1. Jeżeli dostawca udziela nabywcy informacji dotyczących statusu pochodzenia towarów do celów stosowania co najmniej jednej umowy preferencyjnej, musi uczynić to w formie deklaracji dostawcy.

2. Deklaracja dostawcy zawiera dane określone w załączniku 22-15 i musi być zgodna z wymogami określonymi w tym załączniku. Deklaracja dostawcy może dotyczyć:

3. Dostawca może dostarczyć deklarację dostawcy w każdej chwili, nawet po dostarczeniu towarów.

Deklarację dostawcy można sporządzić i przekazać w dowolny sposób, który dostawca i nabywca uznają za odpowiedni, w tym z wykorzystaniem technik elektronicznego przetwarzania danych.

4. Do deklaracji dostawcy i do wszelkich uzupełniających ją dokumentów stosuje się art. 15 oraz art. 51 ust. 1 kodeksu.

5. Dostawca bezzwłocznie informuje nabywcę, gdy deklaracja dostawcy jest nieprawidłowa lub nie ma już zastosowania w odniesieniu do niektórych lub wszystkich przesyłek towarów objętych tą deklaracją, które zostały lub mają zostać dostarczone.”

1. Organy celne właściwe dla miejsca, w którym dostawca ma siedzibę, są uprawnione do weryfikowania, w stosownych przypadkach, deklaracji dostawcy sporządzonych przez tego dostawcę.

2. Organy celne państwa członkowskiego właściwe dla miejsca, w którym nabywca ma siedzibę, mogą zwrócić się o pomoc do organów celnych innego państwa członkowskiego właściwych dla miejsca, w którym dostawca ma siedzibę, w celu zweryfikowania i potwierdzenia prawidłowości deklaracji dostawcy do celów danej umowy preferencyjnej.

Organy celne występujące z wnioskiem przesyłają organom celnym, do których kierują wniosek, wszystkie dostępne informacje i dokumenty oraz podają uzasadnienie wniosku o weryfikację.

Organy celne występujące z wnioskiem są informowane o wynikach weryfikacji nie później niż w terminie 120 dni od daty wniosku o weryfikację. W przypadku gdy odpowiedź nie zostanie w tym terminie udzielona lub gdy informacje zawarte w odpowiedzi są niewystarczające do potwierdzenia, że dostawca wypełnił swoje obowiązki wynikające z art. 61 ust. 2 i 5 w odniesieniu do danej deklaracji dostawcy, deklaracji tej nie uwzględnia się przy ustalaniu statusu pochodzenia danych towarów.”

1. W przypadku gdy umowa preferencyjna przewiduje, że dokument pochodzenia jest sporządzany przez upoważnionego eksportera, eksporterzy mający siedzibę na obszarze celnym Unii mogą ubiegać się o wydanie im upoważnienia jako upoważnionym eksporterom do celów sporządzania tego dokumentu, bez uszczerbku dla jakiegokolwiek zwolnienia z obowiązku posiadania upoważnienia, przewidzianego w tej umowie.

2. Art. 11 ust. 1 lit. d), art. 16, 17 i 18 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 dotyczące warunków przyjmowania wniosków i zawieszenia decyzji, a także art. 10 i 15 niniejszego rozporządzenia dotyczące wykorzystania elektronicznych środków wymiany i przechowywania informacji oraz cofnięcia korzystnych decyzji dotyczących wniosków i decyzji nie mają zastosowania do decyzji dotyczących upoważnień wydawanych upoważnionym eksporterom.

3. Upoważnień wydawanym upoważnionym eksporterom udziela się wyłącznie osobom, które spełniają warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia odnoszących się do danych umów preferencyjnych.

4. Organy celne nadają upoważnionemu eksporterowi, o którym mowa w ust. 2, numer upoważnienia celnego, który w razie potrzeby podaje się w dokumencie pochodzenia. Numer upoważnienia celnego rozpoczyna się kodem państwa w formacie ISO 3166-1-alpha-2 państwa członkowskiego wydającego upoważnienie, określonym w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/1470 (1) (*1).

1. Jeżeli Unia zawarła umowę preferencyjną, która wymaga od eksportera sporządzenia dokumentu pochodzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami Unii, eksporter unijny podlega rejestracji w systemie REX.

1a. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji związanych z rejestracją w Unii eksporterów i ponownych nadawców towarów do celów umów preferencyjnych wykorzystuje się system REX, o którym mowa w art. 80-92 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2025/512 (*2).

2. Do celów niniejszego artykułu nie mają zastosowania przepisy art. 11 ust. 1 lit. d), art. 16, 17 i 18 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 dotyczące warunków przyjmowania wniosków i zawieszenia decyzji ani przepisy art. 10 ust. 1 i art. 15 niniejszego rozporządzenia. Wnioski i decyzje związane z tym artykułem nie podlegają wymianie ani przechowywaniu w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia.

2a. Do celów kumulacji dwustronnej w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) Unii eksporter unijny podlega rejestracji w systemie REX.

4. Niezależnie od przepisów ust. 1 i 2, jeśli mająca zastosowanie umowa preferencyjna nie określa progu wartości, do którego eksporter niebędący zarejestrowanym eksporterem może sporządzić dokument pochodzenia, taki próg wartości wynosi 6 000 EUR dla każdej przesyłki. Jeżeli jednak preferencyjna umowa handlowa między Unią a państwem trzecim wyraźnie przewiduje, że eksporterzy muszą podać swój numer identyfikacyjny w dokumencie pochodzenia niezależnie od wartości wywożonych towarów, progu wartości nie stosuje się.

8. Eksporterzy unijni zarejestrowani w systemie REX zawsze podają swój numer REX w dokumentach pochodzenia, które sporządzają dla produktów pochodzących, niezależnie od ich wartości.

9. Do celów art. 69 eksporter lub ponowny nadawca podlega rejestracji w systemie REX.

10. Rejestracja, o której mowa w ust. 1 i 2, jest również ważna do celów innych umów preferencyjnych Unii przewidujących ten sam wymóg rejestracji eksportera w systemie REX.

1. Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji związanych z rejestracją w państwie trzecim eksporterów towarów do celów umów preferencyjnych wykorzystuje się system REX.

2. Do celów systemu GSP Unii eksporter w kraju korzystającym podlega rejestracji w systemie REX zgodnie z art. 80, aby móc sporządzać oświadczenia o pochodzeniu dla produktów pochodzących wchodzących w skład przesyłki, gdy ich całkowita wartość przekracza 6 000 EUR.

3. Zarejestrowani eksporterzy zawsze podają swój numer REX w oświadczeniach o pochodzeniu, które sporządzają dla produktów pochodzących, niezależnie od ich wartości.

4. Jeżeli Unia zawarła umowę preferencyjną, która wymaga od eksportera sporządzenia dokumentu pochodzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami państwa trzeciego, a to państwo trzecie zdecyduje się na wykorzystanie w tym celu systemu REX, to eksporter w tym państwie trzecim podlega rejestracji w systemie REX.

5. Jeżeli państwo trzecie postanowiło wykorzystywać system REX do celów własnego systemu GSP, eksporter w tym państwie trzecim lub eksporter w kraju korzystającym z systemu GSP tego państwa trzeciego podlega rejestracji w systemie REX.

6. Rejestracja, o której mowa w ust. 2, 4 i 5, jest również ważna do celów innych umów preferencyjnych obejmujących ten sam wymóg rejestracji eksportera w systemie REX.

7. Do celów niniejszego artykułu nie mają zastosowania przepisy art. 11 ust. 1 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 dotyczące warunków przyjmowania wniosków ani przepisy art. 10 ust.1 niniejszego rozporządzenia.

1. Jeżeli umowa preferencyjna przewiduje możliwość uzyskania uprzedniego zezwolenia na stosowanie rozróżnienia księgowego, w Unii nie wymaga się uzyskania takiego zezwolenia.

2. Jeżeli umowa preferencyjna przewiduje możliwość przyjęcia dokumentu pochodzenia w odniesieniu do wielokrotnych wysyłek identycznych produktów, dokument taki przyjmuje się w Unii zgodnie z postanowieniami tej umowy preferencyjnej.

3. Jeżeli umowa preferencyjna przewiduje możliwość przyjęcia wniosku o preferencyjne traktowanie taryfowe na podstawie wiedzy importera lub obwarowania go warunkami, wniosek taki przyjmuje się w Unii zgodnie z postanowieniami tej umowy preferencyjnej.

Organy celne państwa członkowskiego właściwe dla miejsca, w którym złożono wniosek o preferencyjne traktowanie taryfowe na podstawie wiedzy importera, mogą zwrócić się o pomoc do organów celnych innego państwa członkowskiego właściwych dla miejsca, w którym importer ma siedzibę, w celu weryfikacji preferencyjnego pochodzenia danych towarów. Organy celne występujące z wnioskiem przesyłają organom celnym, do których kierują wniosek, wszystkie dostępne informacje i dokumenty oraz podają uzasadnienie wniosku o weryfikację. Organy celne występujące z wnioskiem są informowane o wynikach weryfikacji nie później niż w terminie 120 dni od daty wniosku o weryfikację. W przypadku gdy odpowiedź nie zostanie w tym terminie udzielona lub gdy informacje zawarte w odpowiedzi są niewystarczające do potwierdzenia preferencyjnego pochodzenia towarów, organy celne występujące z wnioskiem mogą odmówić przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego.

4. Jeżeli umowa preferencyjna przewiduje możliwość zwolnienia produktów pochodzących z obowiązku przedstawienia dokumentu pochodzenia, i w zakresie, w jakim warunki tego zwolnienia nie zostały przewidziane w danej umowie preferencyjnej, zwolnienie to stosuje się do produktów wysyłanych do Unii jako małe paczki przez osoby prywatne do osób prywatnych, których łączna wartość nie przekracza 500 EUR, oraz do produktów stanowiących część bagażu osobistego podróżnych, których łączna wartość nie przekracza 1 200 EUR, pod warunkiem że:

5. Jeżeli umowa preferencyjna przewiduje możliwość odstąpienia od wymogu podpisania dokumentu pochodzenia przez eksportera, w Unii nie wymaga się takiego podpisu.

1. Jeżeli produkty pochodzące objęte dokumentem pochodzenia sporządzonym do celów umowy preferencyjnej nie zostały jeszcze dopuszczone do obrotu i znajdują się pod dozorem celnym w Unii, ten dokument pochodzenia można zastąpić co najmniej jednym zastępczym dokumentem pochodzenia w celu dopuszczenia towarów do obrotu w Unii. Okres ważności zastępczego dokumentu nie może przekraczać okresu ważności dokumentu zastępowanego.

2. Zastępczy dokument pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, może zostać sporządzony przez zarejestrowanego eksportera lub ponownego nadawcę mającego siedzibę na obszarze celnym Unii w formie zastępczego oświadczenia o pochodzeniu i musi spełniać wymogi określone w załączniku 22-20.

4. Jeżeli wniosek o preferencyjne traktowanie taryfowe, oparty na zastępczym dokumencie pochodzenia, podlega weryfikacji, organy celne państwa członkowskiego dopuszczenia produktów do obrotu mogą zwrócić się do organów celnych państwa członkowskiego rejestracji eksportera lub ponownego nadawcy, jeżeli eksporter lub ponowny nadawca jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim, o przekazanie im pierwotnego dokumentu pochodzenia odpowiadającego zastępczemu dokumentowi pochodzenia poddawanemu weryfikacji w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

Organy celne występujące z wnioskiem przeprowadzają weryfikację na podstawie pierwotnego dokumentu pochodzenia, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami danej umowy preferencyjnej.

5. Ust. 1, 2 i 4 stosuje się również do zastępowania zastępczych dokumentów pochodzenia.

1. W przypadku gdy towary nieunijne posiadające preferencyjne pochodzenie na podstawie umowy preferencyjnej objęte są procedurą uszlachetniania czynnego, produkty przetworzone uzyskane z tych towarów uznaje się przy dopuszczaniu ich do obrotu za mające takie samo preferencyjne pochodzenie jak towary, z których zostały uzyskane.

2. Ust. 1 nie ma zastosowania w następujących przypadkach:

3. W przypadku zastosowania ust. 1 dokument pochodzenia sporządzony dla towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego uznaje się za dokument pochodzenia sporządzony dla produktów przetworzonych.

1. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania systemu GSP kraje korzystające zobowiązują się do:

2. Współpraca, o której mowa w ust. 1 lit. b), obejmuje:

4. Jeśli kraj korzystający usunięto z załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 (*3), przepisy i procedury określone w art. 55 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, w niniejszym artykule oraz w art. 72, 80, art. 87 ust. 1 i art. 108 niniejszego rozporządzenia nadal mają zastosowanie do tego kraju przez okres trzech lat od dnia usunięcia go z tego załącznika.

1. Organy celne państw członkowskich mogą przyjąć jako podstawę wniosku o preferencyjne traktowanie taryfowe dokument pochodzenia, którego okres ważności upłynął, jeżeli spełnione są oba następujące warunki:

2. Do celów ust. 1:

3. Organy celne państw członkowskich mogą również przyjąć jako podstawę wniosku o preferencyjne traktowanie taryfowe dokument pochodzenia, którego okres ważności upłynął, w okolicznościach innych niż opisane w ust. 1, jeżeli zostało to przewidziane w umowie preferencyjnej, do celów której ten dokument pochodzenia został sporządzony.

1. Kraje korzystające przekazują Komisji nazwy, adresy oraz dane kontaktowe organów zlokalizowanych na swoim terytorium, które są:

3. Kraje korzystające niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach informacji przekazanych zgodnie z ust. 1.

2. Właściwe organy kraju korzystającego po otrzymaniu wypełnionego formularza wniosku, o którym mowa w załączniku 22-06B, przydzielają eksporterowi niezwłocznie numer zarejestrowanego eksportera i wprowadzają ten numer, dane rejestracyjne i datę rozpoczęcia ważności rejestracji zgodnie z art. 86a ust. 3 do systemu REX.

Jeśli właściwe organy kraju korzystającego stwierdzą, że informacje podane we wniosku są niepełne, informują o tym niezwłocznie eksportera.

Właściwe organy kraju korzystającego informują eksportera o przydzielonym mu numerze zarejestrowanego eksportera oraz o dacie rozpoczęcia ważności rejestracji.

4. Właściwe organy kraju korzystającego na bieżąco aktualizują zarejestrowane przez siebie dane. Wprowadzają zmiany w tych danych niezwłocznie po otrzymaniu od zarejestrowanego eksportera informacji o wszelkich zmianach tych danych zgodnie z art. 89a ust. 1. Właściwe organy kraju korzystającego informują zarejestrowanego eksportera o zmianie jego danych rejestracyjnych.

Eksporterzy w kraju korzystającym nie mają obowiązku rejestracji w systemie REX do celów sporządzania oświadczeń o pochodzeniu dla produktów pochodzących wchodzących w skład przesyłki, gdy ich całkowita wartość nie przekracza 6 000 EUR, począwszy od dnia, od którego dany kraj korzystający stosuje rejestrację eksporterów zgodnie z art. 87.

7. Komisja podaje następujące dane do wiadomości publicznej pod warunkiem uprzedniego wyrażenia zgody przez eksportera, jak określono w polu 6 załącznika 22-06A lub, stosownie do przypadku, załącznika 22-06B:

Brak podpisu w polu 6 załącznika 22-06A lub, stosownie do przypadku, załącznika 22-06B nie stanowi podstawy do odmowy rejestracji eksportera.

8. Komisja zawsze udostępnia publicznie następujące dane:

1. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o nazwach, adresach i danych kontaktowych swoich organów celnych, które odpowiadają za:

2. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w zakresie informacji określonych w ust. 1.

3. Komisja przekazuje:

1. Aby zarejestrować się w systemie REX, eksporter lub ponowny nadawca towarów mający siedzibę na obszarze celnym Unii składa wniosek do właściwych organów celnych. Wniosek sporządza się na formularzu określonym w załączniku 22-06A i musi on być zgodny z wymogami określonymi w tym załączniku.

1a. Właściwe organy celne nadają eksporterowi lub ponownemu nadawcy towarów numer i wprowadzają ten numer, dane rejestracyjne i datę przyjęcia wniosku, o którym mowa w ust. 1, do systemu REX. Rejestracja jest ważna od daty przyjęcia.

2. Wniosek o rejestrację w systemie REX może złożyć przedstawiciel celny mający siedzibę na obszarze celnym Unii, działający we własnym imieniu lub na rzecz jednej lub więcej osób. Jeżeli zarówno przedstawiciel, jak i osoba reprezentowana są zarejestrowani, przedstawiciel posługuje się numerem zarejestrowanego eksportera lub numerem ponownego nadawcy osoby reprezentowanej.

4. Właściwe organy celne na bieżąco aktualizują zarejestrowane przez siebie dane. Niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wszelkich zmianach tych danych od zarejestrowanego eksportera lub ponownego nadawcy, zgodnie z art. 89 ust. 1, organy te wprowadzają zmiany tych danych w systemie REX. Właściwe organy celne informują zarejestrowanego eksportera lub ponownego nadawcę o zmianie jego danych rejestracyjnych.

1. Aby zarejestrować się w systemie REX, eksporter składa wniosek do właściwych organów kraju korzystającego, w którym w którym ma siedzibę jego zarząd lub w którym ma on stałą siedzibę.

Wniosek zawiera dane określone w załączniku 22-06B i musi być zgodny z wymogami określonymi w tym załączniku.

2. Do celów wywozu w ramach systemów GSP Unii, Norwegii, Szwajcarii lub Turcji od eksporterów wymaga się tylko jednokrotnej rejestracji.

Właściwe organy kraju korzystającego przyznają eksporterowi numer zarejestrowanego eksportera do celów wywozu w ramach systemów GSP Unii, Norwegii, Szwajcarii i Turcji w zakresie, w jakim państwa te uznały kraj, w odniesieniu do którego dokonano rejestracji, jako kraj korzystający.

3. Rejestracja jest ważna od dnia, w którym właściwe organy kraju korzystającego otrzymały kompletny i prawidłowy wniosek rejestracyjny, zgodnie z ust. 1.

1. Komisja publikuje na swojej stronie internetowej datę, od której kraje korzystające rozpoczną stosowanie systemu REX. Komisja na bieżąco aktualizuje te informacje.

2. Aby być uprawnionym do stosowania systemu REX, o którym mowa w art. 68a, kraj korzystający przed dniem, w którym rozpoczyna on rejestrację swoich eksporterów, przedkłada Komisji następujące informacje:

1. Zarejestrowani eksporterzy lub ponowni nadawcy informują niezwłocznie właściwe organy celne o wszelkich zmianach dotyczących informacji, które podali do celów swojej rejestracji.

2. Zarejestrowani eksporterzy lub ponowni nadawcy, którzy nie spełniają już warunków dla wywozu towarów w ramach umów preferencyjnych lub ponownego nadawania towarów, informują o tym odpowiednio właściwe organy celne.

3. Bez uszczerbku dla art. 23 ust. 3 i art. 28 ust. 1 kodeksu właściwe organy celne cofają rejestrację zarejestrowanych eksporterów lub ponownych nadawców, jeżeli:

4. Właściwe organy celne mogą cofnąć rejestrację, jeżeli zarejestrowani eksporterzy lub ponowni nadawcy nie aktualizują danych dotyczących ich rejestracji.

8. Cofnięcie rejestracji unieważnia się w przypadku nieprawidłowego cofnięcia rejestracji. Eksporterzy lub ponowni nadawcy towarów są uprawnieni do korzystania z numerów zarejestrowanego eksportera lub ponownego nadawcy nadanych im w dniu rejestracji.

9. Eksporterzy lub ponowni nadawcy towarów, których rejestracja została cofnięta, mogą złożyć nowy wniosek o rejestrację zgodnie z art. 86. Eksporterzy lub ponowni nadawcy towarów, których rejestrację cofnięto zgodnie z ust. 3 lit. d) i e) lub ust. 4 niniejszego artykułu, mogą zostać ponownie zarejestrowani tylko wtedy, gdy udowodnią właściwym organom celnym państwa członkowskiego, które ich zarejestrowały, że podjęli konieczne działania naprawcze w odniesieniu do sytuacji, która doprowadziła do cofnięcia ich rejestracji.

1. Zarejestrowani eksporterzy informują niezwłocznie właściwe organy kraju korzystającego o wszelkich zmianach dotyczących informacji, które podali do celów swojej rejestracji.

2. Zarejestrowani eksporterzy, którzy nie spełniają już warunków dla wywozu towarów w ramach systemu GSP lub nie mają już zamiaru wywozić towarów w ramach systemu GSP, informują o tym odpowiednio właściwe organy danego kraju korzystającego.

3. Właściwe organy kraju korzystającego cofają rejestrację zarejestrowanych eksporterów, jeżeli ci zarejestrowani eksporterzy:

4. Właściwy organ kraju korzystającego może cofnąć rejestrację, jeżeli zarejestrowani eksporterzy nie aktualizują danych dotyczących jego rejestracji.

5. Właściwy organ kraju korzystającego informuje zarejestrowanych eksporterów o cofnięciu ich rejestracji oraz o dacie, od której cofnięcie staje się skuteczne.

6. Cofnięcie rejestracji staje się skuteczne w odniesieniu do oświadczeń o pochodzeniu sporządzonych po dniu, w którym zarejestrowany eksporter został poinformowany o cofnięciu.

7. W przypadku cofnięcia rejestracji eksporterom przysługują sądowe środki odwoławcze.

8. Cofnięcie rejestracji unieważnia się w przypadku nieprawidłowego cofnięcia rejestracji. Eksporter zachowuje prawo do korzystania z numerów zarejestrowanego eksportera nadanych mu w chwili rejestracji.

9. Eksporterzy, których rejestracja została cofnięta, mogą złożyć nowy wniosek o rejestrację w systemie REX. Eksporterzy, których rejestrację cofnięto zgodnie z ust. 3 lit. d) lub ust. 4, mogą zarejestrować się ponownie tylko wtedy, gdy udowodnią właściwym organom kraju korzystającego, które ich zarejestrowały, że podjęli konieczne działania naprawcze w odniesieniu do sytuacji, która doprowadziła do cofnięcia ich rejestracji.

1. Rejestracja wszystkich eksporterów w danym kraju korzystającym traci ważność w ramach systemu GSP w przypadku usunięcia tego kraju z wykazu krajów korzystających zamieszczonego w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 978/2012 lub w przypadku tymczasowego wycofania przyznanego temu krajowi korzystającemu preferencyjnego traktowania taryfowego zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem w odniesieniu do wszystkich produktów wywożonych z tego kraju korzystającego.

Komisja cofa rejestrację wszystkich eksporterów w danym kraju korzystającym w przypadku usunięcia tego kraju z wykazu krajów korzystających z systemów GSP Unii, Norwegii, Szwajcarii i Turcji i w przypadku gdy ten kraj korzystający nie stosuje systemu REX w kontekście umowy preferencyjnej z Unią.

2. W przypadku gdy kraj korzystający zostaje dodany do wykazu krajów korzystających zamieszczonego w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 978/2012 lub ponownie umieszczony w tym wykazie lub gdy zakończył się okres tymczasowego wycofania przyznanego temu krajowi korzystającemu preferencyjnego traktowania taryfowego, Komisja aktywuje lub ponownie aktywuje rejestracje wszystkich eksporterów zarejestrowanych w tym kraju, pod warunkiem że dane rejestracyjne tych eksporterów są dostępne w systemie i pozostają ważne co najmniej dla systemu GSP Norwegii, Szwajcarii lub Turcji.

1. Zarejestrowani eksporterzy wypełniają następujące obowiązki:

2. Informacje, o których mowa w ust. 1, muszą umożliwiać identyfikację materiałów użytych do wytworzenia wywożonych produktów oraz potwierdzenie ich statusu pochodzenia. Informacje te mogą być przechowywane w formie elektronicznej.

3. Oświadczenie o pochodzeniu zawiera dane określone w załączniku 22-07. Sporządza się je w językach angielskim, francuskim lub hiszpańskim.

Może być ono sporządzone na dowolnym dokumencie umożliwiającym identyfikację przedmiotowego zarejestrowanego eksportera oraz produktów, które obejmuje.

Od eksportera nie wymaga się złożenia podpisu na oświadczeniu o pochodzeniu.

4. Ust. 3 stosuje się również do następujących przypadków:

5. Po dokonaniu rejestracji eksporterzy sporządzają oświadczenia o pochodzeniu dla wszystkich wysyłanych produktów pochodzących począwszy od dnia, od którego ich rejestracja jest ważna zgodnie z art. 86a ust. 3, niezależnie od wartości ich przesyłki.

1. Do celów ustalania preferencyjnego pochodzenia materiałów używanych w ramach kumulacji dwustronnej, kumulacji regionalnej lub kumulacji pochodzenia z Norwegią, Szwajcarią lub Turcją zarejestrowany eksporter produktu wytworzonego przy użyciu materiałów pochodzących z kraju, z którym dopuszcza się kumulację, opiera się na oświadczeniu o pochodzeniu dostarczonym przez zarejestrowanego eksportera tych materiałów.

2. Do celów ustalania preferencyjnego pochodzenia materiałów wykorzystywanych w ramach kumulacji rozszerzonej zarejestrowany eksporter produktu wytworzonego przy użyciu materiałów pochodzących z państwa trzeciego, z którym dopuszcza się kumulację rozszerzoną, opiera się na dokumencie pochodzenia przedłożonym przez eksportera tych materiałów, pod warunkiem że dokument ten został wystawiony lub sporządzony zgodnie z postanowieniami odnośnej umowy o wolnym handlu zawartej między Unią a tym państwem trzecim.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, oświadczenie o pochodzeniu sporządzone przez zarejestrowanego eksportera produktu zawiera jedną z następujących adnotacji: »Cumulation with country(ies) x/y«, »Cumul avec le(s) pays x/y«, »Acumulación con el(los) país(países) x/y«.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, właściwe organy kraju korzystającego, w którym materiały są wykorzystywane, stosują do celów weryfikacji preferencyjnego pochodzenia tych materiałów procedury określone w art. 106.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, właściwe organy kraju korzystającego, w którym materiały są wykorzystywane, stosują do celów weryfikacji preferencyjnego pochodzenia tych materiałów procedury określone w odnośnej umowie o wolnym handlu zawartej przez Unię.

1. Oświadczenie o pochodzeniu sporządza się dla każdej przesyłki.

2. Oświadczenie o pochodzeniu jest ważne przez 12 miesięcy od daty jego sporządzenia.

3. Na wniosek importera pojedyncze oświadczenie o pochodzeniu może obejmować więcej niż jedną przesyłkę, jeżeli towary spełniają wszystkie następujące warunki:

Organy celne państw członkowskich przywozu nadzorujące kolejne dopuszczenia do obrotu weryfikują, czy kolejne przesyłki zawierają części niezmontowanych lub rozmontowanych produktów, dla których sporządzono oświadczenie o pochodzeniu.

1. W przypadku gdy zgłaszający składa wniosek o preferencyjne traktowanie taryfowe w ramach systemu GSP, w zgłoszeniu celnym do dopuszczenia do obrotu zamieszcza się odniesienie do oświadczenia o pochodzeniu lub do zastępczego oświadczenia o pochodzeniu. Odniesienie to wprowadza się w formie kodu dla tego rodzaju dokumentu uzupełniającego, po którym następuje data jego sporządzenia w formacie rrrrmmdd, gdzie rrrr oznacza rok, mm - miesiąc, a dd - dzień. W przypadku gdy całkowita wartość produktów pochodzących wchodzących w skład przesyłki przekracza 6 000 EUR, zgłaszający podaje również numer zarejestrowanego eksportera.

Wniosek taki można złożyć z mocą wsteczną zgodnie z art. 56 ust. 3 zdanie drugie kodeksu.

3. Przed złożeniem wniosku o preferencyjne traktowanie taryfowe zgłaszający dokłada należytej staranności w celu zapewnienia, aby produkty spełniały wymogi określone w art. 41-58 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 oraz w niniejszej podsekcji, w szczególności przez sprawdzenie łącznie następujących elementów:

1. Następujące produkty są zwolnione z wymogu posiadania oświadczenia o pochodzeniu:

2. Produkty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać następujące warunki:

3. Do celów ust. 2 lit. a) za przywóz w celach handlowych nie jest uważany przywóz spełniający wszystkie następujące warunki:

1. Stwierdzenie drobnych niezgodności między danymi zawartymi w oświadczeniu o pochodzeniu lub w dokumencie, na którym sporządzono oświadczenie o pochodzeniu, a danymi wskazanymi w zgłoszeniu do dopuszczenia produktów do obrotu nie unieważnia oświadczenia o pochodzeniu, jeżeli zostanie w należyty sposób dowiedzione, że oświadczenie to odpowiada zgłoszonym produktom.

2. Oczywiste błędy formalne, takie jak błędy pisarskie w oświadczeniu o pochodzeniu lub w dokumencie, na którym sporządzono oświadczenie o pochodzeniu, nie powodują odrzucenia oświadczenia o pochodzeniu, jeżeli błędy te nie budzą wątpliwości co do jego prawidłowości.

1. Do celów weryfikacji wniosków o preferencyjne traktowanie taryfowe w ramach systemu GSP organy celne państw członkowskich prowadzą zarządzanie ryzykiem i przeprowadzają kontrole celne zgodnie z art. 46 kodeksu.

1a. Do celów weryfikacji, o której mowa w ust. 1, organy celne państw członkowskich mogą zwrócić się do zgłaszającego o przedstawienie, w wyznaczonym rozsądnym terminie, który nie może przekraczać trzech miesięcy, wszelkich dostępnych dowodów potwierdzających spełnienie wymogów określonych w art. 41-58 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 i w niniejszej podsekcji.

1b. Występując do właściwych organów kraju korzystającego z wnioskiem o współpracę w celu przeprowadzenia weryfikacji, o której mowa w ust. 1, organy celne państwa członkowskiego wskazują w swoim wniosku powody tej weryfikacji lub informują, że została ona wszczęta wyrywkowo w ramach zarządzania ryzykiem.

Na poparcie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji można załączyć kopię oświadczenia o pochodzeniu wraz z wszelkimi dodatkowymi informacjami lub dokumentami wskazującymi, że informacje zawarte w oświadczeniu są nieprawidłowe.

Organy celne wnioskującego państwa członkowskiego wyznaczają właściwym organom kraju korzystającego wstępny sześciomiesięczny termin przekazania wyników weryfikacji, liczony od daty wniosku o weryfikację.

1c. Jeżeli nie uzyskano odpowiedzi w terminie określonym w ust. 1b lub jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia statusu pochodzenia produktów, niezwłocznie, a najpóźniej w ciągu 30 dni od upływu terminu określonego w pierwszym wniosku lub od dnia otrzymania odpowiedzi zawierającej niewystarczające informacje, do właściwych organów kraju korzystającego wysyła się drugie pismo, w którym wyznacza się kolejny termin sześciu miesięcy.

2. Organy celne państw członkowskich mogą zawiesić stosowanie preferencyjnego traktowania taryfowego na czas trwania procedury weryfikacji. Do czasu dostarczenia przez zgłaszającego żądanych informacji, o których mowa w ust. 1a, lub uzyskania wyników weryfikacji, o której mowa w ust. 1b i 1c, zgłaszającemu przedstawia się propozycję zwolnienia produktów, z zastrzeżeniem złożenia zabezpieczenia lub zastosowania uznanych za konieczne środków zapobiegawczych.

1. Do celów współpracy administracyjnej, o której mowa w pkt 6 lit. a) porozumień w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii (*4) oraz między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską (*5) w sprawie kumulacji pochodzenia między Unią Europejską, Konfederacją Szwajcarską, Królestwem Norwegii i Republiką Turcji w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (»porozumienia«), organy celne Norwegii lub Szwajcarii informują organy celne państwa członkowskiego dopuszczenia produktów do obrotu o wynikach procedury weryfikacji, o której mowa w art. 106, w terminie 16 miesięcy od wniosku. Jeżeli organ, do którego kierowano wniosek, nie jest w stanie rozpatrzyć wniosku o weryfikację, informuje on wnioskujące organy celne o przyczynach takiej sytuacji.

Art. 108 ust. 1 stosuje się do wniosków skierowanych do organów celnych Norwegii i Szwajcarii o weryfikację zastępczych oświadczeń o pochodzeniu sporządzonych na ich terytoriach, z możliwością skierowania do tych organów wniosku o podjęcie dalszych kontaktów z właściwymi organami kraju korzystającego.

2. Do celów współpracy administracyjnej, o której mowa w pkt 6 lit. b) porozumień, o których mowa w ust. 1, organy celne Norwegii lub Szwajcarii przekazują organom celnym państwa członkowskiego dopuszczenia produktów do obrotu pierwotne oświadczenie o pochodzeniu odpowiadające zastępczemu oświadczeniu o pochodzeniu poddawanemu weryfikacji lub, w stosownych przypadkach, kopię tego pierwotnego dokumentu pochodzenia, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku.

3. Terminy, o których mowa w ust. 1 i 2, mają zastosowanie do wniosków o współpracę administracyjną przesyłanych przez organy celne Norwegii lub Szwajcarii organom celnym państw członkowskich zgodnie z pkt 6 porozumień.

1. Organy celne państwa członkowskiego odmawiają przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego, bez obowiązku żądania dodatkowych dowodów lub wysyłania wniosku o weryfikację do właściwych organów kraju korzystającego, jeżeli spełniony jest którykolwiek z następujących warunków:

2. W następstwie wniosku o weryfikację skierowanego do właściwych organów kraju korzystającego organy celne państwa członkowskiego odmawiają przyznania preferencyjnego traktowania taryfowego, w przypadku gdy:

Akapit pierwszy lit. a), b) i c) stosuje się do zastępczych oświadczeń o pochodzeniu sporządzonych w Norwegii lub w Szwajcarii.

1. Do celów zapewnienia zgodności z regułami odnoszącymi się do statusu pochodzenia produktów właściwe organy kraju korzystającego przeprowadzają z własnej inicjatywy:

Te weryfikacje i kontrole przeprowadza się w odstępach ustalonych na podstawie odpowiednich kryteriów analizy ryzyka. W tym celu przepisy krajowe krajów korzystających wymagają od eksporterów dostarczania kopii lub wykazu sporządzanych przez nich oświadczeń o pochodzeniu zgodnie z art. 91 ust. 1 lit. e).

Po otrzymaniu wniosku o weryfikację, o którym mowa w art. 106, właściwe organy krajów korzystających sprawdzają, na podstawie informacji zawartych we wniosku o weryfikację, czy spełnione są wymogi określone w art. 41-58 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 i w niniejszej podsekcji. Właściwe organy krajów korzystających udzielają odpowiedzi na wniosek o weryfikację w terminie określonym w art. 106 niniejszego rozporządzenia.

2. Właściwe organy krajów korzystających mają prawo domagać się wszelkiego rodzaju dowodów i prowadzić wszelkiego rodzaju przeglądy ksiąg rachunkowych eksportera oraz, w stosownych przypadkach, również zaopatrujących go producentów, w tym również inspekcje w jego zakładach lub wszelkie inne kontrole, jakie uznają za stosowne.

3. W przypadku gdy weryfikacja wniosku o preferencyjne traktowanie taryfowe, o której mowa w art. 106, lub wszelkie inne dostępne informacje wskazują, że reguły pochodzenia są naruszane, kraj korzystający wywozu, z własnej inicjatywy lub na wniosek organów celnych państw członkowskich lub Komisji, przeprowadza odpowiednie dochodzenie lub zleca przeprowadzenie takiego dochodzenia w trybie pilnym w celu potwierdzenia takich naruszeń i zapobiegania im w przyszłości. W tym celu w takich dochodzeniach mogą uczestniczyć Komisja lub organy celne państw członkowskich.

1. Art. 41-58 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 stosuje się przy określaniu, czy produkty można uznać za pochodzące z kraju korzystającego w przypadku wywozu do Ceuty lub Melilli lub uznać je za pochodzące z Ceuty i Melilli w przypadku wywozu do kraju korzystającego do celów kumulacji dwustronnej.

2. Art. 84-93 stosuje się do produktów wywożonych z kraju korzystającego do Ceuty lub Melilli i do produktów wywożonych z Ceuty i Melilli do kraju korzystającego do celów kumulacji dwustronnej.

3. Do celów określonych w ust. 1 i 2 Ceutę i Melillę uznaje się za jedno terytorium.

1. Do przetwarzania, wymiany i przechowywania informacji do celów wystawiania, przedkładania i obsługi wniosków o weryfikację, współpracy administracyjnej i weryfikacji online autentyczności i ważności dokumentów pochodzenia przewidzianych w umowach preferencyjnych Unii, w tym do weryfikacji deklaracji dostawcy i współpracy administracyjnej w tym zakresie, wykorzystuje się scentralizowany system elektroniczny ustanowiony przez Komisję na podstawie art. 16 ust. 1 kodeksu.

2. W odniesieniu do każdej z funkcji, o których mowa w ust. 1, Komisja udostępnia państwom członkowskim, a w przypadkach przewidzianych w umowach preferencyjnych Unii - państwom trzecim lub terytoriom korzystającym ze środków, o których mowa w art. 56 ust. 2 lit. d) lub e) kodeksu, system elektronicznych świadectw stanowiących dowody pochodzenia (»unijny system e-PoC«) począwszy od dat określonych w art. 126b niniejszego rozporządzenia.

3. W przypadkach przewidzianych w umowach preferencyjnych Unii Komisja zapewnia organom celnym państw trzecich lub terytoriów bezpieczny dostęp online do unijnego systemu e-PoC w celu weryfikacji autentyczności i ważności świadectw przewozowych EUR.1 i innych dokumentów pochodzenia, a także publiczny dostęp online do informacji o ważności świadectw przewozowych EUR.1.

4. Komisja ustanawia wzajemne połączenie unijnego systemu e-PoC z unijnym systemem jednego okienka w dziedzinie ceł służącego do wymiany świadectw (EU CSW-CERTEX), ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2399 (*6). Państwa członkowskie łączą swoje krajowe środowiska jednego okienka w dziedzinie ceł z EU CSW-CERTEX, aby umożliwić zautomatyzowaną weryfikację świadectw pochodzenia.

1. Przedsiębiorcy korzystają z unijnego systemu e-PoC do składania wniosków o świadectwa przewozowe EUR.1 przewidzianych w Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (*7) (»konwencja PEM«) od dnia 26 czerwca 2030 r.

2. Organy celne państw członkowskich korzystają z unijnego systemu e-PoC do wystawiania świadectw przewozowych EUR.1 przewidzianych w konwencji PEM od dnia 26 czerwca 2030 r.

3. W przypadku ustanowienia elektronicznej wymiany za pośrednictwem systemu e-PoC między organami celnymi państw członkowskich a organami celnymi co najmniej jednej umawiającej się strony konwencji PEM organy celne państw członkowskich korzystają z unijnego systemu e-PoC do wymiany z tymi organami świadectw przewozowych EUR.1 przewidzianych w tej konwencji i wystawionych w formie elektronicznej od dnia określonego w odpowiednich umowach, ale nie wcześniej niż od dnia 23 czerwca 2032 r.

4. Organy celne państw członkowskich korzystają z unijnego systemu e-PoC lub łączą swoje istniejące systemy krajowe z unijnym systemem e-PoC na potrzeby współpracy administracyjnej w Unii, w tym na potrzeby zarządzania weryfikacją dokumentów pochodzenia i deklaracji dostawcy, od dnia 26 czerwca 2030 r.

5. W przypadkach przewidzianych w umowach między Unią a umawiającymi się stronami konwencji PEM organy celne państw członkowskich korzystają z unijnego systemu e-PoC do celów współpracy administracyjnej z organami celnymi tych państw lub terytoriów od dnia określonego w takich umowach, ale nie wcześniej niż od dnia 26 czerwca 2030 r.

6. Organy celne państw członkowskich wykorzystują wzajemne połączenie, o którym mowa w art. 126a ust. 4, do automatycznej wymiany odpowiednich informacji między krajowymi systemami celnymi a unijnym systemem e-PoC do celów weryfikacji, czy informacje zawarte w świadectwach przewozowych EUR.1 przewidzianych w konwencji PEM odpowiadają informacjom zawartym w zgłoszeniach celnych, od dnia 29 czerwca 2033 r.

7. Do automatycznej wymiany informacji, o której mowa w ust. 6, stosuje się następujące przepisy: