0.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

1

2

3

4

5

6

7

8

Dodatek 1 -

Dodatek 2 -

Dodatek 3 -

9

10

11

12

13

1.1.

1.1.1.

1.1.2.

1.1.3.

1.1.4.

1.2.

1.3.

2.1.

Mogą to być konwencjonalne lusterka, systemy kamery przedniej i bocznej, systemy wykrywania lub wszelkie inne urządzenia służące do tego samego celu;

2.1.1.

2.1.2.

2.1.2.1.

2.1.2.1.1.

2.1.2.1.2.

2.1.2.1.3.

2.1.2.2.

2.1.2.2.1.

2.1.2.2.2.

2.1.2.2.3.

2.1.2.2.4.

2.1.2.2.5.

2.1.2.2.6.

R

:

nominalny promień części sferycznej

k

:

stała zmiany krzywizny

a

:

stała rozmiaru głównej powierzchni sferycznej

2.1.2.2.7.

2.1.2.2.8.

2.1.2.3.

2.1.3.

2.1.4.

2.1.5.

2.1.5.1.

2.1.5.2.

2.1.5.3.

2.1.6.

2.2.

3.1.

3.2.

3.3.

3.4.

4.1.

4.2.

5.1.

5.2.

5.3.

5.4.

5.4.1.

5.5.

5.6.

6.1.

6.1.1.

6.1.1.1.

6.1.2.

6.1.2.1.

6.1.2.1.1.

6.1.2.2.

6.1.2.2.1.

6.1.2.2.2.

6.1.2.2.2.1.

6.1.2.2.2.2.

6.1.2.2.2.3.

6.1.2.2.3.

W przypadku powierzchni odbijających o regulowanym współczynniku odbicia pozycja „dzienna” umożliwia rozpoznawanie kolorów sygnalizacji świetlnej. Wartość zwykłego współczynnika odbicia w pozycji „nocnej” nie może być mniejsza niż 4 %.

6.1.2.2.4.

6.1.3

6.1.3.1.

W przypadku gdy krawędź powierzchni odbijającej nie jest zamknięta w obudowie ochronnej niezależnej od pozycji ustawienia, promień krzywizny „c” na obrzeżu tej obudowy musi wynosić nie mniej niż 2,5 mm we wszystkich punktach i we wszystkich kierunkach, a niniejszy wymóg musi być spełniony na obrzeżu wystającej części.

6.1.3.2.

6.1.3.3.

6.1.3.3.1.

6.1.3.3.2.

Rysunek 1

Przykład pomiaru na podstawie maksymalnej zmiany odległości

6.1.3.4.

6.1.3.5.

6.1.3.6.

6.1.3.7.

6.1.3.8.

6.2.

Wymogi pkt 6.2 uznaje się za spełnione w przypadku lusterek pojazdu spełniających wymogi regulaminu ONZ nr 21.

6.2.1.

6.2.1.1.

Odstępstwo to stosuje się również do mocowań urządzeń widzenia pośredniego (płyt mocujących, ramion, połączeń przegubowych itd.), znajdujących się na wysokości mniejszej niż 2 m od podłoża i nie wystających poza całkowitą szerokość pojazdu, mierzoną w płaszczyźnie poprzecznej przechodzącej przez najniższe mocowanie urządzenia widzenia pośredniego lub jakikolwiek inny punkt znajdujący się z przodu tej płaszczyzny, jeśli konfiguracja ta zwiększa szerokość całkowitą pojazdu.

W takich przypadkach dołącza się opis przedstawiający sposób montowania urządzenia widzenia pośredniego w celu dostosowania się do wymienionych powyżej warunków w zakresie ustawienia jego mocowań na pojeździe.

W przypadku korzystania z niniejszego odstępstwa ramię oznacza się w trwały sposób symbolem:

a w świadectwie homologacji typu znajduje się informacja na ten temat.

6.2.2.

Badania opisanego w niniejszym punkcie nie przeprowadza się dla:

6.2.2.1.

6.2.2.1.1.

Na końcu wahadła umieszczony jest młot w kształcie sztywnej kuli o średnicy 165 ± 1 mm pokrytej warstwą gumy o grubości 5 ± 1 mm i o twardości wynoszącej 50 punktów w skali Shore'a A.

Przewidziane jest urządzenie, które pozwala określić maksymalny kąt ustawienia ramienia w płaszczyźnie swobodnego ruchu wahadła.

Wspornik przymocowany trwale do struktury wahadła służy do utrzymywania próbek w położeniu spełniającym wymagania dotyczące uderzenia określone poniżej w pkt 6.2.2.2.6.

Rysunek 2 przedstawia wymiary (w mm) urządzenia do przeprowadzania badania oraz szczegółowe specyfikacje techniczne:

Rysunek 2

Wymiary urządzenia do przeprowadzania badania i szczegółowe specyfikacje (w milimetrach)

6.2.2.1.2.

6.2.2.2.

6.2.2.2.1.

6.2.2.2.2.

6.2.2.2.2.1.

6.2.2.2.2.2.

6.2.2.2.3.

6.2.2.2.4.

Takie przemieszczenie nie może być większe niż przemieszczenie niezbędne do wykonania badania; musi być ono ograniczone w taki sposób, aby:

6.2.2.2.5.

6.2.2.2.6.

6.2.2.2.6.1.

6.2.2.2.6.2.

W przypadkach gdy lusterka zewnętrzne są przytwierdzone do tego samego mocowania co inne lusterka, powyższe badania przeprowadza się na dolnym lusterku. Placówka techniczna upoważniona do przeprowadzania badań może jednak powtórzyć jeden lub oba testy na lusterku górnym, o ile jest ono umieszczone niżej niż 2 m od podłoża.

6.2.2.3.

6.2.2.3.1.

Obudowę ochronną umieszcza się poziomo w przyrządzie zaciskowym w taki sposób, aby regulatory wspornika były dobrze zamocowane. Koniec miejsca zaciskania elementu służącego do regulacji wspornika lusterka, znajdujący się najbliżej punktu zamocowania, jest przytrzymywany w kierunku największego wymiaru sztywnym ogranicznikiem o szerokości 15 mm, który pokrywa całą szerokość obudowy lusterka.

Przy drugim końcu jest przymocowywany taki sam ogranicznik, w celu przyłożenia do tego punktu wymaganego ciężaru koniecznego do przeprowadzenia testu (rysunek 3).

Koniec obudowy, który znajduje się po przeciwnej stronie punktu obciążenia, może być również zamknięty, zamiast utrzymywania w pozycji wskazanej na rysunku 3.

Rysunek 3

Przykład urządzenia do przeprowadzania badania wytrzymałości lusterek na zginanie

6.2.2.3.2.

6.2.3.

6.2.3.1.

6.2.3.1.1.

6.2.3.1.2.

6.2.3.2.

6.2.3.3.

6.2.3.3.1.

6.2.3.3.2.

6.2.4.

7.1.

7.1.1.

W przypadku gdy szczegółowe dane zarejestrowane w folderze informacyjnym uległy zmianie, a organ udzielający homologacji typu uznaje za mało prawdopodobne, aby wprowadzone modyfikacje miały istotne negatywne skutki, i uznaje, że w każdym razie dane urządzenie wspomagające widoczność z przodu i z boku pojazdu nadal spełnia wymagania, modyfikację oznacza się jako „zmianę”.

W takim przypadku organ udzielający homologacji typu wydaje w razie potrzeby zmienione strony folderu informacyjnego, oznaczając każdą zmienioną stronę w sposób jasno wskazujący charakter zmiany i datę ponownego wydania. Ujednoliconą zaktualizowaną wersję folderu informacyjnego, której towarzyszy szczegółowy opis modyfikacji, uznaje się za spełniającą ten wymóg.

7.1.2.

Modyfikację oznacza się jako „rozszerzenie”, jeżeli, oprócz zmiany szczegółowych danych zarejestrowanych w folderze informacyjnym,

7.2.

7.3.

8.1.

8.2.

9.1.

9.2.

12.1.

12.2.

Rysunek 4

Pola widzenia widziane jednym okiem

12.3.

12.3.1.

12.3.2.

12.3.3.

12.3.4.

12.4.

12.5.

12.6.

13.1.

13.2.

13.3.

13.4.

13.5.

14.1.

14.2.

14.3.

15.1.

Do celów niniejszego regulaminu ONZ pojazd musi spełniać następujące wymogi:

Pojazd musi być wyposażony w co najmniej jeden środek wspomagający widoczność lub orientację.

Na żądanie kierowcy może zostać włączony dowolny środek wykorzystujący jeden lub kilka układów elektronicznych (np. systemy kamery wizyjnej, systemy wykrywania).

Połączenie środków wspomagających widoczność zapewnia pole widzenia z przodu i z boku pojazdu w bliskim zasięgu, jak określono w pkt 15.2. Środki do wyboru:

Połączenie środków orientacji musi zapewniać informacje na temat obiektów, które można znaleźć w polach widzenia określonych w pkt 15.3. Możliwymi środkami są:

systemy wykrywania zgodne z niniejszym regulaminem ONZ.

Możliwe jest zastosowanie kombinacji środków widzenia i postrzegania zgodnie z deklaracją producenta.

Obszary odpowiadające różnym środkom postrzegania mogą się pokrywać (zob. przykłady na rys. 5).

Producent deklaruje placówce technicznej, jakie środki są stosowane dla poszczególnych wyznaczonych obszarów, tak aby placówka techniczna mogła odpowiednio skonfigurować oprzyrządowanie badawcze. Należy to odnotować w sprawozdaniu z badań.

Rysunek 5

Przykłady środków postrzegania i odpowiednich stref objętych badaniem (przypadek z kierownicą po lewej stronie)

a)	Widzenie bezpośrednie, system wykrywania, system kamery przedniej i bocznej.

b)	Bezpośrednia widoczność i lusterko

15.2.

Pole widzenia (zob. rys. 6 poniżej) jest ograniczone następującymi płaszczyznami:

Kontur jest określony przez rzut na podłoże zewnętrznego kształtu pojazdu, wzdłuż którego można przemieszczać obiekt testowy określony w załączniku 9 do niniejszego regulaminu (cylinder o średnicy 300 mm). Drobne nieregularności formy zewnętrznej nie są brane pod uwagę.

Rysunek 6

Pola widzenia z przodu i z boku pojazdu w bliskim zasięgu

15.2.1.

Jeżeli badanie przeprowadzane jest zgodnie z metodą opisaną w załączniku 9, kierowca musi być w stanie wykryć obiekt testowy za pomocą widzenia całkowitego, z ustawionych punktów ocznych kierowcy lub za pomocą widzenia obuocznego z ustawionego ocznego punktu odniesienia; punkty te oblicza się zgodnie z metodami ustawienia opisanymi w załączniku 10.

Ustawionych punktów ocznych kierowcy obliczonych metodami opisanymi w załączniku 10 nie stosuje się do urządzeń wyposażonych w monitory.

15.2.1.1.

15.2.1.2.

15.2.1.3.

15.2.2.

15.2.3.

15.3.

Pole wykrywania jest ograniczone następującymi powierzchniami i płaszczyznami zakrzywionymi (zob. rys. 4):

Kontur jest określony przez rzut na podłoże zewnętrznego kształtu pojazdu, wzdłuż którego można przemieszczać obiekt testowy określony w załączniku 9 do niniejszego regulaminu (cylinder o średnicy 300 mm). Drobne nieregularności formy zewnętrznej nie są brane pod uwagę.

Rysunek 4

Pole wykrywania

15.3.1.

15.4.

15.4.1.

15.4.1.1.

15.4.1.2.

Musi istnieć możliwość łatwego włączenia systemu kamery przedniej i bocznej oraz systemu wykrywania. Jeżeli połączenie tych urządzeń nie pozwala na monitorowanie całego wymaganego pola widzenia, musi ono przynajmniej dostarczyć kierowcy informacje na temat interesującego go obszaru.

15.4.2.

15.4.2.1.

15.4.2.2.

15.4.2.3.

15.4.2.4.

15.4.3.

15.4.3.1.

15.4.3.2.

15.4.3.2.1.

15.4.3.2.2.

Rysunek 7

Przykład pomiaru na podstawie maksymalnej zmiany odległości

15.4.3.3.

15.4.3.4.

15.4.3.5.

15.4.3.6.

15.5.

Zakres martwego pola utworzonego przez słupek A lub zewnętrzne lusterko wsteczne, który spełnia warunki określone w załączniku 11 do niniejszego regulaminu, jest wyłączony z pola widzenia lub wykrywania.

16.1.

Pojazd jest wyposażony w specjalne środki umożliwiające kierowcy włączenie i wyłączenie systemu.

Jeżeli w danych warunkach nie da się zapewnić prawidłowego działania systemu, system musi wyłączyć się automatycznie lub kierowca musi mieć możliwość jego wyłączenia.

16.2.

W widoku domyślnym system kamery przedniej i bocznej musi pokazywać co najmniej część pola widzenia, jak opisano w pkt 15.2.

Gdy kierowca aktywuje system kamery przedniej i bocznej, system kamery domyślnie wyświetla widok z przodu lub z boków pojazdu.

16.2.1.

Jeżeli przewidziano regulację ręczną, instrukcja obsługi powinna zawierać informację na temat sposobu zmiany luminancji/kontrastu.

16.2.2.

Na obrazach mogą być nakładane jedynie informacje wizualne dotyczące jazdy lub bezpieczeństwa w odniesieniu do boków i przodu pojazdu. Nakładki do innych celów informacyjnych w wymaganym polu widzenia nie są dozwolone.

16.3.

Obrazy widoku z przodu i boku mogą być dostosowywane automatycznie przez system kamery lub ręcznie przez kierowcę.

16.4.

O dezaktywacji systemu kierowca musi być informowany (np. w razie awarii systemu kamery przedniej i bocznej - za pomocą ostrzeżenia, informacji na wyświetlaczu, czarnego ekranu, braku wskaźnika statusu). Informacje dla kierowcy muszą być wyjaśnione w instrukcji obsługi.

16.5.

Ekran musi być widoczny bez żadnych przeszkód z ocznego punktu odniesienia. Dopuszczalne jest przeprowadzenie wirtualnego testu.

16.5.1.

16.6.

16.7.

16.8.

17.1.

Pojazd jest wyposażony w specjalne środki umożliwiające kierowcy włączenie i wyłączenie systemu.

Jeżeli w danych warunkach nie da się zapewnić prawidłowego działania systemu, system musi wyłączyć się automatycznie lub kierowca musi mieć możliwość jego wyłączenia.

17.2.

17.2.1.

17.2.1.1.

17.2.2.

W przypadku wykrycia obiektu w przedniej i bocznej strefie poziomej, jak określono w pkt 1.3 załącznika 12, gdy kierowca wydał polecenie aktywacji, emitowany jest sygnał dźwiękowy.

17.2.3.

Sygnał dźwiękowy jest wytwarzany, dopóki obiekt znajduje się w polu wykrywania i wyłącza się, gdy obiekt znajdzie się poza tym polem lub gdy system zostanie dezaktywowany.

Sygnał dźwiękowy może być automatycznie czasowo zawieszony po pewnym czasie, pod warunkiem że system pozostaje aktywny.

17.2.4.

W przypadku wyświetlania sygnałów optycznych w obszarze wspólnym używanym do wyświetlania innych informacji (np. na wyświetlaczu zestawu wskaźników lub innych wyświetlaczach) dopuszcza się zastosowanie nakładki zgodnie z wymogami dotyczącymi nakładki w systemie kamery określonymi w pkt 16.2.2. niniejszego regulaminu ONZ.

17.2.5.

O dezaktywacji systemu kierowca musi być informowany (np. w razie awarii systemu wykrywania - za pomocą ostrzeżenia, informacji na wyświetlaczu, czarnego ekranu, braku wskaźnika statusu). Informacje dla kierowcy muszą być wyjaśnione w instrukcji obsługi.

17.3

18.1.

18.1.1.

W przypadku gdy szczegółowe dane zarejestrowane w folderze informacyjnym uległy zmianie, a organ udzielający homologacji typu uznaje za mało prawdopodobne, aby wprowadzone modyfikacje miały istotne negatywne skutki, i uznaje, że w każdym razie dany pojazd nadal spełnia wymagania, modyfikację oznacza się jako „zmianę”.

W takim przypadku organ udzielający homologacji typu wydaje w razie potrzeby zmienione strony folderu informacyjnego, oznaczając każdą zmienioną stronę w sposób jasno wskazujący charakter zmiany i datę ponownego wydania. Ujednoliconą zaktualizowaną wersję folderu informacyjnego, której towarzyszy szczegółowy opis modyfikacji, uznaje się za spełniającą ten wymóg.

18.1.2.

Modyfikację oznacza się jako „rozszerzenie”, jeżeli, oprócz zmiany szczegółowych danych zarejestrowanych w folderze informacyjnym,

18.2.

18.3.

19.1.

19.2.

20.1.

20.2.

23.1.

23.2.

23.3.

23.4.

23.5.

23.6.

23.7.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

9.1.

10.

10.1

10.1.1.

10.1.1.1.

10.1.1.2.

10.1.2.

10.1.2.1.

10.1.2.2.

10.1.3.

10.1.3.1.

10.1.3.2.

10.2.

10.2.1.

10.2.2.

10.2.3.

11.

11.1.

11.1.1.

11.1.1.1.

11.1.2.

11.1.2.1.

11.1.2.2.

11.1.2.3.

11.1.3.

11.1.3.1.

11.1.3.2.

11.1.3.3.

11.1.3.4.

11.1.4.

11.1.4.1.

11.1.4.2.

11.1.4.3.

11.1.4.4.

11.1.4.5.

11.1.4.6.

11.1.4.7.

11.1.4.8.

11.1.5.

11.1.5.1.

11.1.5.2.

11.1.5.3.

12.

a)

plomby celne i ich zabezpieczenia;

b)

urządzenia mocujące plandekę i ich zabezpieczenie;

c)

urządzenia ostrzegające o uszkodzeniu opon;

d)

wystające elastyczne części osłon przeciwrozbryzgowych;

e)

urządzenia oświetleniowe;

f)

w przypadku autobusów - rampy do wsiadania w stanie gotowości do użycia, podnośniki i podobne urządzenia w stanie gotowości do użycia, pod warunkiem, że nie wystają one bardziej niż na 10 mm z boku pojazdu, a naroża ramp zwrócone ku przodowi lub tyłowi mają zaokrąglenia o promieniu nie mniejszym niż 5 mm; krawędzie mają promień zaokrąglenia nie mniejszy niż 2,5 mm;

g)

urządzenia widzenia pośredniego;

h)

wskaźniki ciśnienia w oponach;

i)

chowane stopnie;

j)

ugięta część ścianki opony bezpośrednio powyżej punktu styku z podłożem

Uwaga:

1.1.

1.1.2.

1.1.3

1.1.4.

1.1.5.

2.1.

Aparatura składa się ze źródła światła, uchwytu na badaną próbkę, odbiornika wyposażonego w fotodetektor i miernik wskazówkowy (zob. rysunek 1) oraz środków służących do eliminacji światła obcego.

Odbiornik może zawierać całkującą kulę fotometryczną w celu ułatwienia pomiarów współczynnika odbicia lusterek niepłaskich (wypukłych) (zob. rysunek 2).

2.2.

Źródło światła składa się ze standardowego źródła światła A (wg CIE) i układu optycznego, służącego do otrzymania równoległej (skolimowanej) wiązki światła. W celu utrzymania stałego napięcia lampy w czasie działania przyrządu zaleca się stosowanie stabilizatora napięcia.

Odbiornik posiada fotodetektor o czułości widmowej proporcjonalnej do funkcji jasności fotopowej obserwatora kolorymetrycznego normalnego CIE (1931) (zob. tabela). Można stosować jakiekolwiek inne kombinacje iluminant-filtr-receptor, dające w sumie odpowiednik iluminantu normalnego A (według CIE) oraz widzenia fotopowego. Jeżeli w odbiorniku używana jest całkująca kula fotometryczna, wewnętrzną powierzchnię kuli pokrywa się matową (rozpraszającą), nieselektywną widmowo, białą powłoką.

2.3.

Kąt padającej wiązki światła (θ) wynosi optymalnie 0,44 ± 0,09 rad (25 ± 5°) w stosunku do linii prostopadłej do powierzchni badanej i nie przekracza górnej granicy tolerancji (tj. 0,53 rad lub 30°). Oś receptora tworzy z tą linią prostopadłą kąt (θ) równy kątowi padającej wiązki światła (zob. rys. 1). Wiązka światła w miejscu jej padania na badaną powierzchnię ma średnicę nie mniejszą niż 13 mm (0,5 cala). Odbita wiązka nie jest szersza niż światłoczuła powierzchnia fotodetektora, oświetla nie mniej niż 50 % tej powierzchni i oświetla w miarę możliwości ten sam fragment powierzchni, który był wykorzystywany podczas kalibracji przyrządu.

Jeżeli w odbiorniku stosowana jest całkująca kula fotometryczna, jej średnica wynosi przynajmniej 127 mm (5 cali). Próbka oraz otwory w ściance kuli, przez które przechodzi wiązka światła, muszą mieć wielkość umożliwiającą przepuszczenie całej wiązki padającej i całej wiązki odbitej. Fotodetektor musi być umieszczony w taki sposób, aby nie był bezpośrednio oświetlony ani przez wiązkę padającą, ani przez wiązkę odbitą.

2.4.

Sygnał wyjściowy fotodetektora odczytany na mierniku wskaźnikowym jest funkcją liniową natężenia światła na powierzchni światłoczułej. Zapewnia się środki (elektryczne lub optyczne) ułatwiające zerowanie i kalibrację. Środki te nie mają wpływu na liniowość lub właściwości widmowe przyrządu. Dokładność pomiarowa zespołu receptor-wskaźnik wynosi ±2 % pełnej skali lub ±10 % wartości odczytu, w zależności od tego, która z tych wartości jest mniejsza.

2.5.

Mechanizm ten pozwala umieścić badaną próbkę w taki sposób, aby osie ramienia źródła światła i receptora przecinały się na powierzchni odbijającej. Powierzchnia ta może znajdować się wewnątrz lub na dowolnej powierzchni lusterka poddawanego próbie, w zależności od tego, czy jest to pierwsza powierzchnia, druga powierzchnia czy lusterko pryzmatyczne typu „flip”.

3.1.

W przypadku metody kalibracji bezpośredniej normą odniesienia jest powietrze. Metoda ta ma zastosowanie w przypadku przyrządów, których konstrukcja pozwala na kalibrację w punkcie 100 %, poprzez przechylenie odbiornika do położenia bezpośrednio w osi źródła światła (zob. rysunek 1).

W niektórych przypadkach (na przykład podczas pomiarów powierzchni o niskim współczynniku odbicia) dla tej metody może okazać się pożądane zastosowanie pośredniego punktu kalibracji (pomiędzy 0 i 100 % na skali). W takich przypadkach na ścieżce optycznej należy umieścić filtr neutralny (o neutralnej gęstości i znanej przepuszczalności), a następnie korygować regulację kalibracji, dopóki miernik nie odczyta procentowego wskaźnika przepuszczalności filtra neutralnego. Filtr ten należy usunąć przed wykonaniem pomiarów współczynnika odbicia.

3.2.

Metoda kalibracji pośredniej ma zastosowanie w przypadku przyrządów ze stałą konfiguracją układu źródło-odbiornik. W metodzie tej wymagany jest prawidłowo skalibrowany i utrzymywany wzorzec współczynnika odbicia. Takim wzorcem odniesienia powinno być płaskie lusterko o współczynniku odbicia możliwie najbardziej zbliżonym do współczynnika odbicia badanych próbek.

3.3.

Współczynnik odbicia próbek lusterek płaskich można zmierzyć przy pomocy przyrządów kalibrowanych metodą kalibracji bezpośredniej lub pośredniej. Wartość współczynnika odbicia jest odczytywana bezpośrednio z miernika wskazówkowego.

3.4.

Pomiar współczynnika odbicia lusterka niepłaskiego (wypukłego) wymaga użycia aparatury zawierającej w obrębie odbiornika całkującą kulę fotometryczną (zob. rysunek 2). Jeśli przyrząd pomiarowy wskazuje n_{e działek podziałki dla lusterka standardowego o współczynniku odbicia E %, to w przypadku lusterka o nieznanym współczynniku odbicia nx} działek będzie odpowiadać współczynnikowi odbicia X %, według poniższego wzoru:

Rysunek 1

Ogólny schemat aparatury do pomiaru współczynnika odbicia, przedstawiający zestawy doświadczalne dla dwóch metod kalibracji

Rysunek 2

Ogólny schemat aparatury do pomiaru współczynnika odbicia zawierającej w obrębie odbiornika całkującą kulę fotometryczną

*

C

=

Odbiornik

D

=

Przysłona

E

=

Okno wejściowe

F

=

Okno pomiarowe

L

=

Obiektyw

M

=

Okno obiektu

S

=

Źródło światła

(S)

=

Kula całkująca

1.1.

Do pomiaru stosuje się sferometr, podobny do sferometru opisanego na rys. 1 w niniejszym załączniku, z podanymi odległościami pomiędzy trzpieniem stykowym czujnika zegarowego a stałymi nóżkami.

1.2.

1.2.1.

1.2.2.

r_p1

=

promień krzywizny w pierwszym punkcie pomiarowym,

r_p2

=

promień krzywizny w drugim punkcie pomiarowym,

r_p3

=

promień krzywizny w trzecim punkcie pomiarowym.

Uwaga:

Uwaga:

Uwaga:

1.1.

1.2.

W przypadku pojazdów z kierownicą po prawej stronie wyrażenie „w lewo” rozumie się jako „w prawo”.

X (m)

:

jest granicą wykluczonego obszaru, tj. odległością między środkiem walca stykającego się z przednią krawędzią martwego pola a środkiem walca stykającego się z jego tylną krawędzią.

L (m)

:

znajduje się w martwym polu utworzonym przez słupek A lub zewnętrzne lusterko wsteczne. Odległość między tylną krawędzią walca stykającego się z tylną krawędzią martwego pola a przednią krawędzią tylnego koła.

1.1.

Obiekt testowy jest zgodny z pkt 7.1 normy ISO 17386:2010. Podczas badania prędkość wiatru nie może przekraczać 1 m/s. Temperatura wynosi 20 ± 5?°C, a wilgotność 60 ± 25 %. Nie może padać deszcz ani śnieg. Badanie przeprowadza się na płaskiej, suchej powierzchni pokrytej asfaltem lub betonem. Na badanie nie mogą oddziaływać fale dźwiękowe lub elektromagnetyczne odbite od ścian, pomocniczych urządzeń badawczych lub innych przedmiotów znajdujących się w otoczeniu.

1.2.

Wykorzystuje się jeden obiekt testowy. Producent wybiera położenie obiektu testowego w celu zapewnienia wykrycia tego obiektu. Obiekt testowy umieszcza się na wykrywalnych siatkach w przedniej i bocznej strefie poziomej, określonej w pkt 1.3.1 niniejszego załącznika. Badany pojazd w stanie początkowym jest zaparkowany. Zaparkowanie oznacza, że w przypadku pojazdów wyposażonych w automatyczną skrzynię biegów ustawiono tryb P (parkowani), a w przypadku pojazdów wyposażonych w ręczną skrzynię biegów ustawiono bieg jałowy i aktywowano hamulec postojowy.

Podczas badania osoba (o masie 75 kg) siedzi na siedzeniu kierowcy i, utrzymując pojazd w stanie zatrzymania, wykonuje czynność, która włącza system wykrywania zgodnie z opisem przedstawionym przez producenta lub w instrukcji obsługi.

1.3.

1.3.1.

Pole wykrywania dzieli się na trzy obszary: przedni, narożne i boczne. Metody badań obszaru przedniego, obszarów narożnych i bocznych są określone w pkt 1.3.1.1, 1.3.1.2 i 1.3.1.3.

Badanie przeprowadza się, przesuwając obiekt testowy w polu wykrywania do momentu, gdy osiągnie on pierwsze pole siatki, w którym nie zostanie wykryty (zob. rys. 1).

Badanie przeprowadza się z obiektami testowymi rozstawionymi w odstępach co 100 mm, ale w celu zmniejszenia liczby pomiarów badanie można przeprowadzić z obiektami testowymi rozstawionymi w odstępach 200 mm, a w przypadku występowania niewykrytej siatki badanie należy przeprowadzić dla obu sąsiednich siatek.

W przypadku pokrywających się obszarów między siatką punktów testowych określoną w pkt 1.3.1.2 a siatką punktów testowych określoną w pkt 1.3.1.1 lub 1.3.1.3, można zastosować dowolną z tych metod.

Rysunek 1

Pole wykrywania

1.3.1.1.

Pole wykrywania obszaru przedniego przedstawiono na rys. 2.

W_f jest równa szerokości pojazdu mierzonej wzdłuż osi przedniej.

W_test jest równa połowie wartości W_f zaokrąglonej do najbliższych 100 mm, a następnie pomnożonej przez dwa.

Określić strefę przednią w następujący sposób: prostokąt wyśrodkowany na linii środkowej pojazdu, o dłuższym boku ustawionym pod kątem prostym do linii środkowej pojazdu i stykającym się z przodem pojazdu, o szerokości W_test i długości do przodu wynoszącej 300 mm. Następnie narysować na podłożu w obrębie tego obszaru siatkę (kwadraty o wymiarach 100 mm x 100 mm).

Narysować krzywą zgodną z kształtem konturu pojazdu (rzut pionowy na podłożu, jak pokazano na rys. 2) między dwoma wyznaczonymi narożnikami pojazdu. Krzywa musi znajdować się w odległości 200 mm do przodu od konturu pojazdu. W przypadku części znajdującej się poza wyznaczonymi narożnikami pojazdu krzywą uzupełnia się prostymi odcinkami prostopadłymi do osi środkowej pojazdu w celu pokrycia całej szerokości pojazdu (W_test). Jeżeli chodzi o wyznaczanie narożników, zob. pkt 1.3.1.2 poniżej. Umieścić środek obiektu testowego na przecięciu siatki, które znajduje się najbliżej oraz w kierunku do przodu krzywej, w każdym rzędzie siatki równoległym do osi środkowej pojazdu.

Pierwsza krzywa powinna przebiegać zgodnie z kształtem przedniego zderzaka (według widoku z góry pojazdu) na odcinku między dwoma wirtualnymi narożnikami pojazdu, natomiast poza tymi narożnikami powinna stanowić linię prostą prostopadłą do kierunku do przodu, na odcinkach znajdujących się poza wirtualnymi narożnikami pojazdu.

Rysunek 2

Pole wykrywania obszaru przedniego

1.3.1.2.

Pole wykrywania obszarów narożnych przedstawiono na rys. 3.

Powtórzyć to samo dla drugiego narożnika.

Rysunek 3

Pole wykrywania obszarów narożnych

1.3.1.3.

Pole wykrywania obszarów bocznych przedstawiono na rys. 4.

L_f jest równa odległości między środkiem lusterka bocznego a przednim końcem pojazdu, mierzonej równolegle do osi środkowej pojazdu.

L_test jest wartością L_f zaokrągloną do najbliższych 100 mm.

Określić strefy boczne w następujący sposób: dwa prostokąty symetryczne do linii środkowej pojazdu, o dłuższych bokach równoległych do linii środkowej pojazdu, stykających się z przodem pojazdu, o długości L_test i szerokości wynoszącej 300 mm. Następnie narysować na podłożu w obrębie tego obszaru siatkę (kwadraty o wymiarach 100 mm x 100 mm).

Narysować krzywą zgodną z kształtem konturu pojazdu (rzut pionowy na podłożu, jak pokazano na rys. 4). Krzywa musi znajdować się w odległości 200 mm od konturu pojazdu. W przypadku części znajdującej się poza wyznaczonymi narożnikami pojazdu krzywą uzupełnia się prostymi odcinkami prostopadłymi do osi środkowej pojazdu w celu pokrycia całej szerokości pojazdu (W_test).

Umieścić środek obiektu testowego na przecięciu siatki, które znajduje się najbliżej oraz w kierunku do przodu krzywej, w każdym rzędzie siatki równoległym do osi środkowej pojazdu.

Pierwsza krzywa jest linią prostą równoległą do kierunku do przodu dla części znajdującej się przed wirtualnymi narożnikami, natomiast część za wirtualnymi narożnikami musi być zgodna z kształtami boków pojazdu i przedniego zderzaka w widoku z góry pojazdu.

Rysunek 4

Pole wykrywania obszarów bocznych

1.3.2.

W polu wykrywania nie mogą wystąpić więcej niż dwie kolejne niewykryte siatki.

Jeżeli sygnał ostrzegawczy jest emitowany w sposób ciągły przez czas dłuższy niż pięć sekund, uznaje się, że wykryto obiekt testowy. Badanie wykrywania przeprowadza się jednorazowo dla każdego obiektu testowego. W stosownych przypadkach - zgodnie z treścią umowy zawartej między upoważnioną placówką techniczną a producentem - można jednak uznać, że do wykrycia obiektu testowego doszło w przypadku emisji sygnałów ostrzegawczych w ramach czterech z pięciu badań.

1

Brak badania

2

Obowiązkowe

3

Brak badania

4

Brak badania

5

Niedozwolone

6

Brak badania

7

Brak badania