z wyrokiem, o którym mowa powyżej.

(48)

Skarżący odniósł się również do ogólnego zysku dwóch importerów, który został zweryfikowany, i stwierdził, że różnica między ogólnym zyskiem tych przedsiębiorstw a zyskiem stwierdzonym w ich przywozie i odsprzedaży sklejki z drewna miękkiego budzi poważne wątpliwości co do wiarygodności danych wykorzystanych przez Komisję w dostosowaniu na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

(49)

Podczas weryfikacji dwóch importerów Komisja sprawdziła i zweryfikowała zysk przedsiębiorstw jako całości oraz ich zysk z przywozu i odsprzedaży sklejki z drewna miękkiego i była usatysfakcjonowana zarówno ze zweryfikowanych danych, jak i z przyczyn różnicy.

(50)

Dwóch importerów, którzy zostali zweryfikowani, w swojej odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń stwierdziło, że ich ogólne marże zysku obejmowały inne produkty przynoszące różne zyski, niezwiązane z produktem objętym postępowaniem. Sklejka z drewna miękkiego z Brazylii jest dla nich produktem klasy towarowej, który nie generuje wysokiej marży. Zysk jest dla nich wynikiem ilości, a nie ceny.

(51)

Na tej podstawie argument skarżącego został ponownie odrzucony i nie wprowadzono żadnych zmian w zysku wykorzystanym wcześniej do obliczenia dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

(52)

Komisja potwierdziła zatem swoje tymczasowe ustalenia przedstawione w motywach 81–87 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(53)

Wobec braku uznanych argumentów dotyczących obliczania marginesu dumpingu niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywie 94 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(54)

W swoich uwagach do ujawnienia tymczasowych ustaleń skarżący zwrócił się do Komisji o ujawnienie metodyki zastosowanej do ustalenia ceny na granicy Unii („cena CIF”) w przypadku, gdy cena eksportowa nie była ceną na granicy Unii.

(55)

Komisja potwierdziła, że w przypadku gdy ceny eksportowe są na poziomie ex-works („EXW”) lub na bazie FOB, producenci eksportujący są zobowiązani do obliczenia ceny eksportowej na granicy Unii. Producenci eksportujący dokonują tego, korzystając z danych pochodzących z ich własnych cen eksportowych na poziomie CIF albo z potwierdzonych kwotowań od spedytorów w odniesieniu do kosztów do granicy Unii.

(56)

Tę metodę zastosowano w przedmiotowym dochodzeniu, gdy cena eksportowa nie była ceną na granicy Unii. Zgodnie z wnioskami objętych próbą producentów eksportujących nie ujawniono żadnych informacji dotyczących konkretnych przedsiębiorstw.

(57)

W swoich uwagach do ujawnienia ostatecznych ustaleń skarżący zwrócił się o dalsze ujawnienie rodzaju kosztów dodanych do ceny eksportowej w celu obliczenia wartości CIF.

(58)

Komisja potwierdziła, że kosztami dodanymi do ceny eksportowej ex-works są koszty frachtu do portu wywozu; koszty przeładunku i załadunku; koszty frachtu morskiego i ubezpieczenie do portu wejścia do Unii. W przypadku gdy cena eksportowa jest ceną FOB, zwykłymi dodanymi kosztami są koszty frachtu morskiego i ubezpieczenia do portu wejścia do Unii.

(59)

Skarżący ponownie zwrócił się o te informacje w odniesieniu do każdego objętego próbą producenta eksportującego. Komisja potwierdziła, że nie może ujawnić dostosowania dokonanego w celu obliczenia wartości CIF każdego objętego próbą producenta eksportującego, nawet w przedziałach, ponieważ ujawnienie to wiązałoby się z ujawnieniem kosztów, które każdy objęty próbą producent eksportujący sam poniósł, a także warunki dostawy i uzgodnienia handlowe poszczególnych producentów eksportujących.

(60)

Zmianę ceny CIF producenta eksportującego Indústria de Compensados Guararapes Ltda między okresem wcześniejszego informowania a cłami tymczasowymi wyjaśniono w motywach 225 i 226 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Uznano, że dalsze ujawnienie nie jest konieczne, aby skarżący mógł skorzystać z prawa do obrony.

(61)

Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF (koszt, ubezpieczenie, fracht) na granicy Unii przed ocleniem, są następujące. Jak określono w motywie 89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych producent eksportujący Nereu Rodrigues & Cia Ltda nie stosował dumpingu.

(62)

Wobec braku jakichkolwiek uwag ustalenia zawarte w motywach 95 i 96 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.

(63)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 97–99 rozporządzenia tymczasowego.

(64)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 100–110 rozporządzenia tymczasowego.

(65)

W następstwie rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ABIMCI i PTIA ponownie zakwestionowały wykorzystanie 2021 r. jako punktu odniesienia (roku referencyjnego) dla analizy szkody, argumentując, że w 2021 r. i 2022 r. przemysł wychodził z kryzysu wywołanego COVID-19, w związku z czym nie jest to reprezentatywny rok do celów analizy szkody. ABIMCI i PTIA przedstawiły już ten argument dotyczący skargi i wszczęcia postępowania, jak stwierdzono w motywie 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń PTIA powtórzył argument.

(66)

Argumentowały one, że rok 2021 był rokiem odbicia po załamaniu popytu w 2020 r. spowodowanym pandemią COVID-19 oraz że wykorzystanie 2021 r. jako poziomu bazowego groziło przeszacowaniem niektórych tendencji, które najprawdopodobniej wynikały z innych czynników.

(67)

Przedsiębiorstwa te twierdziły również, że ustalenie Komisji zawarte w motywie 31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że okres badany wybrany na potrzeby oceny szkody jest zgodny z jej przyjęta praktyką, nie ma pierwszeństwa przed wymogiem prawnym, zgodnie z którym ustalenie szkody musi opierać się na obiektywnej ocenie. Strony argumentowały, że opierając się na danych dotyczących rentowności z 2017 r. w celu ustalenia marginesu szkody, Komisja przyznała, że wskaźniki sprzed 2021 r. mogą zapewnić dokładniejszy i bardziej reprezentatywny obraz normalnych warunków przemysłu.

(68)

Komisja doprecyzowała, że w motywie 31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie odniosła się do swojej praktyki, która przewiduje analizę istotnej szkody na przestrzeni trzech lat kalendarzowych i w okresie objętym dochodzeniem, jako nadrzędnej wobec wymogu prawnego obiektywnej oceny.

(69)

Wręcz przeciwnie, gromadzenie danych w tym okresie gwarantowało, że żadne zdarzenia z jednego roku nie determinowały samodzielnie analizy szkody. W związku z tym Komisja nie tylko przeprowadziła analizę od początku do końca okresu badanego, ale także przeanalizowała rozwój sytuacji w poszczególnych latach, który doprowadziły do zmian w okresie od 2023 r. do okresu objętego dochodzeniem, w celu określenia szkody w okresie objętym dochodzeniem.

(70)

Żadna ze stron nie twierdziła, że na sytuację na rynku w 2023 r. lub w okresie objętym dochodzeniem miała wpływ pandemia COVID-19. Ważne było przeanalizowanie tendencji w okresie badanym oraz od 2023 r. do okresu objętego dochodzeniem.

(71)

Komisja odrzuciła zatem argument, że dane zgromadzone za okres badany, które były zgodne z praktyką Komisji, nie pozwalały na obiektywną analizę szkody.

(72)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ABIMCI argumentowało, że spadek wykorzystania mocy produkcyjnych można częściowo wyjaśnić decyzją przemysłu Unii o zwiększeniu mocy produkcyjnych w 2022 r.

(73)

Jak wykazano w tabeli 4 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, moce produkcyjne przemysłu Unii wzrosły jedynie z 1 106 000 m3 w 2021 r. do 1 110 000 m3 w 2022 r. i do 1 113 000 m3 w 2023 r. oraz utrzymywały się na stałym poziomie w okresie objętym dochodzeniem. Spowodowało to wzrost w okresie badanym jedynie o 0,63 %.

(74)

Dla porównania wykorzystanie mocy produkcyjnych w tym samym okresie spadło o 24 %.

(75)

W związku z tym Komisja odrzuciła argument, że wzrost mocy produkcyjnych w 2022 r. lub w dowolnym roku okresu badanego miał istotny wpływ na obniżenie wykorzystania mocy produkcyjnych.

(76)

Komisja potwierdza zatem swój wniosek sformułowany w motywie 119 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(77)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 120–122 rozporządzenia tymczasowego.

(78)

Wobec braku jakichkolwiek uwag, ustalenia przedstawione w motywie 123 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.

(79)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 124–126 rozporządzenia tymczasowego.

(80)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 127–128 rozporządzenia tymczasowego.

(81)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 129–131 rozporządzenia tymczasowego.

(82)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 132–133 rozporządzenia tymczasowego.

(83)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 134–135 rozporządzenia tymczasowego.

(84)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 136–141 rozporządzenia tymczasowego.

(85)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ABIMCI nie zgodziło się z wnioskiem Komisji, że przemysł Unii poniósł szkodę, argumentując, że przemysł Unii był w stanie sprzedać swoją całkowitą produkcję.

(86)

Komisja ustaliła, że zdolność przemysłu Unii do sprzedaży całkowitej wielkości produkcji nie była wskaźnikiem, który wykluczałby szkodę, ponieważ sama wielkość produkcji zmniejszyła się w okresie badanym w odpowiedzi na presję rynkową wywieraną przez przywóz po niskich cenach. Spadek wykorzystania mocy produkcyjnych i zysku świadczył o tym, że przemysł Unii poniósł szkodę. Nawet gdyby wysoki zysk w 2022 r. został osiągnięty w wyniku niezwykle wysokiego popytu w tym roku, znaczny spadek zysku od 2023 r. do okresu objętego dochodzeniem świadczy o tym, że przemysł Unii nie mógł już sprzedawać swojej produkcji z uzasadnionym zyskiem w okresie objętym dochodzeniem.

(87)

Komisja potwierdziła zatem swój wniosek przedstawiony w motywie 145 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że przemysł Unii poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(88)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ABIMCI nie zgodziło się z wnioskiem Komisji, że istniał związek przyczynowy między szkodą poniesioną przez przemysł Unii a przywozem sklejki z drewna miękkiego pochodzącej z Brazylii. ABIMCI argumentowało, że przywóz z Brazylii w okresie objętym dochodzeniem był niższy niż w 2022 r. oraz że imponujący wzrost wielkości przywozu w 2022 r. wynikał z wysokiego popytu.

(89)

ABIMCI argumentowało ponadto, że przy przyjęciu roku 2019 jako punku wyjścia ceny importowe z Brazylii wykazywały średnio wzrost i były znacznie wyższe w okresie objętym dochodzeniem niż w 2020 r.

(90)

ABIMCI argumentowało ponadto, że przywóz z Brazylii był jedynie zgodny z tendencją w zakresie konsumpcji.

(91)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych PTIA stwierdził, że nie ma związku przyczynowego między szkodą poniesioną przez przemysł Unii a przywozem drewna miękkiego pochodzącego z Brazylii, ponieważ wielkość przywozu w 2021 r. była historycznie niska, a dopiero później wielkość przywozu wzrosła.

(92)

Komisja stwierdziła, że nieznaczny spadek wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych z Brazylii od 2022 r. do okresu objętego dochodzeniem nie świadczył o braku związku przyczynowego. Jak wskazało samo ABIMCI, w latach 2021 i 2022 na rynku unijnym istniał wysoki popyt. Komisja uznała zatem, że o istnieniu związku przyczynowego bardziej świadczy fakt, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z Brazylii znacznie zwiększył swój udział w rynku w czasie malejącego popytu w 2023 r. i utrzymał ten wysoki udział w rynku w okresie objętym dochodzeniem, który to udział zmniejszył się jedynie nieznacznie w okresie objętym dochodzeniem. Ze względu na ten wysoki udział w rynku, w połączeniu z niskimi, malejącymi cenami importowymi, przywóz z Brazylii po cenach dumpingowych wywarł silną presję cenową na przemysł Unii, który nie był w stanie podnieść swoich cen zgodnie z rosnącymi kosztami.

(93)

Komisja stwierdziła, że pojedyncze porównanie cen całego przywozu z Brazylii od 2019 r. lub 2020 r. do okresu objętego dochodzeniem nie jest wskaźnikiem istnienia związku przyczynowego, ponieważ nie uwzględnia ono innych czynników, takich jak koszty produkcji w tych latach w porównaniu z okresem objętym dochodzeniem. Ponadto analiza Komisji dotyczyła rozwoju przywozu po cenach dumpingowych z Brazylii, a nie łącznego przywozu z Brazylii, do którego odnosi się ABIMCI.

(94)

Komisja ustaliła, że wielkość przywozu towarów po cenach dumpingowych z Brazylii wzrosła bardziej niż wzrost konsumpcji w Unii w 2022 r. Ponadto wielkość tego przywozu zmniejszyła się w mniejszym stopniu niż spadek konsumpcji w 2023 r., który doprowadził do znacznego wzrostu udziału w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych z Brazylii w 2023 r., przy czym ten udział w rynku utrzymał się również w okresie objętym dochodzeniem.

(95)

Komisja stwierdziła, że argument PTIA, iż przywóz z Brazylii dopiero co wzrósł z rekordowo niskiego poziomu w 2021 r., nie uwzględnia znacznego wzrostu udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych z Brazylii w 2023 r. i utrzymania tego wysokiego poziomu, przy jedynie niewielkim spadku w okresie objętym dochodzeniem.

(96)

Komisja ustaliła, że wysoki udział przywozu po cenach dumpingowych z Brazylii w rynku w okresie objętym dochodzeniem w połączeniu z malejącymi cenami dumpingowymi umożliwił temu przywozowi wywieranie znacznej presji cenowej na przemysł Unii, co spowodowało spadek jego rentowności w okresie objętym dochodzeniem.

(97)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń PTIA powtórzył uwagi, które zostały już omówione w motywach 88–92 i nie wniósł żadnych nowych elementów. Komisja odrzuciła zatem argumenty ABIMCI i PTIA i potwierdziła swój wniosek przedstawiony w motywie 154 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym przywóz sklejki z drewna miękkiego po cenach dumpingowych z Brazylii wyrządził istotną szkodę przemysłowi Unii pod względem ceny i w ujęciu realnym.

(98)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 156–158 rozporządzenia tymczasowego.

(99)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 159–165 rozporządzenia tymczasowego.

(100)

Z powodu braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 166–168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(101)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 169–170 rozporządzenia tymczasowego.

(102)

Z powodu braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 171–180 rozporządzenia tymczasowego.

(103)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń PTIA stwierdził, że wyższe koszty produkcji znacznie zmniejszyły rentowność przemysłu Unii, głównie dlatego, że przemysł ten nie był w stanie przenieść zwiększonych kosztów na swoich klientów. PTIA zauważył, że świadczył o tym fakt, iż ceny importowe były niższe niż unijne ceny sprzedaży i koszty w okresie badanym.

(104)

Komisja stwierdziła, że niezdolność przemysłu Unii do przeniesienia wzrostu kosztów produkcji na klientów zbiegła się w czasie ze znacznym wzrostem udziału w rynku przywozu z Brazylii po cenach dumpingowych w 2023 r. i jednoczesnym gwałtownym spadkiem cen importowych. Jak stwierdzono w motywie 173 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w normalnych warunkach rynkowych przemysł Unii byłby w stanie podnieść ceny sprzedaży, aby uwzględnić przynajmniej część wzrostu kosztów surowców i przenieść te koszty na klientów.

(105)

W związku z powyższym argument ten został odrzucony.

(106)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 181–182 rozporządzenia tymczasowego.

(107)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 183–184 rozporządzenia tymczasowego.

(108)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ABIMCI argumentowało, że w 2022 r. objęci próbą producenci unijni podnieśli swoje ceny sprzedaży w UE o 39 %, podczas gdy ich jednostkowe koszty produkcji wzrosły o 22 %. ABIMCI twierdziło, że ten znaczny wzrost cen, który przekroczył poziom niezbędny do zachowania marż, prawdopodobnie wpłynął na wzorce zakupów dokonywanych przez klientów.

(109)

Argumentu tego nie poparto żadnymi dowodami na to, że klienci postanowili nie dokonywać już zakupów od producentów unijnych w latach następujących po 2022 r. ze względu na wzrost cen w 2022 r. Ponadto, jak wykazano w motywie 107 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ceny importowe przywozu towarów po cenach dumpingowych z Brazylii również znacznie wzrosły – o 31 %, co świadczy o tym, że wysoki popyt w 2022 r. umożliwił wszystkim sprzedawcom znaczne podniesienie cen.

(110)

W związku z powyższym Komisja odrzuciła argument ABIMCI.

(111)

Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ABIMCI argumentowało, że inwestycje przemysłu Unii w 2023 r. mogły przyczynić się do niższej rentowności odnotowanej w okresie objętym dochodzeniem, a także mogą wyjaśniać niższy poziom inwestycji i spadek przepływów środków pieniężnych w okresie objętym dochodzeniem.

(112)

Średnie inwestycje przemysłu Unii w latach 2021, 2022 i w okresie objętym dochodzeniem wyniosły 4 507 149 EUR. Chociaż inwestycje w 2023 r. wyniosły 9 092 561 EUR, czyli dwukrotnie więcej, i mogą prowadzić do nieco wyższej amortyzacji w 2023 r. i w okresie objętym dochodzeniem, dodatkowa kwota podlegająca amortyzacji nie jest na tyle duża, aby mogła wyjaśnić znaczną utratę przepływów pieniężnych i rentowności.

(113)

W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(114)

W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń PTIA stwierdził, że Komisja nie odniosła się do dodatkowych czynników podniesionych przez PTIA w jego poprzednich uwagach, które mogłyby naruszyć lub osłabić związek przyczynowy.

(115)

Po pierwsze, PTIA twierdził, że istnienie bezcłowego kontyngentu taryfowego w wysokości 448 500 m3, który zachęca do przywozu sklejki z drzew iglastych do Unii, oznacza, że obecna szkoda poniesiona przez przemysł Unii powstała z winy własnej, biorąc pod uwagę, że kontyngent ustanowiono po uprzednich konsultacjach z przemysłem Unii.

(116)

Po pierwsze, Komisja zauważyła, że produkt objęty postępowaniem mógł być przywożony do Unii w ramach bezcłowego kontyngentu taryfowego (7) w wysokości 448 500 m3 i podlegał zwykłej stawce celnej wynoszącej 7 % po wyczerpaniu kontyngentu. W każdym roku okresu badanego wielkości przywozu z Brazylii do Unii wyczerpywały kontyngent bezcłowy. Istnienie takiego kontyngentu w żaden sposób nie uniemożliwia Komisji przeprowadzenia analizy szkody w ramach obecnego dochodzenia zgodnie z rozporządzeniem podstawowym.

(117)

Ponadto fakt, że przed ustaleniem kontyngentu przeprowadza się konsultacje z przemysłem Unii, nie sprawia, że określenie kontyngentu jest działaniem samego przemysłu Unii. Ponieważ ustanowienie kontyngentu nie jest decyzją przemysłu Unii, Komisja odrzuciła argument, że ustanowienie kontyngentu może być szkodą poniesioną przez przemysł Unii powstałą z jego własnej winy.

(118)

W związku z tym argument ten został odrzucony.

(119)

Po drugie, PTIA argumentował, że przemysł Unii zmagał się z presją konkurencyjną ze strony alternatywnych produktów z drewna, takich jak drewno klejone krzyżowo (CLT) i fornir klejony warstwowo (LVL), co mogło przyczynić się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii. CLT i LVL są produktami o innych właściwościach niż sklejka z drewna miękkiego i nie są przedmiotem niniejszego dochodzenia.

(120)

PTIA nie uzasadnił, w jaki sposób przywóz tych produktów osłabiłby rzeczywisty i istotny związek przyczynowy między dumpingiem a szkodą stwierdzoną w obecnym dochodzeniu. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(121)

Po trzecie, PTIA argumentował, że na wyniki przemysłu Unii miała wpływ cena i dostępność kłód drewna, głównego surowca. Do wzrostu cen surowca Komisja odniosła się już w motywach 172 i 173 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(122)

Jeżeli chodzi o dostępność kłód, PTIA odniósł się do pewnych tymczasowych trudności w pozyskiwaniu surowca przez jednego skarżącego, co nie wskazuje na systemowy problem przemysłu. Argument ten został zatem odrzucony.

(123)

Ponadto PTIA przytoczył pewne zdarzenia dotyczące konkretnych producentów unijnych, twierdząc, że spowodowały one z własnej winy szkodę dla przemysłu Unii. PTIA nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów na poparcie związku między tymi wydarzeniami a pogorszeniem się wyników przemysłu Unii w segmencie sklejki z drewna miękkiego. Argument ten został zatem odrzucony.

(124)

Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 185–190 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(125)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń ABIMCI wyraziło obawy dotyczące polegania przez Komisję na art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego w celu ustalenia ceny docelowej producentów unijnych. ABIMCI argumentowało, że porozumienie antydumpingowe WTO nie zawierało żadnych postanowień dotyczących uwzględnienia przyszłych kosztów przestrzegania przepisów ochrony środowiska w celu dostosowania ceny niewyrządzającej szkody.

(126)

Ramy prawne Komisji dotyczące ustalania ceny docelowej przemysłu Unii stanowi art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego.

(127)

Ponadto ABIMCI zwróciło się o wyjaśnienie konkretnych przyszłych kosztów uwzględnionych na podstawie art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego i zapytało, czy uwzględniono koszty związane z unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji („ETS”), biorąc pod uwagę, że producenci w sektorach podlegających międzynarodowej konkurencji byli uprawnieni do otrzymania znacznych bezpłatnych uprawnień i prawdopodobnie nie napotkaliby dodatkowych kosztów ETS do 2030 r.

(128)

Komisja wyjaśniła, że przy określaniu ceny niewyrządzającej szkody nie uwzględniono kosztów związanych z ETS. Zamiast tego na podstawie art. 7 ust. 2d uwzględniono inne przyszłe koszty niezwiązane z ETS, które producenci unijni mieli ponieść.

(129)

Wobec braku innych uwag motyw 200 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzony.

(130)

W wyniku powyższej oceny wysokości ostatecznego cła antydumpingowego powinny zostać ustalone zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w sposób przedstawiony poniżej:

(131)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 203–205 rozporządzenia tymczasowego.

(132)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 206–208 rozporządzenia tymczasowego.

(133)

Wobec braku jakichkolwiek uwag niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 209–212 rozporządzenia tymczasowego.

(134)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swój wniosek przedstawiony w motywie 213 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(135)

Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego, poziomu środków i interesu Unii oraz uwzględniając art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi Unii przez przywóz produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych.

(136)

W związku z powyższym stawki ostatecznego cła antydumpingowego, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, powinny być następujące:

(137)

Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego w przypadku zmiany nazwy przedsiębiorstwa. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (8). Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie, rozporządzenie dotyczące zmiany nazwy zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(138)

Dane statystyczne dotyczące sklejki z drewna miękkiego są często wyrażane w metrach sześciennych. W Nomenklaturze scalonej określonej w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2025/1926 (9) zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (10) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej nie wskazano takiej dodatkowej jednostki dla kodu CN 4412 39 00 dla sklejki z drewna miękkiego.

(139)

W związku z tym należy dopilnować, by w zgłoszeniu o dopuszczenie do obrotu podawano nie tylko wagę wyrażoną w kilogramach lub tonach, ale także ilość wyrażoną w metrach sześciennych w przypadku przywozu produktu objętego postępowaniem.

(140)

Ze względu na ustaloną wysokość marginesów dumpingu oraz zważywszy na poziom szkody, jaką poniósł przemysł Unii, należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych do wysokości ustalonych na mocy niniejszego rozporządzenia.

(141)

Komisja objęła przywóz produktu objętego dochodzeniem obowiązkiem rejestracji.

(142)

Na ostatecznym etapie dochodzenia przeprowadzono ocenę danych zgromadzonych w kontekście rejestracji. Komisja zbadała, czy kryteria zawarte w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione w odniesieniu do poboru ceł ostatecznych z mocą wsteczną.

(143)

Z analizy Komisji wynika, że nie nastąpił żaden dalszy znaczny wzrost przywozu poza poziomem przywozu sklejki z drewna miękkiego z Brazylii, który spowodował szkodę, w okresie objętym dochodzeniem, jak określono w art. 10 ust. 4 lit. d) rozporządzenia podstawowego.

(144)

Na potrzeby tej analizy Komisja porównała średnią miesięczną wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem ze średnią miesięczną wielkością przywozu w okresie rozpoczynającym się w miesiącu następującym po wszczęciu niniejszego dochodzenia, a kończącym się ostatniego dnia miesiąca, w którym wprowadzono środki tymczasowe (kwiecień 2025 r. – listopad 2025 r.).

(145)

Ponadto, porównując średnią miesięczną wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie od miesiąca następującego po wszczęciu przedmiotowego dochodzenia do miesiąca, w którym wprowadzono środki tymczasowe (kwiecień 2025 r. – listopad 2025 r.), włącznie z tym miesiącem, ze średnią miesięczną wielkością przywozu w analogicznym okresie objętym dochodzeniem (kwiecień 2024 r. – listopad 2024 r.), zaobserwowano spadek wielkości przywozu o 6 %:

Tabela

Przywóz sklejki z drewna miękkiego z Brazylii

(146)

W związku z tym Komisja stwierdziła, że warunki poboru z mocą wsteczną nie zostały spełnione.

(147)

Zgodnie z art. 109 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2024/2509 (11), gdy kwotę należy zwrócić w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do wypłaty należnych odsetek stosuje się stopę oprocentowania stosowaną przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansujących, opublikowaną w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującą pierwszego kalendarzowego dnia każdego miesiąca.

(148)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036,