(1)

15 września 2025 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu włóknin PET typu spunbond pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („państwo, którego dotyczy postępowanie”, „ChRL” lub „Chiny”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(2)

Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 8 sierpnia 2025 r. przez Freudenberg Performance Materials i Johns Manville („skarżący”), jedynych znanych producentów unijnych włóknin PET typu spunbond. Skarga została złożona w imieniu przemysłu Unii zajmującego się produkcją włóknin PET typu spunbond w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które były wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2025/2409 („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) Komisja poddała rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem (3) .

(4)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżących, znanych producentów eksportujących oraz rząd Chin, znanych importerów, użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(5)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

(6)

Po wszczęciu dochodzenia uwagi przedstawili chińska Izba Handlowa ds. Przywozu i Wywozu Wyrobów Tekstylnych (CCCT) (4) i importer Iko Europe NV.

(7)

CCCT utrzymywała, że wielkość przywozu z ChRL ustalono na niewiarygodnej podstawie, ponieważ skarżący zastosowali metodę szacunkową, a nie dane liczbowe pozyskane bezpośrednio od Eurostatu. CCCT stwierdziła również, że rzekomo niskie ceny przywozu z Chin opierały się na wybiórczo wybranych i niespójnie stosowanych danych, takich jak notowania cen i dane dotyczące przywozu. Ponadto CCCT argumentowała, że zgromadzone dowody dotyczące podcięcia cenowego i zaniżania cen były niewystarczające, po części z powodu niewiarygodności wykorzystanych danych dotyczących przywozu.

(8)

Na wstępie Komisja zauważyła, że zbadała skargę zgodnie z art. 5 rozporządzenia podstawowego i uznała, że przesłanki do wszczęcia dochodzenia zostały spełnione, tj. że istnieją wystarczające do wszczęcia dochodzenia dowody istnienia dumpingu, szkody i związku przyczynowego między domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych a domniemaną szkodą.

(9)

Zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia podstawowego skarga zawiera dostępne skarżącym informacje. Normy prawne dotyczące dowodów wymaganych w celu wszczęcia dochodzenia („wystarczające” dowody) są inne od tych, które są wymagane do wstępnego lub ostatecznego stwierdzenia istnienia dumpingu, szkody lub związku przyczynowego. W konsekwencji dowody, których ilość lub jakość jest niewystarczająca do uzasadnienia wstępnego lub ostatecznego stwierdzenia istnienia dumpingu, szkody lub związku przyczynowego, mogą być jednak wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(10)

Komisja zauważyła, że twierdzenie CCCT wykracza poza wymogi określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ zadaniem Komisji na etapie wszczęcia dochodzenia jest zbadanie dokładności i adekwatności dowodów przedstawionych przez skarżącego, aby ustalić, czy są one wystarczające i uzasadniają wszczęcie dochodzenia. Komisja uznała, że metoda zastosowana do obliczenia wielkości przywozu była wystarczająco wiarygodna, aby umożliwić wszczęcie dochodzenia. Kody CN, w ramach których produkt objęty dochodzeniem jest przywożony, odnoszą się również do produktów poza zakresem dochodzenia. W związku z tym do określenia wielkości przywozu i udziału w rynku nie można było wykorzystać danych statystycznych Eurostatu. Jak wyjaśniono w skardze, skarżący ustalili wielkość przywozu na podstawie całkowitego popytu w Unii pomniejszonego o sprzedaż w Unii przez producentów unijnych. Całkowity przywóz następnie podzielono na przywóz z Chin i przywóz z innych państw, opierając się na ocenie danych Eurostatu. Uzyskane w ten sposób dane porównano z dostępnymi badaniami rynkowymi. Jeśli chodzi o ceny importowe, ze sposobu sporządzenia skargi wynika, że skarżący nie są w stanie zebrać bezpośrednich dowodów z pierwszej ręki z poszczególnych transakcji. W związku z tym skarżący musiał skorzystać z innych metod zbierania danych, a Komisja uznała, że kryteria dotyczące wystarczających dowodów w momencie wszczęcia postępowania były spełnione. Wobec tego, zdaniem Komisji, przedstawione jej dowody były wystarczające, aby uzasadnić wszczęcie dochodzenia. Komisja uznała, że ceny, takie jak notowania, były wystarczająco obiektywne, a zatem również wystarczająco wiarygodne do celów obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen.

(11)

CCCT poddała również w wątpliwość negatywny wpływ przywozu z ChRL na producentów unijnych. Po pierwsze, jak stwierdziła CCCT zgodnie z motywem 7, związku przyczynowego między przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł Unii nie można było ustalić ze względu na niewiarygodne ceny przywozu. Ponadto CCCT odniosła się do innych czynników, takich jak ceny wiórów PET, głównego surowca, które również przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł Unii, co stawia związek przyczynowy pod znakiem zapytania.

(12)

Komisja uznała, że skarżący przedstawili wystarczające dowody na podcięcie cenowe i zaniżanie cen, a także związek między przywozem z Chin a zaistnieniem szkody dla przemysłu Unii.

(13)

Po wszczęciu postępowania dostawcy w unijnym sektorze przemysłu (BASF, Cargill, Corepla, Synthomer, Valmieras Stikla Skiedra) przedstawili uwagi, w których poparli dochodzenie. Poparcie wyraziły także włoskie stowarzyszenia podmiotów zajmujących się recyklingiem tworzyw sztucznych ASSORIMAP i Plastics Recyclers Europe, które zwróciły uwagę na znaczenie włóknin PET typu spunbond dla recyklingu PET. Poparcie wyraziło polskie stowarzyszenie membran dachowych (użytkownicy produktu objętego dochodzeniem), a także europejskie stowarzyszenie włóknin EDANA. Zgłosił się również niemiecki użytkownik, który wyraził zaniepokojenie i zwrócił uwagę na znaczenie przywozu z Chin dla jego bezpieczeństwa dostaw.

(14)

W odpowiedzi na wszczęcie postępowania importer/użytkownik Iko Europe NV złożył wniosek o wyłączenie produktu. Wniosek ten omówiono bardziej szczegółowo w sekcji 2.4 poniżej.

(15)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(16)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby. Nie otrzymano żadnych uwag, ale ostatecznie Komisja zdecydowała, że kontrola wyrywkowa producentów unijnych nie była konieczna, ponieważ trzej znani i współpracujący producenci unijni reprezentowali 100 % szacowanej całkowitej produkcji unijnej produktu objętego dochodzeniem.

(17)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Dwóch importerów niepowiązanych przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie do próby. Ze względu na niewielką liczbę odpowiedzi Komisja uznała, że przeprowadzenie kontroli wyrywkowej nie jest konieczne. Dwóch importerów niepowiązanych, którzy zgłosili się w trakcie doboru próby, poproszono o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(18)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w ChRL o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(19)

Ośmiu producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie do próby. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dokonała doboru próby obejmującej dwóch producentów eksportujących, z których jeden składał się z dwóch podmiotów, na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, którą to wielkość można było właściwie zbadać w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby zasięgnięto opinii wszystkich znanych producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz organów państwa, którego dotyczy postępowanie (5). Nie otrzymano żadnych uwag dotyczących doboru próby.

(20)

Komisja przesłała rządowi ChRL kwestionariusz dotyczący istnienia znaczących zakłóceń w ChRL w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(21)

Komisja przesłała kwestionariusze także producentom unijnym i importerom oraz udostępniła kwestionariusze objętym próbą producentom eksportującym w ChRL. Inne kwestionariusze, takie jak kwestionariusze dla użytkowników unijnych, udostępniono w internecie (6) w dniu wszczęcia postępowania.

(22)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do tymczasowego stwierdzenia istnienia dumpingu oraz określenia wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:

(23)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody obejmowało okres od 1 lipca 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. („okres objęty dochodzeniem”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęło okres od 1 stycznia 2022 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(24)

Produktem objętym przedmiotowym dochodzeniem są niektóre arkusze z włókniny igłowanej z włókien poliestrowych, nawet wzmocnione włóknem szklanym, o masie powierzchniowej ponad 70 g/m2, o grubości przekraczającej 0,5 mm, ale nieprzekraczającej 1,8 mm, impregnowane jednym lub więcej spoiwem, zawierające mniej niż 30 % masy szkła, niepowleczone ani niepokryte, obecnie objęte kodami CN ex 5603 13 90 , 5603 14 20 i ex 5603 14 80 (kody TARIC 5603 13 90 70 i 5603 14 80 70) (7) („produkt objęty dochodzeniem”).

(25)

Komisja wyjaśniła, że produkty wytwarzane z włókien odcinkowych nie wchodzą w zakres dochodzenia, które obejmuje wyłącznie produkty wykonane z włókien ciągłych chemicznych, tj. włókien ciągłych z tworzyw syntetycznych.

(26)

Proces produkcji włóknin PET typu spunbond rozpoczyna się od wiórów PET (lub płatków PET), które najpierw się topi, a następnie formuje w włókna poprzez przędzenie i rozciąganie stopionego polimeru. Potem włókna te są rozmieszczane na siatce (kierunek nadają strumienie powietrza) w celu utworzenia sieci. Włókna są następnie splatane mechanicznie w drodze igłowania, zespalane spoiwem (chemicznym) na bazie skrobi lub polimeru i mogą zostać wzmocnione włóknem szklanym. Produkt końcowy jest zwijany i pakowany w duże rolki lub przycinany na wymiar zgodnie z wymaganiami klienta.

(27)

Włókniny PET typu spunbond zwykle sprzedaje się w rolkach i zasadniczo wykorzystuje jako osnowę membran bitumicznych, tj. osnowę materiałów wodoodpornych stosowanych w pokryciach dachowych w przemyśle budowlanym. Membrany bitumiczne wytwarza się zazwyczaj poprzez impregnację membrany z włókniny PET typu spunbond pełniącej funkcję osnowy (niekiedy wzmocnionej włóknem szklanym w celu zwiększenia wytrzymałości i trwałości) w bitumie, substancji na bazie ropy naftowej, która jest wysoce odporna na wodę i wilgoć.

(28)

Produktem objętym postępowaniem jest produkt objęty dochodzeniem pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej.

(29)

W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania:

(30)

Na obecnym etapie Komisja uznała zatem, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(31)

Komisja otrzymała wniosek dotyczący zakresu produktu od importera/użytkownika Iko Europe NV („Iko“). Iko zwrócił się o wyłączenie z zakresu pewnych rodzajów włóknin PET typu spunbond o szerokości większej niż 5 metrów i bez spoiwa. Komisja wyjaśniła, że produkty w postaci włóknin PET typu spunbond ze spoiwem są objęte tym zakresem niezależnie od ich szerokości. Ponadto Komisja wyjaśniła, że zgodnie z definicją produktu rodzaje produktu, które nie zawierają spoiwa, nie wchodzą w zakres produktu objętego dochodzeniem.

(32)

W ramach numerów kontrolnych produktu (PCN), określonych na etapie wszczęcia postępowania, istniało rozróżnienie między wzmocnionymi włóknem szklanym a niewzmocnionymi włókninami PET typu spunbond. Kilka stron opowiedziało się za bardziej szczegółowym PCN, który uwzględniałby także różne rodzaje stosowanych spoiw (akryl lub skrobia). Zarówno przemysł Unii, jak i producenci eksportujący wykorzystują jednak mieszankę spoiw. Ustalono, że wszystkie rodzaje mają podobne zastosowania i ceny. W związku z tym uznano, że bardziej szczegółowa analiza produktów zawierających różne rodzaje spoiwa, które nie różnią się pod względem zastosowania ani ceny, nie jest konieczna.

(33)

W świetle wystarczających dowodów dostępnych na początku dochodzenia, które wykazują istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ChRL, Komisja uznała za właściwe wszczęcie dochodzenia w odniesieniu do producentów eksportujących z tego kraju, uwzględniając art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(34)

W związku z tym, aby zgromadzić dane niezbędne do ewentualnego zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała wszystkich producentów eksportujących w ChRL do dostarczenia informacji dotyczących czynników produkcji wykorzystywanych do produkcji włókniny PET typu spunbond. Czterech producentów eksportujących dostarczyło stosowne informacje.

(35)

W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne do dochodzenia w odniesieniu do domniemanych znaczących zakłóceń Komisja przesłała kwestionariusz rządowi ChRL. Ponadto w pkt 5.3.2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia swoich opinii, przedłożenia informacji i dostarczenia dowodów potwierdzających w odniesieniu do zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w terminie 37 dni od daty opublikowania zawiadomienia o wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(36)

Jeśli chodzi o art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, jego zastosowania nie zakwestionował żaden producent eksportujący, natomiast jeden z nich stwierdził, że wszystkie wykorzystywane przez niego czynniki produkcji były niezniekształcone. Ponieważ stwierdzenie to nie zostało jednak poparte dowodami, a weryfikacja odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu wykazała, że wszystkie czynniki produkcji były pozyskiwane na rynku krajowym, a zatem podlegały znaczącym zakłóceniom opisanym w sekcji 3.2.1. poniżej, stwierdzenie odrzucono.

(37)

Nie otrzymano od rządu ChRL żadnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Następnie Komisja poinformowała rząd ChRL, że do ustalenia istnienia w ChRL znaczących zakłóceń wykorzysta dostępne fakty w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(38)

W pkt 5.3.2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania Komisja wskazała również, że w świetle dostępnych dowodów na podstawie art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego możliwymi odpowiednimi reprezentatywnymi państwami trzecim do ustalenia wartości normalnej na podstawie niezniekształconych cen lub wartości odniesienia są Tajlandia i Turcja. Komisja stwierdziła ponadto, że rozważy możliwość wykorzystania innych odpowiednich reprezentatywnych krajów zgodnie z kryteriami określonymi w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego.

(39)

Komisja wystosowała dwie noty do akt w celu poinformowania zainteresowanych stron o źródłach, które zamierza wykorzystać do ustalenia wartości normalnej: pierwszą notę dotyczącą czynników produkcji z dnia 14 listopada 2025 r. (zwaną dalej „pierwszą notą”) i drugą notę dotyczącą czynników produkcji z dnia 9 lutego 2026 r. (zwaną dalej „drugą notą”).

(40)

W notach tych Komisja przedstawiła wykaz wszystkich czynników produkcji, takich jak surowce, energia i siła robocza, wykorzystywanych w produkcji produktu objętego postępowaniem. Ponadto w oparciu o kryteria wyboru niezniekształconych cen lub wartości odniesienia Komisja zidentyfikowała potencjalne reprezentatywne kraje.

(41)

W pierwszej nocie Komisja wskazała łatwo dostępne sprawozdania finansowe trzech producentów produktu objętego dochodzeniem w Tajlandii i Indonezji. W drugiej nocie Komisja zaproponowała, by koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski ustalić na podstawie wyników przedsiębiorstwa PT Multi Spunindo Jaya Tbk, producenta produktu objętego postępowaniem w Indonezji, ponieważ łatwo dostępne dane finansowe uzyskane od tajlandzkich producentów uznano za niewiarygodne.

(42)

W notach tych odniesiono się również do uwag otrzymanych od zainteresowanych stron na temat tych elementów i odpowiednich źródeł. Uwagi przedstawione przez strony omówiono w poniższych sekcjach.

(43)

Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego „[p]odstawą obliczenia wartości normalnej są zwykle ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu”.

(44)

Zgodnie jednak z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego „w przypadku stwierdzenia […], że ze względu na istnienie w kraju wywozu znaczących zakłóceń w rozumieniu lit. b) nie jest właściwe stosowanie cen i kosztów krajowych w tym kraju, wartość normalną konstruuje się wyłącznie na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny lub wartości odniesienia” oraz „[wartość normalna] obejmuje niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych [dalej „koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne”] oraz zyski”.

(45)

Jak wyjaśniono poniżej, w obecnym dochodzeniu Komisja stwierdziła, że w oparciu o dostępne dowody oraz ze względu na brak współpracy ze strony rządu ChRL zastosowanie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego było właściwe.

(46)

Zgodnie z definicją w art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego „znaczące zakłócenia to te zakłócenia, które występują wówczas, gdy podane ceny lub koszty, w tym koszty surowców i energii, nie wynikają z działania sił rynkowych, ponieważ wywiera na nie wpływ istotna interwencja rządowa. Przy ocenie istnienia znaczących zakłóceń uwzględnia się m.in. potencjalny wpływ jednego z następujących elementów lub kilku z nich:

(47)

W związku z tym, że wykaz w art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego nie ma charakteru kumulatywnego, nie wszystkie wymienione w nim elementy muszą wystąpić, aby można było ustalić istnienie znaczących zakłóceń. Ponadto te same okoliczności faktyczne mogą posłużyć do wykazania istnienia jednego elementu z wykazu lub większej ich liczby.

(48)

Wszelkie wnioski dotyczące znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego muszą jednak zostać wyciągnięte na podstawie wszystkich dostępnych dowodów. Ogólna ocena istnienia zakłóceń może również obejmować ogólny kontekst i sytuację w kraju wywozu, w szczególności w sytuacji, w której system gospodarczy i administracyjny kraju wywozu jest fundamentalnie skonstruowany w sposób, który daje rządowi znaczące uprawnienia do ingerencji w gospodarkę, w konsekwencji czego ceny i koszty nie są wynikiem swobodnego rozwoju mechanizmów rynkowych.

(49)

Art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego stanowi, że „jeśli Komisja ma uzasadnione przesłanki świadczące o możliwości istnienia znaczących zakłóceń, o których mowa w lit. b), w jakimś kraju lub w jakimś sektorze w tym kraju, oraz jeśli jest to stosowne dla skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia, Komisja przygotowuje, udostępnia publicznie i regularnie aktualizuje sprawozdanie opisujące okoliczności rynkowe, o których mowa w lit. b), panujące w tym kraju lub sektorze”.

(50)

Zgodnie z tym przepisem Komisja wydała sprawozdanie krajowe dotyczące Chin („sprawozdanie”) (8), w którym wykazano istnienie istotnej interwencji rządowej na wielu poziomach gospodarki, w tym konkretne zakłócenia w wielu kluczowych czynnikach produkcji (takich jak grunty, energia, kapitał, surowce i siła robocza), a także w wybranych sektorach, takich jak przemysł chemiczny.

(51)

W momencie wszczęcia przeglądu zainteresowane strony zostały wezwane do odrzucenia dowodów zawartych w aktach dochodzenia, przedstawienia uwag w ich sprawie lub ich uzupełnienia. Sprawozdanie dotyczące Chin umieszczono w aktach dochodzenia na etapie wszczęcia postępowania. Skarga zawierała również pewne istotne dowody uzupełniające sprawozdanie.

(52)

Skarżący oparł się na dowodach zawartych w sprawozdaniu (9). Ponadto odniósł się do licznych preferencyjnych strategii politycznych i planów rządu ChRL, które zapewniają wsparcie krajowym producentom włóknin PET typu spunbond z Chin i dostarczają licznych dowodów na to, że chiński przemysł włóknin PET typu spunbond podlega znaczącym zakłóceniom i nie funkcjonuje w normalnych warunkach rynkowych (10).

(53)

Ponadto w skardze przypomniano o następujących elementach skutkujących znaczącymi zakłóceniami.

(54)

Po pierwsze, przedmiotowy rynek jest w znacznej mierze obsługiwany przez przedsiębiorstwa będące własnością władz kraju wywozu lub będące pod kontrolą lub politycznym nadzorem tych władz lub też działające zgodnie z ich wskazówkami. W szczególności w skardze stwierdzono, że część producentów włóknin PET typu spunbond ma bliskie powiązania z rządem ChRL, władzami regionalnymi lub lokalnymi, bezpośrednio lub za pośrednictwem stowarzyszeń (11). W skardze wspomniano na przykład, że producent włóknin PET typu spunbond Langfang Chinatex Nonwovens jest częścią państwowego konglomeratu Chinatex Corporation (należącego do grupy COFCO), w którym komitet partii jest na tym samym poziomie co zarząd, oraz przedstawiono załącznik z informacjami jako dowód na poparcie tego twierdzenia (12).

(55)

Ponadto w skardze wspomniano też, że rząd ChRL utrzymuje bliskie powiązania z chińskimi producentami włóknin PET typu spunbond za pośrednictwem reprezentatywnych stowarzyszeń branżowych, takich jak Chińskie Stowarzyszenie Włóknin i Przemysłowych Wyrobów Tekstylnych („CNITA”), Chińskie Stowarzyszenie Techniczne ds. Włóknin w Szanghaju („CNTA Szanghaj”), Chińskie Krajowe Stowarzyszenie Wodoodpornego Budownictwa („CWA” lub „CNBWA”) oraz Chińska Federacja Materiałów Budowlanych („CBMF”) (13). W związku z tym nawet prywatne przedsiębiorstwa z branży włóknin PET typu spunbond są objęte nadzorem politycznym i otrzymują wytyczne polityczne.

(56)

Po drugie, obecność przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach produkujących włókniny PET typu spunbond umożliwia także organom państwowym ingerowanie w ceny lub koszty. W skardze zauważono, że koszty większości, jeśli nie wszystkich, czynników produkcji włóknin PET typu spunbond w Chinach, w tym koszty surowców, energii elektrycznej, gruntów i pracy, są zniekształcone (14).

(57)

Ponadto skarżący wyjaśnił, że część surowców do produkcji włóknin PET typu spunbond, w tym PET, przędza i skrobia, podlega znaczącym zakłóceniom, co potwierdziła Komisja w niedawnych sprawach dotyczących PET i przędzy z włókna szklanego (15). W skardze stwierdzono również, że za sprawą praktyk gromadzenia zapasów Chiny zniekształcają również ceny skrobi kukurydzianej i skrobi ryżowej wykorzystywanych do produkcji spoiwa włóknin PET typu spunbond (16).

(58)

W skardze wskazano również na koszt energii w Chinach i argumentowano, że rząd ChRL znacząco i systematycznie interweniuje na chińskim rynku energii oraz że Krajowa Komisja Rozwoju i Reform („NDRC”) reguluje krajowe ceny energii elektrycznej i gazu w Chinach (17).

(59)

Ponadto w skardze argumentowano, że również koszty maszyn są zniekształcone, ponieważ szereg państwowych strategii politycznych obniża koszty sprzętu i maszyn dla promowanych gałęzi przemysłu, takich jak przemysł wyrobów tekstylnych, włóknin i włóknin PET typu spunbond (18). Skarga zawierała także dowody na istnienie zakłóceń również w zakresie kosztów gruntów i wynagrodzeń (19).

(60)

Zasadniczo w skardze zauważono, że z powodu interwencji politycznych w odniesieniu do wszystkich czynników produkcji włóknin PET typu spunbond koszty i ceny w Chinach nie wynikają z mechanizmów rynkowych. Co za tym idzie, rząd ChRL wywiera znaczący wpływ na ustalanie cen i rozwój przemysłu włóknin PET typu spunbond.

(61)

Po trzecie, w skardze wyjaśniono, że rząd ChRL prowadzi politykę publiczną lub działania publiczne, które faworyzują dostawców krajowych lub w inny sposób wpływają na działanie mechanizmów rynkowych. W skardze argumentowano, że kierunek chińskiej gospodarce w dużej mierze nadaje złożony system planowania, w ramach którego wytycza się priorytety i określa się cele dla organów rządowych na szczeblu centralnym i lokalnym. Chińskie sektory wyrobów tekstylnych i włóknin podlegają wielu strategiom politycznym. To potwierdza, że rząd ChRL nadal przypisuje włókninom PET typu spunbond duże znaczenie, o czym świadczy chociażby zamiar ingerowania w ten sektor w celu kształtowania go zgodnie z polityką rządu.

(62)

W tym względzie w skardze wymieniono szereg przykładów. Na przykład w 14. planie pięcioletnim sektor włóknin PET typu spunbond jest wspieraną gałęzią przemysłu, która korzysta z projektów wsparcia inteligentnej produkcji w sektorze wyrobów tekstylnych, a także w sektorach przemysłu lekkiego i materiałów budowlanych (20). Sektory wyrobów tekstylnych i przemysłu lekkiego są również promowane w ramach inicjatywy „Made in China 2025” i 14. pięcioletniego planu na rzecz inteligentnej produkcji (21). W katalogu promowanych gałęzi przemysłu przewidziano wsparcie dla przemysłu wyrobów tekstylnych w celu udoskonalenia technologii produkcji włóknin. W katalogu wytycznych dotyczących dostosowania strukturalnego przemysłu wymieniono również nowe technologie w odniesieniu do procesów związanych z włókninami i recyklingu poliestru, tak aby produkcja włóknin należała do promowanej kategorii, co sprawia, że kwalifikują się one do wsparcia ze strony państwa w formie pomocy fiskalnej i podatkowej oraz pomocy w zakresie gruntów i kredytów (22).

(63)

Po czwarte, w skardze stwierdzono, że producenci włóknin PET typu spunbond mają dostęp do finansowania dzięki instytucjom, które wdrażają cele polityki publicznej lub w inny sposób nie działają niezależnie od państwa (23). W skardze zauważono, że chiński system finansowy charakteryzuje się silną pozycją banków będących własnością państwa, które przy przyznawaniu dostępu do finansowania biorą pod uwagę inne kryteria niż rentowność projektu. W tym względzie w skardze odniesiono się również do sprawozdania Komisji dotyczącego Chin i argumentowano, że chińskie banki, tak samo jak niefinansowe przedsiębiorstwa państwowe, regularnie wdrażają politykę publiczną opracowaną przez państwo (24).

(64)

Podsumowując, skarżący twierdził, że w sektorze włóknin PET typu spunbond występują znaczące zakłócenia określone w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(65)

Komisja zbadała, czy ze względu na istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego właściwe było stosowanie cen i kosztów krajowych w Chinach. Komisja uczyniła to na podstawie dowodów dostępnych w aktach sprawy. W dowodach w aktach sprawy zawarte były dowody ujęte w sprawozdaniu, które opierają się na publicznie dostępnych źródłach.

(66)

Analiza ta obejmowała badanie istotnych interwencji rządowych w gospodarce Chin ogółem, a także konkretnej sytuacji na rynku w sektorze, do którego należy produkt objęty postępowaniem. Komisja uzupełniła te elementy dowodowe o własne badania dotyczące poszczególnych kryteriów istotnych dla potwierdzenia występowania znaczących zakłóceń w Chinach.

(67)

Chiński system gospodarczy bazuje na koncepcji „socjalistycznej gospodarki rynkowej”. Koncepcja ta zapisana jest w chińskiej konstytucji i determinuje sposób zarządzania gospodarką Chin. Podstawową zasadą jest „socjalistyczna własność publiczna środków produkcji, a mianowicie własność środków produkcji w rękach całego ludu i zbiorowa własność środków produkcji w rękach osób pracujących” (25).

(68)

Gospodarka państwowa jest „wiodącą siłą gospodarki narodowej”, a państwo ma za zadanie „zapewnić jej konsolidację i wzrost” (26). W istocie SASAC potwierdził, że w porównaniu z 13. planem pięcioletnim całkowite aktywa przedsiębiorstw centralnych w toku 14. planu pięcioletniego wzrosły o 44,6 %, co „skutecznie napędzało zintegrowany rozwój przedsiębiorstw wyższego i niższego szczebla w łańcuchu przemysłowym oraz silnie przyczyniało się do pomyślnej realizacji głównych celów i zadań w zakresie rozwoju gospodarczego i społecznego mojego kraju” (27).

(69)

W związku z tym ogólna struktura chińskiej gospodarki nie tylko umożliwia znaczące interwencje rządowe w gospodarkę, ale wyraźnie sankcjonuje takie interwencje. Idea nadrzędności własności publicznej nad własnością prywatną przenika cały system prawny i stanowi ogólną zasadę podkreślaną we wszystkich głównych aktach prawnych.

(70)

Doskonałym przykładem jest chińskie prawo rzeczowe: odnosi się ono do podstawowego etapu socjalizmu i powierza państwu utrzymanie podstawowego systemu gospodarczego, w ramach którego własność publiczna odgrywa dominującą rolę. Inne formy własności są tolerowane, a prawo zezwala na ich rozwój obok własności państwowej (28).

(71)

Ponadto zgodnie z prawem chińskim socjalistyczna gospodarka rynkowa jest rozwija się pod przywództwem KPCh. Struktury państwa chińskiego i KPCh są ze sobą powiązane na każdym poziomie (prawnym, instytucjonalnym, osobowym), tworząc nadrzędną strukturę, w której nie można odróżnić ról KPCh i państwa.

(72)

W wyniku zmiany chińskiej konstytucji w marcu 2018 r. jeszcze bardziej podkreślono wiodącą rolę KPCh, potwierdzając ją w tekście art. 1 konstytucji.

(73)

Po już istniejącym pierwszym zdaniu przepisu: „[s]ystem socjalistyczny jest podstawowym systemem Chińskiej Republiki Ludowej” dodano nowe zdanie w brzmieniu: „[p]odstawową cechą socjalizmu o chińskiej specyfice jest przywództwo Komunistycznej Partii Chin”. (29) Świadczy to o niekwestionowanej i coraz większej kontroli KPCh nad chińskim systemem gospodarczym.

(74)

To przywództwo rządowe i kontrola rządowa nierozerwalnie wiążą się z ustrojem chińskim, a ich zakres jest znacznie większy niż w innych państwach, w których ogólna kontrola makroekonomiczna sprawowana przez rządy jest ograniczona działaniem mechanizmów rynkowych.

(75)

Państwo chińskie stosuje interwencjonizm gospodarczy, dążąc do osiągnięcia celów, które nie odzwierciedlają przeważających warunków ekonomicznych na wolnym rynku, tylko pokrywają się z programem politycznym określonym przez KPCh. (30) Stosowane przez władze chińskie narzędzia interwencjonizmu gospodarczego obejmują różne obszary, w tym system planowania przemysłowego, system finansowy oraz poziom otoczenia regulacyjnego.

(76)

Po pierwsze, na poziomie ogólnej kontroli administracyjnej kierunek chińskiej gospodarki wyznacza się w ramach złożonego systemu planowania przemysłowego, który ma wpływ na wszystkie rodzaje działalności gospodarczej w państwie. Wszystkie te plany obejmują kompleksowy i złożony model sektorów i przekrojowych strategii obejmujący wszystkie szczeble administracji.

(77)

Plany na szczeblu prowincji są szczegółowe, natomiast w planach krajowych wyznacza się szersze cele. W planach określa się również środki służące wspieraniu odpowiednich branż/sektorów, a także ramy czasowe, w jakich cele muszą zostać osiągnięte. Niektóre plany nadal zawierają wyraźne cele w zakresie produkcji.

(78)

Zgodnie z planami poszczególne sektory lub projekty przemysłowe są traktowane jako (pozytywne lub negatywne) priorytety zgodnie z priorytetami rządu i przypisuje się im konkretne cele w zakresie rozwoju (modernizacja przemysłu, ekspansja międzynarodowa itp.).

(79)

Podmioty gospodarcze, zarówno prywatne, jak i państwowe, muszą skutecznie dostosowywać swoją działalność do realiów narzuconych w ramach systemu planowania. Jest to spowodowane nie tylko wiążącym charakterem planów, ale również faktem, że odpowiednie chińskie organy na wszystkich szczeblach władzy stosują się do systemu planów i wykorzystują odpowiednio przyznane im uprawnienia, skłaniając tym samym podmioty gospodarcze do przestrzegania priorytetów określonych w tych planach (31).

(80)

Po drugie, na poziomie przydziału środków finansowych system finansowy Chin zdominowany jest przez będące własnością państwa banki komercyjne i banki realizujące politykę rządu. Ustanawiając i wdrażając swoją politykę kredytową, banki te muszą dostosować się do celów polityki przemysłowej rządu, a nie oceniać przede wszystkim korzyści gospodarcze danego projektu (32).

(81)

To samo dotyczy pozostałych elementów chińskiego systemu finansowego, takich jak rynki akcji, rynki obligacji, rynki niepublicznych instrumentów kapitałowych itp. Ponadto instytucjonalna i operacyjna struktura tych obszarów sektora finansowego nie jest nastawiona na maksymalizację skutecznego funkcjonowania rynków finansowych, lecz na zapewnienie kontroli i umożliwienie interwencji państwa i KPCh (33).

(82)

Po trzecie, na poziomie otoczenia regulacyjnego interwencje państwa w zakresie gospodarki przyjmują różne formy. Na przykład przepisy dotyczące zamówień publicznych są regularnie wykorzystywane do osiągania celów politycznych innych niż efektywność gospodarcza, co podważa zasady rynkowe w tym obszarze. Mające zastosowanie ustawodawstwo przewiduje w szczególności, że zamówień publicznych udziela się, aby ułatwić realizację celów wyznaczonych w ramach polityki państwa. Charakter tych celów pozostaje jednak niezdefiniowany, co pozostawia organom decyzyjnym szeroki margines swobody (34).

(83)

Podobnie w obszarze inwestycji rząd ChRL utrzymuje znaczącą kontrolę i wpływ, jeżeli chodzi o miejsce przeznaczenia oraz wielkość inwestycji zarówno państwowych, jak i prywatnych. Monitorowanie inwestycji oraz różne zachęty, ograniczenia i zakazy dotyczące inwestycji są wykorzystywane przez władze jako ważne narzędzie wspierania celów polityki przemysłowej, takich jak utrzymanie kontroli państwa nad kluczowymi sektorami lub wzmocnienie przemysłu krajowego (35).

(84)

Podsumowując, model ekonomiczny Chin opiera się na szeregu podstawowych aksjomatów, które przewidują wielorakie formy interwencji rządowej i zachęcają do ich stosowania. Tak duża skala interwencji rządowych jest sprzeczna z zasadą swobodnego działania mechanizmów rynkowych, co zakłóca proces skutecznej alokacji zasobów zgodnie z zasadami rynkowymi (36).

(85)

Przedsiębiorstwa będące własnością państwa, przedsiębiorstwa kontrolowane przez państwo lub przedsiębiorstwa działające pod nadzorem politycznym państwa lub zgodnie z jego wytycznymi stanowią istotną część gospodarki Chin.

(86)

Sektor produktu objętego postępowaniem obsługują głównie przedsiębiorstwa prywatne, takie jak Tiandingfeng Non-wovens Co., Ltd. (37) i Changde Tiandingfeng Non-wovens Co., Ltd (38) w całości stanowiące własność spółki Tiandingfeng Holdings Co. Ltd, która z kolei jest w całości własnością Beijing Oriental Yuhong Waterproof Technology Co. Ltd. (39), Hubei Bushi Non-Woven Co., Ltd (40), Jiangyin Huasicheng Nonwovens Co., Ltd (41) w posiadaniu Jiangsu Huahong Industrial Group Co. Ltd lub Hebei Qianjin Non-Woven Group Co. Ltd (42). Mimo to w sektorach wyższego szczebla stopień własności państwowej pozostaje znaczący – wielu producentów PET w całości lub w części należy do państwa, tak jak Zhuhai China Resources Chemical Innovative Materials Co., Ltd (będący w 100 % własnością China Resources Group, centralnego przedsiębiorstwa państwowego (43)) lub Sinopec, który jest producentem PTA – kluczowego materiału do produkcji PET – i ostatecznie należy w 100 % do SASAC (44).

(87)

Interwencje KPCh w proces podejmowania decyzji operacyjnych stały się jednak normą nie tylko w przedsiębiorstwach państwowych, lecz także w przedsiębiorstwach prywatnych (45), a KPCh rości sobie prawo do zarządzania praktycznie każdym aspektem gospodarki kraju. Biorąc pod uwagę, jak bardzo struktury państwa i partii są ze sobą powiązane w Chinach, wpływ państwa poprzez struktury KPCh w przedsiębiorstwach bez wątpienia prowadzi do tego, że w praktyce podmioty gospodarcze znajdują się pod kontrolą i nadzorem politycznym rządu. Ponadto cały sektor produktu objętego postępowaniem podlega wielu rządowym strategiom politycznym. Przede wszystkim PET, jeden z głównych materiałów do produkcji włóknin PET typu spunbond, uwzględniono w zaawansowanych materiałach petrochemicznych i zaawansowanych materiałach dla przemysłu lekkiego objętych planem działania „Made in China 2025” (46).

(88)

Ponadto przemysł PET wymieniono wśród gałęzi przemysłu, które należy promować, w wydaniu katalogu wytycznych dotyczących dostosowania strukturalnego przemysłu z 2024 r., co sygnalizuje zamiar stworzenia przez władze otoczenia regulacyjnego sprzyjającego rozwojowi tego sektora, a także potencjalnie toruje drogę do dostępu tej gałęzi przemysłu do finansowania (47). Jednocześnie producentów PET o mniejszych mocach produkcyjnych wymieniono także wśród gałęzi przemysłu objętych ograniczeniami, co dowodzi, że władze Chin zamierzają wpływać na kształt przemysłu PET: „[k]onwencjonalna produkcja poliestru (PET) metodą ciągłej polimeryzacji o wydajności pojedynczej linii mniejszej niż 200 000 ton rocznie”.

(89)

Ponadto w 14. planie pięcioletnim dotyczącym surowców (48) bezpośrednio odniesiono się do sektora petrochemicznego poprzez stwierdzenie: „[w] sektorach m.in. petrochemicznym i chemicznym, stalowym, metali nieżelaznych i materiałów budowlanych będziemy wspierać szereg pionierskich przedsiębiorstw należących do łańcucha przemysłowego, które mają wiodącą pozycję w ekosystemie i charakteryzują się podstawową konkurencyjnością […]. Przewodnia rola wiodących przedsiębiorstw w sektorze chemicznym i sektorze materiałów budowlanych będzie wykorzystywana do wspierania reform i restrukturyzacji przedsiębiorstw”.

(90)

Kontrolę i nadzór polityczny rządu można również zaobserwować na poziomie odpowiednich stowarzyszeń branżowych (49).

(91)

Przykładem może być Chińska Federacja Przemysłu Petrochemicznego i Chemicznego („CPCIF”), która jest sektorowym stowarzyszeniem przemysłowym. Zgodnie z art. 3 statutu CPCIF organizacja ta „przyjmuje profesjonalne doradztwo, nadzór i zarządzanie ze strony podmiotów odpowiedzialnych za rejestrację i zarządzanie, podmiotów odpowiedzialnych za budowanie partii, a także odpowiednich departamentów administracji odpowiedzialnych za zarządzanie przemysłem” (50). Członkiem CPCIF jest Sinopec (51).

(92)

Ponadto w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem znaczenie ma również Chińskie Stowarzyszenie Włóknin i Przemysłowych Wyrobów Tekstylnych (52) („CNITA”). Art. 3 statutu CNITA stanowi, że „stowarzyszenie podporządkowuje się ogólnemu przywództwu Komunistycznej Partii Chin, ustanawia organizacje partyjne, prowadzi działalność partyjną” oraz „akceptuje wytyczne biznesowe i nadzór ze strony organu rejestrującego i zarządzającego, organu kierującego budową partii, a także właściwych departamentów zarządzających przemysłem” (53). Członkami CNITA są Tiandingfeng Holdings Co. Ltd (54) i Hebei Qianjin Non-Woven Group (55).

(93)

W konsekwencji prywatni producenci w sektorze produktu objętego postępowaniem nie mogą prowadzić działalności na warunkach rynkowych. W sektorze tym zarówno przedsiębiorstwa publiczne, jak i prywatne są istotnie objęte nadzorem politycznym i otrzymują wytyczne polityczne.

(94)

Rząd ChRL posiada możliwość ingerowania w ceny i koszty dzięki obecności przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach. W istocie komórki KPCh tworzone zarówno w przedsiębiorstwach państwowych, jak i w przedsiębiorstwach prywatnych umożliwiają państwu ingerowanie w proces podejmowania decyzji biznesowych.

(95)

Zgodnie z chińskim prawem spółek w każdej spółce należy ustanowić organizację partyjną KPCh (składającą się z co najmniej trzech członków KPCh, jak określono w statucie KPCh (56)), a spółka zapewnia warunki konieczne do prowadzenia działalności przez organizację partyjną.

(96)

W przeszłości wymóg ten nie zawsze był spełniany lub nie był egzekwowany w rygorystyczny sposób. Począwszy od co najmniej 2016 r. KPCh zaczęła jednak w coraz większym stopniu rościć sobie prawo do kontrolowania procesu podejmowania decyzji biznesowych w przedsiębiorstwach, traktując to prawo jako jedną z wiodących zasad jej polityki (57), w tym wywierając presję na przedsiębiorstwa prywatne, nakłaniając je do kierowania się „patriotyzmem” i postępowania zgodnie z polityką partii (58).

(97)

Informacje z 2017 r. już wówczas wskazywały, że komórki partyjne istniały w 70 % około 1,86 mln przedsiębiorstw prywatnych, a organizacje KPCh wywierały coraz większą presję, aby zapewniono im możliwość podejmowania ostatecznych decyzji biznesowych w przedsiębiorstwach, w których je utworzono (59). Wspomniane przepisy mają ogólne zastosowanie w całej chińskiej gospodarce, we wszystkich sektorach, w tym do producentów produktu objętego postępowaniem i ich dostawców materiałów.

(98)

Ponadto w dniu 15 września 2020 r. opublikowano dokument zatytułowany „Wytyczne Biura Generalnego Komitetu Centralnego KPCh w sprawie intensyfikacji prac Zjednoczonego Frontu w sektorze prywatnym w nowej erze” („wytyczne”) (60), który jeszcze bardziej zwiększył rolę komitetów partyjnych w przedsiębiorstwach prywatnych.

(99)

Sekcja II.4 wytycznych stanowi: „[m]usimy zwiększyć ogólną zdolność Partii do przewodzenia pracom Zjednoczonego Frontu w sektorze prywatnym i skutecznie zintensyfikować prace w tym obszarze”, a sekcja III.6 stanowi: „[m]usimy jeszcze bardziej zintensyfikować budowanie Partii w przedsiębiorstwach prywatnych i umożliwić komórkom Partii skuteczne odgrywanie roli twierdzy, a członkom Partii odegranie roli awangardowych liderów i pionierów”. W wytycznych podkreśla się zatem rolę KPCh w przedsiębiorstwach i innych podmiotach sektora prywatnego oraz dąży się do zwiększenia tej roli (61).

(100)

Dochodzenie potwierdziło, że także w sektorze włóknin PET typu spunbond dochodzi do pokrywania się stanowisk kierowniczych z członkostwem w KPCh lub z funkcjami partyjnymi.

(101)

Na przykład dwóch wiceprezesów (62) Beijing Oriental Yuhong Waterproof Technology Co. Ltd jest również członkami KPCh (63).

(102)

Ponadto przedsiębiorstwo Changde Tiandingfeng Non-wovens Co. Ltd. utworzyło oddział partii w 2021 r. i „podporządkowuje się kierownictwu budującemu partię w zakresie kształtowania rozwoju firmy” (64). Na przykład „9 członków partii pełniło przewodnią rolę w dziedzinie produkcji, operacji biznesowych i innowacji technologicznych”. Dodatkowo „jeśli chodzi o modernizację przemysłu, organizacja partyjna koordynuje działania w celu propagowania skoordynowanego rozwoju łańcucha przemysłowego wyższego i niższego szczebla” (65).

(103)

Oddział partii w Changde Tiandingfeng Non-wovens Co. Ltd został pochwalony przez Miejski Komitet Partii w Changde jako „zaawansowana oddolna organizacja partyjna” (66).

(104)

Ingerencja KPCh w decyzje biznesowe jest widoczna również w przemyśle wyższego szczebla, jak wynika z dostępnych dokumentów przedsiębiorstw. W sprawozdaniu rocznym za 2022 r. grupy Sinopec, producenta materiałów do produkcji PET, wskazano, że „przedsiębiorstwo stale poprawia jakość prac związanych z budowaniem partii, wzmacniając ducha pracowników, intensyfikując kontrolę dyscypliny i działania nadzorcze, pomagając zarządowi w skutecznym wdrażaniu różnych decyzji i ustaleń oraz propagując wysokiej jakości rozwój przedsiębiorstwa” (67). Ponadto prezes zarządu grupy Sinopec jest sekretarzem komitetu partii, a kilku członków zarządu pełni funkcje zastępców sekretarza komitetu partii (68). Grupa Sinopec oświadczyła, że zamierza „ skoncentrować się na nowej misji przedsiębiorstwa i nowych zadaniach związanych z nowym kierunkiem rozwoju, podtrzymywać ducha rewolucji w szeregach partii, wzmacniać przywództwo partii i jej budowanie w sposób wszechstronny i zintegrowany oraz systematycznie promować kompleksowe i rygorystyczne zarządzanie partią, aby zapewnić silną gwarancję tworzenia nowego rozdziału nowoczesnego chińskiego przemysłu petrochemicznego ” (69).

(105)

Obecność i interwencja państwa na rynkach finansowych oraz w zakresie zaopatrzenia w surowce i materiały do produkcji na dalszym etapie powoduje dodatkowe zakłócenia na rynku (70). W związku z tym obecność przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w sektorze włóknin PET typu spunbond i innych sektorach (takich jak sektor finansowy i sektor materiałów do produkcji) daje rządowi ChRL możliwość ingerowania w ceny i koszty.

(106)

Złożony system planowania, w ramach którego wytycza się priorytety i określa się cele dla organów rządowych na szczeblu centralnym, prowincjonalnym i lokalnym, w dużej mierze wyznacza kierunek chińskiej gospodarki. Odpowiednie plany istnieją na wszystkich szczeblach administracji rządowej i obejmują praktycznie wszystkie sektory gospodarki. Cele wyznaczone w instrumentach planowania mają wiążący charakter, a organy na wszystkich szczeblach administracji monitorują wdrażanie planów przez odpowiednie organy administracji rządowej niższego szczebla.

(107)

Ogólnie rzecz biorąc, system planowania w Chinach powoduje, że zasoby są przesuwane do sektorów uznanych przez rząd za strategiczne lub z innego powodu ważne politycznie, a nie przydzielane zgodnie z mechanizmami rynkowymi (71).

(108)

Władze chińskie wprowadziły szereg strategii politycznych dotyczących funkcjonowania sektora produktu objętego postępowaniem.

(109)

Przemysł PET wymieniono w planie działania „Made In China 2025” (72) jako sektor, który należy dalej rozwijać, zarówno w kategorii zaawansowane materiały petrochemiczne, jak i w kategorii zaawansowane materiały dla przemysłu lekkiego.

(110)

Celem 14. planu pięcioletniego na rzecz rozwoju gospodarczego i społecznego oraz perspektyw na 2035 r. (73) jest „modernizacja tradycyjnych gałęzi przemysłu, promowanie optymalizacji i strukturalnego dostosowania sektorów przemysłu surowcowego, takich jak sektory petrochemiczny, stalowy, metali nieżelaznych i materiałów budowlanych, zwiększenie podaży produktów wysokiej jakości w takich sektorach jak przemysł lekki i wyroby tekstylne, przyspieszenie transformacji i modernizacji przedsiębiorstw w kluczowych gałęziach przemysłu, takich jak przemysł chemiczny i papierniczy, oraz udoskonalenie ekologicznego systemu produkcji”. (74)

(111)

Zgodnie z 14. planem pięcioletnim na rzecz przemysłu surowców (75) „plan rozmieszczenia przemysłu petrochemicznego zostanie wprowadzony, a nowe projekty dotyczące ksylenu i etylenu inne niż określone w planie są surowo zakazane. […] [Chiny] skoncentrują się na poddziedzinach lub kluczowych produktach z solidną bazą przemysłową, znaczącą przewagą komparatywną i wiodącymi technologiami, z myślą o pełnym wykorzystaniu wiodącej roli czołowych przedsiębiorstw w łańcuchu przemysłowym, […] a także rozwoju grupy klastrów przemysłowych w sektorze petrochemicznym, […] ekologicznych materiałów budowlanych i nowych materiałów” (76).

(112)

Ponadto w wytycznych dotyczących wspierania wysokiej jakości rozwoju przemysłu petrochemicznego i chemicznego (77) wymaga się „wzmocnienia polityki sektorowej i naukowego uregulowania skali przemysłu: […] zwiększenia zdolności w zakresie dostaw wysokiej klasy polimerów, specjalistycznych chemikaliów i innych produktów”; […] a także „[u]sprawnienia polityk wspierających: zwiększenia koordynacji polityki fiskalnej, finansowej, regionalnej, inwestycyjnej, importowej i eksportowej, energetycznej, ekologicznej, środowiskowej, cenowej i innych polityk z polityką przemysłową. Wykorzystania w pełni roli krajowej platformy współpracy między przemysłem a sektorem finansowym […]”.

(113)

Na szczeblu prowincji w 14. planie pięcioletnim prowincji Szantung na rzecz rozwoju przemysłu chemicznego (78) wezwano lokalne władze do „[z]intensyfikowania transformacji technologicznej istniejących przedsiębiorstw, poprawy efektywności wykorzystania energii i zasobów oraz zwiększenia podstawowej konkurencyjności przedsiębiorstw. Ustanowienia mechanizmu umożliwiającego przedsiębiorstwom wycofywanie się z parków, zdecydowanego wyeliminowania przestarzałych mocy produkcyjnych, ścisłej kontroli ograniczonych mocy produkcyjnych oraz wdrożenia zróżnicowanych strategii politycznych i środków w zakresie alokacji czynników zasobów, takich jak grunty, energia elektryczna i woda, aby zmusić przedsiębiorstwa do transformacji i rozwoju”. W planie apeluje się również o „[z]większenie wsparcia finansowego. Wzmocnienie zachęt w zakresie polityki fiskalnej, koordynowanie i zaangażowanie funduszy specjalnych, wspieranie przedsiębiorstw chemicznych w celu przyspieszenia transformacji technologicznej, inteligentnej transformacji, transferu przemysłowego, przenoszenia do parków, eliminacji przestarzałego sprzętu itp. oraz wdrożenie zwolnień z podatku z tytułu przywozu istotnego wyposażenia technicznego, zwrotów VAT, polityki w zakresie badań i rozwoju, takiej jak dodatkowe odliczenia wydatków i odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia pierwszego zestawu wyposażenia technicznego. Aktywne zachęcanie wszelkiego rodzaju instytucji finansowych i kapitału społecznego do inwestowania w przemysł chemiczny, wykorzystania zalet finansowania opartego na polityce, finansowania rozwoju i finansowania komercyjnego oraz zwiększania wsparcia finansowego dla kluczowych obszarów technologii chemicznych”. W prowincji Szantung znajduje się siedziba Tiandingfeng Non-wovens Co., Ltd (79).

(114)

Ponadto 14. plan pięcioletni prowincji Hunan na rzecz rozwoju strategicznych i nowo powstających gałęzi przemysłu (80) także ma na celu tworzenie nowych materiałów chemicznych: „stworzenie nowego syntetycznego kauczuku, specjalistycznych żywic, wytrzymałych tworzyw sztucznych do wyrobu elementów konstrukcyjnych, a także innych materiałów polimerowych”. Changde Tiandingfeng Non-wovens Co. Ltd ma siedzibę w prowincji Hunan, a dokładniej w strefie rozwoju przemysłu zachodniego Dongting należącej do miasta Changde, która wydała plan wdrożenia pięciu usprawnień na lata 2022–2025 (81) w celu „wzmocnienia wiodących gałęzi przemysłu, rozwoju nowo powstających gałęzi przemysłu i wspierania przyszłych gałęzi przemysłu [… i] – za pomocą dużych projektów, takich jak Tiandingfeng – przyciągania wielu gałęzi przemysłu wyższego i niższego szczebla z myślą o utworzeniu łańcucha przemysłowego”. W tym celu władze zachodniego Dongting „pomogły Changde Tiandingfeng Non-woven Co. Ltd. skutecznie ubiegać się o prowincjonalny projekt na rzecz zaawansowanej produkcji na terenach górskich finansowany z funduszu specjalnego, prowincjonalny projekt na rzecz wysokiej jakości rozwoju cyfrowego przemysłu finansowany z funduszu specjalnego oraz o status prowincjonalnego przedsiębiorstwa wzorcowego w zakresie inteligentnej produkcji itp., a tym samym władze pomogły przedsiębiorstwom uzyskać wsparcie polityczne i finansowe” (82).

(115)

Ponadto w 14. planie pięcioletnim prowincji Hubei na rzecz wysokiej jakości rozwoju przemysłu nowych materiałów (83) dąży się do koncentracji na tworzywach sztucznych do wyrobu elementów konstrukcyjnych i „poprawy poziomu technologicznego przemysłu w odniesieniu do wytrzymałych tworzyw sztucznych do wyrobu elementów konstrukcyjnych, takich jak polioksymetylen, żywica PET/PBT, […]”.

(116)

Za pomocą tych i innych instrumentów rząd ChRL steruje zatem praktycznie wszystkimi aspektami rozwoju i funkcjonowania tego sektora i rynków wyższego szczebla oraz je kontroluje.

(117)

Podsumowując, rząd ChRL dysponuje środkami umożliwiającymi skłanianie podmiotów gospodarczych do przestrzegania celów polityki publicznej dotyczących tego sektora. Środki te zaburzają swobodne funkcjonowanie mechanizmów rynkowych.

(118)

Z informacji zawartych w aktach wynika, że chiński system prawa upadłościowego nie zapewnia możliwości odpowiedniego osiągnięcia najistotniejszych postawionych przed nim celów, tj. sprawiedliwego rozliczania wierzytelności i długów oraz ochrony uzasadnionych praw i interesów wierzycieli i dłużników. Wydaje się, że jest to spowodowane faktem, iż – mimo że chińskie prawo upadłościowe opiera się formalnie na zasadach podobnych do tych, które stosuje się w analogicznym prawie obowiązującym w państwach innych niż Chiny – system funkcjonujący w Chinach charakteryzuje się systematycznym niedostatecznie rygorystycznym egzekwowaniem przepisów.

(119)

Liczba upadłości nadal jest uderzająco niska w stosunku do wielkości gospodarki tego kraju, zwłaszcza dlatego, że postępowania upadłościowe borykają się z szeregiem niedociągnięć, które skutecznie zniechęcają do składania wniosków o ogłoszenie upadłości. Ponadto organy państwowe nadal odgrywają istotną i aktywną rolę w postępowaniach upadłościowych, niejednokrotnie wywierając bezpośredni wpływ na ich rezultat (84).

(120)

Dodatkowo w systemie praw własności Chin można zaobserwować rażące braki, zwłaszcza jeżeli chodzi o prawo własności gruntów oraz prawo do użytkowania gruntów (85). Wszystkie grunty są własnością państwa (grunty rolne stanowiące własność wspólną i grunty miejskie będące własnością państwa), a ich przydział stanowi wyłączną prerogatywę państwa. W Chinach przyjęto przepisy prawne służące zagwarantowaniu, aby proces przydziału gruntów przebiegał w przejrzysty sposób i był przeprowadzany po cenach rynkowych – w tym celu wprowadzono np. postępowania przetargowe. Przepisy te są jednak nagminnie naruszane i w rezultacie niektórzy nabywcy otrzymują grunty nieodpłatnie lub po cenach znacznie niższych od stawek rynkowych (86). Przy przydziale gruntów organy państwowe często kierują się określonymi celami politycznymi, w tym potrzebą realizacji założonych planów gospodarczych (87).

(121)

Producenci produktu objętego postępowaniem – podobnie jak inne sektory chińskiej gospodarki – podlegają powszechnym przepisom chińskiego prawa upadłościowego, prawa spółek i prawa rzeczowego. Z tego powodu przedsiębiorstwa te podlegają także odgórnym zakłóceniom wynikającym z dyskryminującego stosowania bądź niedostatecznego egzekwowania przepisów prawa upadłościowego i prawa rzeczowego. Na podstawie dostępnych dowodów wydaje się, że przesłanki te w pełni odnoszą się również do sektora włóknin PET typu spunbond. W obecnym dochodzeniu nie ujawniono żadnych informacji, które mogłyby podważyć te ustalenia.

(122)

W świetle powyższego Komisja stwierdziła, że w sektorze produktu objętego postępowaniem dochodziło do przypadków dyskryminującego stosowania bądź niedostatecznego egzekwowania przepisów dotyczących upadłości i prawa rzeczowego.

(123)

W Chinach nie ma warunków dla pełnego rozwoju systemu wynagrodzeń bazującego na zasadach rynkowych, ponieważ pracownicy i pracodawcy nie mogą swobodnie korzystać z praw do tworzenia związków zawodowych. Chiny nie ratyfikowały szeregu kluczowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy w tej dziedzinie, w szczególności konwencji dotyczących wolności zrzeszania się i rokowań zbiorowych (88).

(124)

Zgodnie z chińskim prawem krajowym w Chinach funkcjonuje tylko jeden związek zawodowy. Organizacja ta nie jest jednak niezależna od organów państwowych, a jej zaangażowanie w prowadzenie rokowań zbiorowych i ochronę praw pracowników jest minimalne (89). Ponadto system rejestracji gospodarstw domowych, który ogranicza możliwość korzystania z pełnego spektrum usług w zakresie zabezpieczenia społecznego oraz innych świadczeń do mieszkańców danego obszaru administracyjnego, zmniejsza mobilność chińskiej siły roboczej.

(125)

W rezultacie pracownicy niezarejestrowani jako mieszkańcy danego obszaru znajdują się zazwyczaj w mniej korzystnej sytuacji pod względem pewności zatrudnienia i otrzymują niższe wynagrodzenie niż osoby zameldowane jako mieszkańcy tego obszaru (90). Z ustaleń tych wynika, że koszty wynagrodzeń w Chinach są zniekształcone.

(126)

Nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że sektor włóknin PET typu spunbond nie podlegałyby opisanemu chińskiemu systemowi prawa pracy. W sektorze występują zatem zniekształcenia kosztów wynagrodzeń zarówno bezpośrednio (przy wytwarzaniu produktu objętego postępowaniem lub głównych surowców do jego produkcji), jak i pośrednio (przy dostępie do kapitału lub materiałów do produkcji od przedsiębiorstw podlegających temu samemu systemowi pracy w Chinach).

(127)

Dostęp do kapitału dla przedsiębiorców w Chinach podlega różnym zakłóceniom.

(128)

Po pierwsze, chiński system finansowy charakteryzuje się silną pozycją banków będących własnością państwa (91), które przy przyznawaniu dostępu do finansowania biorą pod uwagę inne kryteria niż rentowność projektu. Podobnie jak w przypadku niefinansowych przedsiębiorstw państwowych banki pozostają powiązane z państwem nie tylko poprzez własność, ale również poprzez osobiste relacje (kadrę zarządzającą najwyższego szczebla dużych instytucji finansowych będących własnością państwa ostatecznie wyznacza KPCh) (92), a także regularnie wdrażają politykę publiczną opracowaną przez rząd ChRL.

(129)

W ten sposób banki wypełniają wyraźny obowiązek prawny prowadzenia swojej działalności stosownie do potrzeb krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz zgodnie z programem polityki przemysłowej państwa (93). Chociaż uznaje się, że różne przepisy prawne odnoszą się do potrzeby przestrzegania normalnych zachowań bankowych i zasad ostrożnościowych, takich jak konieczność zbadania zdolności kredytowej kredytobiorcy, przytłaczające dowody, w tym ustalenia poczynione w dochodzeniach w sprawie ochrony handlu, sugerują, że przepisy te odgrywają jedynie drugorzędną rolę w stosowaniu poszczególnych instrumentów prawnych.

(130)

Skalę wpływu rządu na instytucje finansowe w Chinach ilustrują także niedawne wydarzenia. W marcu 2025 r. rząd Chin ogłosił emisję obligacji skarbowych o wartości 500 mld CNY w celu zapewnienia znacznego wsparcia finansowego dużym bankom, w tym Bank of China, China Construction Bank, Bank of Communications i Postal Savings Bank of China. Interwencja ta miała na celu ustabilizowanie tych instytucji w obliczu spadku rentowności i rekordowo niskich marż odsetkowych netto, a jednocześnie uwidocznienie środków proaktywnych wprowadzanych przez państwo w celu utrzymania stabilności gospodarczej (94).

(131)

Rząd ChRL wyjaśnił również, że nawet decyzje w zakresie prywatnej bankowości komercyjnej muszą być nadzorowane przez KPCh i pozostawać w zgodzie z polityką krajową. Jednym z trzech nadrzędnych celów państwa w odniesieniu do zarządzania bankowością jest obecnie wzmocnienie przywództwa Partii w sektorze bankowym i sektorze ubezpieczeń, w tym w odniesieniu do kwestii operacyjnych i dotyczących zarządzania (95). Ponadto w kryteriach oceny wyników banków komercyjnych należy obecnie uwzględniać zwłaszcza to, jak podmioty „przyczyniają się do osiągania krajowych celów rozwoju i służą gospodarce realnej”, a w szczególności, w jaki sposób „obsługują strategiczne i nowo powstające gałęzie przemysłu” (96).

(132)

Ponadto, jeżeli chodzi o przydział środków finansowych, zgodnie z dokumentem „Szereg działań mających na celu dalsze wspieranie rozwoju inwestycji prywatnych” (97) rząd ChRL dąży do „zwiększenia środków z budżetu centralnego na wsparcie kwalifikowanych projektów inwestycyjnych sektora prywatnego oraz do aktywnego pełnienia roli przewodniej i wiodącej”. Rząd ChRL zamierza również „efektywnie wykorzystywać nowe instrumenty finansowe polityki [oraz] wspierać szereg kwalifikowanych projektów inwestycyjnych sektora prywatnego w ważnych branżach i kluczowych obszarach” (98).

(133)

Ponadto ratingi obligacji i ratingi kredytowe są często zniekształcone z różnych powodów, w tym w związku z faktem, że ocena ryzyka zależy od strategicznego znaczenia danego przedsiębiorstwa dla rządu ChRL oraz od siły ewentualnych domniemanych gwarancji rządowych (99). Sytuację tę pogarszają dodatkowe obowiązujące przepisy, które kierują środki finansowe do sektorów uznanych przez rząd za promowane lub z innych względów ważne (100). Prowadzi to do preferencyjnego udzielania kredytów przedsiębiorstwom państwowym, dużym dobrze powiązanym przedsiębiorstwom prywatnym oraz przedsiębiorstwom w kluczowych sektorach przemysłu, co oznacza, że dostępność i koszt kapitału nie są równe dla wszystkich podmiotów na rynku.

(134)

Po drugie, koszty finansowania zewnętrznego były sztucznie utrzymywane na niskim poziomie w celu stymulowania wzrostu inwestycji. Doprowadziło to do nadmiernego wykorzystania inwestycji kapitałowych o coraz niższych zwrotach z inwestycji. Świadczy o tym wzrost stosunku zadłużenia do aktywów przedsiębiorstw w sektorze państwowym pomimo gwałtownego spadku rentowności, co sugeruje, że mechanizmy funkcjonujące w systemie bankowym nie odpowiadają normalnym działaniom handlowym.

(135)

Po trzecie, chociaż w październiku 2015 r. osiągnięto liberalizację nominalnych stóp procentowych, sygnały cenowe nadal nie są wynikiem działania sił rynkowych, ale wpływają na nie zakłócenia powodowane przez działanie rządu. Na koniec 2018 r. kredyty udzielane na poziomie stopy referencyjnej lub poniżej tego poziomu nadal stanowiły co najmniej jedną trzecią wszystkich kredytów (101). Media państwowe w Chinach podały ostatnio, że KPCh wezwała do „obniżenia rynkowej stopy procentowej kredytów” (102). Sztucznie niskie stopy procentowe prowadzą do zaniżania cen, a co za tym idzie do nadmiernego wykorzystywania kapitału.

(136)

Ogólny wzrost akcji kredytowej w Chinach wskazuje na pogarszającą się skuteczność alokacji kapitału bez żadnych oznak ograniczenia akcji kredytowej, jakiego można by oczekiwać w niezniekształconym otoczeniu rynkowym. W rezultacie gwałtownie wzrosła liczba kredytów zagrożonych, przy czym rząd ChRL kilkakrotnie decydował się podjąć działania albo w celu uniknięcia niewykonania zobowiązań, tworząc tym samym tzw. przedsiębiorstwa „zombie”, albo w celu przeniesienia prawa własności do długu (np. w drodze połączeń lub zamiany długu na udziały w kapitale własnym), co niekoniecznie prowadziło do rozwiązania ogólnego problemu zadłużenia lub usunięcia jego pierwotnych przyczyn.

(137)

Zasadniczo, pomimo kroków podjętych w celu liberalizacji rynku, w systemie kredytów dla przedsiębiorstw w Chinach występują znaczące zakłócenia wynikające z utrzymującej się dominującej roli państwa na rynkach kapitałowych. Istotna interwencja rządowa w system finansowy prowadzi zatem do znaczącego wpływu na warunki rynkowe na wszystkich poziomach.

(138)

W toku obecnego dochodzenia nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących, że sektor produktu objętego postępowaniem nie pozostaje pod wpływem interwencji rządowej w system finansowy w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret szóste rozporządzenia podstawowego. Istotna interwencja rządowa w system finansowy prowadzi zatem do znaczącego wpływu na warunki rynkowe na wszystkich poziomach.

(139)

Komisja zauważyła, że zakłócenia opisane w zaktualizowanym sprawozdaniu są charakterystyczne dla chińskiej gospodarki. Z dostępnych dowodów wynika, że fakty i cechy chińskiego systemu opisane powyżej oraz w części I zaktualizowanego sprawozdania dotyczą całego państwa i wszystkich sektorów gospodarki. To samo odnosi się do opisu czynników produkcji określonych powyżej oraz w części II zaktualizowanego sprawozdania.

(140)

Komisja przypomina, że wytwarzanie produktu objętego postępowaniem wymaga określonych materiałów do produkcji. W przypadku gdy producenci produktu objętego postępowaniem kupują/zamawiają te materiały do produkcji, ceny, jakie płacą (i które są rejestrowane jako ich koszty), są wyraźnie narażone na te same wspomniane wcześniej zakłócenia systemowe. Na przykład dostawcy czynników produkcji korzystają z nakładu pracy, który podlega zakłóceniom. Mogą oni zaciągać pożyczki, które podlegają zakłóceniom w sektorze finansowym lub w zakresie alokacji kapitału. Oprócz tego podlegają systemowi planowania, który ma zastosowanie na wszystkich szczeblach administracji i we wszystkich sektorach. Zakłócenia te zostały szczegółowo opisane powyżej, w szczególności w motywach 67–138. Komisja wskazała, że struktura regulacyjna leżąca u podstaw tych zakłóceń ma zastosowanie ogólne, ponieważ producenci włóknin PET typu spunbond podlegają tym zasadom jak każdy inny podmiot gospodarczy w Chinach. Zakłócenia mają zatem bezpośredni wpływ na strukturę kosztów produktu objętego postępowaniem.

(141)

W rezultacie nie tylko ceny sprzedaży krajowej produktu objętego postępowaniem nie są odpowiednie do wykorzystania w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, ale także wszystkie koszty materiałów do produkcji (w tym surowców, energii, gruntów, finansowania, pracy itp.) są zniekształcone, ponieważ na ich ceny wywiera wpływ istotna interwencja rządowa, jak opisano w częściach I i II zaktualizowanego sprawozdania.

(142)

Interwencje rządowe opisane w odniesieniu do alokacji kapitału, gruntów, pracy, energii i surowców występują istotnie w całych Chinach. Oznacza to na przykład, że materiały do produkcji, które produkowano w Chinach, na skutek połączenia szeregu czynników produkcji są narażone na znaczące zakłócenia. To samo dotyczy materiałów do wytwarzania materiałów do produkcji i tak dalej.

(143)

W toku obecnego dochodzenia rząd ChRL ani producenci eksportujący nie przedstawili żadnych przeciwnych dowodów ani argumentów.

(144)

Z motywu 36 wynika, że żadna ze stron nie zakwestionowała zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego per se oraz że rząd ChRL nie współpracował w dochodzeniu.

(145)

Analiza przedstawiona w niniejszej sekcji, która obejmuje badanie wszystkich dostępnych dowodów odnoszących się do interwencji Chin w gospodarce tego kraju, zarówno w ujęciu ogólnym, jak i w sektorze produktu objętego postępowaniem, wykazała, że ceny i koszty produktu objętego postępowaniem, w tym koszty surowców, energii i pracy, nie wynikają z działania sił rynkowych, ponieważ wywiera na nie wpływ istotna interwencja rządowa w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego, na co wskazuje rzeczywisty lub potencjalny wpływ co najmniej jednego istotnego elementu spośród elementów w nim wymienionych.

(146)

Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że w celu ustalenia wartości normalnej w tym przypadku nie jest właściwe wykorzystanie cen i kosztów krajowych.

(147)

Komisja przystąpiła więc do konstruowania wartości normalnej wyłącznie na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny lub wartości odniesienia, czyli w tym przypadku na podstawie stosownych kosztów produkcji i sprzedaży w odpowiednim reprezentatywnym kraju, zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, jak omówiono w następnej sekcji.

(148)

Wyboru reprezentatywnego kraju dokonano na podstawie następujących kryteriów określonych w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego:

(149)

Jak wyjaśniono w motywie 39, Komisja wydała dwie noty w odniesieniu do akt dotyczące źródeł do celów określenia wartości normalnej. W notach tych opisano fakty i dowody leżące u podstaw odpowiednich kryteriów, a ponadto odniesiono się do uwag otrzymanych przez strony na temat tych elementów i odpowiednich źródeł.

(150)

W pierwszej nocie Komisja poinformowała zainteresowane strony o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej, oraz przedstawiła wykaz wszystkich czynników produkcji, takich jak surowce, siła robocza i energia. Określono w niej również potencjalne kraje reprezentatywne.

(151)

Jak wynika z danych dotyczących przywozu surowców, przywóz czynników produkcji niezbędnych do produkcji włóknin PET typu spunbond odnotowano w Indonezji, Tajlandii i Turcji, które to kraje spełniały kryteria określone w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego. Uważa się również za prawdopodobne, że w tych trzech krajach produkuje się włókniny PET typu spunbond.

(152)

Nie otrzymano żadnych uwag dotyczących poziomu rozwoju gospodarczego państw wymienionych w pierwszej nocie. Kilka stron przedstawiło jednak uwagi na temat wiarygodności cen pewnych czynników produkcji w każdym z tych państw; uwagi te omówiono w poniższych motywach.

(153)

W drugiej nocie Komisja poinformowała zainteresowane strony o zamiarze rozważenia wykorzystania Tajlandii jako odpowiedniego reprezentatywnego kraju w przedmiotowej sprawie, jeżeli zostanie potwierdzone istnienie znaczących zakłóceń zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(154)

W odpowiedzi na pierwszą notę Changde Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd i Tiandingfeng Nonwovens Co Ltd (te dwa ostatnie przedsiębiorstwa są dalej zwane „grupą TDF”) argumentowały, że w porównaniu z Tajlandią lepszym reprezentatywnym krajem byłaby Turcja, ponieważ przywóz wiórów PET do Turcji byłby bardziej zróżnicowany, większy i pozyskiwany głównie z państw o gospodarce rynkowej, a zatem bardziej reprezentatywny dla niezniekształconych cen rynkowych.

(155)

Przedsiębiorstwo Hubei Unibon nonwovens Co Ltd („Unibon”) argumentowało, że Tajlandia nie jest odpowiednim reprezentatywnym krajem, ponieważ przywóz wiórów PET do tego państwa jest zniekształcony, jako że duża część przywozu wiórów PET pochodzi z Chin, a średnia cena importowa przywozu z innych państw jest znacznie wyższa niż w dwóch pozostałych potencjalnych reprezentatywnych krajach. Unibon twierdziło, że ceny te wskazują, iż przywóz do Tajlandii spoza Chin stanowią w dużej mierze specjalistyczne lub nietypowe wióry PET, a zatem nie można go uznać za standardową wartość odniesienia dla wiórów PET wykorzystywanych do wytwarzania produktu objętego dochodzeniem.

(156)

W drugiej nocie Komisja zauważyła, że zarówno w Tajlandii, jak i w Turcji znaczna część całkowitego przywozu wiórów PET pochodziła z Chin. Jak wyjaśniono w pierwszej nocie, Komisja uznała jednak, że wydaje się, iż na ceny importowe wiórów PET przywożonych do Turcji spoza Chin wpływa duża ilość wiórów PET przywożonych z Chin po zniekształconych cenach, podczas gdy wydaje się, że w Tajlandii tak nie jest.

(157)

W odpowiedzi na drugą notę Unibon powtórzyło swoje stwierdzenie, że Tajlandia nie jest odpowiednim reprezentatywnym krajem, i argumentowało, że decydującym czynnikiem w tej ocenie powinny być wióry PET. Unibon twierdziło, że Tajlandia jest eksporterem netto wiórów PET, podczas gdy Indonezja wykazuje bardziej zrównoważoną pozycję handlową i, co za tym idzie, stanowiłaby bardziej odpowiednią wartość odniesienia. Unibon utrzymywało również, że Komisja powinna wziąć pod uwagę nie tylko udział przywozu pochodzącego z Chin, lecz także bezwzględną wielkość przywozu. Ponadto twierdziło ono, że znacznie wyższe ceny importowe wiórów PET w Tajlandii w porównaniu z Indonezją i Turcją wskazują, że produkty przywożone do Tajlandii należą do szczególnej kategorii i w związku z tym nie są reprezentatywne.

(158)

Komisja zauważyła, że stosunkowo wyższe ceny importowe wiórów PET przywożonych do Tajlandii prawdopodobnie można przypisać mniejszemu odsetkowi przywozu pochodzącego z Chin, który skutkuje większym udziałem przywozu z innych państw trzecich po cenach rynkowych. W tym względzie relatywny udział przywozu z reszty świata w porównaniu z Chinami jest właściwszym wskaźnikiem wiarygodności cen niż bezwzględna wielkość przywozu. Ponieważ wielkość przywozu wiórów PET do Tajlandii pozostaje dość wysoka, zróżnicowana struktura dostaw z ograniczoną ekspozycją na potencjalnie zniekształcony przywóz stanowiła bardziej odpowiednią podstawę do ustalenia niezniekształconej wartości odniesienia.

(159)

Komisja zauważyła, że w toku dochodzenia nie stwierdzono w odniesieniu do wiórów PET żadnych szczególnych ograniczeń handlowych ani zakłóceń, które sprawiałyby, że Tajlandia nie byłaby odpowiednim reprezentatywnym krajem. Sam fakt, że Tajlandia jest eksporterem netto wiórów PET, nie dowodził, że jej ceny importowe są nietypowe lub nieodpowiednie do celów wyznaczenia wartości odniesienia. Wręcz przeciwnie, jako że przywóz konkuruje z wiórami PET produkowanymi w kraju.

(160)

Unibon argumentowało ponadto, że zastosowane ceny referencyjne nie powinny uwzględniać kosztów ubezpieczenia ani należności celnych przywozowych. Zdaniem Unibon wióry PET sprzedawane na rynku krajowym nie podlegają takim kosztom, a większość wiórów PET sprzedawanych w Tajlandii jest produkowana w kraju i w związku z tym nie jest obarczona kosztami ubezpieczenia ani należnościami celnymi przywozowymi.

(161)

Jeżeli chodzi o wyłączenie kosztów ubezpieczenia i należności celnych przywozowych, wartość normalną oparto na statystykach dotyczących przywozu pochodzących z GTA, natomiast mające zastosowanie należności celne przywozowe określono z wykorzystaniem MacMap. Z definicji takie ceny importowe obejmują, w stosownych przypadkach, należności celne przywozowe i odnośne koszty przywozu. Ich uwzględnienie jest zatem nieodłącznym elementem zastosowanej metodyki.

(162)

Ponadto w odpowiedzi na drugą notę skarżący argumentowali, że wartość odniesienia dla siły roboczej, wyprowadzona z danych Banku Tajlandii i przedstawiona w załączniku V do drugiej noty, była nieracjonalnie niska i nie odzwierciedlała dokładnie rzeczywistych kosztów pracy w Tajlandii. Skarżący stwierdził, że liczba ta jest znacznie niższa od kosztów pracy stosowanych przez Komisję w innych reprezentatywnych krajach o wyższym średnim dochodzie. Skarżący zwrócili się do Komisji o dostosowanie wartości odniesienia dla kosztów pracy poprzez wykorzystanie danych opublikowanych przez tajlandzką Radę ds. Inwestycji, według których koszty pracy w odniesieniu do „stanowisk inżynierskich” były wyższe i które zdaniem skarżącego były bardziej odpowiednim i reprezentatywnym źródłem.

(163)

Komisja zauważyła, że wartość odniesienia nie była niezwykle niska w świetle funkcji faktycznie pełnionych przez pracowników uczestniczących w procesie produkcji. Ponadto poziom wartości odniesienia był zasadniczo porównywalny z danymi dotyczącymi kosztów pracy podawanymi przez inne międzynarodowe źródła statystyczne, a zatem nie można było uznać go za niereprezentatywny lub niewłaściwy do celów skonstruowania wartości normalnej. Argument ten został zatem odrzucony.

(164)

Ze względu na brak wiarygodnych danych dotyczących przywozu lignitu w Tajlandii – ponieważ przywóz ten pochodzi wyłącznie z Laosu – Komisja wskazała w drugiej nocie, że zamierza ustalić wartość odniesienia dla lignitu, wykorzystując jego ceny dla przedsiębiorstw (użytkowników przemysłowych) w Tajlandii opublikowane przez Urząd Polityki Energetycznej i Planowania w Ministerstwie Energii. Jako punkt odniesienia Komisja wykorzystała najnowsze dane dotyczące 2024 r.

(165)

W odpowiedzi na drugą notę Unibon argumentowało, że referencyjna cena lignitu powinna opierać się na tajlandzkich danych celnych dotyczących przywozu w ramach HS 2702 10 , a nie na krajowych statystykach na temat węgla. Unibon twierdziło, że w krajowych statystykach nie rozróżnia się lignitu od innych rodzajów węgla i podaje się jedynie średnią cenę dla szerokiej kategorii węgla, mimo znacznych różnic w wartości opałowej i innych właściwościach, które skutkują istotnymi rozbieżnościami cenowymi. Unibon utrzymywało ponadto, że opieranie się na publicznie dostępnych danych celnych reprezentatywnego kraju do celów wyceny czynników produkcji jest konsekwentną praktyką Komisji, i twierdziło, że nie ma uzasadnienia dla odstąpienia od tego podejścia w przedmiotowej sprawie, w szczególności biorąc pod uwagę, że Tajlandia prowadzi statystyki dotyczące przywozu lignitu w odniesieniu do poszczególnych produktów, rejestruje znaczną wielkość przywozu i pozyskuje taki przywóz z państw o gospodarce rynkowej, co zdaniem Unibon zapewnia niezniekształcone i reprezentatywne ceny.

(166)

Komisja zauważyła, że chociaż dostępne są tajlandzkie dane celne w odniesieniu do kodu HS 2702 10 , to zarejestrowany przywóz pochodzi niemal wyłącznie z jednego sąsiedniego państwa, mianowicie Laosu, a zatem nie można go uznać za wystarczająco reprezentatywny dla konkurencyjnego i zróżnicowanego rynku. Wysoka koncentracja podaży w jednym kraju pochodzenia budziła obawy co do wiarygodności ceny importowej jako odpowiedniej wartości odniesienia. Ponadto ze względu na szczególne właściwości fizyczne lignitu, zwłaszcza jego niską wartość opałową i wysoką zawartość wilgoci, transport na duże odległości jest zasadniczo nieopłacalny (104). W rezultacie statystyki dotyczące przywozu prawdopodobnie odzwierciedlają ograniczone transakcje transgraniczne wynikające z bliskości geograficznej, a nie z cen ukształtowanych w szerzej pojętych warunkach rynkowych. W tych okolicznościach Komisja potwierdziła, że dane dotyczące przywozu nie stanowiły najbardziej odpowiedniej podstawy do wyceny tego czynnika produkcji.

(167)

Co więcej, skarżący stwierdzili, że tajlandzkie ceny importowe skrobi kukurydzianej wydają się zbyt niskie, aby odzwierciedlać ceny modyfikowanej skrobi kukurydzianej wykorzystywanej w produkcji włóknin PET typu spunbond. W tym kontekście skarżący argumentowali, że prawdopodobnie wynika to z asortymentu produktów objętych odnośnym kodem CN, który obejmuje zarówno zmodyfikowaną skrobię kukurydzianą (wykorzystywaną w włókninach PET typu spunbond), jak i niezmodyfikowaną skrobię kukurydzianą (niestosowaną w włókninach PET typu spunbond). Producenci unijni utrzymywali więc, że Komisja powinna dokonać odpowiednich dostosowań w celu uwzględnienia tej różnicy.

(168)

Komisja odnotowała argument producentów unijnych dotyczący stosowania zmodyfikowanej skrobi kukurydzianej w produkcji włóknin PET typu spunbond oraz poziomu tajlandzkich cen importowych. Producenci unijni nie przedstawili jednak wystarczających dowodów na poparcie tych twierdzeń. W związku z tym nie wprowadzono żadnych dostosowań tajlandzkich cen importowych skrobi kukurydzianej.

(169)

W odpowiedzi na pierwszą notę grupa TDF argumentowała, że turecki przywóz kluczowych czynników produkcji, w szczególności wiórów PET, jest bardziej reprezentatywny i w większym stopniu kształtowany przez rynek niż przywóz do Tajlandii. Przywóz z Chin stanowi mniej niż połowę przywozu wiórów PET do Turcji, a pozyskiwanie dostaw z wielu różnych państw o gospodarce rynkowej wskazywałoby, że ceny odzwierciedlają międzynarodowe warunki rynkowe. Grupa TDF argumentowała, że same poziomy cen nie świadczą o zakłóceniach i że decydującym czynnikiem w analizie Komisji powinna być reprezentatywna wielkość przywozu, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że wióry PET stanowiły około 50 % całkowitych kosztów produkcji produktu objętego dochodzeniem. Grupa TDF twierdziła, że większa i bardziej zdywersyfikowana wielkość przywozu spoza Chin zapewnia zatem bardziej wiarygodną wartość odniesienia. Przedsiębiorstwo argumentowało również, że brak przywozu lignitu nie powinien dyskwalifikować Turcji, ponieważ takie luki można wyeliminować, wykorzystując dane z innych państw.

(170)

Natomiast Unibon argumentowało, że Turcja nie jest wystarczająco odpowiednim reprezentatywnym krajem ze względu na wysoce zniekształcone środowisko surowcowe, niestabilność makroekonomiczną wpływającą na jednostkowe koszty pracy, koszty energii i wskaźniki wydatków finansowych oraz brak odpowiednich danych finansowych.

(171)

W drugiej nocie Komisja zauważyła, że zarówno Tajlandia, jak i Turcja wykazują podobną strukturę przywozu – znaczna ilość przywozu wiórów PET pochodzi z Chin. Jak wyjaśniono w pierwszej nocie i motywie 156 powyżej, Komisja uznała jednak, że wydaje się, iż na ceny importowe wiórów PET przywożonych do Turcji spoza Chin wpływa duża ilość wiórów PET przywożonych z Chin po zniekształconych cenach.

(172)

Komisja przeprowadziła dalszą analizę przywozu głównego surowca, wiórów PET, i zbadała dane dotyczące przywozu na bardziej szczegółowym poziomie w celu zidentyfikowania rodzajów wiórów PET wykorzystywanych do produkcji włóknin PET typu spunbond. Inaczej niż w Tajlandii i Indonezji w tureckiej taryfie celnej nie ma jednak rozróżnienia na różne ośmiocyfrowe kody w ramach HS 3907 69 .

(173)

Po publikacji pierwszej noty Komisja stwierdziła również, że Turcja wprowadziła środki ochronne obejmujące przywóz wiórów PET zaklasyfikowanych do kodu HS 3907 69  (105). Środki te obowiązują od dnia 11 czerwca 2020 r. Komisja stwierdziła, że te środki ochronne dotyczące wiórów PET zniekształcają ceny importowe tego kluczowego surowca, co sprawia, że Turcja jest mniej odpowiednią opcją, jeśli chodzi o reprezentatywny kraj.

(174)

W pierwszej nocie Komisja zauważyła, że do Turcji nie przywożono lignitu. Grupa TDF argumentowała, że nie powinno to wykluczać wyboru Turcji jako reprezentatywnego kraju. Grupa TDF przypomniała, że we wcześniejszych sprawach, w których w reprezentatywnym kraju brakowało wielkości przywozu pewnych czynników produkcji, kwestię tę rozwiązywano, wykorzystując do skonstruowania wartości normalnej ceny importowe z innego reprezentatywnego kraju.

(175)

Komisja przyjęła do wiadomości uwagi grupy TDF i zgodziła się, że – w przypadku wyboru Turcji jako reprezentatywnego kraju – w obliczu braku wiarygodnej wartości odniesienia dla przywozu można zastosować niezniekształcone ceny międzynarodowe, koszty lub wartości odniesienia.

(176)

W odpowiedzi na pierwszą notę Unibon uznało Indonezję za najbardziej odpowiedni reprezentatywny kraj i argumentowało przy tym przede wszystkim, że ma ona najbardziej wyważoną i najmniej zakłóconą strukturę dostaw kluczowego czynnika produkcji, tj. wiórów PET. Przedsiębiorstwo to stwierdziło, że struktura przywozu do Indonezji równomiernie rozkłada się na źródła z Chin i spoza Chin, co zmniejsza ryzyko, że chińskie ceny pośrednio wpływają na ceny „reszty świata”. W przeciwieństwie do indonezyjskiego tajlandzki przywóz wiórów PET byłby silnie zdominowany przez dostawy pochodzące z Chin, natomiast struktura w Turcji obejmuje przywóz z państw nienależących do WTO, co budziłoby dodatkowe obawy dotyczące zakłóceń. Unibon nie uzasadniło jednak tego stwierdzenia ani nie przedstawiło dodatkowych dowodów na jego poparcie.

(177)

Unibon twierdziło ponadto, że luki w danych dotyczących czynników produkcji w Indonezji są ograniczone i można je łatwo wyeliminować, np. brak przywozu lignitu wynika z samowystarczalności Indonezji jako głównego producenta węgla, a nie z braku danych, zaś referencyjne ceny węgla są dostępne w uznanych publikacjach na temat rynku krajowego, podczas gdy przywóz włókna szklanego z wyłączeniem Chin ma wystarczającą skalę handlową.

(178)

W drugiej nocie Komisja zauważyła, że przywóz włókna szklanego do Indonezji z reszty świata stanowi jedynie 3,28 % całkowitego przywozu włókna szklanego, podczas gdy pozostałe 96,72 % pochodzi z Chin. Jest zatem oczywiste, że na przywóz włókna szklanego z reszty świata prawdopodobnie wpływał przywóz z Chin. W związku z tym argument Unibon odrzucono.

(179)

Komisja zapoznała się z uwagami Unibon i zgodziła się, że – w przypadku wyboru Indonezji jako reprezentatywnego kraju – w obliczu braku wiarygodnej wartości odniesienia dla przywozu można zastosować niezniekształcone ceny międzynarodowe, koszty lub wartości odniesienia.

(180)

Biorąc pod uwagę argumenty zainteresowanych stron dotyczące pierwszej noty i drugiej noty, Komisja uznała, że najbardziej odpowiednim reprezentatywnym krajem spełniającym kryteria poziomu rozwoju gospodarczego podobnego do poziomu ChRL jest Tajlandia.

(181)

Komisja zbadała, jakie dane finansowe były łatwo dostępne w odniesieniu do trzech państw wskazanych w pierwszej nocie, tj. Indonezji, Tajlandii i Turcji.

(182)

W pierwszej nocie Komisja wskazała łatwo dostępne sprawozdania finansowe trzech producentów produktu objętego dochodzeniem w reprezentatywnych krajach, wykazujące racjonalny poziom rentowności w okresie najbliższym okresowi objętemu dochodzeniem.

(183)

Obaj producenci eksportujący Unibon i grupa TDF argumentowali, że Tajlandia nie była odpowiednim reprezentatywnym krajem, ponieważ dwa brane pod uwagę tajlandzkie przedsiębiorstwa, Thai Unitika Spunbond Co., Ltd. i Narula Nonwoven Co. Ltd., nie dostarczyły wiarygodnych danych.

(184)

Unibon zwróciło uwagę, że Thai Unitika Spunbond wykazywało skrajną i nieregularną rentowność, odzwierciedlającą raczej wyjątkowe lub nieoperacyjne pozycje, a nie normalne wyniki przemysłowe. Z kolei Narula Nonwoven wykazywało skrajnie niską marżę zysku. Unibon uznało, że ten wyraźny kontrast wskazywał, iż w Tajlandii brakowało stabilnych i racjonalnych z perspektywy gospodarczej danych finansowych dotyczących produkcji włóknin PET typu spunbond, wobec czego wszelkie wartości odniesienia uzyskane na podstawie tych dwóch przedsiębiorstw byłyby wysoce zniekształcone.

(185)

Podobnie grupa TDF twierdziła też, że należy pominąć dane finansowe Thai Unitika Spunbond Co., Ltd. za 2025 r., ponieważ nie stanowią one odpowiedniej podstawy dla wartości odniesienia. Grupa TDF uważała, że nadzwyczajny wzrost całkowitych przychodów, stanowiących ponad trzykrotność przychodów ze sprzedaży i usług oraz kosztu własnego sprzedaży, odzwierciedlał inne przychody wyjątkowe, a nie normalne wyniki operacyjne.

(186)

W ramach alternatywy Unibon wskazało, że Indonezja zapewnia wiarygodne dane finansowe dotyczące konkretnych produktów pochodzące od rzeczywistego producenta włóknin PET typu spunbond, PT Multi Spunindo Jaya Tbk, w którego zbadanych sprawozdaniach finansowych wykazano poziomy kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku racjonalne z perspektywy gospodarczej i spójne z normalną działalnością przemysłową.

(187)

Grupa TDF stwierdziła, że Turcja posiada szerszą i bardziej reprezentatywną bazę przemysłową, z ośmioma zidentyfikowanymi producentami włóknin PET typu spunbond w porównaniu z zaledwie dwoma producentami w Tajlandii i jednym w Indonezji. Grupa TDF przyznała, że w przypadku tureckich producentów dane finansowe dotyczące poszczególnych przedsiębiorstw mogą być ograniczone, i zaproponowała, żeby zamiast tych danych Komisja wykorzystała sektorowe dane finansowe.

(188)

Komisja zgodziła się z grupą TDF i Unibon, że dane finansowe dotyczące tajlandzkich przedsiębiorstw nie były odpowiednie. Dane finansowe Thai Unitika Spunbond Co., Ltd. i Narula Nonwoven Co., Ltd. były bardzo niespójne i nie odzwierciedlały normalnych wyników przemysłowych, a skrajne wahania rentowności i przychodów wynikały z wyjątkowych pozycji.

(189)

Komisja odnotowała uwagę grupy TDF dotyczącą wykorzystania danych sektorowych, jednak mogą one obejmować producentów innych niż producenci włóknin PET typu spunbond, takich jak producenci wyrobów tekstylnych z różnym asortymentem produktów lub odmienną strukturą kosztów. Wykorzystanie takich zagregowanych danych grozi błędnym odwzorowaniem rzeczywistej struktury kosztów i rentowności w segmencie włóknin PET typu spunbond.

(190)

Komisja zgodziła się ze stwierdzeniem Unibon, że spośród producentów włóknin PET typu spunbond zidentyfikowanych w reprezentatywnych krajach przedsiębiorstwo PT Multi Spunindo Jaya Tbk (Indonezja) wykazało najbardziej właściwe poziomy kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, spójne z normalną działalnością przemysłową.

(191)

W odpowiedzi na drugą notę Unibon argumentowało, że połączenie danych dotyczących czynników produkcji z Tajlandii ze wskaźnikami finansowymi z Indonezji było niewłaściwe, ponieważ zdaniem Unibon wykorzystanie dwóch różnych reprezentatywnych krajów narusza wewnętrzną spójność procesu konstruowania wartości normalnej i prowadzi do zniekształconego wyniku. Przedsiębiorstwo twierdziło, że Komisja powinna zamiast tego oprzeć się na jednym reprezentatywnym kraju w odniesieniu do zarówno cen czynników produkcji, jak i danych finansowych, oraz utrzymywało, że bardziej odpowiednim wyborem byłaby Indonezja.

(192)

Zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadku potwierdzenia istnienia znaczących zakłóceń Komisja powinna skonstruować wartość normalną na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny i wartości odniesienia. Źródła, z których Komisja może korzystać, obejmują stosowne koszty produkcji i sprzedaży w odpowiednim reprezentatywnym kraju, o ile odpowiednie dane są łatwo dostępne. Jak wyjaśniono szczegółowo powyżej, Komisja za odpowiedni reprezentatywny kraj uznała Tajlandię, mogła zatem oprzeć się na tajlandzkich kosztach i cenach wszystkich czynników produkcji produktu objętego dochodzeniem. Komisja nie była jednak w stanie znaleźć łatwo dostępnych danych finansowych tajlandzkich producentów włóknin PET typu spunbond na potrzeby obliczenia niezniekształconej i odpowiedniej kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Z tego powodu Komisja uznała za właściwe ustalenie niezniekształconej i odpowiedniej kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku na podstawie łatwo dostępnych danych finansowych producenta włóknin PET typu spunbond w Indonezji.

(193)

Po ustaleniu na podstawie wszystkich powyższych elementów, że Tajlandia jest jedynym dostępnym odpowiednim reprezentatywnym krajem, nie było potrzeby przeprowadzenia oceny poziomu ochrony socjalnej i ochrony środowiska zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego.

(194)

Biorąc pod uwagę wyniki powyższej analizy, należy uznać, że Tajlandia spełniała kryteria przewidziane w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego, pozwalające uznać ją za odpowiedni reprezentatywny kraj.

(195)

W pierwszej nocie Komisja podała wykaz czynników produkcji, takich jak surowce, energia i nakłady pracy, wykorzystywanych przez producentów eksportujących do produkcji produktu objętego dochodzeniem i wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag i przedstawienia publicznie dostępnych informacji na temat niezniekształconych wartości każdego z czynników produkcji wymienionych w tej nocie.

(196)

Komisja nie otrzymała żadnych zastrzeżeń do wykazu czynników produkcji zawartego w pierwszej nocie.

(197)

Następnie w drugiej nocie Komisja poinformowała, że w celu ustalenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego wykorzysta bazę Global Trade Atlas (GTA) w zakresie cen importowych oraz bazę MacMap w zakresie należności celnych, aby ustalić niezniekształcone koszty większości czynników produkcji, zwłaszcza surowców.

(198)

Biorąc pod uwagę wszystkie informacje przedstawione przez zainteresowane strony i zebrane podczas wizyt weryfikacyjnych, w celu określenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego zidentyfikowano następujące czynniki produkcji i ich źródła:

Tabela 1

(199)

Komisja wzięła pod uwagę wartość pośrednich kosztów produkcji, aby uwzględnić koszty, które nie zostały uwzględnione we wspomnianych powyżej czynnikach produkcji. Aby ustalić tę kwotę, Komisja obliczyła stosunek pośrednich kosztów produkcji odpowiednich producentów eksportujących objętych próbą i ich odpowiednich bezpośrednich kosztów produkcji (wymienionych w tabeli 1 powyżej). Następnie wskaźnik ten zastosowano i doliczono do niezniekształconych bezpośrednich kosztów produkcji.

(200)

Aby ustalić niezniekształconą cenę surowców dostarczanych do zakładu producenta reprezentatywnego kraju, Komisja jako podstawę wykorzystała średnią ważoną cenę importową stosowaną przy przywozie do reprezentatywnego kraju podaną w GTA, do której dodano należności celne przywozowe i koszty transportu.

(201)

Cenę importową w reprezentatywnym kraju obliczono jako średnią ważoną cenę jednostkowych produktów przywożonych ze wszystkich państw trzecich z wyjątkiem ChRL i państw, które nie są członkami WTO, wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/755 (111).

(202)

Komisja postanowiła wykluczyć przywóz z ChRL do reprezentatywnego kraju, ponieważ w sekcji 3.2.1 uznała, że oparcie się na cenach i kosztach krajowych w ChRL nie jest odpowiednim rozwiązaniem z uwagi na występowanie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(203)

Biorąc pod uwagę, że nie ma dowodów wskazujących na to, że te same zakłócenia nie mają w równym stopniu wpływu na produkty przeznaczone na wywóz, Komisja uznała, że te same zakłócenia miały wpływ na ceny eksportowe.

(204)

W odniesieniu do szeregu czynników produkcji rzeczywiste koszty ponoszone przez objętych próbą producentów eksportujących stanowiły znikomy udział w całkowitych kosztach surowców w okresie objętym dochodzeniem. Ponieważ wartość zastosowana w odniesieniu do nich nie miała znaczącego wpływu na obliczanie marginesu dumpingu niezależnie od wykorzystanego źródła, Komisja postanowiła uwzględnić te koszty w materiałach zużywalnych, jak wyjaśniono w motywie 221 i 222.

(205)

Aby określić mające zastosowanie należności celne przywozowe w podziale na kod towarów i kraj pochodzenia, Komisja zasięgnęła informacji z MacMap. Należności celne przywozowe dodano do wartości CIF zarejestrowanej w tajlandzkich statystykach dotyczących przywozu dostępnych w bazie danych GTA.

(206)

Komisja ujęła koszt transportu poniesiony przez objętych próbą producentów eksportujących z tytułu dostaw surowców jako odsetek rzeczywistego kosztu tych surowców, a następnie zastosowała taki sam odsetek wobec niezniekształconego kosztu tych samych surowców, aby uzyskać niezniekształcony koszt transportu. Komisja uznała, że w kontekście przedmiotowego dochodzenia istnieją podstawy, aby wykorzystać iloraz kosztów surowców zakupionych przez producentów eksportujących i zgłoszonych kosztów transportu jako przesłankę do oszacowania niezniekształconych kosztów transportu surowców w momencie dostarczenia do fabryki przedsiębiorstwa.

(207)

Wióry PET są głównym surowcem do produkcji włóknin PET typu spunbond. W pierwszej nocie Komisja wymieniła zarówno kod celny PET o niskiej lepkości, tj. kod HS 3907 69 , jak i kod celny PET o wysokiej lepkości, kod HS 3907 61 . Producenci unijni przedstawili uwagi do pierwszej noty, w których wezwali Komisję do szczegółowego sprawdzenia, jakiego dokładnie surowca używają poszczególni chińscy producenci, w celu zapewnienia, aby w odniesieniu do każdego producenta Komisja stosowała prawidłowy kod. W następstwie wizyt weryfikacyjnych Komisja uznała, że dla produkcji włóknin PET typu spunbond znaczenie miał jedynie PET o niskiej lepkości, tj. kod HS 3907 69 , i usunęła z wykazu surowców PET o wysokiej lepkości (HS 3907 61 ).

(208)

W drugiej nocie Komisja przeprowadziła dalszą analizę przywozu głównego surowca, jakim są wióry PET, i postanowiła zbadać dane dotyczące przywozu na bardziej szczegółowym poziomie w celu zidentyfikowania rodzajów wiórów PET wykorzystywanych do produkcji włóknin PET typu spunbond.

(209)

W taryfie celnej Tajlandii w ramach 6-cyfrowego kodu HS 3907 69 rozróżnia się następujące kody towarów:

(210)

Wióry PET wykorzystywane do produkcji włóknin PET typu spunbond objęte są kodem towaru 3907.69.10, podczas gdy kod towaru 3907.69.90 może obejmować specjalistyczny lub w inny sposób nietypowy politereftalan etylenu. Z wykorzystaniem danych GTA Komisja była w stanie zidentyfikować przywóz do Tajlandii w ramach kodu towaru 3907.69.10, co dostarcza bardziej szczegółowych informacji.

(211)

W przypadku Tajlandii całkowita wielkość przywozu wyniosła 23 411 ton, z czego 33 % pochodziło z Chin. Ponieważ przywóz pochodził z wielu źródeł, a odsetek przywozu z Chin był stosunkowo niski, Komisja uznała, iż jest mało prawdopodobne, że przywóz z Chin wpłynął na ceny importowe wiórów PET przywożonych w ramach kodu towaru 3907.69.10 do Tajlandii z reszty świata, co sprawia, że przywóz do Tajlandii jest wiarygodną wartością odniesienia.

(212)

Jak już opisano w motywie 26, produkcja włókniny PET typu spunbond wymaga stosowania jako materiału powlekającego spoiw na bazie skrobi, spoiw chemicznych (na bazie polimerów) lub spoiw mieszanych.

(213)

W odpowiedzi na pierwszą notę skarżący zwrócili uwagę, że chińscy producenci w przypadku włóknin PET typu spunbond sprzedawanych na chińskim rynku krajowym używają głównie spoiw na bazie skrobi, podczas gdy produkty sprzedawane na rynku UE są wytwarzane z wykorzystaniem wszystkich trzech rodzajów spoiw. Producenci unijni utrzymywali zatem, że aby zapewnić obiektywne porównanie w obliczeniach dumpingu, Komisja powinna ustalić odrębne wartości normalne dla włóknin PET typu spunbond produkowanych z wykorzystaniem poszczególnych rodzajów spoiw lub dokonać odpowiednich dostosowań wartości normalnej opartej na produkcji wykorzystującej spoiwa na bazie skrobi.

(214)

Komisja odnotowała uwagi przedstawione przez producentów unijnych dotyczące różnych rodzajów spoiw wykorzystywanych do produkcji włóknin PET typu spunbond oraz ich potencjalnego wpływu na porównywalność cen. Komisja oceniła, czy różnice pod względem rodzaju spoiwa mogą wymagać uwzględnienia oraz, w stosownych przypadkach, czy jakiekolwiek dostosowania były uzasadnione na podstawie informacji dostępnych w aktach sprawy. Wynik tej oceny przedstawiono w motywie 220.

(215)

W odpowiedzi na drugą notę skarżący stwierdzili, że nie zgadzają się z cenami wykorzystanymi w nocie dotyczącej czynników produkcji w odniesieniu do skrobi kukurydzianej. Skarżący wskazali, że rodzajem skrobi kukurydzianej stosowanym w produkcji włóknin PET typu spunbond jest modyfikowana skrobia kukurydziana, której cena jest około dwukrotnie wyższa niż cena zwykłej skrobi kukurydzianej. Na poparcie tego twierdzenia skarżący przedstawili notowania cen porównujące zmodyfikowaną i zwykłą skrobię kukurydzianą oraz zwrócili się do Komisji o zastosowanie do cen opartych na GTA odpowiedniej marży w celu odzwierciedlenia wyższych kosztów zmodyfikowanej skrobi kukurydzianej.

(216)

W odpowiedzi na argument skarżących obaj producenci eksportujący utrzymywali, że do własnej produkcji wykorzystują wyłącznie zwykłą skrobię kukurydzianą. Producenci eksportujący stwierdzili, że potwierdzają to faktury zebrane podczas weryfikacji ich zakupów surowców, na których to fakturach wskazano rodzaj nabytej skrobi kukurydzy. Ponadto grupa TDF argumentowała, że w Chinach zmodyfikowaną skrobię kukurydzianą zgłasza się w ramach innego kodu HS 3505 10 , i grupa twierdzi, że jej zakupy w ramach kodu HS 1108 12 dotyczą zwykłej skrobi kukurydzianej, a nie zmodyfikowanej skrobi kukurydzianej.

(217)

Komisja zauważyła, że skarżący nie przedstawili rozstrzygających dowodów na to, że producenci włóknin PET typu spunbond, w tym chińscy producenci eksportujący, wykorzystują zmodyfikowaną skrobię kukurydzianą. Przedstawione notowania cen wykazały jedynie, że zmodyfikowana skrobia kukurydziana może być droższa niż zwykła skrobia kukurydziana, ale nie dowodziły, że objęci dochodzeniem producenci eksportujący używają takiego produktu. Z kolei zweryfikowane specyfikacje techniczne i poziomy cen wskazywały, że producenci eksportujący wykorzystują zwykłą skrobię kukurydzianą.

(218)

W odpowiedzi na drugą notę grupa TDF stwierdziła, że wykorzystywana przez nią dyspersja estrów akrylowych została błędnie zaklasyfikowana do kodu HS 3903 90 , który obejmuje polimery styrenu. Grupa TDF argumentowała, że chociaż produkt ten zawiera styren, jego głównym składnikiem jest kwas akrylowy, a zatem odpowiedniejszą dla niego klasyfikacją byłby kod HS 3906 90 , obejmujący polimery akrylowe w formach podstawowych. Komisja przyjęła argument grupy TDF i zmieniła kod HS, pod którym sklasyfikowano dyspersję estrów akrylowych.

(219)

W odpowiedzi na drugą notę Unibon argumentowało, że istotne różnice w rodzajach spoiw wykorzystywanych w produkcji włóknin PET typu spunbond, jakimi są spoiwa na bazie skrobi, chemiczne spoiwa akrylowe i spoiwa mieszane, prowadzą do znacznych rozbieżności w kosztach produkcji i cenach rynkowych. Przedsiębiorstwo twierdziło, że musi to zostać należycie odzwierciedlone przy konstruowaniu wartości normalnej. Na tej podstawie Unibon zwróciło się do Komisji o dokonanie dostosowań w celu uwzględnienia różnic w kosztach związanych ze spoiwami.

(220)

Komisja odrzuciła ten argument. Komisja zauważyła, że zarówno unijni, jak i objęci próbą chińscy producenci włóknin PET typu spunbond wykorzystują różne spoiwa, z których wszystkie mają podobne zastosowania i ceny rynkowe. W związku z tym bardziej szczegółowa analiza rozróżniająca produkty według rodzaju spoiwa, w przypadku gdy nie występują istotne różnice w zastosowaniu ani cenie, nie miałaby znaczącego wpływu na obliczenie wartości normalnej.

(221)

W drugiej nocie Komisja poinformowała strony, że ze względu na nieznaczny udział pewnych surowców w całkowitych kosztach produkcji część czynników produkcji zaliczono do materiałów zużywalnych.

(222)

Komisja obliczyła procentowy udział materiałów zużywalnych w całkowitym koszcie produkcji i zastosowała ten procentowy udział do ponownie obliczonego kosztu produkcji, stosując wartości odniesienia.

(223)

Siła robocza jest czynnikiem produkcji stanowiącym około 3 % całkowitych kosztów produkcji. Komisja wykorzystała statystyki opublikowane przez Narodowy Bank Tajlandii (112) do określenia wynagrodzeń w Tajlandii z zastosowaniem szczegółowych informacji na temat wynagrodzeń w sektorze produkcyjnym w okresie objętym dochodzeniem, w odniesieniu do działalności gospodarczej według klasyfikacji NACE Rev. 2.

(224)

W celu obliczenia wartości odniesienia dla energii elektrycznej Komisja wykorzystała notowania cen energii elektrycznej dla przedsiębiorstw, w tym przedsiębiorstw przemysłowych i przedsiębiorstw państwowych, publikowane przez tajlandzką Radę ds. Inwestycji (113), z wykorzystaniem taryfy wielostrefowej (taryfa TOU) dla odbiorców z grupy „duże przedsiębiorstwa świadczące usługi o charakterze ogólnym”, poziom napięcia poniżej 22 kV. Ta taryfa pozostaje niezmieniona od 2018 r. i jest aktualizowana co miesiąc przy użyciu instrumentu o nazwie „dopłata Ft”. Opłaty za energię elektryczną naliczane za każdy miesiąc oblicza się zatem jako:

(225)

Komisja ustaliła wartość odniesienia dla energii elektrycznej dla każdego objętego próbą producenta eksportującego na podstawie odnośnego zużycia w okresie zapotrzebowania szczytowego i pozaszczytowego. Otrzymane w ten sposób zużycie przypisano do stawek za zużycie energii w okresie zapotrzebowania szczytowego i pozaszczytowego.

(226)

Ponadto Komisja uwzględniła w wartości odniesienia dla stawki za energię elektryczną zarówno opłatę z tytułu zapotrzebowania, jak i opłatę za usługę, aby w pełni odzwierciedlić koszt energii elektrycznej w reprezentatywnym kraju. Opłatę za usługę wyrażono jako stałą kwotę miesięczną, a opłatę z tytułu zapotrzebowania ustalono w kW na podstawie ostrożnych obliczeń zapotrzebowania na energię elektryczną. Ustalono ją poprzez podzielenie całkowitej energii zużytej w godzinach szczytu przez liczbę godzin produkcji. Średnia ważona stawka dla okresu szczytu i pozaszczytowego została ustalona jako odpowiednia wartość odniesienia dla każdego objętego próbą producenta eksportującego.

(227)

Komisja ustaliła, że ceny energii elektrycznej w Tajlandii podawano bez VAT.

(228)

Komisja wykorzystała ceny gazu dla przedsiębiorstw (użytkowników przemysłowych) w Tajlandii opublikowanych przez Urząd Polityki Energetycznej i Planowania w Ministerstwie Energii (115). Ceny różniły się w zależności od wielkości konsumpcji. Komisja wykorzystała odpowiednie ceny z tabeli 7.2-4: Zużycie energii końcowej na mieszkańca. Jako punkt odniesienia Komisja wykorzystała najnowsze dane dotyczące 2024 r.

(229)

Jak wspomniano w drugiej nocie, Komisja ustaliła wartość odniesienia dla lignitu, wykorzystując jego ceny dla przedsiębiorstw (użytkowników przemysłowych) w Tajlandii opublikowane przez Urząd Polityki Energetycznej i Planowania w Ministerstwie Energii. Jak wskazano powyżej w motywie 166, Komisja uznała, że przywozu lignitu z Laosu do Tajlandii nie można było uznać za wiarygodny i racjonalny stosowny koszt w odpowiednim reprezentatywnym kraju zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. W świetle poniższych czynników Komisja za bardziej racjonalną uznała alternatywną wartość odniesienia opublikowaną przez Urząd Polityki Energetycznej i Planowania w Ministerstwie Energii. Po pierwsze, oficjalne tajlandzkie statystyki są gromadzone przez organy krajowe odpowiedzialne za zbieranie i nadzorowanie informacji dotyczących energii i gospodarki w Tajlandii (116), zapewniają zatem kompleksowy obraz zużycia energii w tym kraju na poziomie makroekonomicznym. Po drugie, ustalono, że wartość 1,19 CNY/kg podana w tajlandzkich statystykach jest zgodna z poziomami cen lignitu, które dominowały w Azji Południowo-Wschodniej w okresie objętym dochodzeniem (tj. mieści się w przedziale 1,15–1,23 CNY/kg) (117).

(230)

Komisja wykorzystała ceny importowe półkoksu przywożonego do Tajlandii z reszty świata w ramach kodu 2704 . Komisja wyjaśniła, że te ceny importowe można uznać za reprezentatywne, ponieważ wielkość przywozu była znaczna i pochodził on z wielu niezniekształconych źródeł. Na tej podstawie Komisja uznała, że te dane stanowią wystarczająco wiarygodną wartość odniesienia do celów określenia wartości normalnej. Żadna z zainteresowanych stron nie zgłosiła zastrzeżeń do tego podejścia.

(231)

Jak wspomniano w drugiej nocie, Komisja przeanalizowała praktyki księgowe chińskich producentów eksportujących objętych próbą dotyczące produktów ubocznych i odpadów. W rezultacie Komisja dostosowała skonstruowany koszt produkcji zgodnie z praktykami księgowymi każdego z przedsiębiorstw w odniesieniu do produktów ubocznych i odpadów.

(232)

Zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego „[s]konstruowana wartość normalna obejmuje niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych oraz zyski”. Ponadto należy ustalić wartość pośrednich kosztów produkcji w celu pokrycia kosztów niewliczonych do czynników produkcji, o których mowa powyżej.

(233)

W celu ustalenia niezniekształconego i odpowiedniego poziomu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i zysku Komisja wykorzystała dane finansowe za 2024 r. dla PT Multi Spunindo Jaya Tbk, pozyskane z bazy Orbis.

(234)

W dostępnych danych z rachunków zysków i strat nie wyodrębniono pośrednich kosztów produkcji, które uważa się za uwzględnione w kosztach sprzedanych towarów. Pośrednie koszty produkcji poniesione przez współpracujących producentów eksportujących wyrażone są jako udział w kosztach produkcji rzeczywiście poniesionych przez producentów eksportujących. Odsetek ten zastosowano do niezniekształconych kosztów produkcji.

(235)

W drugiej nocie w odniesieniu do odpowiednich kosztów badań i rozwoju producentów eksportujących Komisja stwierdziła, że koszty te zostaną uwzględnione w pośrednich kosztach produkcji, chyba że z opublikowanych sprawozdań finansowych producenta w Indonezji wyraźnie wynika, że koszty te uwzględniono w jego kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych.

(236)

W odpowiedzi na drugą notę producent eksportujący, grupa TDF, stwierdził, że z indonezyjskich standardów rachunkowości wynika, iż koszty badań i rozwoju należy zaklasyfikować do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Chociaż w sprawozdaniu rocznym PT Multi Spunindo Jaya Tbk nie wymieniono wyraźnie kosztów badań i rozwoju, inne przedsiębiorstwo, PT Bakrie Telecom, które stosowało się do tych samych indonezyjskich standardów rachunkowości, wyszczególniło swoje koszty badań i rozwoju w kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych.

(237)

Komisja przyjęła argument grupy TDF i nie dodała kosztów badań i rozwoju do pośrednich kosztów produkcji.

(238)

W odpowiedzi na drugą notę producent eksportujący grupa TDF argumentował, że do celów określenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku Komisja nie powinna opierać się na skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Spunindo za 2024 r., ponieważ zawiera ono dane od trzech jednostek zależnych, których działalność nie jest związana z produktem objętym dochodzeniem i które, w części przypadków, nie rozpoczęły działalności handlowej. W związku z tym grupa TDF stwierdziła, że do ustalenia racjonalnych kwot kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku przy konstruowaniu wartości normalnej należy wykorzystać wyłącznie jednostkowe dane finansowe spółki dominującej. Komisja przyjęła ten argument i przy konstruowaniu wartości normalnej wykorzystała zysk oraz koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne spółki dominującej.

(239)

Na podstawie powyższego Komisja skonstruowała wartość normalną dla każdego rodzaju produktu na podstawie ceny ex-works zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(240)

Po pierwsze, Komisja ustaliła wartość niezniekształconych kosztów produkcji. Komisja zastosowała niezniekształcone koszty jednostkowe do rzeczywistego zużycia poszczególnych czynników produkcji producentów eksportujących objętych próbą. Wskaźniki zużycia zostały potwierdzone w trakcie weryfikacji. Komisja pomnożyła wskaźniki zużycia przez niezniekształcone koszty jednostkowe odnotowane w reprezentatywnym kraju.

(241)

Aby ustalić ogólne niezniekształcone koszty produkcji, Komisja dodała pośrednie koszty produkcji do niezniekształconych kosztów produkcji.

(242)

Do kosztów produkcji ustalonych zgodnie z poprzednim motywem Komisja zastosowała koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk uzyskane od producenta włóknin PET typu spunbond w Indonezji, o którym mowa w motywie 233.

(243)

Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne wyrażone jako odsetek kosztów sprzedanych towarów i zastosowane do niezniekształconych kosztów produkcji wyniosły 12,03 %. Zysk wyrażony jako odsetek kosztów sprzedanych towarów i zastosowany do niezniekształconych kosztów produkcji wyniósł 11,14 %.

(244)

Na tej podstawie Komisja skonstruowała wartość normalną dla każdego rodzaju produktu na podstawie ceny ex-works zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(245)

Objęci próbą producenci eksportujący prowadzili wywóz do Unii bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów.

(246)

Za cenę eksportową uważało się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt objęty postępowaniem sprzedany na wywóz do Unii, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(247)

W art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nałożono na Komisję obowiązek dokonania obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową na tym samym poziomie handlu oraz uwzględnienia różnic w czynnikach wpływających na ceny i ich porównywalność.

(248)

W omawianym przypadku Komisja postanowiła porównać wartość normalną i cenę eksportową objętych próbą producentów eksportujących na poziomie handlu ex-works. Jak szczegółowo wyjaśniono poniżej, w stosownych przypadkach ceny eksportowe zostały dostosowane w celu: (i) wyrównania ich z powrotem do poziomu ex-works; oraz (ii) uwzględnienia różnic w czynnikach, co do których stwierdzono i wykazano, że mają wpływ na ceny i porównywalność cen.

(249)

Jak wyjaśniono w sekcji 3.2 powyżej, wartość normalną ustalono na poziomie handlu ex-works poprzez wykorzystanie kosztów produkcji wraz z kwotami kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, które uznano za odpowiednie w odniesieniu do tego poziomu handlu. W związku z tym nie były konieczne dostosowania w celu wyrównania wartości normalnej z powrotem do poziomu ex-works.

(250)

Komisja nie znalazła podstaw do dokonania jakichkolwiek korekt wartości normalnej ani żaden z objętych próbą producentów eksportujących nie wystąpił o takie korekty.

(251)

W celu wyrównania ceny eksportowej z powrotem do poziomu handlu ex-works dokonano dostosowań z tytułu: cła, innych opłat przywozowych, frachtu, ubezpieczenia, kosztów przeładunku i załadunku oraz kosztów dodatkowych.

(252)

W przypadku objętych próbą producentów eksportujących Komisja porównała średnią ważoną wartości normalnej każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(253)

Na tej podstawie wyliczono następujące tymczasowe średnie ważone marginesów dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem:

(254)

W odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą Komisja dokonała obliczenia średniej ważonej marginesu dumpingu, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym margines ten określono na podstawie marginesów ustalonych dla objętych próbą producentów eksportujących.

(255)

Na tej podstawie tymczasowy margines dumpingu nieobjętych próbą współpracujących producentów eksportujących ustalono na 49,4 %.

(256)

W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących w ChRL Komisja określiła margines dumpingu na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(257)

W tym celu Komisja określiła poziom współpracy producentów eksportujących. Poziom współpracy obliczono na podstawie wielkości wywozu do Unii współpracujących producentów eksportujących, objętych i nieobjętych próbą, wyrażonej jako odsetek łącznego przywozu z ChRL do Unii w okresie objętym dochodzeniem, ustalonego na podstawie danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu w 2024 r. dla kodów CN wyszczególnionych w motywie 24.

(258)

Poziom współpracy w przedmiotowej sprawie był wysoki, ponieważ wywóz dokonywany przez współpracujących producentów eksportujących stanowił około 87 % łącznego przywozu w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie Komisja za stosowne uznała ustanowienie marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie poddanego indywidualnemu badaniu i objętego próbą współpracującego przedsiębiorstwa z najwyższym marginesem dumpingu.

(259)

Tymczasowe marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

(260)

Produkt podobny w okresie objętym dochodzeniem wytwarzało trzech producentów w Unii, z których dwóch należy do tej samej grupy. Producenci ci reprezentują przemysł Unii w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(261)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem wyniosła około [52 000 – 63 600] ton. Komisja ustaliła tę wartość na podstawie wszystkich dostępnych informacji dotyczących przemysłu Unii, takich jak dane przedstawione w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymanych od producentów unijnych. Jak wskazano w motywie 16, współpracujący producenci unijni reprezentowali 100 % całkowitej unijnej produkcji produktu podobnego.

(262)

Z uwagi na fakt, że dane liczbowe dotyczące oceny szkody pochodziły od trzech producentów unijnych, z których dwóch należy do tej samej grupy, w celu zachowania poufności dane liczbowe dotyczące analizy szkody podano w przedziałach. Indeksy oparto jednak na rzeczywistych danych, a nie na przedziałach.

(263)

Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie: a) danych dotyczących sprzedaży produktu podobnego przez przemysł Unii klientom niepowiązanym w Unii, przekazanych przez producentów unijnych i zweryfikowanych przez Komisję, oraz b) przywozu produktu objętego dochodzeniem do Unii ze wszystkich państw trzecich, na podstawie danych Eurostatu, zweryfikowanych danych chińskich producentów eksportujących objętych próbą oraz danych przekazanych przez producentów eksportujących nieobjętych próbą (118).

(264)

Podejście do szacowania przywozu i konsumpcji w Unii przedstawiono w nocie do akt z dnia 4 marca 2026 r. (119). Uwagi na temat podejścia Komisji zgłosiła CCCT. W pełni uznała ona praktyczne wyzwania, przed którymi stoi Komisja przy określaniu przywozu i konsumpcji, ale wyraziła obawy co do wiarygodności wartości liczbowych ze względu na założenia przyjęte w metodykach opisanych w nocie. Trzy główne obawy CCCT dotyczyły tego, że (i) przy obliczaniu przywozu z Chin zastosowano stały wskaźnik oparty na danych z okresu objętego dochodzeniem bez dowodów, że był on reprezentatywny w całym okresie badanym; (ii) szacunki dotyczące przywozu z innych państw w 2024 r. i w okresie objętym dochodzeniem opierały się na statystykach Eurostatu mimo ustaleń Komisji, zgodnie z którymi znaczna część przywozu nie była prawidłowo zgłoszona; oraz (iii) skomplikowana metodyka filtrowania zakresu cen w celu oszacowania przywozu z innych państw w latach 2022 i 2023 wprowadziła niepewność. CCCT zakwestionowała zatem wiarygodność tych wartości liczbowych i stwierdziła, że mogą one potencjalnie wpłynąć na analizę wskaźników szkody i ocenę związku między przywozem a sytuacją gospodarczą przemysłu Unii.

(265)

Komisja uznała po pierwsze, że CCCT zakwestionowała to podejście, ale nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska ani na to, że proponowana przez Komisję metodyka prowadziła do niedokładnych lub niewiarygodnych wyników – czy to w odniesieniu do wielkości, czy w odniesieniu do cen.

(266)

Po drugie, wyraźne rozbieżności między zweryfikowanymi danymi dotyczącymi wywozu i pochodzącymi od producentów eksportujących objętych próbą a danymi Eurostatu zmusiły Komisję do szukania alternatywnej metody ustalenia wielkości przywozu do Unii produktu objętego postępowaniem. CCCT nie przedstawiła jednak alternatywnego podejścia ani żadnych dodatkowych danych, które by podważały lub nawet zmieniały metodykę Komisji, w szczególności w odniesieniu do udziału wywozu producentów eksportujących objętych próbą w całkowitym wywozie w latach poprzedzających okres objęty dochodzeniem. Jeżeli chodzi o udział producentów eksportujących, ani objęci próbą, ani nieobjęci próbą producenci eksportujący nie przedstawili uwag do noty dotyczącej kontroli wyrywkowej ani do noty do akt na temat określenia przywozu.

(267)

Po trzecie, stosowanie kluczy alokacji w celu określenia przywozu z państw trzecich to powszechna praktyka, gdy produkt objęty dochodzeniem jest zaklasyfikowany do kodów CN obejmujących także inne towary poza zakresem dochodzenia. Również w tym względzie CCCT nie przedstawiła alternatywnego podejścia ani żadnych danych dotyczących odsetka lub cen przywozu z innych źródeł w relacji do całkowitego przywozu do Unii.

(268)

Po czwarte, ustalenia Komisji dotyczące sytuacji rynku unijnego są spójne z dowodami przedstawionymi w skardze, w szczególności danymi na temat konsumpcji przedstawionymi w raporcie rynkowym EDANA (120), który stanowił część skargi (121). Świadczy to również o dokładności i adekwatności metodyki Komisji.

(269)

W związku z powyższym Komisja odrzuciła argumenty CCCT.

(270)

Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 2

Konsumpcja w Unii (w tonach)

(271)

W okresie badanym nastąpił wzrost konsumpcji w Unii o 15 %. Szczegółowa analiza wykazała, że konsumpcja w Unii w latach 2022–2023 spadła o 11 %, po czym w 2024 r. znacznie wzrosła. Od 2024 r. do okresu objętego dochodzeniem konsumpcja obniżyła się o 10 punktów procentowych, ale utrzymywała się na wysokim poziomie i pozostała o 15 % wyższa niż na początku okresu badanego.

(272)

Na początku okresu badanego poprawa koniunktury po pandemii sprzyjała konsumpcji włóknin PET typu spunbond. Między 2022 r. a 2023 r. konsumpcja obniżyła się z powodu spadku popytu na membrany bitumiczne w unijnym sektorze budownictwa i robót budowlanych ze względu na wysokie stopy procentowe, wyższe ceny energii i niepewność geopolityczną. W 2024 r. konsumpcja w Unii ponownie wzrosła, co odzwierciedlało uzupełnianie zapasów przez producentów membran bitumicznych niższego szczebla, wynikające ze zwiększonego popytu na ich produkt (122). Między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem konsumpcja pozostawała na wysokim poziomie.

(273)

Jak szczegółowo objaśniono w sekcji 4.2 powyżej, Komisja ustaliła wielkość przywozu do Unii produktu objętego postępowaniem na podstawie danych Eurostatu, zweryfikowanych danych chińskich producentów eksportujących objętych próbą oraz danych dostarczonych przez producentów eksportujących nieobjętych próbą. Udział przywozu w rynku został ustalony przez porównanie wielkości przywozu z konsumpcją w Unii.

(274)

Przywóz do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Tabela 3

Wielkość przywozu (w tonach) i udział w rynku

(275)

W okresie badanym wielkość przywozu z ChRL wzrosła o 417 %, z [3 400–4 200] ton w 2022 r. do [17 600–21 500] ton w okresie objętym dochodzeniem. Udział Chin w rynku znacznie się zwiększył, z 6 % w 2022 r. do 26 % w okresie objętym dochodzeniem, co stanowi wzrost o 352 %.

(276)

Komisja ustaliła ceny przywozu na podstawie danych przekazanych przez producentów eksportujących objętych próbą, którzy odpowiadali za 72 % przywozu do Unii chińskich współpracujących producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem. Ceny przywozu ustalono w podobny sposób jak wielkość przywozu.

(277)

Średnia ważona cena przywozu do Unii z ChRL kształtowała się następująco:

Tabela 4

Ceny importowe (w EUR/t)

(278)

Między 2022 r. a 2023 r. ceny znacznie zmalały (-38 %). Następnie wzrosły w 2024 r. i w okresie objętym dochodzeniem o, odpowiednio, 4 punkty procentowe i 13 punktów procentowych. Ogółem w okresie badanym spadły o 21 %, z 2 500 EUR/t w 2022 r. do blisko 2 000 EUR/t w okresie objętym dochodzeniem.

(279)

Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przez porównanie średnich ważonych cen sprzedaży poszczególnych rodzajów produktu naliczanych przez objętych próbą producentów unijnych wobec niepowiązanych klientów na rynku unijnym, dostosowanych do poziomu cen ex-works, oraz odpowiednich średnich ważonych cen przywozu poszczególnych rodzajów produktu od chińskich producentów objętych próbą na rzecz pierwszego niezależnego klienta na rynku unijnym, ustalonych jako ceny CIF (koszt, ubezpieczenie i fracht), z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi cła i koszty ponoszone po przywozie.

(280)

Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio dostosowanych oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. Wynik porównania wyrażono jako odsetek teoretycznych obrotów objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem. Wykazał on średni ważony margines podcięcia cenowego wynoszący 26 % – 30 % w odniesieniu do 100 % wielkości przywozu producentów eksportujących objętych próbą.

(281)

Oprócz podcięcia cenowego odnotowano również znaczne zaniżanie cen w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Ze względu na istotną presję cenową spowodowaną tanim przywozem towarów po cenach dumpingowych od chińskich producentów eksportujących przemysł Unii obniżył w okresie badanym średnią jednostkową cenę sprzedaży w Unii o 21 %, do poziomu znacznie przekraczającego spadek kosztów (10 %), jak pokazano w tabeli 8 poniżej. Znaczące zaniżanie cen znajduje dalsze potwierdzenie w zaniżaniu cen stwierdzonym na podstawie danych dostarczonych przez objętych próbą producentów eksportujących.

(282)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł Unii obejmuje ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu Unii w okresie badanym.

(283)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja oceniła oba zestawy wskaźników na podstawie odpowiedzi znanych producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu. Ponieważ Komisji nie jest znany żaden inny producent unijny, oba zbiory danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji ekonomicznej przemysłu Unii. Jak wyjaśniono w motywie 262, wskaźniki szkody podano w przedziałach z uwagi na fakt, że dane liczbowe dotyczące oceny szkody pochodziły od trzech producentów unijnych, z których dwóch należy do tej samej grupy.

(284)

Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(285)

W okresie badanym wielkość produkcji przemysłu Unii gwałtownie spadła między 2022 r. a 2023 r., m.in. z powodu obniżenia się konsumpcji w Unii. W 2024 r. i w okresie objętym dochodzeniem mimo ostrego wzrostu konsumpcji (25 % w 2024 r., 15 % w okresie objętym dochodzeniem, zob. tabela 2) oraz z powodu coraz większej obecności taniego przywozu z ChRL, przemysł Unii nie był w stanie osiągnąć takiej samej wielkości produkcji, co skutkowało spadkiem o 5 % w porównaniu z 2022 r.

(286)

W okresie badanym moce produkcyjne przemysłu Unii ogólnie spadły o 8 %. Spadek, wynoszący około 7 000 ton, był spowodowany rozwiązaniem między 2022 r. a 2023 r. umowy o produkcję na zlecenie ze strony jednego z producentów unijnych, wynikającym z sytuacji na rynku i coraz większej obecności taniego przywozu. Istnienie tej umowy o produkcję na zlecenie było również przyczyną mniejszego wykorzystania mocy produkcyjnych w 2022 r., co z kolei doprowadziło do pozornego wzrostu wykorzystania mocy produkcyjnych o 3 % między 2022 r. a okresem objętym dochodzeniem. Innymi słowy, przemysł Unii utrzymał wykorzystanie mocy produkcyjnych na wystarczającym poziomie, ale tylko kosztem tych mocy.

(287)

Ilość sprzedaży i udział przemysłu Unii w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Ilość sprzedaży i udział w rynku

(288)

W okresie badanym, podczas gdy rynek zwiększył się o 15 %, całkowita wielkość sprzedaży przemysłu Unii spadła o 10 %, z powodu coraz większej nieuczciwej konkurencji z tanim przywozem z Chin.

(289)

W rezultacie udział przemysłu Unii w rynku gwałtownie spadł z 86 % w 2022 r. do 63 % w 2024 r., stosownie do coraz większej obecności przywozu z Chin. Między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem, mimo spadku sprzedaży, przemysł Unii odzyskał 4 punkty procentowe udziału w rynku, z powodu mniejszej obecności przywozu z Chin.

(290)

W kontekście istotnego wzrostu konsumpcji w Unii dane wskazują, że przemysł Unii poniósł znaczne straty w zakresie produkcji, wielkości sprzedaży i udziału w rynku. Natomiast udział w rynku przywozu towarów z ChRL po cenach dumpingowych wzrósł o 352 %.

(291)

Zatrudnienie i wydajność kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Zatrudnienie i wydajność

(292)

W okresie badanym przemysł Unii odnotował niewielki spadek zatrudnienia wynoszący 2 %, przy czym całkowita liczba pracowników w okresie objętym dochodzeniem obniżyła się o [5–10].

(293)

Wydajność siły roboczej przemysłu Unii, mierzona w tonach produkcji na pracownika rocznie, obniżyła się o 4 %, ściśle podążając za tendencją spadkową produkcji. Mając na uwadze trudności z zastąpieniem wykwalifikowanej siły roboczej, przemysł Unii zdecydował się zatrzymać pracowników nawet w 2023 r., kiedy to produkcja gwałtownie spadła wskutek obniżenia się konsumpcji.

(294)

Wszystkie marginesy dumpingu znacznie przekraczały poziom de minimis. Wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł Unii był znaczny, jeśli weźmie się pod uwagę wielkość i ceny przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie.

(295)

Jest to pierwsze dochodzenie antydumpingowe dotyczące produktu objętego postępowaniem. W związku z tym brak było dostępnych danych umożliwiających ocenę skutków ewentualnego wcześniejszego dumpingu.

(296)

Średnie ważone jednostkowe ceny sprzedaży stosowane przez objętych próbą producentów unijnych wobec klientów niepowiązanych w Unii kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Ceny sprzedaży w Unii

(297)

Ceny sprzedaży przemysłu Unii stronom niepowiązanym na rynku unijnym w latach 2022–2024 spadły o 21 % i między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem utrzymywały się na niemal stałym poziomie.

(298)

Jednostkowy koszt produkcji producentów unijnych objętych próbą zmniejszył się w latach 2022–2024 o 12 %, a następnie między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem nieco wzrósł. W związku z tym obecność znacznie tańszego przywozu z Chin spowodowała istotne zaniżanie cen, co zmusiło przemysł Unii do obniżenia cen do poziomów znacznie przekraczających spadek kosztów produkcji.

(299)

Średnie koszty pracy objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 9

Średnie koszty pracy na pracownika

(300)

Średnie koszty pracy w przeliczeniu na pracownika zwiększyły się w okresie badanym o 12 %. Chociaż koszty pracy w latach 2022–2023 utrzymywały się na stosunkowo stabilnym poziomie, w 2024 r. i w okresie objętym dochodzeniem wzrosły, głównie ze względu na inflację i odpowiednio do stażu pracowników.

(301)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 10

Zapasy

(302)

W wartościach bezwzględnych zapasy producentów unijnych objętych próbą rosły konsekwentnie i znacząco, zwiększając się w okresie badanym o 55 %. Po skorygowaniu o poziomy produkcji stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako odsetek produkcji wzrósł w okresie badanym o 69 %.

(303)

Ten ogólny wzrost zapasów wskazuje na znaczną nierównowagę między produkcją a sprzedażą. Tendencja ta sugeruje, że mimo wysiłków na rzecz dostosowania produkcji do popytu nagromadzenie niesprzedanych zapasów odzwierciedlało poważne wyzwania dla producentów unijnych związane z dostępem do rynku.

(304)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 11

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji

(305)

Komisja określiła rentowność objętych próbą producentów unijnych, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży. W okresie badanym rentowność producentów unijnych objętych próbą szybko i znacznie spadła – przeszła od zysków wynoszących 15–16,5 % w 2022 r. do strat na poziomie 0,5–1,5 % w okresie objętym dochodzeniem.

(306)

Przepływy środków pieniężnych netto określają zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. W okresie badanym przepływy środków pieniężnych netto zmniejszyły się o 106 %, co doprowadziło do ich ujemnego poziomu w okresie objętym dochodzeniem, odzwierciedlającego pogorszenie wyników finansowych.

(307)

Poziom rocznych inwestycji wahał się w omawianym okresie, czego rezultatem był spadek o 5 % w okresie badanym. Poziom rocznych inwestycji znacznie wzrósł między 2022 r. a 2023 r. o 18 %, a następnie spadł w kolejnym okresie, po czym znów zwiększył się w okresie objętym dochodzeniem. Na podstawie programu inwestycyjnego producentów unijnych inwestycje kontynuowano mimo silnej konkurencji, utraty udziału w rynku i trudnej sytuacji finansowej, ponieważ większość z tych inwestycji odnosiła się do wydatków na utrzymanie/reorganizację istniejących obiektów, zwłaszcza związanych z ochroną środowiska, a zatem nie była elastyczna.

(308)

Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. W okresie badanym nastąpił spadek zwrotu z inwestycji z poziomu 81 % w 2022 r. do -6 % w okresie objętym dochodzeniem. Ta niekorzystna zmiana pokazuje, że chociaż nadal inwestowano w celu utrzymania konkurencyjności, w okresie badanym nastąpił znaczny spadek zwrotu z tych inwestycji.

(309)

Na początku okresu badanego przemysł Unii osiągał dobre wyniki i wysoki poziom rentowności, a także znaczny poziom wszystkich pozostałych wskaźników.

(310)

W okresie badanym odnotowano jednak szybki i istotny (+417 %) wzrost przywozu z Chin po cenach, które znacznie podcinały ceny przemysłu Unii. Umożliwiło to chińskim producentom eksportującym, których udział w rynku unijnym w 2022 r. wynosił jedynie 6 %, osiągnięcie udziału w rynku na poziomie 26 % w okresie objętym dochodzeniem, co stanowi wzrost o 352 % w ciągu dwóch i pół roku.

(311)

W rezultacie, mimo znacznego wzrostu konsumpcji w Unii (+16 %) w okresie badanym, sytuacja gospodarcza przemysłu Unii pogorszyła się, o czym świadczy negatywna tendencja w zakresie produkcji (-8 %) i sprzedaży (-10 %), a także wzrost zapasów (+55 %) i znaczny spadek udziału przemysłu Unii w rynku (z 86 % do 67 %). Moce produkcyjne zmniejszyły się (-8 %), ponieważ przemysł Unii zrezygnował z umowy o produkcję na zlecenie w obliczu spadku konsumpcji i zwiększonej konkurencji ze strony nieuczciwego przywozu z Chin.

(312)

Wzrost przywozu z Chin po niskich cenach był skorelowany z gwałtownym pogorszeniem się i ujemnymi poziomami rentowności, przepływu środków pieniężnych i zwrotu z inwestycji, co świadczy o trudnościach, z jakimi borykał się przemysł Unii.

(313)

W okresie badanym ceny sprzedaży przemysłu Unii, w ramach próby utrzymania udziału w rynku unijnym, obniżono o 21 %, co znacznie przekroczyło spadek kosztów przemysłu Unii wynoszący 10 %. Między 2024 r. a okresem objętym dochodzeniem wzrost chińskich cen o 14 % doprowadził do spadku przywozu z Chin i tym samym złagodził presję i umożliwił przemysłowi Unii utrzymanie cen na tym samym poziomie oraz odzyskanie części udziału w rynku.

(314)

W związku z powyższym Komisja stwierdziła na tym etapie, że przemysł Unii poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

(315)

Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz towarów po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała także, czy inne znane czynniki mogły w tym samym czasie również spowodować szkodę dla przemysłu Unii. Komisja dopilnowała, aby ewentualne szkody spowodowane przez inne czynniki niż przywóz towarów po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie były łączone z tym przywozem. Tymi czynnikami są przywóz z państw trzecich i wyniki wywozu przemysłu Unii.

(316)

Pogorszenie sytuacji gospodarczej przemysłu Unii zbiegło się w czasie ze znaczną i rosnącą penetracją rynku przez przywóz z Chin, który systematycznie podcinał ceny przemysłu Unii i doprowadził do zaniżania cen przemysłu Unii. Zmiany wielkości przywozu i cen importowych z Chin, odzwierciedlone w tabelach 3 i 4 powyżej, doprowadziły do zaniżonego poziomu cen w przemyśle Unii, co potwierdza istnienie związku przyczynowego między tymi zjawiskami.

(317)

W okresie badanym przywóz z Chin wzrósł o 417 %, z [3 400–4 200] ton w 2022 r., co stanowiło 6 % udziału w rynku, do [17 600–21 500] ton w okresie objętym dochodzeniem, co odpowiadało udziałowi w rynku na poziomie 26 % w okresie objętym dochodzeniem. Tego coraz większego przywozu dokonywano po cenach niższych niż ceny przemysłu Unii. Podobnie spadek udziału w rynku i wielkości sprzedaży, który z kolei doprowadził do spadku produkcji, miał szkodliwy wpływ na jednostkowe koszty produkcji przemysłu ze względu na ograniczone korzyści skali.

(318)

W okresie objętym dochodzeniem pomimo nieznacznego wzrostu sprzedaży i produkcji w 2023 r. spowodowanego wzrostem popytu pogorszenie to było jeszcze bardziej widoczne, gdy wszystkie wskaźniki szkody (w szczególności rentowność, przepływy środków pieniężnych i zwrot z inwestycji) osiągnęły znaczne ujemne poziomy.

(319)

Spadek udziału w rynku i produkcji oraz zaniżanie cen miały łącznie silny negatywny wpływ na przemysł Unii. Mimo spadku kosztów produkcji o 10 % w obliczu presji cenowej wywieranej przez wzrost wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych z Chin przemysł Unii nie mógł ustalać cen ani wielkości produkcji na zrównoważonym poziomie, co spowodowało bardzo duży spadek rentowności z około 15–16,5 % w 2022 r. do strat wynoszących około 0,5–1,5 % w okresie objętym dochodzeniem, a w konsekwencji pogorszenie wskaźników finansowych.

(320)

W związku z tym wstępnie stwierdzono, że przywóz z Chin po cenach dumpingowych wyrządził istotną szkodę przemysłowi Unii.

(321)

Ilość przywozu z pozostałych państw trzecich kształtowała się w okresie badanym następująco:

Tabela 12

Przywóz z państw trzecich

(322)

W porównaniu z Chinami obecność pozostałych państw na rynku unijnym pozostawała ograniczona, a ich przywóz do Unii i łączny udział w rynku zmniejszyły się w okresie badanym, odpowiednio, o 13 % i 24 %. Turcja była jedynym państwem trzecim, którego wielkość przywozu przekraczała 5 % udziału w rynku. Ceny przywozu z Turcji były bliżej dolnej granicy cen przemysłu Unii i znacznie przewyższały ceny przywozu z Chin. Wielkość przywozu z Turcji i jego udział w rynku pozostawały w analizowanym okresie zasadniczo stabilne, a nawet wykazywały w okresie objętym dochodzeniem tendencję spadkową. Przywóz z innych źródeł nigdy nie przekraczał 1,5 % rynku i był dokonywany po wysokich cenach.

(323)

Na tej podstawie Komisja wstępnie stwierdziła, że wpływ przywozu z innych państw nie osłabił rzeczywistego i znaczącego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Chin a istotną szkodą poniesioną przez producentów unijnych.

(324)

Wielkość wywozu objętych próbą producentów unijnych kształtowała się w okresie badanym następująco:

Tabela 13

Wyniki wywozu objętych próbą producentów unijnych

(325)

W okresie badanym wielkość wywozu producentów unijnych spadła o 27 %, a ich sprzedaż obniżyła się o 25 %. W toku dochodzenia ustalono, że spadek wyników wywozu producentów unijnych można wytłumaczyć presją wywieraną przez chińskich producentów na rynki państw trzecich, co z kolei spowodowało spadek wywozu przez producentów unijnych. Dane pochodzące z bazy danych Global Trade Atlas świadczą o tym, wywóz z Chin do reszty świata jest znaczny pod względem wielkości i odbywa się po cenach niższych niż wywóz do Unii. Co więcej, wielkość i wartość wywozu stanowiły mniej niż 10 % całkowitych obrotów przemysłu Unii. W związku z tym pogarszające się wyniki wywozu przemysłu Unii mogły przyczynić się do szkody, ale nie osłabiły rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Chin a szkodą dla przemysłu Unii.

(326)

W związku z powyższymi ustaleniami Komisja ustaliła tymczasowo, że zachodzi rzeczywisty i istotny związek przyczynowy między istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii a przywozem towarów po cenach dumpingowych z Chin. W wyniku znacznego wzrostu przywozu towarów po cenach dumpingowych z Chin przemysł Unii nie mógł ustalać cen i wielkości produkcji na zrównoważonym poziomie, co doprowadziło do znacznego pogorszenia jego sytuacji gospodarczej.

(327)

Pogorszenie się sytuacji gospodarczej przemysłu Unii zbiegło się w czasie z gwałtownym wzrostem taniego przywozu towarów po cenach dumpingowych z Chin. Przywóz ten stale podcinał ceny unijne, wywierając silną presję na spadek cen rynkowych. W rezultacie przemysł Unii nie był w stanie podnieść cen, a nawet musiał je obniżyć znacznie poniżej spadku kosztów produkcji. Doprowadziło to do zmniejszenia się sprzedaży, ograniczenia produkcji i znacznego spadku rentowności, przepływów środków pieniężnych i zwrotu z inwestycji. Ramy czasowe i skala tych zmian wskazują na wyraźny związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii.

(328)

Komisja zbadała inne czynniki, które mogły przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Unii. Należały do nich przywóz z innych państw trzecich i wyniki wywozu przemysłu Unii. Stwierdzono jednak, że żaden z nich nie osłabił rzeczywistego i istotnego związku przyczynowego między przywozem z Chin po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł Unii.

(329)

Uwzględniając powyższe, Komisja stwierdziła na tym etapie, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii, a pozostałe czynniki, rozważane osobno lub łącznie, nie naruszyły związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą.

(330)

W celu określenia poziomu środków Komisja zbadała, czy cło niższe od marginesu dumpingu będzie wystarczające do usunięcia szkody dla przemysłu Unii spowodowanej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.

(331)

Szkoda zostałaby usunięta, gdyby przemysł Unii był w stanie osiągnąć zysk docelowy dzięki sprzedaży po cenie docelowej w rozumieniu art. 7 ust. 2c i 2d rozporządzenia podstawowego.

(332)

Zgodnie z art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego przy ustalaniu zysku docelowego Komisja wzięła pod uwagę następujące czynniki: poziom rentowności przed wzrostem przywozu z państwa objętego dochodzeniem, poziom rentowności potrzebny do pokrycia pełnych kosztów i inwestycji, działalności badawczo-rozwojowej i innowacji oraz poziom rentowności spodziewany w normalnych warunkach konkurencji. Taka marża zysku nie powinna być niższa niż 6 %.

(333)

Na pierwszym etapie Komisja ustaliła zysk podstawowy, pokrywający pełne koszty w normalnych warunkach konkurencji. Podstawową marżę zysku ustalono na poziomie 9,16 %, co odzwierciedla średnią ważoną historyczną rentowność przemysłu Unii w latach 2015–2021, tj. przed gwałtownym wzrostem przywozu z Chin na rynku unijnym.

(334)

Przemysł Unii dostarczył dowody, że jego poziom inwestycji, badań i rozwoju oraz innowacji w okresie badanym byłby wyższy w normalnych warunkach konkurencji. Komisja zweryfikowała wewnętrzną dokumentację przedsiębiorstwa dotyczącą planów inwestycyjnych, decyzji zarządczych i sprawozdań finansowych, i uznała te argumenty za uzasadnione. Aby odzwierciedlić to w zysku docelowym, Komisja obliczyła różnicę między wydatkami na inwestycje, badania i rozwój oraz innowacje w normalnych warunkach konkurencji, przedstawionymi przez przemysł Unii i zweryfikowanymi przez Komisję, a faktycznymi wydatkami na te cele w okresie badanym. Marżę ważoną w zakresie inwestycji, badań i rozwoju oraz innowacji ustalono na poziomie 2,26 %. Tę wartość procentową dodano do zysku podstawowego wynoszącego 9,16 %, o którym mowa w motywie 333, co dało zysk docelowy w wysokości 11,42 %.

(335)

Na tej podstawie cena niewyrządzająca szkody mieści się w przedziale od 2 900 do 3 320 EUR/t i wynika z zastosowania wyżej wymienionej marży zysku wynoszącej 11,42 % do kosztu produkcji ponoszonego przez producentów unijnych objętych próbą w okresie objętym dochodzeniem.

(336)

Na koniec, zgodnie z art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego, Komisja oceniła przyszłe koszty wynikające z wielostronnych umów środowiskowych i protokołów do tych umów, których Unia jest stroną, oraz konwencji MOP wymienionych w załączniku Ia, które to koszty przemysł Unii poniesie w okresie stosowania środka zgodnie z art. 11 ust. 2. Na podstawie dostępnych dowodów Komisja ustaliła dodatkowy koszt w wysokości od 0 do 27 EUR za tonę dla każdego z przedsiębiorstw objętych próbą. Różnicę tę dodano do ceny niewyrządzającej szkody, o której mowa w motywie 336.

(337)

Na tej podstawie Komisja obliczyła niewyrządzającą szkody cenę produktu podobnego produkowanego przez przemysł Unii, dodając wyżej wspomnianą docelową marżę zysku do kosztów produkcji ponoszonych przez objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem, a następnie dodając dostosowania przewidziane w art. 7 ust. 2d z rozróżnieniem na rodzaje produktu.

(338)

Komisja ustaliła następnie margines zaniżania cen przez porównanie średniej ważonej ceny importowej objętych próbą producentów eksportujących w Chinach, ustalonej na potrzeby obliczeń podcięcia cenowego, ze średnią ważoną niewyrządzającej szkody ceny produktu podobnego sprzedawanego przez objętych próbą producentów unijnych na rynku unijnym w okresie objętym dochodzeniem. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone jako odsetek średniej ważonej wartości importowej CIF.

(339)

Margines zaniżania cen dla „pozostałych przedsiębiorstw współpracujących” oraz dla „całego pozostałego przywozu pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie” obliczono w ten sam sposób co margines dumpingu dla tych przedsiębiorstw i tego przywozu (zob. sekcja 3.5 powyżej).

(340)

Po podjęciu decyzji o zastosowaniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy może jasno stwierdzić, że wprowadzenie środków w tym przypadku nie leży w interesie Unii, mimo iż stwierdzono wystąpienie dumpingu wyrządzającego szkodę, zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego. Interes Unii określono na podstawie oceny wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu Unii, importerów i użytkowników.

(341)

Przemysł Unii reprezentowany jest przez trzech skarżących, przy czym dwóch z nich należy do tej samej grupy przedsiębiorstw. Te trzy zakłady produkcyjne znajdują się w Niemczech, we Francji i Włoszech i zatrudniają bezpośrednio około [330–400] pracowników.

(342)

Obecne poziomy strat są nie do utrzymania. Oczekuje się, że wprowadzenie środków pozwoli przemysłowi Unii na odzyskanie części utraconego udziału w rynku oraz ustalenie cen na poziomach, które umożliwią mu osiągnięcie zrównoważonej rentowności.

(343)

Brak środków może mieć znaczący negatywny wpływ na przemysł Unii pod względem dalszego zaniżania cen i dalszego spadku sprzedaży, co przełoży się na większe straty i prawdopodobne zamknięcie zakładów produkcyjnych, zwolnienia, a ostatecznie zamknięcie całych przedsiębiorstw.

(344)

W związku z powyższym Komisja ustaliła, że wprowadzenie środków tymczasowych leży w interesie przemysłu Unii.

(345)

W ramach dochodzenia zgłosiły się dwa przedsiębiorstwa (Ventas Inernationales S.A. i Silcart SPA) jako importerzy niepowiązani, ale nie udzieliły odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dla importerów. Silcart S.P.A zgłosiło się do udziału w dochodzeniu jako importer, jednak po wyjaśnieniach potwierdziło, że nie prowadzi przywozu i odsprzedaży włókniny PET typu spunbond, lecz przywozi i wykorzystuje ten produkt, co kwalifikuje wspomniane przedsiębiorstwo jako użytkownika. Ilość przywożonego produktu objętego postępowaniem była znikoma (12 ton).

(346)

Jeden użytkownik przesłał swoje uwagi jako zainteresowana strona. Przedsiębiorstwo W. Quandt GmbH & Co. KG wyraziło obawy (ale nie udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu) dotyczące swojego bezpieczeństwa dostaw ze względu na ograniczoną liczbę dostawców włóknin PET typu spunbond w UE oraz problemy z jakością, jakie napotkało w przeszłości w odniesieniu do skarżących, które – wraz z kwestiami cenowymi – skłoniły je do zbudowania łańcucha dostaw wokół przywozu z Chin.

(347)

Polskie stowarzyszenie przemysłowe reprezentujące zdecydowaną większość producentów pokryć dachowych i rozwiązań w zakresie impregnacji wodoodpornej w Polsce wyraziło poparcie dla dochodzenia i ewentualnego wprowadzenia środków, ponieważ utrzymanie odpornego i konkurencyjnego unijnego łańcucha dostaw krytycznych materiałów budowlanych ma strategiczne znaczenie dla ich branży i szerzej pojętej gospodarki europejskiej.

(348)

Wobec braku danych dotyczących sytuacji ekonomicznej importerów i użytkowników potencjalny wpływ środków na importerów i użytkowników oceniono na podstawie racjonalnych założeń.

(349)

W przypadku importerów wpływ na działalność gospodarczą pewnie będzie ograniczony ze względu na ich zróżnicowane asortymenty widoczne na ich stronach internetowych oraz fakt, że przywóz z Chin nie będzie zakazany, ale prawdopodobnie powróci do mniejszych wielkości.

(350)

Jeśli chodzi o użytkowników, włókniny PET typu spunbond są zintegrowane z membranami bitumicznymi, które wykorzystuje się głównie w budownictwie, a zwłaszcza w projektach renowacji. Włókniny PET typu spunbond stanowią część kosztów produkcji membran bitumicznych, które z kolei stanowią tylko część kosztów projektów renowacji, na które składają się głównie koszty pracy. W związku z tym jest mało prawdopodobne, aby jakikolwiek potencjalny wzrost cen produktu objętego postępowaniem wynikający z nałożenia ceł antydumpingowych miał znaczący wpływ na koszty końcowe projektów renowacji, a zatem jest mało prawdopodobne, aby wpływał on na koszty i działalność gospodarczą użytkowników.

(351)

W odniesieniu do obaw przedsiębiorstwa W. Quandt GmbH & Co. KG należy zauważyć, że środki, jeżeli zostaną wprowadzone, nie będą oznaczać zakazu przywozu, a zatem nie będą naruszać bezpieczeństwa dostaw użytkowników. Wręcz przeciwnie, przywrócą uczciwą konkurencję i zagwarantują równe warunki działania na rynku UE i tym samym pozwolą przemysłowi Unii kontynuować produkcję i zapewnić odporność łańcucha dostaw. Komisja ustaliła również, że włókniny PET typu spunbond są przywożone z innych państw trzecich, takich jak Turcja, co dodatkowo potwierdza ustalenie, że bezpieczeństwo dostaw dla użytkowników nie będzie zagrożone.

(352)

Dalsze istnienie przemysłu Unii będzie również sprzyjać rentowności jego dostawców, którzy z kolei będą wspierać gospodarkę i zatrudnienie w UE, jak zauważyła część dostawców zarówno materiałów (PET, spoiwa akrylowego, skrobi), jak i usług, którzy wyrazili poparcie dla skargi.

(353)

Ponadto włókniny PET typu spunbond stanowią ważny rynek zbytu dla podmiotów zajmujących się recyklingiem tworzyw sztucznych w Unii i kontynuacja tej działalności gospodarczej przemysłu Unii będzie wspierać działalność podmiotów zajmujących się recyklingiem, z których część zadeklarowała poparcie dla dochodzenia i potencjalnego wprowadzenia środków. W związku z tym wprowadzenie środków przyczyni się również do osiągnięcia celów związanych z ekologiczną i cyrkularną gospodarką Unii.

(354)

W związku z powyższym nie oczekuje się, aby wprowadzenie środków wyrządziło szkodę użytkownikom i importerom, będzie natomiast korzystne dla dostawców oraz zgodne z unijną polityką ochrony środowiska. Stwierdza się zatem, że wprowadzenie środków antydumpingowych nie leży w sprzeczności z interesem importerów, użytkowników i dostawców.

(355)

Na podstawie powyższego Komisja doszła do wniosku, że na obecnym etapie dochodzenia nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, iż wprowadzenie środków w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej wyraźnie nie leży w interesie Unii.

(356)

Biorąc pod uwagę wnioski Komisji dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego, poziomu środków i interesu Unii, należy wprowadzić środki tymczasowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi Unii przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.

(357)

W odniesieniu do przywozu włóknin PET typu spunbond pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej należy wprowadzić tymczasowe środki antydumpingowe zgodnie z zasadą niższego cła określoną w art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja porównała marginesy zaniżania cen z marginesami dumpingu (sekcja 6 powyżej). Kwotę ceł ustalono na poziomie marginesu dumpingu albo marginesu zaniżania cen, zależnie od tego, który z nich jest niższy.

(358)

W związku z powyższym stawki tymczasowego cła antydumpingowego, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, powinny być następujące:

(359)

Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń z przedmiotowego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną w toku dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Te stawki celne mają zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz produkowanego przez wymienione podmioty prawne. Przywóz produktu objętego postępowaniem wyprodukowanego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nie wymieniono w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami w niej wymienionymi, powinien podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”. Nie powinny one być objęte żadną z indywidualnych stawek cła antydumpingowego.

(360)

Do zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z różnicą w stawkach celnych potrzebne są środki szczególne gwarantujące stosowanie indywidualnych ceł antydumpingowych. Indywidualne cła antydumpingowe stosuje się wyłącznie po przedstawieniu organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej. Faktura musi spełniać wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Do czasu przedstawienia takiej faktury przywóz powinien podlegać cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”.

(361)

Mimo że przedstawienie tej faktury jest konieczne, aby organy celne państw członkowskich zastosowały indywidualne stawki cła antydumpingowego wobec przywozu, nie jest ona jedynym elementem branym pod uwagę przez organy celne. Organy celne państw członkowskich muszą bowiem przeprowadzić zwykłą kontrolę, nawet jeśli otrzymają fakturę spełniającą wszystkie wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, i podobnie jak we wszystkich innych przypadkach, mogą żądać dodatkowych dokumentów (dokumentów przewozowych itp.) do celów weryfikacji poprawności danych zawartych w oświadczeniu oraz zapewnienia zasadności późniejszego zastosowania niższej stawki celnej zgodnie z prawem celnym.

(362)

Jeżeli wywóz dokonywany przez jedno z przedsiębiorstw korzystających z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu po wprowadzeniu przedmiotowych środków, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę struktury handlu ze względu na wprowadzenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach, o ile spełnione są odpowiednie warunki, można wszcząć dochodzenie w sprawie obejścia środków. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych i nałożenia ogólnokrajowego cła.

(363)

Jak wspomniano w motywie 3, Komisja objęła przywóz produktu objętego postępowaniem obowiązkiem rejestracji. Rejestracja miała miejsce w celu ewentualnego pobrania ceł z mocą wsteczną zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(364)

W świetle ustaleń dokonanych na etapie tymczasowym należy zaprzestać rejestracji przywozu.

(365)

Na obecnym etapie postępowania nie podjęto decyzji o ewentualnym stosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną.

(366)

Zgodnie z art. 19a rozporządzenia podstawowego Komisja poinformowała zainteresowane strony o planowanym nałożeniu ceł tymczasowych. Informacje te zostały również udostępnione ogółowi społeczeństwa za pośrednictwem strony internetowej DG ds. Handlu. Zainteresowane strony miały trzy dni robocze na przedstawienie uwag dotyczących prawidłowości obliczeń, które zostały im ujawnione. Otrzymano uwagi od grupy TDF, Unibon oraz Hebei Jinliu Chemical Fiber Co., Ltd.

(367)

Grupa TDF stwierdziła, że niektóre arkusze obliczeniowe wykorzystane do ustalenia marginesu dumpingu dla TDF nie były ostatecznymi wersjami zweryfikowanymi przez Komisję. Grupa TDF zwróciła się zatem do Komisji, aby przy obliczaniu marginesu dumpingu i marginesu zaniżania cen dla grupy TDF oparła się na ostatecznych zweryfikowanych wersjach tych arkuszy. Komisja przyjęła ten argument i odpowiednio skorygowała obliczenia, wykorzystując dane zawarte w ostatecznych zweryfikowanych wersjach odpowiednich arkuszy.

(368)

Unibon argumentowało, że w ramach wartości odniesienia dla energii elektrycznej dla tego przedsiębiorstwa zastosowana kategoria zużycia energii elektrycznej została błędnie sklasyfikowana. Ponadto nieobjęty próbą współpracujący producent eksportujący, Hebei Jinliu Chemical Fiber Co., Ltd., twierdził, że margines dumpingu ustalony dla nieobjętych próbą współpracujących producentów eksportujących nie odzwierciedla jego indywidualnej sytuacji, ponieważ przedsiębiorstwo to twierdziło, że nie stosuje dumpingu przy sprzedaży na rynku unijnym.

(369)

Komisja zauważyła, że argumenty przedstawione przez Unibon oraz Hebei Jinliu Chemical Fiber Co., Ltd nie dotyczyły dokładności obliczeń, lecz raczej metod stosowanych przez Komisję przy określaniu odpowiednich marginesów dumpingu. Uwagi te zostaną zatem rozpatrzone wraz ze wszystkimi innymi uwagami, po opublikowaniu środków tymczasowych.

(370)

W interesie dobrej administracji Komisja zwróci się do zainteresowanych stron z prośbą o przedłożenie pisemnych uwag lub o złożenie wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu w określonym terminie.

(371)

Ustalenia dotyczące nałożenia ceł tymczasowych obowiązują tymczasowo i mogą ulec zmianie na ostatecznym etapie dochodzenia,