(1)

Decyzją Komisji 2011/278/UE (2) określono 54 wskaźniki emisyjności służące jako podstawa przydziału bezpłatnych uprawnień („wskaźniki emisyjności”) oraz wartości tych wskaźników na lata 2013-2020. Rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2019/331 (3) zastąpiono decyzję 2011/278/UE i ustanowiono identyczne punkty wyjścia dla określania rocznych stóp redukcji dla każdej aktualizacji wartości wskaźnika emisyjności na lata 2021-2030.

(2)

W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/447 (4) określono zmienione wartości wskaźników emisyjności na lata 2021-2025 zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE. Zmienione wartości wskaźników emisyjności na lata 2026-2030 mają opierać się na nowym okresie odniesienia w przypadku przekazywania danych i stosowania rocznej stopy redukcji. Zmienione wartości należy zatem ustanowić w niniejszym rozporządzeniu.

(3)

Dyrektywa 2003/87/WE została zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/959 (5) w celu dostosowania unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 (6) ustanawiającego cel redukcji emisji netto o co najmniej 55 % do 2030 r. w porównaniu z 1990 r. W związku z tym rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/2066 (7) w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zostało zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2023/2122 (8), a rozporządzenie delegowane (UE) 2019/331 w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii zostało zmienione rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2024/873 (9). Zmiany te w dyrektywie 2003/87/WE, rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2018/2066 i rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 są zatem istotne dla określenia zmienionych wartości wskaźników emisyjności na lata 2026-2030.

(4)

Zgodnie z art. 10a ust. 2 akapit trzeci lit. c) dyrektywy 2003/87/WE zmienione wartości wskaźników emisyjności na lata 2026-2030 określa się na podstawie informacji na temat efektywności w zakresie emisji gazów cieplarnianych w poszczególnych instalacjach przedłożonych zgodnie z art. 11 tej dyrektywy na lata 2021 i 2022. Dla każdego wskaźnika emisyjności należy obliczyć średnią efektywność w zakresie emisji gazów cieplarnianych w latach 2021 i 2022. Na podstawie porównania średniej wartości 10 % najbardziej wydajnych instalacji w ramach każdego wskaźnika emisyjności z wartościami wskaźników określonymi w załączniku I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 należy określić roczne stopy redukcji dla każdego wskaźnika emisyjności dla 14-letniego okresu od 2007/2008 r. do 2021/2022 r. Te roczne stopy redukcji wykorzystuje się następnie do obliczenia, w drodze ekstrapolacji, odpowiednich redukcji wartości wskaźników emisyjności dla 20-letniego okresu od 2007/2008 r. do 2027/2028 r. Zgodnie z art. 10a ust. 2 akapit trzeci lit. d) dyrektywy 2003/87/WE zastosowana redukcja w okresie 20 lat nie powinna być niższa niż 6 % ani wyższa niż 50 %. Zgodnie z art. 10a ust. 2 akapit czwarty do aktualizacji wartości wskaźników emisyjności dla związków aromatycznych i gazu syntezowego, która dostosowuje wartość procentową dostosowania do wartości stosowanej dla wskaźników emisyjności dla rafinerii, zastosowanie mają przepisy szczegółowe. Ponieważ w dyrektywie (UE) 2023/959 rozdzielono aktualizację wartości wskaźników emisyjności dla rafinerii i dla wodoru, te szczegółowe przepisy dostosowujące aktualizację wartości wskaźników emisyjności dla związków aromatycznych i gazu syntezowego do wartości wskaźników emisyjności dla rafinerii nie mają zastosowania do aktualizacji wartości wskaźników emisyjności dla wodoru.

(5)

Zgodnie ze zmienioną definicją „emisji” wprowadzoną dyrektywą (UE) 2023/959 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2026/389 (10) metodyka aktualizacji wskaźnika emisyjności dla sody kalcynowanej ma uwzględniać odpowiednie emisje pośrednie monitorowane i raportowane zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2018/2066. W tym celu w latach 2026-2030 emisje te należy dodać do wartości wskaźnika emisyjności dla sody kalcynowanej jako ostatni etap obliczeń po zastosowaniu rocznej stopy redukcji w 20-letnim okresie ekstrapolacji.

(6)

Aby zapewnić porównywalność z poprzednimi aktualizacjami wskaźników emisyjności, w przypadku wskaźników emisyjności wymienionych w sekcji 2 załącznika I do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, na które wcześniej miały wpływ przepisy dotyczące zamienności paliw i energii elektrycznej, średnia efektywność w zakresie emisji gazów cieplarnianych 10 % najbardziej wydajnych instalacji produkujących w ramach każdego z tych wskaźników emisyjności powinna uwzględniać ich emisje pośrednie ze zużycia energii elektrycznej, gdy efektywność ta jest wykorzystywana do określenia zmienionych wartości wskaźników emisyjności na potrzeby przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na lata 2026-2030.

(7)

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2024/873 przewidziano również włączenie mierzalnego i niemierzalnego ciepła wytwarzanego z energii elektrycznej do wskaźników emisyjności opartych na cieple i paliwie, co należy uwzględnić przy określaniu zmienionych wartości wskaźników emisyjności stosowanych w latach 2026-2030.

(8)

Ponadto rozporządzeniem delegowanym (UE) 2024/873 wprowadzono zmiany do szeregu wskaźników emisyjności dotyczące definicji i granic systemowych. Rozporządzenie to otworzyło zatem wskaźnik emisyjności odpowiednio dla rudy spiekanej oraz wskaźniki emisyjności dla białego i szarego klinkieru cementowego odpowiednio na alternatywne produkty z aglomerowanej rudy żelaza i alternatywnych spoiw hydraulicznych. Ponadto uwzględniono wodór wytwarzany w wyniku elektrolizy wody we wskaźniku emisyjności dla wodoru lub wskaźniku emisyjności dla amoniaku. Zmiany te należy uwzględnić przy określaniu zmienionych wartości wskaźników emisyjności na lata 2026-2030.

(9)

Rozporządzeniem delegowanym (UE) 2024/873 zmieniono również wskaźnik emisyjności dla ciekłego metalu poprzez dodanie do definicji odnośnych produktów i granic systemowych w ramach tego wskaźnika produkcji stali z wykorzystaniem technologii bezpośredniej redukcji. Zgodnie z art. 10a ust. 2 akapit trzeci lit. e) dyrektywy 2003/87/WE produkcji stali w ramach wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu z wykorzystaniem technologii bezpośredniej redukcji nie uwzględnia się przy obliczaniu średniej efektywności w zakresie emisji gazów cieplarnianych w instalacjach dla zmienionych wartości wskaźników emisyjności na lata 2026-2030.

(10)

Wykaz instalacji zawierający informacje istotne dla przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji został przekazany Komisji przez państwa członkowskie do dnia 30 września 2024 r. zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Aby zapewnić oparcie wartości wskaźników emisyjności na prawidłowych danych, Komisja przeprowadziła dogłębne kontrole kompletności i spójności danych istotnych dla przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji. W stosownych przypadkach Komisja zwróciła się do zainteresowanych właściwych organów o wyjaśnienia i korekty. Komisja przeprowadziła również techniczną wymianę informacji z zainteresowanymi stronami w celu zebrania ich konkretnych opinii. W wyniku tej procedury uzyskano dokładny, spójny i porównywalny zestaw danych dotyczących efektywności w zakresie emisji gazów cieplarnianych we wszystkich instalacjach stacjonarnych objętych dyrektywą 2003/87/WE, które złożyły wniosek o przydział bezpłatnych uprawnień zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331. Ten zbiór danych wysokiej jakości wykorzystano do określenia skorygowanych wartości wskaźników emisyjności na lata 2026-2030 dla każdego z 54 wskaźników.

(11)

Zgodnie z art. 27 i 27a dyrektywy 2003/87/WE kilka państw członkowskich podjęło decyzję o wyłączeniu instalacji z EU ETS na lata 2026-2030. Instalacje te nie powinny zatem być brane pod uwagę przy określaniu zmienionych wartości wskaźników emisyjności.

(12)

Dyrektywą (UE) 2023/959 zmieniono opisy niektórych kategorii działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, a tym samym włączono dodatkowe instalacje do zakresu EU ETS oraz jego obowiązków w zakresie monitorowania i sprawozdawczości od dnia 1 stycznia 2024 r. W związku z tym od dnia 1 stycznia 2024 r. istnieje szereg dodatkowych instalacji objętych EU ETS, w tym instalacji, które działały przed tą datą. Ponieważ instalacje te zostały włączone do EU ETS po latach 2021 i 2022, które są istotne dla przekazywania danych zgodnie z art. 11 dyrektywy 2003/87/WE, przy określaniu zmienionych wartości wskaźników emisyjności na lata 2026-2030 nie należy uwzględniać danych zgłoszonych przez nie za okres poprzedzający objęcie ich obowiązkami w zakresie monitorowania i sprawozdawczości.

(13)

Rozporządzenie delegowane (UE) 2019/331 zawiera przepisy dotyczące określania emisji na poziomie podinstalacji w celu zapewnienia spójnego traktowania emisji wprowadzanych i wyprowadzanych i produkcji wewnętrznej mierzalnego ciepła, gazów odlotowych zawierających węgiel i przekazanego CO_{2. W tym celu odpowiednie współczynniki emisji zostały określone przy użyciu wartości wskaźnika emisyjności opartego na cieple i paliwie, które z kolei zostały zaktualizowane poprzez zastosowanie ustalonych rocznych stóp redukcji. W odniesieniu do wprowadzenia ciepła o nieznanych lub nieokreślonych współczynnikach emisji oraz w odniesieniu do wyprowadzenia ciepła zastosowano wartość 40,5 t ekwiwalentu CO2/TJ. Wartość tę uzyskano poprzez zastosowanie rocznej stopy redukcji wynoszącej 2,5 % do wartości wskaźnika emisyjności opartego na cieple w odniesieniu do 14-letniego okresu od 2007/2008 r. do 2021/2022 r. W odniesieniu do wyprowadzenia gazów odlotowych wartość 37,4 t ekwiwalentu CO2/TJ została odjęta od rzeczywistego współczynnika emisji gazów odlotowych. Wartość ta odpowiada współczynnikowi emisji gazu ziemnego (56,1 t ekwiwalentu CO2/TJ) pomnożonemu przez współczynnik 0,667, który odpowiada różnicy w efektywności między wykorzystaniem gazu odlotowego a wykorzystaniem gazu ziemnego będącego paliwem wzorcowym. W odniesieniu do wyprowadzenia gazu odlotowego zastosowano wartość 36,5 t ekwiwalentu CO2/TJ. Wartość tę uzyskano poprzez zastosowanie rocznej stopy redukcji wynoszącej 2,5 % do wartości wskaźnika emisyjności opartego na paliwie w odniesieniu do 14-letniego okresu od 2007/2008 r. do 2021/2022 r. Ponadto w przypadku produkcji energii elektrycznej w podinstalacji innej niż pośrednia produkcja mierzalnego ciepła zastosowano wartość 0,300 t ekwiwalentu CO2}/MWh. Wartość ta odpowiada ogólnounijnemu średniemu współczynnikowi emisji dla produkcji energii elektrycznej.

(14)

W przypadku gdy nie było możliwe dokładne i spójne określenie emisji w podinstalacjach objętych wskaźnikiem emisyjności dla produktów na podstawie danych zgłoszonych przez instalacje, w szczególności w przypadku podinstalacji wprowadzających lub wyprowadzających produkty pośrednie, których produkcja mieści się w granicach systemowych innego wskaźnika emisyjności dla produktów, który określa te emisje, przy określaniu zmienionych wartości wskaźników emisyjności nie należy brać pod uwagę efektywności w zakresie emisji gazów cieplarnianych przedmiotowych podinstalacji. Dotyczy to aktualizacji wartości wskaźnika emisyjności dla produktów rafineryjnych, ciekłego metalu, dolomitu spiekanego, amoniaku, krakingu parowego, fenolu/acetonu i wodoru.

(15)

Metoda przypisywania emisji do różnych podinstalacji ustanowiona w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331 może prowadzić do ujemnej efektywności w zakresie emisji gazów cieplarnianych w przypadkach, gdy ciepło wytworzone przy użyciu paliwa o niskim współczynniku emisji jest wyprowadzane do innych podinstalacji lub instalacji. W takich przypadkach efektywność w zakresie emisji gazów cieplarnianych w danej podinstalacji powinna wynosić zero do celów określenia zmienionych wartości wskaźników emisyjności.

(16)

Aby rozwiać obawy wyrażone przez niektóre sektory przemysłu, Komisja przedstawi równocześnie ze zbliżającym się przeglądem ETS odrębny wniosek mający na celu zwiększenie przydziału bezpłatnych uprawnień określonego na podstawie rezerwowych wskaźników emisyjności w celu lepszego uwzględnienia potencjału redukcji emisji przy jednoczesnym uniknięciu zastosowania jednorodnego międzysektorowego współczynnika korygującego. Zmienione wartości wskaźników emisyjności powinny obejmować przydziały dotyczące okresu od dnia 1 stycznia 2026 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. Rezerwowe wskaźniki emisyjności powinny zacząć obowiązywać jak najszybciej, aby zapewnić terminowe i skuteczne wsparcie odnośnym sektorom. W tym celu Komisja dąży do osiągnięcia szybkiego porozumienia między współprawodawcami w sprawie tego wniosku.

(17)

Ze względu na potrzebę zapewnienia pewności prawa w odniesieniu do zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na lata 2026-2030, w szczególności w odniesieniu do przydziału bezpłatnych uprawnień na 2026 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(18)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,