(1)

21 maja 2025 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu nowych opon pneumatycznych, gumowych, w rodzaju stosowanych w pojazdach samochodowych, autobusach lub samochodach ciężarowych, o indeksie nośności nieprzekraczającym 121, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („państwo, którego dotyczy postępowanie”, „Chiny” lub „ChRL”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(2)

Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej 7 kwietnia 2025 r. przez koalicję przeciwko nieuczciwemu przywozowi opon („Coalition Against Unfair Tyre Imports”) („skarżący”). Złożono ją w imieniu przemysłu Unii zajmującego się produkcją opon do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które były wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2025/1538 (3) („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) Komisja poddała rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem.

(4)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała zainteresowane strony do skontaktowania się z nią w celu wzięcia udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżących, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących oraz władze Chin, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu dochodzenia i zaprosiła te podmioty do wzięcia w nim udziału.

(5)

Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia dochodzenia oraz złożenia wniosku o posiedzenie wyjaśniające przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.

(6)

Posiedzenia wyjaśniające odbyły się z udziałem 4M Pro&Invest Sp. z o.o. („4M Pro&Invest”), niepowiązanego przedsiębiorstwa handlowego prowadzącego obrót produktem objętym dochodzeniem, a także z udziałem koalicji importerów samochodów osobowych i lekkich samochodów ciężarowych („koalicja importerów SO-LSC”), reprezentującej dwóch importerów niepowiązanych produktu objętego dochodzeniem – Deldo Autobanden NV („Deldo”) i Interpneu Handelsgesellschaft mbH („Interpneu”).

(7)

Kilku producentów unijnych (skarżących lub popierających skargę) wystąpiło z wnioskiem o zachowanie anonimowości w odniesieniu do całego dochodzenia, twierdząc, że istnieje ryzyko znaczących negatywnych skutków w formie działań odwetowych. Komisja uznała, że strony wskazały uzasadnione powody w rozumieniu art. 19 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, i przyznała tym przedsiębiorstwom prawo do zachowania poufności w odniesieniu do ich tożsamości.

(8)

Inni producenci unijni, którzy się zgłosili, nie złożyli wniosków o zachowanie anonimowości. Biorąc jednak pod uwagę ryzyko, że producenci unijni, którym zagwarantowano anonimowość, zostaną zidentyfikowani w drodze dedukcji, anonimowość należało rozszerzyć na producentów unijnych, którzy się zgłosili, ale nie wystąpili z wnioskiem o zachowanie anonimowości.

(9)

Wiele stron przedstawiło uwagi dotyczące skargi i wszczęcia postępowania.

(10)

Dwóch importerów niepowiązanych – Deldo i Interpneu – twierdziło, że jawna wersja skargi została nadmiernie utajniona, co uniemożliwiło stronom przeprowadzenie pełnej oceny szkody zarzucanej przez skarżących. W tym względzie wystąpili oni o to, aby jawna wersja skargi oprócz indeksów obejmowała również przedziały, a także procentowy udział w całkowitej sprzedaży i zyskach UE w podziale na poziomy. Chińskie Stowarzyszenie Przemysłu Gumowego (China Rubber Industry Association, „CRIA”) twierdziło, że nadmierna poufność danych dotyczących przemysłu Unii – w szczególności wskaźników makroekonomicznych (produkcja unijna, sprzedaż i udział w rynku) – nie pozwoliła mu na pełne skorzystanie z prawa do obrony.

(11)

CRIA, Deldo, Interpneu i Giti Tyre Fujian Company Ltd. („grupa GITI”), producent eksportujący, nie zgodziły się z tym, że w skardze w wystarczającym stopniu wykazano szkodę poniesioną przez przemysł Unii. Te zainteresowane strony twierdziły, że szkoda nie wystąpiła na poziomach 1 i 2, w których większość wskaźników, takich jak wielkość sprzedaży w Unii, udział w rynku i rentowność, utrzymywała się na stałym poziomie lub nawet poprawiła się pod koniec okresu objętego dochodzeniem. Ponadto, biorąc pod uwagę, że przywóz z Chin produktów z poziomów 1 i 2 praktycznie nie miał miejsca, wspomniane cztery zainteresowane strony twierdziły, że ewentualna szkoda nie mogła być spowodowana przywozem z Chin.

(12)

Ponadto zdaniem CRIA i grupy GITI zamienność/konkurencja między poziomami nie istnieje, a zatem przywóz z Chin na poziomie 3 nie wywierał presji na obniżenie cen na wyższych poziomach.

(13)

Jeżeli chodzi o informacje dostępne w wersji skargi nieopatrzonej klauzulą poufności, Komisja uznała, że zindeksowane dane liczbowe wskazują na tendencje w zakresie danych przekazanych na zasadzie poufności, a zatem spełniają kryterium miarodajnego streszczenia. Ponadto Komisja uznała, że zawarte w skardze dowody dotyczące zarówno wystąpienia szkody, jak i związku przyczynowego są wystarczające, aby wszcząć dochodzenie obejmujące przedmiotowe trzy poziomy. W tym względzie w skardze wykazano, że wielkość produkcji, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych, a także wielkość sprzedaży niepowiązanym klientom skarżących spadły na każdym poziomie, przy czym największy spadek odnotowano na poziomie 3. Mimo że ceny sprzedaży wzrosły, wzrost ten był niższy od tempa wzrostu kosztów produkcji, w związku z czym rentowność spadła na każdym z trzech poziomów. Ponadto w skardze wykazano również, że to znaczne pogorszenie sytuacji ekonomicznej skarżących zbiegło się ze znacznym wzrostem wielkości przywozu z Chin, którego ceny podcinały ceny skarżących zarówno w pełnym zakresie produktu, jak i oddzielnie na poziomie 3, w którym skoncentrowana była większość przywozu z Chin. W skardze wyjaśniono również mechanizm konkurencji zachodzącej między poziomami oraz wpływ przywozu i cen niższych poziomów na wyższe poziomy. Powyższe dowody uznano za wystarczające na etapie wszczęcia postępowania i potwierdzono je w bardzo dużym stopniu w toku dochodzenia. W związku z powyższym argumenty te odrzucono.

(14)

Ponadto CRIA, Deldo, Interpneu, grupa Hankook i grupa GITI przedstawiły dalsze uwagi dotyczące różnych wskaźników szkody, braku związku przyczynowego oraz interesu Unii. Kwestie te zostały szczegółowo opisane i omówione odpowiednio w sekcjach 4.6, 5 i 7.

(15)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja oznajmiła, że może dokonać kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.

(16)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja ogłosiła, że wstępnie wybrała próbę producentów unijnych. Komisja dobrała próbę na podstawie reprezentatywności pod względem wielkości produkcji w Unii w odniesieniu do każdego segmentu rynku (poziomy 1, 2 i 3) w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2024 r., a także lokalizacji geograficznych. Próba ta składała się z trzech producentów unijnych. Objęci próbą producenci unijni odpowiadali za ponad 14,5 % całkowitej szacunkowej wielkości produkcji produktu podobnego w Unii. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na temat wstępnego doboru próby.

(17)

Nie otrzymano żadnych uwag, w związku z czym wstępna próba została zatwierdzona. Próba była reprezentatywna dla przemysłu Unii.

(18)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.

(19)

Czterech importerów niepowiązanych (Deldo, Delticon, AG („Decticon”), Interpneu i 4M Pro&Invest) przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie do próby. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja wybrała próbę złożoną z dwóch importerów niepowiązanych (Deldo i Delticon), kierując się najwyższą wielkością przywozu produktu objętego postępowaniem. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby zasięgnięto opinii wszystkich znanych importerów, których dotyczy postępowanie.

(20)

Jeden producent eksportujący – Triangle Tyre Co., Ltd. („Triangle Tyre”) – i przedsiębiorstwo 4M Pro&Invest przedstawili uwagi dotyczące proponowanej próby. Zdaniem tych dwóch stron żadne z przedsiębiorstw objętych próbą nie jest reprezentatywne dla szerszej populacji importerów, ponieważ przedsiębiorstwa te są importerami prowadzącymi działalność na dużą skalę, którzy mają stosunkowo niższe marże z uwagi na fakt, że mogą korzystać z większej siły przetargowej i korzyści skali. Ponadto w obu przypadkach marki własne stanowiły istotną część ich portfela sprzedaży. Przedsiębiorstwo Triangle Tyre dodało również, że próba nie jest reprezentatywna, ponieważ jeden z importerów prowadzi przede wszystkim dystrybucję w internecie. Ponadto zdaniem 4M Pro&Invest obaj importerzy mają siedzibę w Europie Zachodniej, w strefie euro, a zatem nie odzwierciedlają odpowiednio realiów gospodarczych zróżnicowanego rynku unijnego. Przedsiębiorstwo 4M Pro&Invest twierdziło również, że powinno zostać włączone do próby, ponieważ jest małym i średnim przedsiębiorstwem z Europy Wschodniej i zajmuje się przywozem „opon niszowych”.

(21)

W odpowiedzi na te argumenty Komisja uznała, że może dobrać próbę jedynie z dostępnej puli importerów niepowiązanych, którzy udzielili odpowiedzi w ramach kontroli wyrywkowej, przy czym wszyscy byli stosunkowo porównywalni (z wyjątkiem 4M Pro&Invest), tj. byli dużymi importerami dysponującymi szerokim asortymentem produktów, w tym marek własnych, działającymi w Europie Zachodniej. Próbą objęto dwóch importerów, których wielkość przywozu była największa, ponieważ uznano ich za najbardziej reprezentatywnych pod względem wielkości. Jeżeli chodzi o wniosek 4M Pro&Invest o włączenie do próby, Komisja uznała, że biorąc pod uwagę określony asortyment produktów przywożonych przez to przedsiębiorstwo, składający się niemal wyłącznie z „opon niszowych”, a także ogólną bardzo ograniczoną wielkość przywozu (odpowiadającą mniej niż 0,01 % wielkości przywozu z Chin w 2024 r.), włączenie tego przedsiębiorstwa nie poprawiłoby znacząco reprezentatywności próby, a w każdym razie nie miałoby znaczącego wpływu (wagi) na ustalenia dotyczące importerów niepowiązanych.

(22)

Po otrzymaniu od przedsiębiorstwa Delticon powiadomienia, że nie udzieli ono odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, Komisja poinformowała strony, że postanowiła zastąpić tego importera kolejnym co do wielkości importerem pod względem wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem – Interpneu. Następnie zarówno Deldo, jak i Interpneu poinformowały Komisję, że nie udzielą odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(23)

Jak wspomniano w motywie 21, przedsiębiorstwa 4M Pro&Invest nie uznano za reprezentatywnego importera. W związku z tym Komisja nie zwróciła się do tego przedsiębiorstwa o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(24)

Aby podjąć decyzję co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w ChRL o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Ponadto Komisja zwróciła się do Misji Chińskiej Republiki Ludowej w Unii Europejskiej o wskazanie innych producentów eksportujących, którzy ewentualnie byliby zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi.

(25)

Łącznie 51 producentów eksportujących/grup producentów eksportujących z państwa, którego dotyczy postępowanie, przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dokonała doboru próby obejmującej dwie grupy na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, którą to wielkość można było właściwie zbadać w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w kwestii doboru próby zasięgnięto opinii wszystkich znanych producentów eksportujących, których dotyczy postępowanie, oraz organów państwa, którego dotyczy postępowanie.

(26)

Próba składała się z przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng Rubber Group Co., Ltd („Shandong Yongsheng”) i grupy Hankook, które – według informacji otrzymanych na etapie kontroli wyrywkowej – reprezentowały 21,7 % szacowanej łącznej wielkości wywozu opon z Chińskiej Republiki Ludowej do Unii w okresie objętym dochodzeniem. Uwagi dotyczące próby otrzymano od skarżącego, CRIA oraz sześciu producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących – przedsiębiorstw Cheng Shin Tire and Rubber Co., Ltd. i Cheng Shin Rubber Ind., Ltd. („grupa Cheng Shin”), grupy GITI, grupy Hankook, Kumho Tire Co., Inc („Kumho”), Qingdao Nexen Tire Corporation („Nexen”) i Triangle Tyre.

(27)

Zainteresowane strony przedstawiły głównie uwagi na temat reprezentatywności próby w odniesieniu do podziału rynku na różne segmenty (4) („poziomy”), a pięć nieobjętych próbą grup/producentów eksportujących złożyło wniosek o włączenie ich do próby lub objęcie ich indywidualnym badaniem.

(28)

Skarżący stwierdził, że ponad 90 % przywozu z Chin do Unii stanowiły opony z poziomu 3 (segment opon niskobudżetowych), a tylko niecałe 10 % stanowiły opony z poziomu 1 lub 2 produkowane przez grupę Hankook (5). Uważał on, że skoro waga grupy Hankook w próbie wynosiła 50–60 %, wówczas przywóz na poziomach 1 lub 2 był nadmiernie reprezentowany, a zatem próba nie była reprezentatywna dla całkowitego przywozu z Chin pod względem segmentów rynku i średniej ceny. Skarżący uważał ponadto, że zgodnie z orzeczeniem Trybunału w sprawie Fliesen-Zentrum średnie ceny przywozu stwierdzone dla każdego rodzaju produktu muszą być możliwie najbardziej zbliżone do średniej ceny przywozu do Unii produktu objętego postępowaniem oraz że przywóz powinien możliwie najściślej odzwierciedlać presję na ceny, jakiej doznaje przemysł Unii (6). Jego zdaniem marginesy szkody i dumpingu ustalone na podstawie obecnej próby nie usuną szkody dla przemysłu Unii. Zwrócił się on o usunięcie grupy Hankook z próby i zastąpienie jej innym producentem. Skarżący stwierdził również, że zgłoszone dane dotyczące wielkości przywozu, produkcji i sprzedaży krajowej przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng mogły zostać zgłoszone w sposób nieprawidłowy, a jeżeli rzeczywiście tak było, wówczas Komisja powinna wykluczyć to przedsiębiorstwo z próby.

(29)

CRIA stwierdziło, że ze względu na różnorodność opon produkowanych i wywożonych przez chińskich producentów, odrębne kanały sprzedaży oraz segmentację rynku próba obejmująca tylko dwa przedsiębiorstwa spośród 56 chińskich producentów eksportujących, którzy przedłożyli formularze kontroli wyrywkowej, nie jest reprezentatywna. Zdaniem stowarzyszenia próba reprezentująca jedynie 21,7 % łącznej wielkości wywozu nie jest wystarczająco reprezentatywna dla sytuacji chińskich producentów eksportujących, a Komisja powinna rozszerzyć próbę przez dodanie dwóch przedsiębiorstw. Uważało ono, że Komisja ma wystarczająco dużo czasu na rozszerzenie próby oraz że powinna również rozpatrzyć i przyjąć wnioski o ustalenie indywidualnego marginesu dumpingu.

(30)

Grupa Cheng Shin uznała, że próba reprezentująca 21,7 % szacowanej łącznej wielkości wywozu jest zbyt mała, nieproporcjonalna i niereprezentatywna w odniesieniu do przywozu z Chin do Unii. Argumentowała ona, że jej zdaniem włączenie jej na tym etapie postępowania – gdy jest jeszcze wystarczająco dużo czasu i dostępna jest odpowiednia siła robocza, aby zbadać dodatkowe przedsiębiorstwa – zwiększyłoby reprezentatywność próby. W przeciwieństwie do większości chińskich producentów grupa ta (i) produkowała towary pod własnymi markami (Maxxis i CST), (ii) dostarczała towary na rynek oryginalnego sprzętu („OEM”), w tym na potrzeby przedsiębiorstw takich jak BMW, Volkswagen i PSA, (iii) inwestowała znaczne zasoby w badania i rozwój („B+R”) oraz (iv) kupowała kauczuk naturalny i syntetyczny bezpośrednio ze źródeł spoza Chin, dzięki czemu zakłócenia nie miały wpływu na wykorzystywane przez nią czynniki produkcji. Grupa twierdziła ponadto, że włączenie jej do próby rozszerzyłoby zakres segmentów, ponieważ produkuje ona opony, które powszechnie uznaje się za należące do segmentu wyższego poziomu.

(31)

Grupa GITI uznała, że – będąc jednym z największych, o ile nie największym producentem na poziomie 2 w Chinach – powinna zostać włączona do próby producentów eksportujących. Działała ona zarówno w segmencie OEM, jak i segmencie rynku wtórnego (wymiany), pozyskiwała znaczną część materiałów wsadowych z rynków międzynarodowych, spełniała wymogi rozporządzenia w sprawie wylesiania i współpracowała już w sprawie dotyczącej niektórych opon stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych (7), co ułatwiłoby prowadzenie obecnego postępowania i ograniczyłoby do minimum obciążenie administracyjne Komisji. Grupa GITI odniosła się również do sprawy Fliesen-Zentrum, twierdząc, że Komisja powinna dobrać próbę w taki sposób, aby średnie ceny importowe dla każdego rodzaju produktu były możliwie najbardziej zbliżone do rzeczywistej średniej, oraz że w przedmiotowej sprawie próba nie obejmuje przedsiębiorstw z poziomu 2. Grupa odniosła się również do dochodzenia w sprawie paneli fotowoltaicznych (8), w którym Komisja wyraźnie włączyła do próby eksporterów największych producentów każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem, oraz do dochodzenia w sprawie biodiesla (9), w którym Komisja włączyła dodatkowe przedsiębiorstwo w celu poprawy reprezentatywności przywozu z Chin w stosunku do asortymentu produktów przemysłu Unii oraz ułatwienia porównania cen importowych z cenami unijnymi. Grupa GITI argumentowała ponadto, że wyłączenie przedsiębiorstw z poziomu 2 uniemożliwi Komisji ustalenie poziomów podcięcia cenowego i zaniżania cen w podziale na segmenty rynku, a ponieważ około 25 % przemysłu Unii znajdowało się na poziomie 2, wszelkie ustalenia dotyczące stanu przemysłu Unii i wpływu przywozu z Chin zostałyby poważnie podważone.

(32)

Grupa Hankook uznała, że próba należycie odzwierciedla segmentację rynku. Nie zgodziła się z argumentami skarżącego, że należy ją wyłączyć z próby. Jej zdaniem w rozporządzeniu podstawowym wymaga się, aby próba, rozpatrywana łącznie, odzwierciedlała warunki gospodarcze i handlowe producentów eksportujących, lecz nie wymaga się, aby każde indywidualne przedsiębiorstwo dokładnie odzwierciedlało rzeczywistość rynkową eksporterów opon SO-LSC z Chin. W związku z tym włączenie grupy Hankook do próby dokładnie odzwierciedlało rzeczywistość rynkową. Po drugie – jako że zakres produktu obejmował poziomy 1, 2 i 3 – grupa Hankook uznała, że wybranie przez Komisję producentów, którzy sprzedają opony w segmentach innych niż poziom 3, było uzasadnione, ponieważ w przeciwnym razie zakres produktu byłby ograniczony do poziomu 3. Po trzecie, według grupy Hankook przedsiębiorstwo Kumho i grupa GITI dokonywały wywozu opon z poziomu 2 do Unii, a zatem udział poziomu 2 stanowił ponad 20 % łącznego przywozu. Ponadto zdaniem grupy Hankook stwierdzenie Trybunału w sprawie Fliesen-Zentrum, że próba powinna „możliwie najściślej odzwierciedla[ć] presję na ceny, jakiej doznaje przemysł Unii”, nie oznacza, że należy wybrać wyłącznie przedsiębiorstwa oferujące najniższe ceny, jak twierdzi skarżący – wykluczenie wyższych cen skutkowałoby sztucznym zwiększeniem presji cenowej. W związku z tym grupa Hankook stwierdziła, że powinna pozostać w próbie.

(33)

Przedsiębiorstwo Kumho stwierdziło, że próba nie reprezentuje największej reprezentatywnej wielkości wywozu, którą można właściwie zbadać w dostępnym czasie, ani cech rynku opon, który jest rozdrobniony. Jego zdaniem próba musi w szczególności uwzględniać segmenty (poziomy) rynku i różnice w cenach. Przedsiębiorstwo Kumho wskazało, że w sprawie dotyczącej niektórych opon stosowanych w autobusach lub samochodach ciężarowych próba reprezentowała 37 % wywozu. Uznało ono również, że udział przywozu objętych próbą producentów eksportujących wynoszący 21,7 % może być zawyżony, ponieważ przedsiębiorstwa objęte próbą mogły zawyżyć swój wywóz. Odnosząc się do wyroku w sprawie Fliesen-Zentrum, przedsiębiorstwo to argumentowało, że ostateczna próba powinna obejmować przywóz po cenach odzwierciedlających średnie ceny importowe. W związku z tym próbę należy powiększyć, aby odzwierciedlić realia rynkowe oraz dokładnie ustalić wysokość cła antydumpingowego dla „wszystkich pozostałych”. Przedsiębiorstwo Kumho uznało ponadto, że należy włączyć je do próby reprezentującej poziom 2, ponieważ jego polityka cenowa różni się od polityki zarówno grupy Hankook, jak i przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng. Zdaniem Kumho włączenie go do próby zwiększyłoby jej reprezentatywność i nie wiązałoby się z dodatkowym obciążeniem, biorąc pod uwagę jego nieskomplikowaną strukturę korporacyjną.

(34)

Przedsiębiorstwo Nexen stwierdziło, że proponowana próba nie odzwierciedla w wystarczającym stopniu podziału rynku na poziomy oraz że segmenty znacznie różnią się między sobą pod względem rozwoju produktów, procesów produkcji, kontroli jakości, strategii marketingowych i cen. Według niego powinno ono zostać włączone do próby, ponieważ jest jednym z 20 największych producentów opon na świecie i działa zarówno na rynku OEM, jak i na rynku wymiany. Jako członek Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Opon i Gumy (European Tyre & Rubber Manufacturers Association, „ETRMA”) i ze względu na posiadanie zakładów produkcyjnych w Unii przedsiębiorstwo to nie ma powodów, by działać wbrew interesowi Unii, a ponadto jego strategia cenowa jest regularnie weryfikowana, aby zapobiegać zakłóceniom na rynku lub dumpingowi.

(35)

Przedsiębiorstwo Triangle Tyre stwierdziło, że każde z przedsiębiorstw objętych próbą ma inny model biznesowy oraz że w innych dochodzeniach Komisja objęła próbą trzy przedsiębiorstwa. Triangle Tyre wskazało ponadto, że rynek produktu objętego postępowaniem jest wyjątkowym rynkiem podzielonym na różne segmenty (poziomy), a ponieważ jego model biznesowy różni się od modelu biznesowego przedsiębiorstw objętych próbą, należy dodać je do próby, aby stała się ona bardziej reprezentatywna.

(36)

Komisja rozpatrzyła wszystkie uwagi przedstawione przez poszczególne strony.

(37)

Po pierwsze, Komisja przypomniała, że – jak zapowiedziano stronom w nocie z dnia 3 czerwca 2025 r. – kryterium doboru próby była wielkość wywozu do Unii. W wyniku kontroli wyrywkowej dwóch przedsiębiorstw, których wywóz do Unii był największy – grupy Hankook i przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng – próba objęła jednak dwa segmenty rynku, ponieważ grupa Hankook jest obecna zarówno na poziomie 2, jak i na poziomie 3. Z uwagi na fakt, że – na podstawie informacji zawartych w skardze oraz potwierdzonych w toku dochodzenia – nie odnotowano przywozu opon z poziomu 1 do Unii, próba obejmowała zatem poszczególne poziomy w możliwie najszerszym zakresie.

(38)

Po drugie, oba te przedsiębiorstwa, z których jedno było dużą grupą, reprezentowały maksymalną liczbę przedsiębiorstw, którą Komisja mogła zbadać w dostępnym czasie. W związku z tym Komisja powtórzyła, że kryteria zastosowane przy doborze próby opierały się na największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(39)

Ponadto Komisja przypomniała, że ostateczna decyzja dotycząca wyboru liczby przedsiębiorstw, które mają zostać objęte dochodzeniem, oraz zakresu objętych nim rodzajów produktów pozostaje w gestii Komisji i zależy od okoliczności danej sprawy. W związku z tym fakt, że w innych dochodzeniach próba była większa, nie miał znaczenia w niniejszej sprawie.

(40)

Z informacji zawartych w skardze wynika, że przemysł Unii jest obecny na wszystkich poziomach, przy czym sprzedaż na poziomie 1 jest większa niż sprzedaż na poziomach 2 i 3 łącznie. Proponowana próba obejmowała dwa poziomy produktów wytwarzanych przez Chiny i wywożonych z Chin do Unii, a tym samym w możliwie największym stopniu uwzględniała przywóz, który stanowił ścisłą konkurencję dla opon produkowanych i sprzedawanych przez przemysł Unii. W związku z tym Komisja stwierdziła, że próba w wystarczającym stopniu odzwierciedlała poszczególne rodzaje produktu wywożone do Unii oraz segmentację rynku na poziomy.

(41)

Jeśli chodzi o odniesienie do sprawy Fliesen-Zentrum oraz argumenty, że próba musi odzwierciedlać średnią cenę przywozu do Unii, Komisja przypomniała, że przede wszystkim odniesienie do średnich cen dotyczyło porównania średnich cen produktów tego samego rodzaju, a nie średnich cen różnych produktów (i – w tym przypadku – różnych poziomów). Oznacza to, że wszelkie porównania do celów obliczeń podcięcia cenowego i zaniżania cen będą odzwierciedlać rodzaj produktu i poziom. Z informacji przedstawionych w odpowiedziach udzielonych w ramach kontroli wyrywkowej wynika jednak, że średnie ceny przedsiębiorstw objętych próbą były zbliżone do średniej ceny przywozu do Unii.

(42)

Komisja przypomniała ponadto, że decyzję co do tego, czy było wystarczająco dużo czasu, aby włączyć do próby jeszcze jednego producenta eksportującego, należało podejmować w świetle konkretnych okoliczności każdego dochodzenia. W tym przypadku jedno z dwóch przedsiębiorstw objętych próbą – grupa Hankook – było grupą składającą się z trzech podmiotów produkujących i dużej liczby powiązanych stron. W związku z tym, biorąc pod uwagę wielkość tych przedsiębiorstw i liczbę powiązanych stron, które musiały zostać objęte dochodzeniem, nie było wystarczająco dużo czasu na włączenie do próby innego producenta eksportującego lub grupy producentów eksportujących. Jako że próbą objęto – według informacji uzyskanych na etapie kontroli wyrywkowej – 21,7 % wielkości przywozu do Unii, próba objęła reprezentatywną wielkość przywozu do Unii. Komisja uznała zatem, że nie ma potrzeby dodawania do próby trzeciego przedsiębiorstwa.

(43)

W związku z powyższym Komisja odrzuciła te argumenty i potwierdziła proponowaną próbę.

(44)

Sześciu producentów eksportujących (sześć grup takich producentów) z ChRL wystąpiło z wnioskiem o indywidualne badanie zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Komisja rozpatrzyła wnioski i stwierdziła, że nie mogą one zostać przyjęte – badanie tylko dwóch przedsiębiorstw objętych próbą obejmowało już ocenę/weryfikację czterech podmiotów produkujących i ponad piętnastu przedsiębiorstw powiązanych w Unii. Z uwagi na to, że niektórzy z tych dodatkowych producentów lub grup producentów składają się z kilku producentów i dużej liczby powiązanych stron uczestniczących w produkcji i sprzedaży produktu objętego dochodzeniem, liczba przedsiębiorstw podlegających weryfikacji wyniosłaby nawet około 30. W związku z tym włączenie sześciu (grup) przedsiębiorstw wnioskujących o indywidualne badanie nie byłoby wykonalne w dostępnym czasie. Wnioski te nie mogły zatem zostać uwzględnione.

(45)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń grupa Cheng Shin podniosła, że Komisja dysponowała wystarczającą ilością czasu między ujawnieniem informacji o nienakładaniu środków tymczasowych a ujawnieniem ostatecznych ustaleń, aby przeprowadzić indywidualne badanie przedsiębiorstw, które wystąpiły z takim wnioskiem. Komisja potwierdziła, że w świetle elementów wskazanych w motywie 44, których grupa Cheng Shin nie podważyła, oraz biorąc pod uwagę znaczną liczbę czynności dochodzeniowych przeprowadzonych między ujawnieniem informacji o nienakładaniu środków tymczasowych a ujawnieniem ostatecznych ustaleń, przeprowadzenie indywidualnego badania nieobjętych próbą producentów eksportujących byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w przewidzianym terminie. W związku z tym argument ten odrzucono.

(46)

Komisja przesłała rządowi Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”) kwestionariusz dotyczący istnienia znaczących zakłóceń w ChRL w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(47)

Ponadto skarżący przedstawił w skardze wystarczające dowody świadczące o zakłóceniach handlu surowcami w ChRL w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem. W związku z tym, jak ogłoszono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, dochodzenie obejmuje te zakłócenia handlu surowcami w celu ustalenia, czy należy stosować przepisy art. 7 ust. 2a i 2b rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ChRL. Z tego powodu Komisja przesłała rządowi ChRL dodatkowe kwestionariusze dotyczące tej sprawy.

(48)

Komisja przesłała kwestionariusze dwóm objętym próbą grupom (producentów eksportujących) i trzem objętym próbą producentom unijnym. Wszystkie kwestionariusze udostępniono również w internecie (10) w dniu wszczęcia postępowania. W dochodzeniu zgłosiło się kilku użytkowników, ale tylko jeden z nich, Hyundai Motor Manufacturing Czech s.r.o („Hyundai”), złożył oświadczenie pisemne. Żaden użytkownik ani importer nie udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(49)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne do stwierdzenia istnienia dumpingu oraz określenia wynikającej z niego szkody oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne na podstawie art. 16 rozporządzenia podstawowego odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:

Producenci unijni

Producenci eksportujący w ChRL

(50)

Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. („okres objęty dochodzeniem”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęło okres od 1 stycznia 2021 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).

(51)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia podstawowego termin nałożenia środków tymczasowych upłynął 20 stycznia 2026 r.18 grudnia 2025 r., zgodnie z art. 19a ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja poinformowała zainteresowane strony o swoim zamiarze nienakładania środków tymczasowych.

(52)

Komisja kontynuowała gromadzenie i weryfikację wszystkich informacji, które uznała za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.

(53)

27 kwietnia 2026 r. Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o najważniejszych ustaleniach i faktach stanowiących podstawę planowanego nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono termin na przedstawienie uwag do ujawnienia ostatecznych ustaleń.

(54)

30 kwietnia 2026 r. CRIA zwróciło się do rzecznika praw stron o interwencję w celu uzyskania przedłużenia terminu na przedstawienie uwag do dokumentu zawierającego ogólne ustalenia. Rzecznik praw stron niezwłocznie rozpatrzył ten wniosek i poinformował CRIA o decyzji o jego oddaleniu. Przy podejmowaniu decyzji rzecznik uwzględnił ustawowe terminy zakończenia niniejszego dochodzenia oraz wyważył konieczne jeszcze czynności prowadzące do jego zakończenia względem wszystkich pozostałych argumentów podniesionych przez CRIA, które nie stanowiły wyjątkowych okoliczności ani nie kwalifikowały się do uznania za uzasadnione powody.

(55)

Ponieważ część uwag otrzymanych po ujawnieniu ostatecznych ustaleń doprowadziła do skorygowania błędów pisarskich w obliczeniach cen CIF oraz danych dotyczących kosztów producentów unijnych, a także ponieważ Komisja skorygowała wskaźnik kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych wykorzystywany do ustalenia niezniekształconego i odpowiedniego poziomu tych kosztów oraz zysku, co miało wpływ na margines dumpingu, podcięcia cenowego i szkody, Komisja przekazała wszystkim zainteresowanym stronom 26 maja 2026 r. dodatkowe ujawnienie ostatecznych ustaleń („dodatkowe ujawnienie ostatecznych ustaleń”).

(56)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń uwagi przedstawiły grupa Cheng Shin, CRIA, grupa GITI, grupa Hankook, Kumho, Shandong Yongsheng, skarżący, a także importerzy i dystrybutorzy: Vannetukku Oy („Vannetukku”), Otto Just GmbH & Co („Otto Just”), koalicja importerów SO-LSC, Mileage Tyres, stowarzyszenie importerów i dystrybutorów opon w Hiszpanii – Asociación Nacional de Distribuidores e Importadores de Neumáticos („Adine”) oraz Hyundai. Po dodatkowym ujawnieniu ostatecznych ustaleń uwagi przedstawiły grupa Hankook, Kumho, Shandong Yongsheng oraz skarżący. Uwagi te omówiono w odpowiednich sekcjach poniżej.

(57)

Komisja przeprowadziła posiedzenia wyjaśniające z udziałem CRIA, skarżącego, grupy GITI, grupy Hankook, Kumho, Shandong Yongsheng oraz Vannetukku. Po dodatkowym ujawnieniu ostatecznych ustaleń odbyło się posiedzenie wyjaśniające z udziałem przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng.

(58)

W uwagach do ujawnienia ostatecznych ustaleń stowarzyszenie CRIA podniosło, że termin wyznaczony na przedstawienie uwag do ostatecznych ustaleń był niewystarczający do przedłożenia merytorycznych uwag. Komisja odesłała w tym zakresie do ustaleń rzecznika praw stron oraz przypomniała, że ze względu na harmonogram postępowania nie było możliwe przyznanie dodatkowego terminu. Dziesięciodniowy termin był ponadto zgodny z art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W związku z powyższym odrzuciła ten argument.

(59)

W uwagach do dodatkowego ujawnienia ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng twierdziło, że Komisja naruszyła art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego oraz jego prawo do obrony, ponieważ nie odniosła się do wszystkich uwag przedstawionych przez zainteresowane strony po ujawnieniu ostatecznych ustaleń. Podczas posiedzenia wyjaśniającego przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng dodało, że Komisja powinna była wydać kolejne dodatkowe ujawnienie ustaleń, obejmujące analizę związku przyczynowego, wybór reprezentatywnego kraju oraz kwestię hiperinflacji w Turcji. Komisja przypomniała, że dodatkowe ujawnienie ostatecznych ustaleń dotyczyło wyłącznie zmian mających wpływ na obliczenia dumpingu i szkody, lecz – jak szczegółowo wyjaśniono w odpowiednich sekcjach poniżej – wszystkie uwagi przedstawione po ujawnieniu ostatecznych ustaleń oraz po dodatkowym ujawnieniu ostatecznych ustaleń zostały należycie rozpatrzone i uwzględnione przez Komisję przy formułowaniu jej ostatecznych ustaleń. W związku z tym argument odrzucono.

(60)

Produktem objętym dochodzeniem są nowe opony pneumatyczne, gumowe, w rodzaju stosowanych: w pojazdach samochodowych (w tym samochodach osobowo-towarowych (kombi) i samochodach wyścigowych) oraz w autobusach lub samochodach ciężarowych, o indeksie nośności nieprzekraczającym 121, obecnie objęte kodami CN 4011 10 00 i 4011 20 10 („produkt objęty dochodzeniem”). Produkty te są powszechnie określane odpowiednio jako opony do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych.

(61)

Opony do samochodów osobowych i lekkich samochodów ciężarowych („SO-LSC”) są produkowane z tych samych materiałów podstawowych, tj.: kauczuku naturalnego i syntetycznego, sadzy, oleju służącego jako zmiękczacz, różnych chemikaliów (przeciwutleniaczy, przyspieszaczy), stali (do opasań i drutówki) oraz tekstyliów (jedwabiu sztucznego, nylonu, poliestru i aramidu).

(62)

Główne etapy procesu produkcji obejmują: (i) mieszanie głównych surowców; (ii) wytłaczanie i kalandrowanie; (iii) przygotowanie opony surowej (zielonej); (iv) wulkanizację; oraz (v) kontrolę końcową (pomiar, badanie).

(63)

Produkt objęty dochodzeniem obejmuje szeroką gamę opon pod względem rodzajów i rozmiarów, z których wszystkie mają indeks nośności poniżej 121. Są one zwykle montowane w małych pojazdach, takich jak samochody osobowe i lekkie samochody ciężarowe lub przyczepy.

(64)

Produkt objęty postępowaniem to produkt objęty dochodzeniem pochodzący z Chin, obecnie objęty kodami CN 4011 10 00 i 4011 20 10 .

(65)

W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, a także te same podstawowe zastosowania:

(66)

Komisja uznała zatem, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(67)

Wiele stron złożyło wnioski, w których zwróciło się o wyłączenie różnych rodzajów opon.

(68)

Przedsiębiorstwo 4M Pro&Invest argumentowało, że opony do użytku tymczasowego (określane również jako opony dojazdowe lub kompaktowe) i opony do przyczep powinny zostać wyłączone z zakresu produktu, ponieważ zasadniczo różnią się one pod względem cech fizycznych i technicznych, a także przeznaczenia od standardowych opon do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych. W szczególności przedsiębiorstwo 4M Pro&Invest było zdania, że opony do użytku tymczasowego podlegają innym wymogom dotyczącym etykietowania, mają mniejsze rozmiary, mniejszą szerokość i płytszy bieżnik, a także często podlegają ograniczeniom dotyczącym maksymalnej odległości i prędkości (zazwyczaj 80 km/h). Jeżeli chodzi o opony do przyczep, przedsiębiorstwo stwierdziło, że w przeciwieństwie do produktu objętego dochodzeniem mają one mniejszą średnicę obręczy (poniżej 15 cali), inną głębokość bieżnika i wzór, a także specjalne oznakowania, indeksy prędkości (maksymalnie 140 km/h lub w zakresie 80–100 km/h) i ciśnienie napompowywania. Ponadto zdaniem przedsiębiorstwa 4M Pro&Invest różnice te służą konkretnym celom, a zatem zarówno opony do użytku tymczasowego, jak i opony do przyczep nie są zamienne ze standardowymi oponami SO-LSC. Co więcej, przedsiębiorstwo dodało także, że opony te nie są produkowane przez przemysł Unii lub przynajmniej nie są produkowane w wymaganych ilościach, zwłaszcza na rynku wymiany. Przedsiębiorstwo 4M Pro&Invest dodało również, że w sprawie dotyczącej felg (11) z zakresu produktu wyłączono felgi o średnicy poniżej 16 cali, które nie są produkowane przez przemysł Unii.

(69)

Przedsiębiorstwo Hyundai zwróciło się o usunięcie z zakresu produktu opon do użytku tymczasowego produkowanych z wykorzystaniem technologii diagonalnej. Zdaniem Hyundai nie są one produkowane przez przemysł Unii, a zatem nie mogły wyrządzić mu szkody. W związku z tym cła wyrządziłyby nieuzasadnioną szkodę producentom samochodów i użytkownikom końcowym.

(70)

Grupa Hankook również opowiedziała się za wyłączeniem opon do użytku tymczasowego, biorąc pod uwagę, że opony te wyraźnie różnią się od opon standardowych (są mniejsze, lżejsze, mają ograniczoną trakcję, prostszą konstrukcję bieżnika, niższe dopuszczalne prędkości (maksymalnie 30–50 mph) i są przeznaczone na krótkie odległości (50–100 mil)). Grupa dodała, że opony te mają inne oznaczenia, a ich koszt produkcji jest co do zasady niższy niż koszt produkcji standardowych opon do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych. Na podstawie tych cech grupa Hankook uznała, że opony do użytku tymczasowego nie są zamienne ze standardowymi oponami do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych.

(71)

Otto Just GmbH & Co („Otto Just”), importer niepowiązany specjalizujący się w zaopatrywaniu producentów oryginalnego sprzętu w sektorze przyczep, stwierdził, że opony do przyczep powinny zostać wyłączone. Przedsiębiorstwo Otto Just wskazało, że opony do przyczep są zazwyczaj mniejsze (8–15 cali) i charakteryzują się wysokim indeksem nośności, a przemysł Unii nie dysponuje wystarczającymi mocami produkcyjnymi, aby zaspokoić potrzeby tego segmentu rynku. Środki antydumpingowe spowodowałyby zatem niedobory dostaw i zaszkodziłyby producentom przyczep, którzy w większości są małymi i średnimi przedsiębiorstwami.

(72)

Przedsiębiorstwo Vannetukku stwierdziło, że z zakresu produktu należy wyłączyć „opony z białym paskiem” (zamontowane w starych samochodach (przedmioty kolekcjonerskie) zarejestrowanych po raz pierwszy przed 1980 r.) o szerokości co najmniej 40 mm. Według Vannetukku są one droższe niż standardowe opony do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych i nie są produkowane przez przemysł Unii, a zatem nie mogły wyrządzić żadnej szkody przemysłowi Unii. Przedsiębiorstwo Vannetukku uważało również, że wbrew twierdzeniom producentów unijnych opony te różnią się od opon do samochodów zabytkowych.

(73)

Ponadto wiele zainteresowanych stron (B.I.S. Srl, grupa Baltityre, Bronson Wheels AB, Edison, Gummistrada B.V, Maxxis Hellas, Pneurama Lda i VA-PA Toute Oy) zwróciło się o wyłączenie różnych szczególnych, niszowych rodzajów produktu, takich jak opony terenowe, opony diagonalne, opony do samochodów zabytkowych, konkretne marki stosowane w pojazdach klasycznych, opony do przyczep przystosowane do wysokich prędkości i opony wyczynowe typu semi-slick wykorzystywane do driftu w sportach motorowych). We wszystkich tych uwagach twierdzono, że wprowadzenie ceł zaszkodziłoby klientom, zważywszy że przemysł Unii nie produkuje tych rodzajów opon lub produkuje je jedynie w bardzo ograniczonym zakresie, a zatem nie ponosi szkody spowodowanej ich przywozem.

(74)

CRIA stwierdziło, że zakres produktu objętego dochodzeniem jest zbyt szeroki i niejednoznaczny oraz obejmuje szeroki zakres grup produktów, które nie mają podobnych właściwości, specyfikacji i zastosowań końcowych. Podobnie jak wskazane powyżej strony CRIA twierdziło, że niektóre z tych opon nie pozostają w stosunku konkurencji z oponami do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych, a produkcja w Unii jest niewystarczająca. CRIA podniosło również, że dochodzenie antydumpingowe przeprowadzone przez Stany Zjednoczone wykluczyło opony zapasowe typu T do użytku tymczasowego, opony niskoobrotowe i opony do przyczep (12). Ponadto CRIA wskazało, że w samej skardze przy definiowaniu produktu objętego dochodzeniem odwołano się do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/740 (13), mimo że rozporządzenie to wyraźnie nie ma zastosowania do niektórych opon (14). Zwróciło się ono zatem do Komisji o określenie w odniesieniu do każdej z kategorii wyłączonych rozporządzeniem (UE) 2020/740, czy kategorie te są objęte zakresem dochodzenia. W późniejszym oświadczeniu CRIA skoncentrowało się na oponach zapasowych do użytku tymczasowego, oponach do przyczep i oponach terenowych do zastosowań profesjonalnych. Stowarzyszenie powtórzyło, że opony do użytku tymczasowego i opony terenowe do zastosowań profesjonalnych są zwolnione z wymogów dotyczących etykietowania opon określonych w rozporządzeniu (UE) 2020/740, a ponieważ w samej skardze podkreślono znaczenie obowiązkowych wymogów dotyczących etykietowania (europejski rejestr produktów do celów etykietowania energetycznego, „EPREL”), CRIA uznało, że opony, które zostały wyraźnie zwolnione z tych wymogów, logicznie rzecz biorąc, nie powinny wchodzić w zakres dochodzenia. W odniesieniu do opon do przyczep CRIA stwierdziło, że podlegają one również różnym ramom regulacyjnym na mocy regulaminu EKG ONZ nr 54 (15), w którym zdefiniowano je jako „opony na koło swobodne” i zakazano ich stosowania na przednich osiach kierowania i osiach pędnych. CRIA powtórzyło argumenty, że te trzy rodzaje opon nie są zamienne ze standardowymi oponami SO-LSC oraz że wszystkie te rodzaje można łatwo zidentyfikować na podstawie oznaczeń na ścianach bocznych opon, nanoszonych w procesie wulkanizacji i stanowiących trwałe, nieusuwalne elementy opony.

(75)

Komisja dokładnie przeanalizowała te argumenty i dokonała następujących ustaleń.

(76)

Po pierwsze, w odniesieniu do wniosku o doprecyzowanie zgłoszonego przez CRIA, Komisja podkreśla, że wszystkie opony spełniające definicję produktu określoną w sekcji 2 zawiadomienia o wszczęciu oraz w sekcji 2.1 powyżej wchodzą w zakres produktu objętego dochodzeniem, chyba że zostały wyraźnie wyłączone. Zakres produktu wynikający z różnych przepisów UE lub regulaminów ONZ dotyczących etykietowania produktów lub klasyfikacji pojazdów nie ma znaczenia dla określenia zakresu produktu, chyba że zostało to wskazane w definicji produktu, co zresztą podkreślono w samej skardze, do której odwoływała się dana strona (16). Ponadto nie ma wymogu dotyczącego zamienności między różnymi rodzajami produktu w ramach produktu objętego postępowaniem i nie jest konieczne, aby każda opona mogła być stosowana w każdym pojeździe lub w każdej jego pozycji. Elementy te odnoszą się natomiast do definicji produktu podobnego i mają znaczenie dla analizy szkody oraz są wymagane do porównania produktów. Podobnie istotnego czynnika nie stanowią definicje produktu stosowane w dochodzeniach prowadzonych przez organy państw trzecich.

(77)

W odniesieniu do argumentów dotyczących opon do użytku tymczasowego (4M Pro&Invest, CRIA, Hyundai i Hankook) oraz opon do przyczep (4M Pro&Invest, CRIA i Otto Just) Komisja zauważyła, że większość wskazywanych różnic – takich jak m.in. płytszy bieżnik lub ograniczona trakcja, niższe lub wyższe ciśnienie, mniejsze rozmiary, mniejsza szerokość – nie jest ani wystarczająco szczegółowa, ani możliwa do jednoznacznej identyfikacji, aby mogła stanowić podstawę do zdefiniowania produktu lub jego wyłączenia. Ponadto argument, że opony te rzekomo nie są produkowane przez przemysł Unii, nie został potwierdzony w toku dochodzenia jako zweryfikowany przez Komisję. Komisja ustaliła, że zarówno opony do użytku tymczasowego, jak i opony do przyczep są produkowane przez przemysł Unii, choć w ograniczonych ilościach. Co więcej, ze względu na silną presję wywieraną przez przywóz z Chin po nieracjonalnie niskich cenach, przemysł Unii rzeczywiście traci udział w tych segmentach rynku w obecnych warunkach rynkowych. Ogólnie Komisja uznała, że opony do użytku tymczasowego i opony do przyczep mają te same podstawowe cechy fizyczne, chemiczne i techniczne. Są one wytwarzane z tych samych podstawowych materiałów, jak opisano w motywie 62.

(78)

W odniesieniu do argumentu dotyczącego opon z białym paskiem Komisja zauważyła, że przedsiębiorstwo Vannetukku nie przedstawiło uzasadnionych informacji i dowodów wykazujących konkretne różnice we właściwościach fizycznych, chemicznych lub technicznych, na podstawie których należy wykluczyć opony z białym paskiem. Ponadto wyższa cena sama w sobie nie oznacza braku dumpingu, podcięcia cenowego lub zaniżania cen. Co więcej, publicznie dostępne informacje dostępne w aktach sprawy wskazywały, że takie opony są również produkowane przez przemysł Unii (17).

(79)

Podobnie, w odniesieniu do ogólnych argumentów wymienionych w motywie 73 powyżej, przedstawionych przez różne strony (B.I.S. Srl, grupa Baltityre, Bronson Wheels AB, Edison, Gummistrada B.V, Maxxis Hellas, Pneurama Lda i VA-PA Toute Oy), Komisja uznała, że argumenty te nie zawierają żadnych uzasadnionych dowodów dotyczących różnic we właściwościach fizycznych, chemicznych lub technicznych tych opon, na podstawie których można by je jednoznacznie zdefiniować lub wyłączyć z zakresu produktu objętego dochodzeniem.

(80)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Vannetukku podtrzymało swoje stanowisko, zgodnie z którym opony z białym paskiem powinny zostać wyłączone z zakresu produktu. Przedsiębiorstwo podkreśliło, że opony te znacząco różnią się od opon standardowych głównie ze względu na dodatkową, grubą warstwę białego kauczuku w ścianie bocznej, która wymaga zastosowania innych surowców i procesu produkcji. Przedsiębiorstwo Vannetukku dodało również, że opony z białym paskiem mają inne (niższe) ograniczenia prędkości, są produkowane przez bardzo niewielką liczbę przedsiębiorstw na świecie i nie są produkowane w Unii. Ponadto przedsiębiorstwo Vannetukku zwróciło uwagę, że nie sprzedaje opon z białym paskiem po cenach dumpingowych. Utrzymywało natomiast, że produkty te są zasadniczo niemal dwukrotnie droższe od porównywalnych standardowych opon, a ich poziom cen pozostawał stabilny przez cały okres badany. Z tych względów, a mianowicie z uwagi na brak produkcji unijnej oraz brak dumpingu, przedsiębiorstwo Vannetukku uznało, że opony z białym paskiem nie mogły przyczynić się do utraty miejsc pracy w Unii ani wyrządzić szkody przemysłowi Unii.

(81)

CRIA powtórzyło swój argument, że opony do użytku tymczasowego, opony do przyczep oraz opony terenowe do zastosowań profesjonalnych powinny zostać wyłączone z zakresu obecnego dochodzenia, w szczególności ze względu na ich brak zamienności ze standardowymi oponami SO-LSC. W tym zakresie CRIA powtórzyło argumenty przedstawione już w motywie 74 powyżej oraz wskazało szereg dochodzeń antydumpingowych, w których Komisja wyłączyła określone rodzaje produktu rzekomo z uwagi na brak ich zamienności (18). Zdaniem CRIA stwierdzenie Komisji, że produkty te mają takie samo zastosowanie końcowe, ponieważ „służą do poruszania się pojazdów po drodze”, było nadmiernie uproszczone i nie odzwierciedlało rzeczywistości gospodarczej ani funkcjonalnej. CRIA dodało ponadto, że Komisja niesłusznie uznała za nieistotne dla definicji zakresu produktu przepisy rozporządzenia (UE) 2020/740 w sprawie etykietowania opon oraz normy homologacji typu EKG ONZ, pomijając w ten sposób wiążące przepisy bezpieczeństwa, które klasyfikują poszczególne rodzaje opon jako odrębne kategorie produktów.

(82)

Przedsiębiorstwo Hyundai podtrzymało swoje stanowisko, o którym mowa w motywie 69, zgodnie z którym opony zapasowe do użytku tymczasowego powinny zostać wyłączone z zakresu produktu, oraz podkreśliło, że opony te można wyraźnie odróżnić od innych rodzajów opon ze względu na ich oznakowanie.

(83)

Przedsiębiorstwo Otto Just podtrzymało swoje argumenty dotyczące opon do przyczep, podsumowane w motywie 71, oraz wezwało do przeprowadzenia odrębnej oceny tego segmentu.

(84)

Nie powtórzono argumentów dotyczących zakresu produktu, w szczególności odnoszących się do rzekomego braku zamienności między różnymi rodzajami produktu, które zostały już opisane i omówione w motywach 76–78 powyżej. Komisja podtrzymała stanowisko, że dysponuje szerokim zakresem uznania przy definiowaniu produktu oraz ocenie stopnia zamienności poszczególnych rodzajów produktów. W tym kontekście należy zauważyć, że nawet w obrębie grupy najbardziej standardowych opon SO-LSC niektóre ich rodzaje mogą z ekonomicznego lub funkcjonalnego punktu widzenia nie być odpowiednie dla każdego rodzaju i rozmiaru pojazdu – nie oznacza to jednak w żaden sposób, że nie mogą one zostać objęte tą samą definicją produktu do celów dochodzenia antydumpingowego. Opony niszowe wskazane przez te strony mają takie same podstawowe cechy fizyczne jak standardowe opony SO-LSC, ponieważ wszystkie są pneumatycznymi oponami kauczukowymi, wyposażonymi w ścianę boczną i bieżnik dostosowane do ich podstawowego przeznaczenia, jakim jest montaż na kołach pojazdu oraz zapewnienie punktu styku z nawierzchnią drogi przez podtrzymywanie ciężaru pojazdu przy jednoczesnym zapewnianiu przyczepności, sterowności, skuteczności hamowania oraz amortyzacji w różnych proporcjach. Różnice dotyczące cech fizycznych lub zastosowań tych produktów, na które powoływały się zainteresowane strony, nie podważały tej zasadniczej wspólnej cechy funkcjonalnej i w związku z tym nie pozwalały na stwierdzenie całkowitego braku zamienności między oponami SO-LSC a innymi specjalistycznymi produktami. W poszczególnych sprawach przywołanych przez CRIA wyłączenia określonych produktów były przyznawane na podstawie okoliczności właściwych dla poszczególnych dochodzeń i we wszystkich przypadkach opierały się na różnicach w fizycznych, chemicznych i technicznych właściwościach danych produktów, a zatem nie dowodziły, że Komisja odstąpiła od swojej utrwalonej praktyki. Przykładowo, w sprawie dotyczącej bimetalowych elementów złącznych decyzja o wyłączeniu produktu była oparta przede wszystkim na różnicach w jego właściwościach fizycznych, chemicznych i technicznych (19), ponieważ te elementy złączne stanowiły w istocie szczególną kombinację elementów złącznych ze stali nierdzewnej i stali węglowej. Podobnie wyłączenie poszczególnych produktów z zakresu produktu w dochodzeniu dotyczącym ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych lub gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych opierało się na odmiennych właściwościach fizycznych, chemicznych i technicznych tych produktów. Również sprawa dotycząca biodiesla wyraźnie odróżniała się od innych przypadków, ponieważ zrównoważone paliwo lotnicze (SAF) wyłączono z zakresu produktu z uwagi na fakt, że było przeznaczone dla całkowicie odrębnego sektora gospodarki, tj. lotnictwa, a nie transportu drogowego.

(85)

W odniesieniu do argumentu dotyczącego rzekomego nieuwzględnienia rozporządzenia (UE) 2020/740 w sprawie etykietowania opon oraz norm homologacji typu EKG ONZ Komisja uznała, że akty te nie mają znaczenia dla zdefiniowania zakresu produktu, ponieważ produkt objęty postępowaniem w ramach dochodzenia antydumpingowego został zdefiniowany autonomicznie przez organ prowadzący dochodzenie na podstawie cech produktu oraz zależności konkurencyjnych na rynku i nie musi odpowiadać klasyfikacji regulacyjnej danego produktu przyjętej na gruncie innych obszarów prawa Unii.

(86)

W związku z powyższym odrzucono wnioski o wyłączenie wymienionych powyżej rodzajów produktu z zakresu produktu objętego postępowaniem, natomiast utrzymano definicję produktu określoną w zawiadomieniu o wszczęciu, przytoczoną w sekcji 2.1 powyżej.

(87)

Zgodnie ze skargą rynek opon do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych można podzielić na trzy odrębne poziomy. Opony z poziomu 1 to opony premium charakteryzujące się najlepszymi osiągami i najwyższymi cenami. Opony z poziomu 2 opisuje się jako opony pośrednie i średniej klasy charakteryzujące się najlepszą relacją jakości do ceny. Opony z poziomu 3 stanowią segment niskobudżetowy rynku.

(88)

Informacje zebrane lub otrzymane przez Komisję potwierdziły istnienie tej segmentacji rynku opon do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych na rynku unijnym. Chociaż nie ma wyraźnych ani trwałych linii podziału między poszczególnymi poziomami (jak wyjaśniono bardziej szczegółowo w motywie 425 poniżej), zainteresowane strony i ustalenia Komisji potwierdzają istnienie przedstawionego podziału:

(89)

4 września 2025 r. Komisja wydała notę zawierającą podział opon według marki, którą udostępniono wszystkim zainteresowanym stronom w celu przedstawienia uwag.

(90)

Podziału tego dokonano na podstawie analizy następujących informacji:

(91)

Jak wskazano w motywie 88, zainteresowane strony zasadniczo zgodziły się, że rynek jest podzielony na trzy poziomy (segmenty), oraz zaakceptowały zaproponowany przez Komisję podział marek opon na segmenty rynkowe.

(92)

Otrzymano uwagi sugerujące zmianę klasyfikacji następujących marek: Barum, Debica, Dunlop, Tigar, General Tire, Gislaved, Hankook, Matador, Sava i Viking.

(93)

W celu ochrony anonimowości zainteresowanych stron Komisja nie była w stanie ujawnić, która zainteresowana strona przedstawiła dany argument.

(94)

W odniesieniu do marki Hankook przytoczono cztery argumenty przemawiające za zaklasyfikowaniem jej do poziomu 2 zamiast poziomu 1:

(95)

Uwzględniając uwagi dotyczące podziału rynku na poziomy przeprowadzonego przez Komisję, jak również źródła wskazane w motywach 90 i 94, marki Debica, Barum, Matador i Sava uznano za należące do poziomu 3, natomiast marki Hankook i Dunlop przeniesiono z poziomu 1 do poziomu 2. 27 marca 2026 r. Komisja poinformowała strony o zmianie podziału marek opon na segmenty.

(96)

W świetle wystarczających dowodów dostępnych na początku dochodzenia, które wykazują istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ChRL, Komisja uznała za właściwe wszczęcie dochodzenia w odniesieniu do producentów eksportujących z tego kraju, uwzględniając art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(97)

W związku z tym, w celu zgromadzenia danych niezbędnych do ewentualnego zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wezwała wszystkich producentów eksportujących w ChRL do dostarczenia informacji dotyczących czynników produkcji wykorzystywanych do produkcji produktu objętego postępowaniem. Trzydziestu czterech producentów eksportujących dostarczyło stosowne informacje.

(98)

W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne do dochodzenia w odniesieniu do domniemanych znaczących zakłóceń Komisja przesłała kwestionariusz rządowi ChRL. Ponadto w pkt 5.3.2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania Komisja wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia swoich opinii, przedłożenia informacji i dostarczenia dowodów potwierdzających w odniesieniu do zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego w terminie 37 dni od daty opublikowania zawiadomienia o wszczęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(99)

W powyższym terminie nie otrzymano odpowiedzi od rządu ChRL i nie wpłynęły stanowiska dotyczące zastosowania art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Następnie Komisja poinformowała rząd ChRL, że do ustalenia istnienia w ChRL znaczących zakłóceń wykorzysta dostępne fakty w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(100)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wskazała również, że w świetle dostępnych dowodów może zaistnieć potrzeba wyboru odpowiedniego reprezentatywnego kraju na podstawie art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego w celu określenia wartości normalnej na podstawie niezniekształconych cen lub wartości odniesienia. Jako odpowiedni reprezentatywny kraj skarżący wskazał Serbię.

(101)

4 września 2025 r. Komisja poinformowała zainteresowane strony notą („pierwsza nota”) o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej. W nocie tej Komisja przedstawiła wykaz wszystkich czynników produkcji, takich jak surowce, energia i siła robocza, wykorzystywanych w produkcji produktu objętego postępowaniem. Ponadto w oparciu o kryteria wyboru niezniekształconych cen lub wartości odniesienia Komisja zidentyfikowała potencjalne reprezentatywne kraje, a mianowicie uznała Meksyk, Serbię i Turcję za potencjalnie odpowiednie reprezentatywne kraje. Komisja otrzymała uwagi od skarżącego, CRIA, grupy GITI, grupy Hankook, Kumho i Shandong Yongsheng.

(102)

14 października 2025 r. drugą notą („druga nota”) Komisja poinformowała zainteresowane strony o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej, z wykorzystaniem Turcji jako reprezentatywnego kraju. Komisja poinformowała również zainteresowane strony, że określi koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („SG&A”) oraz zyski na podstawie informacji dostępnych dla przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, jednego z producentów w Turcji.

(103)

Komisja otrzymała uwagi od CRIA, grupy GITI, grupy Hankook, Kumho, Shandong Yongsheng i Sumitomo Rubber (Hunan) oraz Sumitomo Rubber (Changshu) („grupa Sumitomo”). Uwagi te omówiono w sekcji 3.3.

(104)

Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego „[p]odstawą obliczenia wartości normalnej są zwykle ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych nabywców w kraju wywozu”.

(105)

Zgodnie jednak z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego „w przypadku stwierdzenia […], że ze względu na istnienie w kraju wywozu znaczących zakłóceń w rozumieniu lit. b) nie jest właściwe stosowanie cen i kosztów krajowych w tym kraju, wartość normalną konstruuje się wyłącznie na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny lub wartości odniesienia” oraz „[wartość normalna] obejmuje niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych [dalej »koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne«] oraz zyski”.

(106)

Jak wyjaśniono poniżej, w obecnym dochodzeniu Komisja stwierdziła, że w oparciu o dostępne dowody oraz ze względu na brak współpracy ze strony rządu ChRL zastosowanie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego było właściwe.

(107)

Zgodnie z definicją w art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego „znaczące zakłócenia to te zakłócenia, które występują wówczas, gdy podane ceny lub koszty, w tym koszty surowców i energii, nie wynikają z działania mechanizmów rynkowych, ponieważ wywiera na nie wpływ istotna interwencja rządowa. Przy ocenie istnienia znaczących zakłóceń uwzględnia się m.in. potencjalny wpływ jednego z następujących elementów lub kilku z nich:

(108)

W związku z tym, że wykaz w art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego nie ma charakteru kumulatywnego, nie wszystkie wymienione w nim elementy muszą wystąpić, aby można było ustalić istnienie znaczących zakłóceń. Ponadto te same okoliczności faktyczne mogą posłużyć do wykazania istnienia jednego elementu z wykazu lub większej ich liczby.

(109)

Wszelkie wnioski dotyczące znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego muszą jednak zostać wyciągnięte na podstawie wszystkich dostępnych dowodów. Ogólna ocena istnienia zakłóceń może również obejmować ogólny kontekst i sytuację w kraju wywozu, w szczególności w sytuacji, w której system gospodarczy i administracyjny kraju wywozu jest fundamentalnie skonstruowany w sposób, który daje rządowi znaczące uprawnienia do ingerencji w gospodarkę, w konsekwencji czego ceny i koszty nie są wynikiem swobodnego rozwoju mechanizmów rynkowych.

(110)

Art. 2 ust. 6a lit. c) rozporządzenia podstawowego stanowi, że „jeśli Komisja ma uzasadnione przesłanki świadczące o możliwości istnienia znaczących zakłóceń, o których mowa w lit. b), w jakimś kraju lub w jakimś sektorze w tym kraju, oraz jeśli jest to stosowne dla skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia, Komisja przygotowuje, udostępnia publicznie i regularnie aktualizuje sprawozdanie opisujące okoliczności rynkowe, o których mowa w lit. b), panujące w tym kraju lub sektorze”.

(111)

Zgodnie z tym przepisem Komisja wydała sprawozdanie krajowe dotyczące Chin (23) („sprawozdanie”), w którym wykazano istnienie istotnej interwencji rządowej na wielu poziomach gospodarki, w tym konkretne zakłócenia w wielu kluczowych czynnikach produkcji (takich jak grunty, energia, kapitał, surowce i siła robocza), a także w wybranych sektorach, w tym w sektorze chemicznym. W momencie wszczęcia przeglądu zainteresowane strony zostały wezwane do odrzucenia dowodów zawartych w aktach dochodzenia, przedstawienia uwag w ich sprawie lub ich uzupełnienia. Sprawozdanie to zostało dołączone do akt sprawy na etapie wszczęcia dochodzenia.

(112)

Skarżący twierdził, że w sektorze produktu objętego postępowaniem występują znaczące zakłócenia. Odniósł się do sprawozdania i innych istotnych dowodów uzupełniających sprawozdanie. Mówiąc bardziej szczegółowo, skarżący wskazał, że rynek w Chinach jest oderwany od normalnych mechanizmów rynkowych ze względu na fakt, że Chiny są państwem komunistycznym opartym na doktrynie „socjalistycznej gospodarki rynkowej”, a także z uwagi na silny wpływ Komunistycznej Partii Chin („KPCh” lub „partia”) na gospodarkę, w tym na sektor prywatny. Państwo wyznacza priorytety gospodarcze i alokację zasobów, działając w oparciu o kompetencje konstytucyjne, planowanie przemysłowe oraz struktury partyjne obecne w różnych sektorach gospodarki.

(113)

Skarżący wskazał również, że w poprzednich dochodzeniach Komisji stwierdzono znaczące zakłócenia w przemyśle opon do autobusów i samochodów ciężarowych, a także w sektorach wyższego szczebla, takich jak sektory stalowy, petrochemiczny, energetyczny i włókienniczy. Zdaniem skarżącego ustalenia te mają również zastosowanie do przemysłu opon SO-LSC.

(114)

Ponadto skarżący przywołał dodatkowe szczegóły w odniesieniu do następujących elementów skutkujących znaczącymi zakłóceniami.

(115)

Po pierwsze, skarżący twierdził, że na rynku opon SO-LSC w Chinach w znacznym stopniu obecne są przedsiębiorstwa będące własnością rządu lub znajdujące się pod jego kontrolą lub nadzorem politycznym.

(116)

W szczególności skarżący wskazał, że chińska gospodarka w dużym stopniu opiera się na przedsiębiorstwach państwowych, które odgrywają strategiczną rolę w utrzymywaniu kontroli państwa. Przedsiębiorstwa państwowe odpowiadają za około 25 % PKB Chin i są skoncentrowane w sektorach krytycznych. Komisja ds. Nadzoru nad Aktywami Państwowymi i Zarządzania Nimi („SASAC”) nadzoruje przedsiębiorstwa państwowe, wdrażając plany przemysłowe oraz kontrolując zasoby przedsiębiorstw, zarządzanie i nominacje kadrowe, a tym samym zapewnia osiąganie celów partii. Ten wszechobecny nadzór rozciąga się również na przemysł oponiarski oraz jego sektory wyższego i niższego szczebla.

(117)

Skarżący podkreślił, że zarówno w sektorach wyższego szczebla, jak i w samym sektorze produkcji opon przedsiębiorstwa państwowe sprawują znaczącą kontrolę. Poza sektorem petrochemicznym do branż, w których Chiny posiadają znaczących państwowych producentów, należą również sektor kauczuku naturalnego oraz sektor włókienniczy. Kilku głównych chińskich producentów opon jest bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanych przez podmioty rządowe. Na przykład przedsiębiorstwo Shuangqian Tire Group Co. Ltd., produkujące opony do samochodów osobowych, jest kontrolowane przez przedsiębiorstwo państwowe, a przedsiębiorstwo China National Tyre & Rubber Co. Ltd („CNRC”), jeden z największych producentów opon w Chinach, jest jednostką zależną SINOCHEM. Nawet przedsiębiorstwa, które nie są w większości własnością państwa, takie jak Giti Tire Co. oraz Prinx Chengshan (Shandong) Tire Co., mają w swojej strukturze kapitałowej udział przedsiębiorstw państwowych. Ten szeroki zakres kontroli państwa w sektorach wyższego szczebla oraz w samym przemyśle oponiarskim podkreśla istnienie istotnych zakłóceń mechanizmów rynkowych.

(118)

Po drugie, skarżący argumentował, że wpływ rządu i KPCh rozciąga się szeroko na chińskie przedsiębiorstwa, umożliwiając ingerencję państwa w ceny i koszty.

(119)

Skarżący wskazał, że KPCh sprawuje kontrolę nad przedsiębiorstwami za pośrednictwem funkcjonujących w nich komórek partyjnych, które są obowiązkowe w organizacjach liczących co najmniej trzech członków partii. W przedsiębiorstwach państwowych KPCh posiada znaczące uprawnienia, powołując kadrę kierowniczą i wyznaczając kierunek najważniejszych decyzji. Ponadto również przedsiębiorstwa prywatne znajdują się pod rosnącą presją, aby włączać przywództwo partii do swoich procesów decyzyjnych. Wpływ KPCh umacniany jest w drodze takich aktów politycznych, jak kodeks ładu korporacyjnego z 2018 r. oraz opinia z 2020 r. na temat intensyfikacji prac Zjednoczonego Frontu (24), które promują przywództwo Partii w przedsiębiorstwach prywatnych. Ponadto system KPCh określany jako „dwukierunkowe wejście i krzyżowe powołania” ułatwia włączanie członków partii do kierownictwa przedsiębiorstw. W przedsiębiorstwach państwowych kluczowe stanowiska kierownicze muszą być obsadzane przez członków KPCh, co zapewnia przywództwo partii w ładzie korporacyjnym. KPCh kontroluje również zasoby ludzkie zarówno w przedsiębiorstwach państwowych, jak i prywatnych, nadzorując decyzje kadrowe oraz prowadząc bazy danych talentów w celu dostosowania nominacji do celów partii.

(120)

Ponadto skarżący wskazał, że w krajowym 14. planie pięcioletnim położono nacisk na przestrzeganie wytycznych KPCh, zobowiązując przedsiębiorstwa do uwzględniania ideologii partyjnej w swojej działalności. Stowarzyszenia branżowe, takie jak CRIA oraz Chińska Izba Handlowa Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych („CCCMC”) zapewniają, aby producenci opon i powiązane przedsiębiorstwa stosowały się do wytycznych państwowych. CRIA, za pośrednictwem swoich oddziałów i wytycznych, pełni funkcję łącznika między Partią i rządem a przedsiębiorstwami, wzmacniając wpływ KPCh na wyniki sektora. Również w strukturach tego stowarzyszenia działają członkowie kadry kierowniczej powiązani z KPCh oraz komórki partyjne.

(121)

Skarżący stwierdził ponadto, że u głównych producentów opon, takich jak Qingdao Doublestar, Shuangqian Tire Group Co., Ltd., oraz Sailun Group Co., widoczne są znaczące wpływy partii, przejawiające się obecnością kadry kierowniczej powiązanej z KPCh oraz udziałem własności państwowej. Skarżący podkreślił, że wszechobecna kontrola państwa i Partii ogranicza zdolność chińskich przedsiębiorstw do niezależnego ustalania cen i kosztów, ponieważ kształtowane są one pod wpływem względów nierynkowych zgodnych z celami KPCh, a tym samym odbiegają od normalnych mechanizmów rynkowych.

(122)

Po trzecie, skarżący wskazał, że polityka publiczna i środki publiczne stosowane w Chinach faworyzują dostawców krajowych i znacząco zakłócają działanie mechanizmów wolnorynkowych, także w przemyśle oponiarskim i jego łańcuchu dostaw. Rząd ChRL prowadzi kompleksowe planowanie za pomocą planów pięcioletnich, w tym planów sektorowych, które wyznaczają również cele w zakresie produkcji, innowacji i ekologicznego rozwoju. W planach tych priorytet nadaje się kluczowym sektorom wyższego szczebla, takim jak sektor petrochemiczny, sektor kauczuku naturalnego oraz sektory stalowy i energetyczny, jak również gałęziom przemysłu niższego szczebla powiązanym z przemysłem produkcji opon.

(123)

Skarżący podkreślił, że polityka rządu ma na celu zwiększenie kontroli nad przemysłem oponiarskim. Polityka ta w sposób strategiczny wspiera rozwój tego przemysłu, zapewniając jego zgodność z celami państwa oraz wzmacniając wpływ rządu na wszystkich poziomach tego przemysłu. Na przykład sektor opon został wyraźnie uwzględniony w planach pięcioletnich i bezpośrednio korzysta ze wsparcia rządu ChRL. Opony objęto zakresem wytycznych na rzecz wspierania wysokiej jakości rozwoju przemysłu petrochemicznego i chemicznego w okresie 14. planu pięcioletniego. W wytycznych tych położono nacisk nie tylko na rozwój wyrobów oponiarskich w procesie ustandaryzowanej transformacji cyfrowej, lecz także na podnoszenie norm technologicznych i jakościowych w całym sektorze. Wdrażanie wytycznych jest łatwiejsze dzięki stowarzyszeniom branżowym, takim jak CRIA, które pełnią funkcję kanałów pośredniczących między rządem a przedsiębiorstwami produkującymi opony, zapewniając zgodność z celami strategicznymi określonymi w wytycznych. Rząd ChRL wykorzystuje preferencyjne zamówienia publiczne, wsparcie finansowe oraz inne instrumenty w celu zwiększenia konkurencyjności opon produkowanych w kraju na rynkach zagranicznych.

(124)

Ponadto skarżący wskazał, że rządy prowincji przyjmują przepisy wspierające producentów opon. Istotnym przykładem jest 14. plan pięcioletni prowincji Szantung, którego celem jest konsolidacja wsparcia sektora publicznego oraz zwiększenie potencjału przedsiębiorstw prywatnych, ze szczególnym uwzględnieniem łańcucha dostaw i alokacji zasobów w przemyśle motoryzacyjnym. Prowincja ukierunkowała działania dotyczące swojego przemysłu motoryzacyjnego na „synergię łańcucha dostaw i zdolność alokacji zasobów”. Inne formy ingerencji państwa zakładają bezpośrednie wsparcie producentów opon w realizowanych przez nich inwestycjach w badania i rozwój, inicjatywach na rzecz zazieleniania oraz usprawnianiu łańcucha produkcji.

(125)

Ponadto skarżący podkreślił, że polityka ta prowadzi do sztucznego obniżenia kosztów produkcji. Na przykład inicjatywa Pasa i Szlaku wspiera działania informacyjne chińskich producentów opon, zapewniając im korzystne możliwości wywozu oraz umacniając ich pozycję rynkową zarówno na rynku światowym, jak i w Chinach.

(126)

Po czwarte, skarżący wskazał na brak, dyskryminujące stosowanie lub nieodpowiednie egzekwowanie chińskiego prawa upadłościowego, prawa spółek i prawa rzeczowego. Skarżący szczególnie podkreślił sztuczne podtrzymywanie działalności nierentownych finansowo producentów opon, którzy konkurują z przedsiębiorstwami zagranicznymi na rynku krajowym i międzynarodowym dzięki wsparciu pozwalającemu im uniknąć upadłości.

(127)

Skarżący wskazał również na brak prywatnej własności gruntów w Chinach, gdzie alokacja gruntów jest kontrolowana przez rząd i uzależniona od względów politycznych, a nie od decyzji podejmowanych na zasadach rynkowych. Prowadzi to do powstania nieuczciwej przewagi przedsiębiorstw produkujących opony wspieranych przez państwo, co dodatkowo powoduje zakłócenia rynku i osłabia wolnorynkową konkurencję w przemyśle oponiarskim.

(128)

Po piąte, skarżący twierdził, że koszty pracy w Chinach są znacząco zakłócone, wskazując, że w kraju działa tylko jeden prawnie uznany związek zawodowy, który jest kontrolowany przez KPCh. Kontrola ta, wraz z brakiem ratyfikacji przez Chiny kluczowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz restrykcyjnymi praktykami w zakresie prawa pracy, prowadzi do ingerencji politycznej wpływającej na proces ustalania wynagrodzeń, w wyniku czego poziom płac kształtowany jest przez państwo, a nie przez mechanizmy rynkowe. Ponadto system rejestracji gospodarstw domowych dyskryminuje pracowników migrujących, ograniczając im dostęp do świadczeń socjalnych i korzyści gospodarczych, co dodatkowo zakłóca koszty pracy w chińskiej gospodarce.

(129)

Po szóste, chińscy producenci opon korzystają z dostępu do finansowania dzięki instytucjom, które wdrażają cele polityki publicznej lub w inny sposób nie działają niezależnie od państwa. Nie tylko największe banki w Chinach są własnością państwa; również banki prywatne muszą prowadzić działalność zgodnie z polityką krajową. Prowadzi to do kierowania preferencyjnych inwestycji do sektorów „promowanych”. Skarżący zilustrował te korzyści dla chińskich producentów opon, wskazując na preferencyjne pożyczki i finansowanie otrzymywane przez przedsiębiorstwa takie jak grupa Shanghai Huayi, Double Coin i Prinx Chengshan od banków publicznych takich jak Eksportowo-Importowy Bank Chiński i Bank Chin. Ponadto przedsiębiorstwa takie jak Doublestar utrzymują silne powiązania z bankami, takimi jak Bank Komunikacji, które zobowiązały się do zapewnienia znaczącego wsparcia w zakresie inwestycji i finansowania linii kredytowych, co pokazuje, że działalność tych instytucji finansowych jest podporządkowana celom polityki państwa.

(130)

Skarżący wskazał ponadto, że ratingi obligacji i ratingi kredytowe w Chinach są często zawyżone i systematycznie przewyższają ich międzynarodowe odpowiedniki. Zakłócenie to wynika z dorozumianych gwarancji rządowych udzielanych sektorom „promowanym” lub wyznaczonym w inny sposób, które w praktyce ograniczają ryzyko niewykonania zobowiązań z tytułu obligacji. Przykładem są chińskie biura informacji kredytowej, które przyznają przedsiębiorstwom ratingi znacznie wyższe niż uznane biura międzynarodowe, zapewniając tym przedsiębiorstwom korzystniejsze warunki finansowania dłużnego.

(131)

Ogólnie skarżący stwierdził, że cała chińska gospodarka jest dotknięta znaczącymi zakłóceniami, które w konsekwencji rozciągają się również na przemysł oponiarski. Rząd ChRL ingeruje na wszystkich poziomach łańcucha dostaw opon, co prowadzi do sytuacji, w której zarówno czynniki produkcji, jak i czynniki produkcji wykorzystywane do wytworzenia tych czynników oraz kolejne wcześniejsze ogniwa łańcucha są w różny sposób dotknięte zakłóceniami powodowanymi przez państwo.

(132)

Podsumowując, skarżący twierdził, że w sektorze opon występują znaczące zakłócenia określone w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(133)

Komisja zbadała, czy ze względu na istnienie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego właściwe było stosowanie cen i kosztów krajowych w Chinach. Analiza ta obejmowała badanie istotnych interwencji rządowych w gospodarce Chin ogółem, a także konkretnej sytuacji na rynku w sektorze, do którego należy produkt objęty postępowaniem.

(134)

Komisja uczyniła to na podstawie dowodów dostępnych w aktach sprawy. Dowody dostępne w aktach sprawy obejmowały dowody ujęte w sprawozdaniu, które to dowody opierają się na publicznie dostępnych źródłach. Komisja uzupełniła te elementy dowodowe własnymi badaniami dotyczącymi poszczególnych kryteriów istotnych dla potwierdzenia występowania znaczących zakłóceń w Chinach.

(135)

Chiński system gospodarczy bazuje na koncepcji „socjalistycznej gospodarki rynkowej”. Koncepcja ta jest zapisana w chińskiej konstytucji i determinuje sposób zarządzania gospodarką Chin. Podstawową zasadą jest „socjalistyczna własność publiczna środków produkcji, a mianowicie własność środków produkcji w rękach całego ludu i zbiorowa własność środków produkcji w rękach osób pracujących” (25).

(136)

Gospodarka państwowa jest „wiodącą siłą gospodarki narodowej”, a państwo posiada mandat „do zapewnienia konsolidacji i wzrostu” (26). W związku z tym z dokumentów programowych z 2024 r. wynika, że rząd ChRL nadal dąży do „zwiększenia koncentracji kapitału państwowego w ważnych gałęziach przemysłu [...] oraz w przyszłościowych strategicznych wschodzących gałęziach przemysłu” (27) oraz „wzmocnienia zastrzyków kapitałowych w celu wspierania wysokiej jakości rozwoju przedsiębiorstw państwowych” (28). W związku z tym ogólna struktura chińskiej gospodarki nie tylko umożliwia znaczące interwencje rządowe w gospodarkę, ale wyraźnie sankcjonuje takie interwencje. Idea nadrzędności własności publicznej nad własnością prywatną przenika cały system prawny i stanowi ogólną zasadę podkreślaną we wszystkich głównych aktach prawnych.

(137)

Doskonałym przykładem jest chińskie prawo rzeczowe: odnosi się ono do podstawowego etapu socjalizmu i powierza państwu utrzymanie podstawowego systemu gospodarczego, w ramach którego własność publiczna odgrywa dominującą rolę.

(138)

Inne formy własności są tolerowane, a prawo zezwala na ich rozwój obok własności państwowej (29). W związku z tym, chociaż ustawa o promowaniu rozwoju gospodarki prywatnej z 2025 r. („ustawa o gospodarce prywatnej”) (30) formalnie uznaje przedsiębiorstwa prywatne za „ważny element socjalistycznej gospodarki rynkowej”, jednocześnie stanowi ona, że „prywatne organizacje gospodarcze i podmioty nimi zarządzające wspierają przywództwo KPCh, przestrzegają socjalistycznego systemu o chińskiej specyfice oraz aktywnie uczestniczą w budowie nowoczesnego państwa socjalistycznego” (31).

(139)

W związku z tym podmioty gospodarcze podlegają – bezpośrednio lub pośrednio – wytycznym politycznym, kierownictwu administracyjnemu i wymogom dostosowania ideologicznego ze strony instytucji partii–państwa, co utrwala zakłócenia strukturalne w konkurencyjnym środowisku.

(140)

Ponadto, podobnie jak w prawie chińskim, socjalistyczna gospodarka rynkowa rozwijana jest pod przywództwem KPCh, a struktury państwa chińskiego i KPCh są ze sobą powiązane na każdym poziomie (prawnym, instytucjonalnym, osobowym), tworząc podstawową strukturę, w której nie można odróżnić ról KPCh i państwa.

(141)

W wyniku zmiany chińskiej konstytucji w marcu 2018 r. jeszcze bardziej podkreślono wiodącą rolę KPCh, potwierdzając ją w tekście art. 1 konstytucji.

(142)

Po już istniejącym pierwszym zdaniu przepisu: „[s]ystem socjalistyczny jest podstawowym systemem Chińskiej Republiki Ludowej” dodano nowe drugie zdanie w brzmieniu: „[p]odstawową cechą socjalizmu o chińskiej specyfice jest przywództwo [KPCh]” (32). Świadczy to o niekwestionowanej i coraz większej kontroli KPCh nad chińskim systemem gospodarczym.

(143)

To przywództwo rządowe i kontrola rządowa nierozerwalnie wiążą się z ustrojem chińskim, a ich zakres jest znacznie większy niż w innych państwach, w których ogólna kontrola makroekonomiczna sprawowana przez rządy jest ograniczona działaniem mechanizmów rynkowych.

(144)

Państwo chińskie stosuje interwencjonizm gospodarczy, dążąc do osiągnięcia celów, które nie odzwierciedlają przeważających warunków ekonomicznych na wolnym rynku, tylko pokrywają się z programem politycznym określonym przez KPCh (33). Stosowane przez władze chińskie narzędzia interwencjonizmu gospodarczego obejmują różne obszary, w tym system planowania przemysłowego, system finansowy oraz poziom otoczenia regulacyjnego.

(145)

Po pierwsze, na poziomie ogólnej kontroli administracyjnej kierunek chińskiej gospodarki wyznacza się w ramach złożonego systemu planowania przemysłowego, który ma wpływ na wszystkie rodzaje działalności gospodarczej w państwie. Wszystkie te plany stanowią kompleksowy i złożony model sektorowych i przekrojowych strategii obejmujący wszystkie szczeble administracji.

(146)

Plany na szczeblu prowincji są szczegółowe, natomiast w planach krajowych wyznacza się szersze cele. W planach określa się również środki służące wspieraniu odpowiednich branż/sektorów, a także ramy czasowe, w jakich cele muszą zostać osiągnięte. W niektórych planach wyznaczono wyraźne cele w zakresie produkcji.

(147)

Zgodnie z planami poszczególne sektory, konkretne rodzaje podmiotów gospodarczych (34) lub projekty przemysłowe są traktowane jako (pozytywne lub negatywne) priorytety zgodnie z priorytetami rządu i przypisuje się im konkretne cele w zakresie rozwoju (modernizacja przemysłu, ekspansja międzynarodowa itp.).

(148)

W 2025 r. Komitet Centralny KPCh opublikował analizę potwierdzającą wiążący charakter planów: „Naukowe formułowanie i skuteczne wdrażanie krajowych planów rozwoju są dla naszej partii ważnymi środkami, aby skutecznie przewodzić rozwojowi gospodarczemu i społecznemu. W praktyce modernizacji Chiny zbadały i ustanowiły porozumienie instytucjonalne, w ramach którego – pod scentralizowanym i zjednoczonym kierownictwem Komitetu Centralnego Partii – na sesji plenarnej Komitetu Centralnego Partii przedkłada się propozycję planu, Rada Państwa przygotowuje projekt zarysu planu, a Ogólnochińskie Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych dokonuje jego przeglądu i zatwierdza go przed jego publicznym ogłoszeniem i wdrożeniem. W ten sposób propozycje partii przekształca się w wolę państwa i ludu. W ramach tego procesu główne strategiczne projekty Komitetu Centralnego Partii przekształca się w prawnie wiążące plany wdrożenia na szczeblu krajowym” (35).

(149)

W związku z tym podmioty gospodarcze, zarówno prywatne, jak i państwowe, muszą skutecznie dostosowywać swoją działalność do realiów narzuconych w ramach systemu planowania. Jest to spowodowane nie tylko wiążącym charakterem planów, ale również faktem, że odpowiednie chińskie organy na wszystkich szczeblach władzy stosują się do systemu planów i wykorzystują odpowiednio przyznane im uprawnienia, skłaniając tym samym podmioty gospodarcze do przestrzegania priorytetów określonych w planach (36).

(150)

Po drugie, na poziomie alokacji zasobów finansowych system finansowy Chin jest zdominowany przez będące własnością państwa banki komercyjne i banki realizujące politykę rządu, które rząd ChRL określił jako „główną siłę, która służy gospodarce realnej oraz zapewnia silne wsparcie na rzecz stabilności i długoterminowego rozwoju gospodarki krajowej” (37). Ustanawiając i wdrażając swoją politykę kredytową, banki te muszą dostosować się do celów polityki przemysłowej rządu, a nie oceniać przede wszystkim korzyści gospodarcze danego projektu (38).

(151)

To samo dotyczy pozostałych elementów chińskiego systemu finansowego, takich jak rynki akcji, rynki obligacji, rynki niepublicznych instrumentów kapitałowych itp. Ponadto instytucjonalna i operacyjna struktura tych obszarów sektora finansowego nie jest nastawiona na maksymalizację skutecznego funkcjonowania rynków finansowych, lecz na zapewnienie kontroli i umożliwienie interwencji państwa i KPCh (39).

(152)

Po trzecie, na poziomie otoczenia regulacyjnego interwencje państwa w zakresie gospodarki przyjmują różne formy.

(153)

Na przykład przepisy dotyczące zamówień publicznych są regularnie wykorzystywane do osiągania celów politycznych innych niż efektywność gospodarcza, co podważa zasady rynkowe w tym obszarze. Obowiązujące prawodawstwo wyraźnie stanowi, że zamówienia publiczne należy przeprowadzać w taki sposób, aby „osiągnąć cele krajowej polityki rozwoju gospodarczego i społecznego” (40). Charakter tych celów pozostaje jednak niezdefiniowany, co pozostawia organom decyzyjnym szeroki margines swobody (41). Ponadto mające zastosowanie prawodawstwo wyraźnie dyskryminuje produkty inne niż krajowe i stanowi, że „cena ofertowa produktu krajowego zostanie pomniejszona o 20 %, a obniżona cena zostanie uwzględniona w procesie oceny” (42). W rezultacie decyzje dotyczące zamówień publicznych faworyzują produkty krajowe i nie są podejmowane na podstawie mechanizmów rynkowych.

(154)

Podobnie w obszarze inwestycji rząd ChRL utrzymuje znaczącą kontrolę i wpływ, jeżeli chodzi o miejsce przeznaczenia oraz wielkość inwestycji zarówno państwowych, jak i prywatnych. Kontrola inwestycji oraz różne zachęty, ograniczenia i zakazy dotyczące inwestycji są wykorzystywane przez władze jako ważne narzędzie wspierania celów polityki przemysłowej, takich jak utrzymanie kontroli państwa nad kluczowymi sektorami lub wzmocnienie przemysłu krajowego (43). Na przykład rząd ChRL dąży do „optymalizacji mechanizmu funkcjonowania i nadzoru głównych funduszy przemysłowych w celu zapewnienia, aby kierunek inwestycji funduszy spełniał wymogi strategii krajowych” (44). Innym przykładem kontroli sprawowanej przez rząd ChRL nad gospodarką przez ukierunkowywanie zasobów finansowych są polityki określone w dokumencie z 2025 r. pt. „Szereg środków mających na celu dalsze wspieranie rozwoju inwestycji prywatnych” (45). Zgodnie z treścią tego dokumentu rząd ChRL dąży do „zwiększenia centralnych zasobów budżetowych w celu wspierania kwalifikowanych prywatnych projektów inwestycyjnych oraz aktywnego odgrywania przewodniej i wiodącej roli”. Rząd ChRL zamierza również „dobrze wykorzystywać nowe instrumenty finansowe w ramach polityki [oraz] wspierać szereg kwalifikowanych prywatnych projektów inwestycyjnych w ważnych sektorach i kluczowych obszarach” (46).

(155)

Interwencje rządu ChRL w gospodarkę ukształtowane są jako „skoordynowane wysiłki w zakresie polityki fiskalnej, monetarnej, przemysłowej i cenowej, polityki zatrudnienia oraz innych polityk związanych z wdrażaniem krajowych planów rozwoju i głównych strategii” (47).

(156)

Podsumowując, model ekonomiczny Chin opiera się na szeregu podstawowych aksjomatów, które przewidują wiele różnych form interwencji rządowej i zachęcają do ich stosowania. Tak duża skala interwencji rządowych jest sprzeczna z zasadą swobodnego działania mechanizmów rynkowych, co zakłóca proces skutecznej alokacji zasobów zgodnie z zasadami rynkowymi (48).

(157)

Przedsiębiorstwa będące własnością państwa, przedsiębiorstwa kontrolowane przez państwo lub przedsiębiorstwa działające pod nadzorem politycznym państwa lub zgodnie z jego wytycznymi stanowią istotną część gospodarki Chin.

(158)

W sektorze produktu objętego postępowaniem działają głównie przedsiębiorstwa prywatne, takie jak Shandong Linglong Tire Co. (49), lub przedsiębiorstwa, w których państwo posiada udziały mniejszościowe, takie jak grupa Sailun (50), która jest w 1,18 % własnością państwa (51), lub grupa Zhongce Rubber (52), która jest w 36 % własnością państwa (53).

(159)

Ponadto w przypadku szeregu przedsiębiorstw państwo nie tylko posiada udziały, lecz także sprawuje nad tymi przedsiębiorstwami kontrolę, jak w przypadku Qingdao Double Star Co. Ltd. (54), w którym udział państwa wynosi 41,35 % i które jest kontrolowane przez SASAC gminy Qingdao, lub w przypadku Double Star Dongfeng Tire, spółki zależnej należącej w 100 % do Qingdao Double Star Co. Ltd. (55) Innym przykładem jest Guizhou Tyre Co. Ltd. (56), które jest w 20,48 % własnością państwa i znajduje się pod kontrolą rządu ludowego gminy Guiyang (57).

(160)

Ponadto w sektorze produktu objętego postępowaniem działają również przedsiębiorstwa państwowe, takie jak: CNRC (58), należące do SINOCHEM (przedsiębiorstwo państwowe kontrolowane przez centralną SASAC (59)) oraz SINOPEC (60) (inne przedsiębiorstwo państwowe kontrolowane przez centralną SASAC (61)) – oba te przedsiębiorstwa są czołowymi producentami kauczuku syntetycznego, który stanowi kluczowy czynnik produkcji w procesie wytwarzania produktu objętego postępowaniem (62).

(161)

Interwencje KPCh w proces podejmowania decyzji operacyjnych stały się normą nie tylko w przedsiębiorstwach państwowych, lecz także w przedsiębiorstwach prywatnych (63), a KPCh rości sobie prawo do zarządzania praktycznie każdym aspektem gospodarki kraju. Biorąc pod uwagę, jak bardzo struktury państwa i partii są ze sobą powiązane w Chinach, wpływ państwa poprzez struktury KPCh w przedsiębiorstwach faktycznie prowadzi do tego, że w praktyce podmioty gospodarcze znajdują się pod kontrolą i nadzorem politycznym rządu.

(162)

Ponadto sektor produktu objętego postępowaniem podlega kilku rządowym strategiom politycznym, takim jak wytyczne Ministerstwa Przemysłu i Technologii Informacyjnych (MIIT) w sprawie promowania wysokiej jakości rozwoju przemysłu petrochemicznego i chemicznego w okresie 14. planu pięcioletniego, w których w sekcji II.3 przewidziano realizację „działań mających na celu poprawę jakości dostaw produktów chemicznych. Skupienie uwagi na strategicznych nowo powstających gałęziach przemysłu [...] i przyspieszenie rozwoju [...] wysokowydajnych materiałów gumowych i tworzyw sztucznych, [...]. Zwiększenie udziału produktów ekologicznych w sektorach takich jak [...] przemysł oponiarski, [...]. Zachęcanie przedsiębiorstw do poprawy jakości produktów oraz do tworzenia i wspierania marek”. Ponadto w sekcji V przedmiotowych wytycznych przewidziano stworzenie „internetowego monitorowania łańcucha przemysłowego mającego zastosowanie do produktów masowych, takich jak nawozy i opony” (64).

(163)

Przemysł oponiarski jest również przedmiotem strategii politycznych realizowanych na szczeblu prowincji, takich jak 14. plan pięcioletni prowincji Szantung dotyczący rozwoju przemysłu chemicznego, który przewiduje następujące działania konkretnie w odniesieniu do przemysłu oponiarskiego: „[ś]cisłe wdrożenie polityki przemysłowej i norm branżowych, integracja i wycofanie przedsiębiorstw, których roczne moce produkcyjne wynoszą poniżej 1,2 mln opon radialnych w całości wykonanych ze stali (z wyjątkiem opon inżynieryjnych, opon dla lotnictwa i opon bezdętkowych o szerokim przekroju) oraz poniżej 5 mln opon radialnych wykonanych częściowo ze stali (z wyjątkiem opon typu »run-flat«, wysokiej klasy opon wyścigowych i opon ultraniskoprofilowych). [...] Zgodnie z kursem rynków produktów wysokiej klasy i rynków podzielonych na segmenty opracowywanie produktów wysokiej klasy, takich jak produkty ultraniskoprofilowe, produkty spłaszczone, produkty o niskim oporze toczenia, produkty o niskim poziomie emisji hałasu i produkty typu »run-flat«, rozszerzenie prac badawczo-rozwojowych oraz zwiększenie produkcji opon radialnych charakteryzujących się wysokimi osiągami, takich jak inteligentne opony, opony zapewniające bezpieczeństwo, opony o niskim oporze toczenia i wysoce odporne na zużycie, aby zwiększyć wartość dodaną produktów i ich udział w rynku. Wzmocnienie klastrów przemysłu oponiarskiego na półwyspie Szantung i w północnym Szantungu, wzmocnienie powiązań z zapleczem przemysłowym, rozwój klastra przemysłu dodatków do gumy w zachodniej części Szantungu oraz rozszerzenie klastra przemysłu urządzeń do obróbki gumy we wschodniej części Szantungu. Kompleksowa poprawa cyfryzacji, rozwoju sieci i inteligentnego rozwoju przemysłu oponiarskiego, promowanie budowy inteligentnych zakładów produkcyjnych w przemyśle oponiarskim w całej prowincji oraz stworzenie internetowej platformy w chmurze na rzecz przemysłu produkcji opon. Aktywne promowanie ekologicznych procesów produkcji opon, takich jak chemiczna rafinacja kauczuku i technologia wstępnej wulkanizacji radiacyjnej, zachęcanie do wtórnego wykorzystywania opon, promowanie zielonej pirolizy i technologii regeneracji sadzy z zużytych opon oraz promowanie zielonego rozwoju przemysłu o obiegu zamkniętym. [...] Do 2025 r. wartość produkcji przemysłu oponiarskiego osiągnie 200 mld CNY; działalność będzie prowadzić 8 przedsiębiorstw produkujących opony osiągających przychody ze sprzedaży w wysokości powyżej 10 mld CNY, w tym przychody ponad 2 producentów przekroczą wysokość 20 mld CNY, a 1–2 przedsiębiorstwa uplasują się wśród 10 największych przedsiębiorstw w światowym przemyśle oponiarskim” (65).

(164)

Nadzór rządowy i kontrola polityczna istnieją również na szczeblu gminnym. Przykładem jest gmina Changchun, znana jako „miasto motoryzacji” (66), w którym przedsiębiorstwo Shandong Linglong Tire Co. Ltd podpisało umowę inwestycyjną o wartości 4,89 mld CNY dotyczącą zakładu o rocznej zdolności produkcyjnej wynoszącej 14,2 mln opon. Strefa Rozwoju Przemysłu Motoryzacyjnego Changchun podkreśla, że jej „osiągnięcia są wynikiem politycznego ukierunkowania i silnego przywództwa prowincjonalnego komitetu partyjnego, rządu prowincji, miejskiego komitetu partyjnego i rządu miejskiego [oraz] spójności działania i innowacyjności komitetu roboczego Partii w Strefie Rozwoju Przemysłu Motoryzacyjnego” (67).

(165)

Kontrolę i nadzór polityczny rządu można również zaobserwować na poziomie odpowiednich stowarzyszeń branżowych (68).

(166)

Na przykład CRIA (69) – którego członkami (70) są Shandong Linglong Tire Co., Ltd, grupa Sailun, grupa Zhongce Rubber, CNRC, Qingdao Double Star Co. Ltd. i Guizhou Tyre Co., Ltd. – posiada 15 oddziałów i komitetów zawodowych, z których największym jest oddział ds. opon. Produkcja przedsiębiorstw należących do oddziału ds. opon stanowi około 80 % krajowej produkcji opon w Chinach. CRIA ma 62 jednostki zarządzające, wśród których Zhongce Rubber Group Co., Ltd. pełni funkcję przewodniczącego, a Sailun Group Co., Ltd. i Linglong Tire Co., Ltd. pełnią funkcje wiceprzewodniczących (71). Oddział CRIA ds. opon działa zgodnie z postanowieniami statutu CRIA, określającymi jego cel jako służenie członkom, pełnienie roli łącznika między rządem a przedsiębiorstwami oraz wykonywanie różnych zadań pod kierownictwem Stowarzyszenia Ogólnego (72).

(167)

Zgodnie z art. 3 statutu CRIA organizacja ta „uznaje ogólne przywództwo [KPCh]”. Zgodnie z postanowieniami statutu [KPCh] stowarzyszenie ustanawia organizację [KPCh], prowadzi działalność Partii oraz zapewnia warunki niezbędne do działania organizacji partyjnej. Organem właściwym do spraw rejestracji stowarzyszenia i zarządzania nim jest Ministerstwo Spraw Obywatelskich, natomiast organem właściwym do spraw budowania struktur partyjnych jest komitet partyjny [centralnej SASAC]. Stowarzyszenie przyjmuje wytyczne biznesowe, nadzór i zarządzanie ze strony organu właściwego do spraw rejestracji i zarządzania, organu właściwego do spraw budowania struktur partyjnych oraz właściwego departamentu administracyjnego odpowiedzialnego za zarządzanie sektorem” (73). Art. 36 stanowi ponadto, że osoby kierujące stowarzyszeniem muszą spełniać określone warunki, m.in. „podporządkować się przywództwu [KPCh], wspierać socjalizm o chińskiej specyfice, zdecydowanie wdrażać linię, zasady i politykę partii oraz prezentować sobą dobre cechy polityczne” (74).

(168)

W konsekwencji prywatni producenci w sektorze produktu objętego postępowaniem nie mogą prowadzić działalności na warunkach rynkowych. Zarówno przedsiębiorstwa publiczne, jak i przedsiębiorstwa prywatne są objęte nadzorem politycznym i otrzymują wytyczne polityczne.

(169)

Rząd ChRL posiada możliwość ingerowania w ceny i koszty dzięki obecności przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach. W istocie komórki KPCh tworzone zarówno w przedsiębiorstwach państwowych, jak i w przedsiębiorstwach prywatnych umożliwiają państwu ingerowanie w proces podejmowania decyzji biznesowych.

(170)

Zgodnie z art. 17 prawa spółek ChRL w każdej spółce należy ustanowić organizację partyjną KPCh składającą się z co najmniej trzech członków KPCh, jak określono w art. 30 statutu KPCh (75), a spółka zapewnia warunki konieczne do prowadzenia działalności przez organizację partyjną.

(171)

W przeszłości wymóg ten nie zawsze był spełniany lub nie był egzekwowany w rygorystyczny sposób. Począwszy od co najmniej 2016 r. KPCh zaczęła jednak w coraz większym stopniu rościć sobie prawo do kontrolowania procesu podejmowania decyzji biznesowych w przedsiębiorstwach, traktując to prawo jako jedną z wiodących zasad jej polityki (76), w tym wywierając presję na przedsiębiorstwa prywatne, nakłaniając je do kierowania się „patriotyzmem” i postępowania zgodnie z polityką partii (77).

(172)

Już informacje z 2017 r. wskazują, że komórki partyjne istniały w 70 % spośród około 1,86 mln przedsiębiorstw prywatnych, a organizacje KPCh wywierały coraz większą presję, aby zapewniono im możliwość podejmowania ostatecznych decyzji biznesowych w przedsiębiorstwach, w których je utworzono (78). Podobne szacunki odnotowano w 2022 r. (79) Wspomniane przepisy mają ogólne zastosowanie w całej chińskiej gospodarce, we wszystkich sektorach, w tym do producentów produktu objętego postępowaniem i ich dostawców materiałów.

(173)

Ponadto w dniu 15 września 2020 r. opublikowano dokument zatytułowany „Wytyczne Biura Generalnego Komitetu Centralnego KPCh w sprawie intensyfikacji prac Zjednoczonego Frontu w sektorze prywatnym w nowej erze” (80) („wytyczne”), który jeszcze bardziej zwiększył rolę komitetów partyjnych w przedsiębiorstwach prywatnych.

(174)

Sekcja II.4 wytycznych stanowi: „[m]usimy zwiększyć ogólną zdolność partii do przewodzenia pracom Zjednoczonego Frontu w sektorze prywatnym i skutecznie zintensyfikować prace w tym obszarze”, a sekcja III.6 stanowi: „[m]usimy jeszcze bardziej zintensyfikować budowanie partii w przedsiębiorstwach prywatnych i umożliwić komórkom partii skuteczne odgrywanie roli twierdzy, a członkom partii odegranie roli awangardowych liderów i pionierów”. W wytycznych podkreśla się zatem rolę KPCh w przedsiębiorstwach i innych podmiotach sektora prywatnego oraz dąży się do zwiększenia tej roli (81).

(175)

W toku dochodzenia potwierdzono, że pokrywanie się stanowisk kierowniczych z członkostwem w KPCh lub z funkcjami partyjnymi zachodzi również w sektorze oponiarskim. Przykładowo przewodniczący zarządu i dyrektor generalny SINOCHEM pełnią jednocześnie odpowiednio funkcje sekretarza i zastępcy sekretarza komitetu partyjnego SINOCHEM (82). Podobnie przewodniczący i wiceprzewodniczący Qingdao Double Star Co. Ltd. pełnią jednocześnie funkcje odpowiednio sekretarza i zastępcy sekretarza komitetu partyjnego tego przedsiębiorstwa (83). Również przewodniczący zarządu Guizhou Tyre Co., Ltd zajmuje stanowisko sekretarza komitetu partyjnego (84).

(176)

Ponadto przedsiębiorstwa produkujące opony również wprost wskazują na wpływ KPCh na swoją działalność. Na przykład przedsiębiorstwo Qingdao Double Star Co. Ltd. stwierdza w sprawozdaniu rocznym za 2024 r., że: „[w] okresie sprawozdawczym przedsiębiorstwo konsekwentnie wykorzystywało wysokiej jakości budowę struktur partyjnych jako podstawę wysokiej jakości rozwoju” oraz zapewniało „przywódczą rolę budowy struktur partyjnych w promowaniu wysokiej jakości rozwoju: [przedsiębiorstwo] [w]zmocniło przywódczą rolę budowy struktur partyjnych, skoncentrowało się na głównych obowiązkach i podstawowej działalności, pogłębiło edukację tematyczną dotyczącą myśli Xi Jinpinga na temat socjalizmu o chińskiej specyfice w Nowej Erze, wspierało wykorzystywanie innowacyjnych osiągnięć teoretycznych Partii do ukierunkowywania rozwoju działalności przedsiębiorstwa, […] budowało pionierski zespół w obszarach produkcji, badań naukowych, marketingu i zarządzania oraz włączało budowę struktur partyjnych do bieżącej działalności” (85). Podobnie Guizhou Tyre Co., Ltd uznaje, że „jako państwowa spółka holdingowa przedsiębiorstwo zawsze konsekwentnie przestrzega niezachwianego przywództwa Partii nad przedsiębiorstwami państwowymi. Statut spółki jasno określa status prawny organizacji partyjnej w ładzie korporacyjnym oraz włącza przywództwo Partii we wszystkie aspekty ładu korporacyjnego” (86).

(177)

W związku z tym obecność przedstawicieli państwa w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w sektorze opon i innych sektorach (takich jak sektor finansowy i sektor materiałów do produkcji) zapewnia rządowi ChRL możliwość ingerowania w ceny i koszty.

(178)

Złożony system planowania, w ramach którego wytycza się priorytety i określa się cele dla organów rządowych na szczeblu centralnym, prowincjonalnym i lokalnym, w dużej mierze wyznacza kierunek chińskiej gospodarki. Odpowiednie plany istnieją na wszystkich szczeblach administracji rządowej i obejmują praktycznie wszystkie sektory gospodarki. Cele wyznaczone w instrumentach planowania mają wiążący charakter, a organy na wszystkich szczeblach administracji monitorują wdrażanie planów przez odpowiednie organy administracji rządowej niższego szczebla.

(179)

Ogólnie rzecz biorąc, system planowania w Chinach powoduje, że zasoby trafiają do sektorów uznanych przez rząd za strategiczne lub z innego powodu ważne politycznie, a nie są przydzielane zgodnie z mechanizmami rynkowymi (87).

(180)

Władze chińskie wprowadziły szereg strategii politycznych dotyczących funkcjonowania sektora produktu objętego postępowaniem.

(181)

Celem 14. planu pięcioletniego na rzecz rozwoju przemysłu surowców (88) jest osiągnięcie przełomu w kluczowych kategoriach surowców „[z]e szczególnym uwzględnieniem kluczowych obszarów zastosowań, takich jak [...] bioniczny kauczuk syntetyczny” (89). Szczegółowe przepisy dotyczące przemysłu oponiarskiego zawarto również w wytycznych MIIT w sprawie promowania wysokiej jakości rozwoju przemysłu petrochemicznego i chemicznego w okresie 14. planu pięcioletniego lub w 14. planie pięcioletnim prowincji Szantung dotyczącym rozwoju przemysłu chemicznego.

(182)

Podobnie na poziomie prowincji, zgodnie z 14. planem pięcioletnim prowincji Anhui na rzecz rozwoju przemysłu nowych materiałów (90), organy rządowe mają kształtować strukturę przemysłową sektora w następujący sposób: „[s]koncentrowanie się na sektorach motoryzacyjnym, elektroniki, kolei dużych prędkości, lotniczym i kosmicznym oraz energii jądrowej oraz bazach przemysłowych Anqing, Huainan oraz w innych lokalizacjach, zwiększenie intensywności badań i rozwoju oraz innowacji, a także energiczny rozwój produktów z gumy o specjalnych właściwościach, wytwarzanych w specjalnych procesach, takich jak odporność na wysoką i niską temperaturę, odporność na starzenie, odporność na ścieranie warstw powierzchniowych, odporność na działanie czynników chemicznych, odporność na warunki atmosferyczne, odporność na ozon, odporność na łuk elektryczny itp.”. W planie jest również mowa o wykazie kluczowych produktów, w którym wymieniono „uwodorniony kauczuk nitrylowy, bromowany kauczuk nitrylowy, kauczuk butadienowo-styrenowy poddany polimeryzacji w roztworze, kauczuk izoprenowy i jego monomery, kauczuk akrylanowy, specjalny kauczuk zawierający fluor, kauczuk fluorosilikonowy, elektroizolacyjny kauczuk silikonowy”, oraz o wykazie przełomowych technologii, w którym znalazły się „[t]echnologia uwodorniania kauczuku nitrylowego, technologia przygotowywania karboksylowanego kauczuku nitrylowego, funkcjonalna technologia produkcji SSBR, energooszczędna technologia procesu suszenia kauczuku syntetycznego, technologia polimeryzacji emulsji z wykorzystaniem stężenia substancji, przyjazna dla środowiska technologia wymiany dodatków itp.” (91).

(183)

Podobnie 14. plan pięcioletni prowincji Gansu na rzecz rozwoju przemysłu surowców (92) zawiera sekcję dotyczącą „przemysłu chemicznego”, która stanowi, że „[b]ranża będzie dążyć do osiągnięcia całkowitej wartości produkcji przemysłowej na poziomie 50 mld juanów do 2025 r.” oraz że w dziedzinie kauczuku syntetycznego celem działań jest „[w]ykorzystanie potencjału głównych przedsiębiorstw [w celu] energicznego rozwoju przyjaznych dla środowiska dodatków do kauczuku, przyspieszaczy wulkanizacji gumy CBS/MBS, dwusiarczku węgla, nierozpuszczalnej siarki, wysokiej jakości sadzy i innych produktów”, a w odniesieniu do nowych zaawansowanych materiałów petrochemicznych „[w]ykorzystanie potencjału głównych przedsiębiorstw [w celu] poprawy wielkości produkcji i mocy produkcyjnych prowincji Gansu w zakresie specjalnych technicznych tworzyw sztucznych, specjalnego kauczuku syntetycznego [itp.]” oraz „[e]nergicznego rozwoju kluczowych nowych materiałów strategicznych”. W dziedzinie petrochemii plan przewiduje „rozwój technicznych tworzyw sztucznych, specjalnego kauczuku syntetycznego, włókien specjalnych, biodegradowalnych wysokowydajnych materiałów i wysokowydajnych materiałów kompozytowych”.

(184)

W 14. planie pięcioletnim Gansu wśród kluczowych projektów wymieniono również przedsiębiorstwo PetroChina Lanzhou Petrochemical Company oraz budowę nowego zakładu produkującego specjalny kauczuk nitrylowy w ilości 35 000 ton rocznie, obejmującego przede wszystkim zakład obróbki chemicznej, zakład polimeryzacji, zakład odzysku monomeru, magazyn zawiesiny, mieszalnię oraz obiekt do przeprowadzania procesów koagulacji, suszenia i pakowania itp., przy czym łączna wartość inwestycji w tym zakresie ma wynieść ponad 84 mln CNY (93). W 14. planie pięcioletnim prowincji Jiangxi na rzecz wysokiej jakości rozwoju przemysłu petrochemicznego (94) wskazano, że „[zamierzamy...] rozszerzyć zakres zastosowania [...] produktów krzemoorganicznych, takich jak olej silikonowy, kauczuk silikonowy [...] i biała sadza. Zintensyfikujemy badania, rozwój i produkcję nowych materiałów chemicznych oraz będziemy energicznie rozwijać nowatorskie nowe materiały, takie jak specjalny kauczuk [...]”. W odniesieniu do specjalnego kauczuku wskazano również, że rząd „skoncentruje się na rozwoju kauczuku butadienowo-styrenowego polimeryzowanego w roztworze [...], uwodornionego kauczuku nitrylowego, fluorowcowanego kauczuku butylowego, uwodornionych termoplastycznych elastomerów styrenowych (HSBC), kauczuku izoprenowego [...], wulkanizatu termoplastycznego, kauczuku etylenowo-propylenowego [...] itp.”.

(185)

Ponadto 14. plan pięcioletni prowincji Jilin na rzecz rozwoju przemysłu petrochemicznego (95) przewiduje, że rząd będzie „w pełni wspierać rozwój przemysłu nowych materiałów chemicznych, takich jak techniczne tworzywa sztuczne, specjalny kauczuk syntetyczny i wysokowydajne włókna, rozszerzy zakres zastosowania nowych materiałów chemicznych w dziedzinie samochodów, transportu kolejowego, lotnictwa i przemysłu kosmicznego itp. oraz będzie realizować wysokiej jakości rozwój systemu przemysłu petrochemicznego w naszej prowincji” oraz „[w]zmocni działania w zakresie [...] kauczuku etylenowo-propylenowego i etanolu paliwowego, udoskonalenia specjalnego włókna węglowego, wysoce aktywnego poliizobutylenu, specjalnego kauczuku oraz tworzyw sztucznych i innych specjalistycznych produktów [...] i utworzy trzy główne konkurencyjne sektory żywicy syntetycznej, kauczuku syntetycznego i podstawowych organicznych surowców chemicznych, zwiększy konkurencyjność i endogenny rozwój przemysłu petrochemicznego oraz przyczyni się do rozwoju konkurencyjnych klastrów produktów i konkretnych łańcuchów produktowych”.

(186)

Podsumowując, rząd ChRL dysponuje środkami umożliwiającymi skłanianie podmiotów gospodarczych do przestrzegania celów polityki publicznej dotyczących tego sektora. Za pomocą tych środków rząd ChRL steruje zatem praktycznie wszystkimi aspektami rozwoju i funkcjonowania tego sektora i rynków wyższego szczebla oraz je kontroluje. Środki te zaburzają swobodne funkcjonowanie mechanizmów rynkowych.

(187)

Z informacji zawartych w aktach wynika, że chiński system prawa upadłościowego nie zapewnia możliwości odpowiedniego osiągnięcia najistotniejszych postawionych przed nim celów, tj. sprawiedliwego rozliczania wierzytelności i długów oraz ochrony uzasadnionych praw i interesów wierzycieli i dłużników. Wydaje się, że jest to spowodowane faktem, iż – mimo że chińskie prawo upadłościowe opiera się formalnie na zasadach podobnych do tych, które stosuje się w analogicznym prawie obowiązującym w państwach innych niż Chiny – system funkcjonujący w Chinach charakteryzuje się systematycznym niedostatecznie rygorystycznym egzekwowaniem przepisów.

(188)

Liczba upadłości nadal jest uderzająco niska w stosunku do wielkości gospodarki tego kraju, zwłaszcza dlatego, że postępowania upadłościowe borykają się z szeregiem niedociągnięć, które skutecznie zniechęcają do składania wniosków o ogłoszenie upadłości. Ponadto organy państwowe nadal odgrywają istotną i aktywną rolę w postępowaniach upadłościowych (96), niejednokrotnie wywierając bezpośredni wpływ na ich rezultat, przy czym według doniesień postępowania te są często nieprzejrzyste i prowadzą do praktyk dyskryminacyjnych (97).

(189)

Dodatkowo w systemie praw własności Chin można zaobserwować rażące braki, zwłaszcza jeżeli chodzi o prawo własności gruntów oraz prawo do użytkowania gruntów (98). Wszystkie grunty są własnością państwa (grunty rolne stanowiące własność wspólną i grunty miejskie będące własnością państwa), a ich przydział stanowi wyłączną prerogatywę państwa. W Chinach przyjęto przepisy prawne służące zagwarantowaniu, aby proces przydziału gruntów przebiegał w przejrzysty sposób i był przeprowadzany po cenach rynkowych – w tym celu wprowadzono np. postępowania przetargowe. Przepisy te są jednak nagminnie naruszane i w rezultacie niektórzy nabywcy otrzymują grunty nieodpłatnie lub po cenach znacznie niższych od stawek rynkowych (99). Ponadto w decyzji Komitetu Centralnego KPCh z 2024 r. w sprawie dalszego kompleksowego pogłębiania reform i wspierania modernizacji w stylu chińskim przewidziano „usprawnienie systemu gospodarowania gruntami, aby zapewnić jego skuteczne powiązanie z makropolityką i rozwojem regionalnym oraz nadać priorytet odpowiedniemu wykorzystaniu gruntów na potrzeby wiodących gałęzi przemysłu i dużych projektów” (100). W rezultacie przy przydziale gruntów organy państwowe często kierują się określonymi celami politycznymi, w tym potrzebą realizacji założonych planów gospodarczych (101).

(190)

Producenci produktu objętego postępowaniem – podobnie jak inne sektory chińskiej gospodarki – podlegają powszechnym przepisom chińskiego prawa upadłościowego, prawa spółek i prawa rzeczowego. Z tego powodu przedsiębiorstwa te podlegają także odgórnym zakłóceniom wynikającym z dyskryminującego stosowania bądź niedostatecznego egzekwowania przepisów dotyczących upadłości i prawa rzeczowego. Na podstawie dostępnych dowodów można stwierdzić, że powyższe ustalenia w pełni odnoszą się również do przemysłu oponiarskiego. W obecnym dochodzeniu nie ujawniono żadnych informacji, które mogłyby podważyć te ustalenia.

(191)

W świetle powyższego Komisja stwierdziła, że w sektorze produktu objętego postępowaniem dochodziło do przypadków dyskryminującego stosowania bądź niedostatecznego egzekwowania przepisów dotyczących upadłości i prawa rzeczowego.

(192)

W Chinach nie ma warunków dla pełnego rozwoju systemu wynagrodzeń bazującego na zasadach rynkowych, ponieważ pracownicy i pracodawcy nie mogą swobodnie korzystać z praw do tworzenia związków zawodowych. Chiny nie ratyfikowały szeregu podstawowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy, w szczególności konwencji dotyczących wolności zrzeszania się i rokowań zbiorowych (102).

(193)

Zgodnie z chińskim prawem krajowym w Chinach funkcjonuje tylko jeden związek zawodowy. Organizacja ta nie jest jednak niezależna od organów państwowych, a jej zaangażowanie w prowadzenie rokowań zbiorowych i ochronę praw pracowników jest minimalne (103). Ponadto system rejestracji gospodarstw domowych, który ogranicza możliwość korzystania z pełnego spektrum usług w zakresie zabezpieczenia społecznego oraz innych świadczeń do mieszkańców danego obszaru administracyjnego, zmniejsza mobilność chińskiej siły roboczej.

(194)

W rezultacie pracownicy niezarejestrowani jako mieszkańcy danego obszaru znajdują się zazwyczaj w mniej korzystnej sytuacji pod względem pewności zatrudnienia i otrzymują niższe wynagrodzenie niż osoby zameldowane jako mieszkańcy tego obszaru (104). Z ustaleń tych wynika, że koszty wynagrodzeń w Chinach są zniekształcone.

(195)

Nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że sektor opon nie podlegałby opisanemu powyżej chińskiemu systemowi prawa pracy. W sektorze występują zatem zniekształcenia kosztów wynagrodzeń zarówno bezpośrednio (przy wytwarzaniu produktu objętego postępowaniem lub głównych surowców do jego produkcji), jak i pośrednio (przy dostępie do kapitału lub materiałów do produkcji od przedsiębiorstw podlegających temu samemu systemowi pracy w Chinach).

(196)

Dostęp do kapitału dla przedsiębiorców w Chinach podlega różnym zakłóceniom. Chiński system finansowy charakteryzuje się silną pozycją banków będących własnością państwa (105), które przy przyznawaniu dostępu do finansowania biorą pod uwagę inne kryteria niż rentowność projektu. Podobnie jak w przypadku niefinansowych przedsiębiorstw państwowych banki pozostają powiązane z państwem nie tylko poprzez własność, ale również poprzez osobiste relacje (kadrę zarządzającą najwyższego szczebla dużych instytucji finansowych będących własnością państwa ostatecznie wyznacza KPCh) (106), a także regularnie wdrażają politykę publiczną opracowaną przez rząd ChRL.

(197)

W ten sposób banki wypełniają wyraźny obowiązek prawny prowadzenia swojej działalności stosownie do potrzeb krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz zgodnie z programem polityki przemysłowej państwa (107). Chociaż uznaje się, że różne przepisy prawne odnoszą się do potrzeby przestrzegania normalnych zachowań bankowych i zasad ostrożnościowych, takich jak konieczność zbadania zdolności kredytowej kredytobiorcy, przytłaczające dowody, w tym ustalenia poczynione w dochodzeniach w sprawie ochrony handlu, sugerują, że przepisy te odgrywają jedynie drugorzędną rolę w stosowaniu poszczególnych instrumentów prawnych.

(198)

Na przykład rząd ChRL wyjaśnił, że nawet decyzje dotyczące prywatnej bankowości komercyjnej muszą być nadzorowane przez KPCh i pozostawać w zgodzie z polityką krajową. Jednym z trzech nadrzędnych celów państwa w odniesieniu do zarządzania bankowością jest obecnie wzmocnienie przywództwa partii w sektorze bankowym i sektorze ubezpieczeń, w tym w odniesieniu do kwestii operacyjnych i dotyczących zarządzania (108). Ponadto w kryteriach oceny wyników banków komercyjnych należy uwzględnić, w jaki sposób podmioty „służą krajowym celom rozwoju i gospodarki realnej”, a w szczególności, w jaki sposób „obsługują strategiczne i nowo powstające gałęzie przemysłu” (109).

(199)

W szczególności, zgodnie z wytycznymi z 2025 r. w sprawie wsparcia finansowego dla rozwoju nowego przemysłu, wydanymi przez Ludowy Bank Chin wspólnie z Ministerstwem Przemysłu i Technologii Informacyjnych, Ministerstwem Finansów, Krajową Komisją Rozwoju i Reform oraz innymi organami administracji rządowej, rząd ChRL stara się również „kierować instytucjami finansowymi, aby korzystały ze zróżnicowanych narzędzi, takich jak pożyczki, obligacje, udziały kapitałowe i ubezpieczenia, w celu świadczenia kompleksowych usług finansowych na rzecz głównych przedsiębiorstw i ważnych przedsiębiorstw wspierających, które działają w ramach kluczowych łańcuchów przemysłowych, zapewnienia rozwiązań finansowych wspierających stabilną działalność przedsiębiorstw dotkniętych wpływami zewnętrznymi oraz wspierania przedsiębiorstw prywatnych w aktywnym uczestnictwie w niezależnej i kontrolowanej budowie łańcuchów przemysłowych” (110).

(200)

Ponadto ratingi obligacji i ratingi kredytowe są często zniekształcone z różnych powodów, w tym w związku z faktem, że ocena ryzyka zależy od strategicznego znaczenia danego przedsiębiorstwa dla rządu ChRL oraz od siły ewentualnych domniemanych gwarancji rządowych (111). Sytuację tę pogarszają dodatkowe obowiązujące przepisy, które kierują środki finansowe do sektorów uznanych przez rząd za promowane lub z innych względów ważne (112). Prowadzi to do preferencyjnego udzielania kredytów przedsiębiorstwom państwowym, dużym dobrze powiązanym przedsiębiorstwom prywatnym oraz przedsiębiorstwom w kluczowych sektorach przemysłu, co oznacza, że dostępność i koszt kapitału nie są równe dla wszystkich podmiotów na rynku.

(201)

Ponadto koszty finansowania zewnętrznego były sztucznie utrzymywane na niskim poziomie w celu stymulowania wzrostu inwestycji. Doprowadziło to do nadmiernego wykorzystania inwestycji kapitałowych o coraz niższych zwrotach z inwestycji. Świadczy o tym wzrost stosunku zadłużenia do aktywów przedsiębiorstw w sektorze państwowym pomimo gwałtownego spadku rentowności, co sugeruje, że mechanizmy funkcjonujące w systemie bankowym nie odpowiadają normalnym działaniom handlowym.

(202)

Ponadto, chociaż w październiku 2015 r. osiągnięto liberalizację nominalnych stóp procentowych, sygnały cenowe nadal nie są wynikiem działania mechanizmów rynkowych, ale wpływają na nie zakłócenia powodowane przez działanie rządu. Na przykład przedsiębiorstwa państwowe, ale także całe sektory przemysłu uznane przez rząd ChRL za strategiczne, korzystają zgodnie ze zgłoszeniami ze stóp procentowych poniżej poziomu rynkowego (113). Sztucznie niskie stopy procentowe prowadzą do zaniżania cen, a co za tym idzie do nadmiernego wykorzystywania kapitału.

(203)

Ogólny wzrost akcji kredytowej w Chinach wskazuje na pogarszającą się skuteczność alokacji kapitału bez żadnych oznak ograniczenia akcji kredytowej, jakiego można by oczekiwać w niezniekształconym otoczeniu rynkowym. W rezultacie gwałtownie wzrosła liczba kredytów zagrożonych, przy czym rząd ChRL kilkakrotnie decydował się podjąć działania albo w celu uniknięcia niewykonania zobowiązań, tworząc tym samym tzw. przedsiębiorstwa zombie, których liczba wzrasta (114), albo w celu przeniesienia prawa własności do długu (np. w drodze połączeń lub zamiany długu na udziały w kapitale własnym), co niekoniecznie prowadziło do rozwiązania ogólnego problemu zadłużenia lub usunięcia jego pierwotnych przyczyn.

(204)

Zasadniczo, pomimo kroków podjętych w celu liberalizacji rynku, w systemie kredytów dla przedsiębiorstw w Chinach występują znaczące zakłócenia wynikające z utrzymującej się dominującej roli państwa na rynkach kapitałowych. Istotna interwencja rządowa w system finansowy prowadzi zatem do znaczącego wpływu na warunki rynkowe na wszystkich poziomach.

(205)

W toku obecnego dochodzenia nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących, że sektor produktu objętego postępowaniem nie pozostaje pod wpływem interwencji rządowej w system finansowy w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) tiret szóste rozporządzenia podstawowego. Istotna interwencja rządowa w system finansowy prowadzi zatem do znaczącego wpływu na warunki rynkowe na wszystkich poziomach.

(206)

Komisja zauważyła, że zakłócenia opisane w sprawozdaniu są charakterystyczne dla chińskiej gospodarki. Z dostępnych dowodów wynika, że fakty i cechy chińskiego systemu opisane powyżej oraz w części I sprawozdania dotyczą całego państwa i wszystkich sektorów gospodarki. To samo odnosi się do opisu czynników produkcji określonych powyżej oraz w części II sprawozdania.

(207)

Komisja przypomina, że wytwarzanie produktu objętego postępowaniem wymaga określonych materiałów do produkcji. W przypadku gdy producenci produktu objętego postępowaniem kupują/zamawiają te materiały do produkcji, ceny, jakie płacą (i które są rejestrowane jako ich koszty), wyraźnie podlegają wspomnianym wcześniej zakłóceniom systemowym. Na przykład dostawcy materiałów do produkcji korzystają z nakładu pracy, który podlega zakłóceniom. Mogą oni zaciągać pożyczki, które podlegają zakłóceniom w sektorze finansowym lub w zakresie alokacji kapitału. Oprócz tego podlegają systemowi planowania, który ma zastosowanie na wszystkich szczeblach administracji i we wszystkich sektorach. Zakłócenia te zostały szczegółowo opisane powyżej w sekcji 3.2.1.2. Komisja wskazała, że struktura regulacyjna leżąca u podstaw tych zakłóceń ma zastosowanie ogólne, ponieważ producenci opon podlegają tym zasadom jak każdy inny podmiot gospodarczy w Chinach. Zakłócenia mają zatem bezpośredni wpływ na strukturę kosztów produktu objętego postępowaniem.

(208)

Wskutek okoliczności opisanych szczegółowo w sekcji 3.2.1.2 nie tylko ceny sprzedaży krajowej produktu objętego postępowaniem nie są odpowiednie do wykorzystania w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, lecz także wszystkie koszty czynników produkcji (w tym surowców, energii, gruntów, finansowania, pracy itp.) są zniekształcone, ponieważ ich ceny są przedmiotem istotnej interwencji rządowej. Interwencje rządowe opisane w odniesieniu do alokacji kapitału, gruntów, pracy, energii i surowców faktycznie występują w całych ChRL. Oznacza to na przykład, że materiały do produkcji wytworzone w ChRL poprzez połączenie szeregu czynników produkcji są narażone na znaczące zakłócenia. To samo dotyczy materiałów do wytwarzania materiałów do produkcji i tak dalej.

(209)

30 czerwca 2025 r. CRIA przedstawiło szereg uwag dotyczących stosowania art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego. W swoich uwagach CRIA podniosło następujące argumenty: (i) skarżący nie przedstawił bezpośrednich dowodów na występowanie zakłóceń na rynku, (ii) chiński przemysł oponiarski jest w dużym stopniu zorientowany na rynek oraz (iii) w skardze zacierane są granice między dochodzeniami antydumpingowymi a dochodzeniami antysubsydyjnymi.

(210)

W szczególności, na poparcie pierwszego argumentu, CRIA wskazało, że zarzuty skarżącego dotyczące znaczących zakłóceń są z jednej strony uogólnione i nieskonkretyzowane, a z drugiej strony zawierają logiczne sprzeczności w odniesieniu do zakłóceń na rynku kauczuku naturalnego. W odniesieniu do ogólnego charakteru tych zarzutów CRIA wskazało, że skarżący w dużej mierze oparł się na sprawozdaniu, na wnioskach sformułowanych w niemających znaczenia dochodzeniach dotyczących opon do samochodów ciężarowych i autobusów lub sektora stali oraz na zniekształconej interpretacji dokumentów makroekonomicznych, takich jak 14. plan pięcioletni. CRIA podkreśliło, że przedstawianie całej chińskiej gospodarki jako mechanizmu podlegającego drobiazgowej kontroli nie odpowiada realiom rozwoju gospodarczego Chin oraz że zarzuty skarżącego nie mają żadnej wartości dowodowej pozwalającej wykazać, w jaki konkretny i bezpośredni sposób ta polityka makroekonomiczna zakłóciła koszty i ceny producentów opon SO-LSC. Zdaniem CRIA Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia w niniejszej sprawie niezależnego, obiektywnego dochodzenia opartego na faktach, zamiast jedynie przyjmować makronarrację skarżącego. W odniesieniu do zarzucanych sprzeczności logicznych CRIA wskazało, że mimo twierdzeń skarżącego o istnieniu zakłóceń na rynku kauczuku naturalnego w Chinach skarżący przyznaje, iż przywóz kauczuku naturalnego do Chin kilkukrotnie przewyższa produkcję krajową. W związku z tym jest bardzo prawdopodobne, że cena na rynku krajowym w Chinach jest kształtowana przede wszystkim przez przywóz i rynek międzynarodowy. Ponadto argument skarżącego – zgodnie z którym niektórych państw Azji Południowo-Wschodniej wywożących kauczuk naturalny nie można uznać za potencjalne reprezentatywne kraje, ponieważ Chiny, jako importer netto kauczuku naturalnego, znajdują się w odmiennej sytuacji w odniesieniu do tego czynnika produkcji – jest wadliwy pod względem prawnym, gdyż odmienna sytuacja podażowa nie należy do kryteriów wyboru określonych w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. W konsekwencji Komisja powinna zaakceptować koszt kauczuku naturalnego ujęty w dokumentacji chińskich producentów eksportujących.

(211)

W odniesieniu do drugiego argumentu CRIA rozwinęło zasadniczy argument, że chiński przemysł oponiarski jest sektorem samodzielnie funkcjonującym i konkurencyjnym, kształtowanym przez mechanizmy rynkowe oraz ściśle przestrzegającym zasad gospodarki rynkowej, wskazując, że:

(212)

Na poparcie trzeciego argumentu CRIA skrytykowało skargę za powoływanie się na istnienie praktyk subsydiowania w Chinach. CRIA wskazało, że w Unii istnieje odrębny instrument prawny dotyczący subsydiowania, a zatem zarzuty skarżącego powinny zostać zbadane i rozstrzygnięte w ramach odrębnego dochodzenia antysubsydyjnego. Próba wykorzystania przez skarżącego zarzutów dotyczących subsydiowania na poparcie argumentów o istnieniu znaczących zakłóceń w dochodzeniu antydumpingowym nie uznaje granic między tymi dwoma odrębnymi instrumentami prawnymi, uregulowanymi w dwóch różnych ramach prawnych.

(213)

1 sierpnia 2025 r. skarżący odniósł się do stanowiska CRIA, wskazując, że (i) sektor opon w Chinach jest dotknięty znaczącymi zakłóceniami w wyniku systematycznych ingerencji państwa chińskiego i KPCh w praktycznie każdy aspekt tego przemysłu – zarówno w działalność na wyższym, jak i na niższym szczeblu, a także w funkcjonowanie przedsiębiorstw, niezależnie od tego, czy są one prywatne, czy państwowe, (ii) liczba podmiotów prywatnych obecnych również na rynku chińskim nie podważa wykazania istnienia znaczących zakłóceń, ponieważ prywatne podmioty w Chinach są ukierunkowywane przez państwo i działają zgodnie z polityką przemysłową, oraz (iii) istnienie znaczących zakłóceń wpływających na wszystkie części łańcucha wartości produkcji opon w Chinach zostało już wyraźnie wykazane w przeszłości, zarówno w poprzednich dochodzeniach Komisji, jak i w dochodzeniach prowadzonych w innych jurysdykcjach, do których szczegółowo odwołano się w skardze.

(214)

15 września 2025 r. CRIA uzupełniło swoje uwagi przedstawione po wszczęciu postępowania, przekazując zestaw uwag w odpowiedzi na pierwszą notę. W swoich uwagach CRIA przedstawiło dwa argumenty.

(215)

Po pierwsze, CRIA zajęło stanowisko, że art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego nie ma zastosowania ze względu na jego niezgodność z porozumieniami WTO i orzeczeniem Organu Rozstrzygania Sporów WTO.

(216)

W szczególności CRIA argumentowało, że:

(217)

Po drugie, CRIA twierdziło, że na chińskim rynku opon i surowców nie występują zarzucane znaczące zakłócenia. W tym kontekście CRIA argumentowało, że zakłócenia podnoszone przez skarżącego nie zostały należycie udowodnione, i odwołało się do swojego pisma z dnia 30 czerwca 2025 r., powtarzając, że zarzuty skarżącego są pełne uogólnień, spekulacji i wewnętrznych sprzeczności oraz nie zostały poparte bezpośrednimi i konkretnymi dowodami dotyczącymi chińskiego przemysłu opon SO-LSC ani odnoszącymi się do okresu objętego obecnym dochodzeniem.

(218)

Argumentów CRIA nie można było przyjąć z powodów przedstawionych poniżej.

(219)

W odniesieniu do pierwszego argumentu CRIA przedstawionego po wszczęciu postępowania, a mianowicie że skarżący nie przedstawił bezpośrednich dowodów na występowanie zakłóceń na rynku, Komisja zauważyła na wstępie, że – jak potwierdził Sąd w sprawie Viraj Profiles – ilość i jakość dowodów niezbędnych do spełnienia kryteriów wystarczalności dowodów do celów wszczęcia dochodzenia jest inna niż w przypadku dowodów niezbędnych do wstępnego lub ostatecznego ustalenia istnienia dumpingu, szkody lub związku przyczynowego (115). Skarga spełniała normy określone w art. 5 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w związku z art. 2 ust. 6a lit. d). W istocie, jak wskazano w zawiadomieniu o wszczęciu, na etapie wszczęcia dochodzenia Komisja uznała, że istnieją wystarczające dowody zgodnie z art. 5 ust. 9 rozporządzenia podstawowego wskazujące na to, że z powodu znaczących zakłóceń wpływających na ceny i koszty stosowanie krajowych cen i kosztów w ChRL jest niewłaściwe, a tym samym uzasadniające wszczęcie dochodzenia na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(220)

Komisja przystąpiła zatem do wykazania takich zakłóceń. W tym celu Komisja, zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. e) rozporządzenia podstawowego, zgromadziła dane niezbędne do ustalenia istnienia i wpływu znaczących zakłóceń, a w konsekwencji do zastosowania metodyki przewidzianej w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. Analizę tę przedstawiono szczegółowo w sekcjach 3.2.1.1–3.2.1.8 powyżej. W tym względzie uwaga CRIA dotycząca spoczywającego na Komisji obowiązku przeprowadzenia niezależnego, obiektywnego dochodzenia opartego na faktach jest bezprzedmiotowa. Ponadto analiza Komisji zawarta w sekcjach 3.2.1.1–3.2.1.8 obaliła również argument CRIA, jakoby rozwój gospodarczy Chin był w rzeczywistości wolny od zakłócających interwencji rządowych oraz jakoby właściwa chińska polityka makroekonomiczna nie zakłócała w sposób konkretny i bezpośredni kosztów i cen w sektorze produktu objętego postępowaniem.

(221)

Ponadto, zamykając kwestię pierwszego argumentu CRIA przedstawionego po wszczęciu postępowania, dotyczącego rzekomych sprzeczności logicznych w skardze w odniesieniu do kauczuku naturalnego jako towaru będącego przedmiotem światowego handlu oraz wyboru reprezentatywnego kraju, Komisja zauważyła przede wszystkim, że CRIA nie przedstawiło żadnych dowodów na to, że ceny kauczuku naturalnego w Chinach są kształtowane przez światowy rynek towarowy, a po drugie, że reprezentatywny kraj został wybrany zgodnie z mającymi zastosowanie kryteriami określonymi w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego, jak szczegółowo przedstawiono w sekcji 3.2.4.

(222)

W odniesieniu do drugiego argumentu CRIA przedstawionego po wszczęciu postępowania, a mianowicie że chiński przemysł oponiarski jest w dużym stopniu zorientowany na rynek, Komisja wskazała, co następuje:

(223)

W odniesieniu do trzeciego argumentu CRIA przedstawionego po wszczęciu postępowania, a mianowicie że skarga zaciera granice między antydumpingowymi i antysubsydyjnymi instrumentami prawnymi, Komisja stwierdziła już w motywie 219, że skarga spełniała normy określone w art. 5 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, co uzasadniało wszczęcie dochodzenia na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Elementy zawarte w skardze, które miały charakter wykraczający poza zakres oceny dokonywanej na podstawie art. 5 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, nie zostały przez Komisję uwzględnione przy przeprowadzaniu tej oceny.

(224)

W odniesieniu do pierwszego argumentu CRIA przedstawionego w odpowiedzi na pierwszą notę, dotyczącego zgodności art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego z zasadami WTO, Komisja wskazała, co następuje:

(225)

W odniesieniu do drugiego argumentu CRIA przedstawionego w odpowiedzi na pierwszą notę dotyczącą czynników produkcji, odnoszącego się do wystarczalności dowodów, Komisja ustosunkowała się do niego powyżej w niniejszej sekcji.

(226)

Podsumowując, z dostępnych dowodów wynika, że ceny i koszty produktu objętego postępowaniem, w tym koszty surowców, gruntów, energii i pracy, nie wynikają z działania mechanizmów rynkowych, ponieważ wywiera na nie wpływ istotna interwencja rządowa w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego, na co wskazuje rzeczywisty lub potencjalny wpływ co najmniej jednego istotnego elementu spośród elementów w nim wymienionych.

(227)

W związku z powyższym Komisja uznała, że w tym przypadku wykorzystanie cen i kosztów krajowych w celu ustalenia wartości normalnej nie jest właściwe. Komisja przystąpiła zatem do konstruowania wartości normalnej wyłącznie na podstawie kosztów produkcji i sprzedaży odzwierciedlających niezniekształcone ceny lub wartości odniesienia, czyli w tym przypadku na podstawie stosownych kosztów produkcji i sprzedaży w odpowiednim reprezentatywnym kraju, zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, jak omówiono w następnej sekcji.

(228)

Wyboru reprezentatywnego kraju dokonano na podstawie następujących kryteriów określonych w art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego:

(229)

Jak wyjaśniono w sekcji 3.1, Komisja wydała dwie noty w odniesieniu do akt dotyczące źródeł do celów określenia wartości normalnej: pierwszą notę i drugą notę.

(230)

W notach tych opisano fakty i dowody leżące u podstaw odpowiednich kryteriów, a ponadto odniesiono się do uwag otrzymanych przez strony na temat tych elementów i odpowiednich źródeł. W drugiej nocie Komisja poinformowała zainteresowane strony o zamiarze rozważenia wykorzystania Turcji jako odpowiedniego reprezentatywnego kraju w niniejszej sprawie, jeżeli zostanie potwierdzone istnienie znaczących zakłóceń zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego.

(231)

W pierwszej nocie Komisja wskazała Argentynę, Brazylię, Kolumbię, Indonezję, Malezję, Meksyk, Serbię, RPA, Tajlandię i Turcję jako państwa o podobnym poziomie rozwoju gospodarczego do ChRL, ponieważ wszystkie te kraje są sklasyfikowane przez Bank Światowy jako kraje „o wyższym średnim dochodzie” na podstawie dochodu narodowego brutto, a zgodnie z dostępnymi danymi odbywa się w nich produkcja produktu objętego dochodzeniem.

(232)

Następnie Komisja zbadała bardziej szczegółowo dostępność danych dotyczących czynników produkcji, w tym łatwo dostępnych danych finansowych producentów produktu objętego dochodzeniem. Na podstawie informacji przedstawionych po wszczęciu postępowania Komisja wskazała sześć najważniejszych czynników produkcji, które odpowiadały za około 70 % całkowitych kosztów materiałów: kauczuk naturalny (HS 4001 22 ), sadzę (2803 00), kauczuk butadienowo-styrenowy (4002 19 ), kauczuk polibutadienowy (HS 4002 20 ), tkaninę kordową (HS 5902 20 ) oraz kord stalowy (HS 7312 10 ). W dalszej kolejności Komisja oceniła, czy te czynniki produkcji były przywożone do potencjalnych reprezentatywnych krajów w wystarczających ilościach oraz jaki był udział przywozu, na który mógł mieć istotny wpływ przywóz z ChRL lub z któregokolwiek z państw wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/755 (121).

(233)

Komisja ustaliła, że zarówno Argentyna, jak i Kolumbia przywoziły kluczowe czynniki produkcji w stosunkowo niewielkich ilościach oraz że oba te państwa w ogóle nie przywoziły niektórych czynników produkcji. Z uwagi na fakt, że wpływ na ceny tego przywozu mogły mieć stosunkowo niewielkie ilości przywozu kluczowych czynników produkcji, Komisja uznała, że przywóz ten może nie stanowić odpowiedniej wartości odniesienia, i stwierdziła, że ani Kolumbia, ani Argentyna nie są odpowiednim reprezentatywnym krajem.

(234)

Ponadto analiza przywozu głównych surowców do innych państw branych pod uwagę jako reprezentatywny kraj wykazała, że na część tego przywozu mogły mieć istotny wpływ znaczne ilości pochodzące z Chin. Dotyczyło to w szczególności Tajlandii i Republiki Południowej Afryki, gdzie przywóz z Chin trzech z sześciu głównych czynników produkcji wymienionych powyżej stanowił ponad 50 % całkowitego przywozu tych czynników, oraz – w mniejszym stopniu – Malezji, gdzie udział przywozu z Chin trzech głównych czynników produkcji wynosił od 27 % do 69 %. Ponadto w Brazylii i Indonezji nie stwierdzono produkcji produktu objętego dochodzeniem ani dostępnych informacji finansowych. Komisja uznała zatem, że żadne z tych państw nie stanowiło odpowiedniego reprezentatywnego kraju.

(235)

Następnie Komisja wskazała dostępne sprawozdania finansowe obejmujące okres objęty dochodzeniem, dotyczące rentownych przedsiębiorstw produkujących produkt podobny w Meksyku (Compana Hulera Tornel), Serbii (Tigar Tyres Doo) i Turcji (Brisa Bridgestone Sabanci), i stwierdziła, że państwa te mogą stanowić odpowiedni reprezentatywny kraj. Komisja zwróciła się do stron o przedstawienie uwag.

(236)

Po opublikowaniu pierwszej noty Komisja otrzymała uwagi od skarżącego, CRIA oraz czterech producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących – grupy GITI, grupy Hankook, Kumho i Shandong Yongsheng. Strony przedstawiły argumenty dotyczące następujących państw:

(237)

Grupa GITI twierdziła, że Indonezja (wraz z Malezją) była potencjalnym reprezentatywnym krajem, ponieważ: (i) przywoziła mieszankę kauczukową (która zdaniem GITI jest istotnym czynnikiem produkcji); (ii) w odniesieniu do kilku kluczowych czynników produkcji (takich jak tkanina kordowa, kord stalowy i sadza) udział przywozu z Chin w łącznym przywozie był w przypadku Indonezji niższy niż w przypadku Serbii, Meksyku i Turcji; oraz (iii) dostępne były dane finansowe dotyczące przedsiębiorstw działających w Indonezji (PT Goodyear Indonesia Tbk i PT Gajah Tunggal Tbk, wspólnego przedsiębiorstwa grupy GITI i Michelin).

(238)

Kumho Tire i grupa Hankook również twierdziły, że Indonezja stanowi odpowiedni reprezentatywny kraj ze względu na wielkość jej rynku krajowego oraz wysoką wielkość przywozu wszystkich czynników produkcji.

(239)

Grupa GITI i CRIA argumentowały, że chiński wywóz kluczowych czynników produkcji (sadzy, kordu stalowego, tkaniny kordowej i kauczuku polibutadienowego) do Malezji stanowił podobny udział w przywozie z Chin jak w przypadku Serbii i Turcji, które uznano za potencjalne reprezentatywne kraje, w związku z czym Malezja nie powinna zostać wyłączona z grona potencjalnych reprezentatywnych krajów. Grupa GITI argumentowała ponadto, że poza Indonezją Malezja była jedynym państwem, w którym odnotowano reprezentatywny przywóz mieszanki kauczukowej.

(240)

Grupa GITI, Shandong Yongsheng i CRIA wskazały, że Malezję wybrano jako reprezentatywny kraj w amerykańskim dochodzeniu antydumpingowym dotyczącym przywozu opon z Chin (122) oraz że publicznie dostępne były sprawozdania finansowe szeregu przedsiębiorstw w Malezji (123).

(241)

Grupa GITI twierdziła, że Meksyk nie może być potencjalnym reprezentatywnym krajem. Odwoływała się głównie do niskiej wielkości przywozu mieszanki kauczukowej oraz wysokiej wielkości przywozu tkaniny kordowej z Chin do Meksyku.

(242)

CRIA i przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng przedstawiły podobne argumenty dotyczące poziomu przywozu z Chin do Meksyku, Serbii i Turcji, twierdząc, że poziomu przywozu z Chin nie można uznać za główne kryterium odrzucenia potencjalnych reprezentatywnych krajów oraz że wysoki poziom przywozu kordu stalowego z Chin był wspólny dla wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajów. CRIA argumentowało ponadto, że w niektórych innych przypadkach Komisja dodatkowo przeanalizowała, czy przywóz z Chin miał zakłócający wpływ na ceny importowe, i że mogłaby przeprowadzić taką analizę również w niniejszym dochodzeniu w odniesieniu do państw o wysokim udziale przywozu z Chin.

(243)

Grupa GITI uznała, że ze względu na obowiązywanie w Meksyku różnych ceł antydumpingowych i wyrównawczych na stal meksykańskie ceny importowe kluczowych czynników produkcji zawierających stal, takich jak drut stalowy, mogły być zakłócone. Odwołała się również do środków wprowadzonych przez Meksyk wobec przywozu kauczuku syntetycznego z Japonii, Republiki Korei i Stanów Zjednoczonych oraz do ceł antydumpingowych na opony do samochodów osobowych i lekkich samochodów ciężarowych pochodzące z Chin. Grupa GITI argumentowała ponadto, że dane finansowe przedsiębiorstw z Meksyku produkujących opony nie stanowią odpowiedniej wartości odniesienia, ponieważ nie pokrywają się z okresem objętym dochodzeniem i są dostępne tylko dla jednego przedsiębiorstwa. W związku z tym uznała, że Meksyk nie może stanowić reprezentatywnego kraju.

(244)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng twierdziło, że spośród Meksyku, Serbii i Turcji to Meksyk jest najbardziej odpowiednim reprezentatywnym krajem, ponieważ: (i) poziom przywozu z Chin do Serbii był wyższy niż w przypadku Malezji, która została wyłączona w pierwszej nocie ze względu na poziom zależności od przywozu z Chin; oraz (ii) Meksyk zapewniał najwyższy poziom ochrony socjalnej i ochrony środowiska w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a).

(245)

Kumho Tire i grupa Hankook twierdziły, że Meksyk stanowiłby odpowiedni reprezentatywny kraj ze względu na wielkość jego rynku krajowego oraz wysoką wielkość przywozu kauczuku naturalnego.

(246)

CRIA i przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng twierdziły, że Tajlandia nie powinna była zostać odrzucona jako potencjalny reprezentatywny kraj na podstawie wysokiego poziomu przywozu z Chin.

(247)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng twierdziło ponadto, że Komisja mogłaby wykorzystać dane dotyczące kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku dostępne dla tajlandzkich producentów opon do samochodów osobowych i lekkich samochodów ciężarowych. Dodało, że Tajlandia, Indonezja i Malezja oferowały warunki najbardziej zbliżone do warunków panujących w Chinach pod względem kosztów energii i pracy.

(248)

Grupa GITI argumentowała, że Turcja i Serbia odnotowywały niską wielkość przywozu mieszanki kauczukowej, a w przypadku wyboru któregokolwiek z tych państw należałoby skorygować wartości odniesienia dla tego surowca. Po drugie, grupa GITI, Kumho Tire, grupa Hankook i CRIA twierdziły, że koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne w obu potencjalnych reprezentatywnych krajach były nieracjonalnie wysokie. Grupa GITI i CRIA wskazały na dane finansowe z Meksyku (124), Indonezji (125), Malezji (126) i Tajlandii (127), w których odnotowano niższy udział kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych.

(249)

Grupa GITI i CRIA argumentowały ponadto, że przywóz tkaniny kordowej z Chin był szczególnie wysoki zarówno w przypadku Serbii, jak i Turcji.

(250)

Grupa Hankook twierdziła, że skonsolidowane sprawozdania finansowe tureckiej spółki Brisa Bridgestone obejmowały spółki zależne zajmujące się rozwojem i produkcją technologii mobilnych, a zatem sprawozdania te były w oczywisty sposób niereprezentatywne na potrzeby konstruowania wartości normalnej.

(251)

CRIA, Kumho Tire i grupa Hankook twierdziły, że wielkość przywozu z Rosji do Turcji i Serbii wyklucza możliwość uznania tych państw za odpowiednie reprezentatywne kraje. Kumho Tire i grupa Hankook dodały, że zarówno Turcja, jak i Serbia nadal przywożą stal rosyjską, która z kolei może być wykorzystywana do produkcji kordu stalowego.

(252)

Zarówno Kumho Tire, jak i grupa Hankook twierdziły, że Turcja i Serbia podają dane dotyczące tkaniny kordowej w metrach kwadratowych, podczas gdy masa tkaniny kordowej może się różnić w zależności od grubości i gęstości nici, natomiast inne państwa podawały dane w kilogramach. Oba przedsiębiorstwa dodały, że cechy rynku serbskiego nie są porównywalne z rynkiem chińskim, a Turcja nadal zmaga się z wysoką inflacją, która wpływa na odpowiednie wskaźniki gospodarcze.

(253)

Komisja oceniła wszystkie argumenty przedstawione przez poszczególne zainteresowane strony w drugiej nocie, jak podsumowano poniżej w sekcji 3.2.4.4.

(254)

W odniesieniu do argumentu grupy GITI Komisja uznała, że oparcie wyboru reprezentatywnego kraju na wielkości przywozu mieszanki kauczukowej (kod HS 4002 80 ) nie jest uzasadnione. W przypadku objętych próbą producentów eksportujących mieszanka kauczukowa stanowiła niewielki odsetek kosztów w całkowitych kosztach produkcji albo w ogóle nie była wykorzystywana (128). Komisja uznała zatem, że poziom przywozu mieszanki kauczukowej nie stanowi istotnego kryterium wyboru reprezentatywnego kraju.

(255)

Ponadto – ponieważ Chiny były największym światowym eksporterem towarów w ramach pozycji 5902  (129) (tkaniny kordowe) oraz kodu HS 7312 10  (130) (kord stalowy) – przywóz tych dwóch czynników produkcji do wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajów obejmował wysoki udział przywozu z Chin. Komisja stwierdziła zatem, że wielkość przywozu z Chin w odniesieniu do tych dwóch czynników produkcji nie stanowi kryterium, które należałoby uwzględnić.

(256)

Na koniec Komisja rozważyła argumenty dotyczące propozycji wyboru Indonezji, Malezji lub Tajlandii jako potencjalnego reprezentatywnego kraju. Komisja stwierdziła jednak, że Indonezja, Malezja ani Tajlandia nie stanowią odpowiedniego reprezentatywnego kraju.

(257)

Przywóz do Indonezji głównego czynnika produkcji, tj. kauczuku naturalnego, który odpowiada za znaczną część kosztów, był stosunkowo niski, a przywóz trzech z sześciu głównych czynników produkcji – kordu stalowego, tkaniny kordowej i sadzy – obejmował wysoki udział przywozu z Chin. Chociaż wysoki udział przywozu z Chin w odniesieniu do kordu stalowego i tkaniny kordowej występował we wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajach, udział przywozu z Chin w odniesieniu do sadzy również był wysoki i wynosił 46 %. Dla porównania w Turcji przywóz sadzy z Chin stanowił jedynie 5 %.

(258)

Przywóz głównych czynników produkcji do Malezji również obejmował wysoki udział przywozu z Chin – oprócz wysokiego udziału przywozu z Chin w odniesieniu do tkaniny kordowej i kordu stalowego przywóz z Chin kauczuku butadienowo-styrenowego, jednego z głównych czynników produkcji, również miał wyższy udział w całkowitym przywozie (27 %) niż w przypadku przywozu do Turcji (12 %). Ponadto fakt, że Malezja została wybrana w dochodzeniu antydumpingowym prowadzonym przez Stany Zjednoczone, nie ma znaczenia dla niniejszego dochodzenia.

(259)

Przywóz z Chin wszystkich głównych czynników produkcji był szczególnie wysoki również w przypadku Tajlandii: sadza (57 %), kauczuk butadienowo-styrenowy (25 %), kauczuk polibutadienowy (32 %), tkanina kordowa (7 %) i kord stalowy (82 %). Ponadto w maju 2025 r. południowoafrykańska Komisja ds. Administracji Handlu Międzynarodowego ustaliła, że szereg tajlandzkich przedsiębiorstw obchodzi cła antydumpingowe na opony, przekierowując przywóz z Chin przez Kambodżę, Tajlandię i Wietnam, co potwierdza wysoki stopień ekspozycji Tajlandii na Chiny (131).

(260)

W związku z powyższym Komisja uznała, że ceny importowe głównych czynników produkcji przywożonych do Indonezji, Malezji i Tajlandii nie mogą zostać uznane za reprezentatywne, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo ich zakłócenia, jeżeli potwierdzone zostaną znaczące zakłócenia w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego.

(261)

Komisja oceniła następnie posiadane informacje dotyczące trzech proponowanych państw (Meksyku, Serbii i Turcji) i stwierdziła, że Turcja stanowi odpowiedni wybór jako reprezentatywny kraj.

(262)

Po pierwsze, dane statystyczne dotyczące przywozu do Turcji zawierały łatwo dostępne dane dotyczące większości czynników produkcji, z wyjątkiem kordu stalowego. W danych statystycznych dotyczących przywozu sześciu głównych czynników produkcji przywóz z Chin nie występował wcale albo występował w ograniczonym zakresie (maksymalnie 5 % w przypadku sadzy (132)). Dla porównania Serbia odnotowała wysoki poziom przywozu z Chin w przypadku sadzy (45 %) i kordu stalowego (68 %).

(263)

Wielkość przywozu głównych czynników produkcji do Turcji była kilkakrotnie wyższa niż w przypadku Serbii i Meksyku, co zwiększało prawdopodobieństwo, że ceny importowe tych czynników mogą stanowić odpowiednie wartości odniesienia. Ponadto, wbrew twierdzeniom stron, Komisja uznała również, że dane dotyczące przywozu tkaniny kordowej do Turcji wyrażone w metrach kwadratowych można przeliczyć na kilogramy na podstawie przelicznika właściwego dla tego rodzaju materiału.

(264)

Po drugie, Komisja uznała, że sprawozdania finansowe tureckiego przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone stanowią odpowiednią podstawę do ustalenia wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, ponieważ zostały poddane audytowi i pokrywały się z okresem objętym dochodzeniem. Komisja zauważyła, że argument dotyczący potencjalnego wpływu obrotów spółki zależnej Arvento na skonsolidowane sprawozdania finansowe nie został poparty dowodami. Komisja uznała również, że argument, iż koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne Arvento były nieracjonalnie wysokie, ponieważ przedsiębiorstwa w innych państwach wykazywały niższe koszty tego rodzaju, nie został poparty dowodami. Komisja zauważyła, że zgodnie z jej analizą kilka tajlandzkich przedsiębiorstw wykazało koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne na poziomie od 30 % do 60 % (133). Komisja stwierdziła zatem, że dane finansowe przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone pozostają odpowiednim źródłem do ustalenia wartości procentowych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, ponieważ Brisa Bridgestone jest większym przedsiębiorstwem i posiada zbadane sprawozdania finansowe, podczas gdy w przypadku Meksyku dostępne były informacje finansowe tylko dla jednego, stosunkowo mniejszego przedsiębiorstwa, przy czym nie było wiadomo, czy dane te zostały zbadane.

(265)

Ponadto, obok Chin, Turcja jest jednym z największych światowych eksporterów produktu objętego dochodzeniem (134) oraz państwem o poziomie rozwoju gospodarczego podobnym do Chin.

(266)

W odniesieniu do argumentu dotyczącego inflacji w Turcji Komisja uznała, że dewaluacja liry tureckiej nie miała wpływu na ceny importowe. Każdy wzrost cen znalazłby odzwierciedlenie we wzroście całkowitego kosztu sprzedanych towarów lub kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, a tym samym w obniżeniu marży zysku reprezentatywnego producenta. Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz marże zysku zostały wyrażone w wartościach procentowych, zatem sytuacja ta nie miała wpływu na obliczenie wartości normalnej. Jeżeli chodzi o inflację w przypadku niektórych konkretnych kosztów, Komisja zauważyła, że ustalone przez nią niezniekształcone ceny odnoszące się do kosztów produkcji były wyrażone w walucie państwa, którego dotyczy postępowanie, a różnice w inflacji między reprezentatywnym krajem a państwem, którego dotyczy postępowanie, były już w znacznym stopniu odzwierciedlone w odpowiednim kursie walutowym. Dlatego też inflacja w reprezentatywnym kraju w dużej mierze nie miała wpływu na obliczone wartości odniesienia. W związku z tym argument odrzucono.

(267)

Ponadto, w odniesieniu do rzekomego wpływu przywozu rosyjskiej stali do Turcji, która mogła zostać wykorzystana do produkcji kordu stalowego, Komisja stwierdziła, że argument ten miał charakter ogólny i nie przedstawiono na jego poparcie żadnych dowodów potwierdzających domniemane przeniesienie tego wpływu na dalszy etap produkcji. W odniesieniu do przywozu sadzy, kauczuku butadienowo-styrenowego i kauczuku polibutadienowego do Serbii i Turcji ustalono również, że obejmował on przywóz z Rosji. Komisja stwierdziła jednak, że nie uzasadnia to wyłączenia tych dwóch państw. Te czynniki produkcji nie stanowiły znaczącej części kosztów produkcji (135), a w przypadku Serbii udział tego przywozu w rynku był stosunkowo niski (136). Komisja zauważyła również, że żadna zainteresowana strona nie przedstawiła dowodów, które świadczyłyby o wpływie przywozu z Rosji na wiarygodność danych dotyczących Turcji – Komisja nie odnotowała bowiem żadnych dowodów na występowanie nietypowej różnicy między średnią ceną importową tych czynników produkcji do Turcji a ceną przywozu tych samych czynników produkcji do państw, które nie prowadziły przywozu z Rosji. Komisja doszła do tego samego wniosku w sprawie dotyczącej opon do autobusów i samochodów ciężarowych (137), analizując okres objęty dochodzeniem w tej sprawie, którego koniec przypada na 30 czerwca 2023 r. (138) Komisja uznała zatem, że argument, iż z tego powodu należy pominąć Turcję, jest nieuzasadniony.

(268)

Komisja stwierdziła zatem, że Turcję można uznać za reprezentatywny kraj, ponieważ (i) spośród wszystkich pozostałych państw dysponowała danymi najlepszej jakości, które można było wykorzystać jako wartości odniesienia dla czynników produkcji, oraz (ii) dostępne były odpowiednie dane finansowe.

(269)

Po opublikowaniu drugiej noty CRIA, grupa GITI, grupa Hankook oraz przedsiębiorstwa Kumho Tire, Shandong Yongsheng i Sumitomo Rubber przedstawiły uwagi dotyczące decyzji Komisji o wykorzystaniu Turcji jako reprezentatywnego kraju. Do uwag tych odniesiono się poniżej.

(270)

Grupa Hankook i przedsiębiorstwo Kumho twierdziły, że Komisja błędnie wybrała Turcję jako reprezentatywny kraj na podstawie jednego kryterium, tj. udziału przywozu z Chin do tego państwa, które nie zostało wymienione w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. Oba przedsiębiorstwa argumentowały, że Komisja pominęła takie elementy jak wielkość produkcji produktu objętego dochodzeniem w każdym potencjalnym reprezentatywnym kraju, a także dostępność większej liczby sprawozdań finansowych pozwalających prawidłowo ustalić koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk, które należy wykorzystać do celów konstruowania wartości normalnej. Grupa Hankook argumentowała ponadto, że inne państwa miały rynki o cechach bardziej zbliżonych do rynku chińskiego lub oferowały większą dostępność danych publicznych.

(271)

Grupa Hankook i przedsiębiorstwo Kumho twierdziły, że Komisja błędnie oceniła wpływ przywozu z Chin na ceny importowe oraz że przy ocenie, czy przywóz jest zakłócony, Komisja powinna przeanalizować cenę jednostkową. Strony argumentowały, że jednostkowa cena importowa niektórych czynników produkcji przywożonych do Turcji była podobna do ceny jednostkowej w innych państwach bardziej narażonych na przywóz z Chin, a wysoki poziom przywozu z Chin nie stanowi sam w sobie ważnej podstawy do wykluczenia danego państwa z grona potencjalnych reprezentatywnych krajów na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Komisja przypomniała, że przy wyborze odpowiedniego reprezentatywnego kraju wielkość przywozu z Chin jest istotnym kryterium pozwalającym ocenić ogólne prawdopodobieństwo, że przywóz czynników produkcji mógł zostać zakłócony przez przywóz z Chin. Komisja przypomniała najpierw, że celem art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego jest skonstruowanie wartości normalnej wolnej od zakłóceń. W związku z tym uwzględnienie wielkości przywozu z Chin mogłoby prowadzić do ponownego wprowadzenia zakłóceń do konstruowanej wartości normalnej. Przy wyborze kraju ocena ta powinna być dokonywana całościowo i porównanie cen nie jest wymagane. Inaczej jest w sytuacji, gdy dany kraj zostaje wybrany, ponieważ spełnia wszystkie kryteria. Wówczas Komisja może jedynie zbadać konkretną cenę importową i zdecydować, czy cena ta jest zakłócona. Ocena ta jest zatem przeprowadzana dopiero na drugim etapie. Komisja odrzuciła więc argument, że jest zobowiązana do dokonania porównania cen w odniesieniu do każdego potencjalnego reprezentatywnego kraju w celu ustalenia, czy określony czynnik produkcji mógł zostać zakłócony przez przywóz z Chin.

(272)

Po drugie, Komisja wskazała, że wybór Turcji jako reprezentatywnego kraju opierał się na tym, że Turcja spełniała wszystkie kryteria określone w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(273)

Główne czynniki produkcji były przywożone do Turcji w reprezentatywnych ilościach na podstawie łatwo dostępnych danych, przy czym dostępne były informacje finansowe oparte na poddanych audytowi sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, które uznano za podstawę do ustalenia niezniekształconych i odpowiednich kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Komisja uznała, że informacje dostępne dla Turcji były lepszej jakości niż informacje dotyczące innych potencjalnych reprezentatywnych krajów.

(274)

Grupa Hankook twierdziła również, że ustalenie, iż tkaniny kordowe i kord stalowy były przywożone z Chin w dużych ilościach do niemal wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajów, opierało się na nieprawidłowych danych liczbowych, ponieważ Komisja arbitralnie ujęła tkaniny kordowe objęte kodami HS (HS 5902 10 , HS 5902 20 i HS 5902 90 ) w szerszej podkategorii pozycji 5902 . Grupa ta argumentowała, że w przypadku określonych kodów HS Chiny nie były największym eksporterem na świecie (139).

(275)

Wbrew argumentowi grupy Hankook dane z Obserwatorium Złożoności Gospodarczej („OEC”) na poziomie kodów HS potwierdziły, że w przypadku kodu HS 5902 10 Chiny były największym eksporterem na świecie (140). W przypadku kodu HS 5902 20 Chiny były drugim największym eksporterem na świecie, po Wietnamie (141). Całkowity obrót handlowy objęty kodem HS 5902 90  (142) był natomiast stosunkowo ograniczony w porównaniu z pozostałymi kodami. W każdym razie niezależnie od tego, czy Chiny były największym czy jednym z największych eksporterów tych czynników produkcji, istotne jest to, że poziom przywozu tych czynników produkcji z Chin był stosunkowo wysoki we wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajach. W związku z powyższym argument ten odrzucono.

(276)

Grupa Hankook i przedsiębiorstwo Kumho ponownie podniosły również argument, że Komisja niesłusznie uznała przywóz z Rosji za niezniekształcony, podczas gdy sankcje w postaci zakazów przywozu produktów stalowych pochodzących z Rosji obowiązują od 16 marca 2022 r. (143) Ponadto 26 lutego 2023 r. wszedł w życie zakaz przywozu mający zastosowanie do sadzy (pozycja 2803 ), kauczuku butadienowo-styrenowego (kod HS 4002 19 ), kauczuku butadienowego (kod HS 4002 20 ), mieszanki kauczukowej (kod HS 4002 80 ) oraz kauczuku halo-izobutenowo-izoprenowego (kod HS 4002 39 ) (144), przy czym do 30 czerwca 2024 r. stosowano przejściowy system kontyngentów przywozowych. Grupa Hankook argumentowała, że średnia cena przywozu z Rosji do Turcji była znacznie niższa niż średnia cena przywozu z innych państw, w tym z Chin, oraz że wobec istnienia sprawozdania krajowego dotyczącego występowania znaczących zakłóceń zarówno w Chinach, jak i w Rosji, nie istniał ważny powód, aby preferować Turcję względem tych państw. Ponadto grupa Hankook argumentowała, że zarówno Turcja, jak i Serbia korzystały z przywozu energii z Rosji, co miało wskazywać, że cała gospodarka turecka była dotknięta zakłóceniami.

(277)

Komisja podkreśliła, że argumenty te zostały już omówione w drugiej nocie. Zakaz przywozu został wdrożony dopiero w drugiej połowie okresu objętego dochodzeniem, tj. 1 lipca 2024 r., przy czym wcześniej przedmiotowe trzy materiały podlegały jedynie kwocie przejściowej, a więc częściowemu ograniczeniu. Wobec braku jakichkolwiek konkretnych dowodów przedstawionych przez zainteresowane strony nie można było zatem ustalić, czy i w jakim zakresie przywóz z Rosji był zakłócony w okresie objętym dochodzeniem, ponieważ strony powołały się jedynie na fakt, że ceny niektórych czynników produkcji przywożonych z Rosji były niższe od średniej ceny importowej do Turcji w okresie objętym dochodzeniem, nie wykazując, że te niskie ceny były wynikiem sankcji. Ponadto, mimo że rosyjskie ceny importowe były nieznacznie niższe od średniej, średnie ceny importowe tych materiałów do Turcji były podobne do cen importowych do niektórych potencjalnych reprezentatywnych krajów, na które przywóz z Rosji nie miał wpływu. Komisja uznała, że argument dotyczący przywozu energii z Rosji miał charakter ogólny i nie został poparty dowodami. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(278)

CRIA twierdziło, że: (i) Turcja nie stanowi odpowiedniego reprezentatywnego kraju; (ii) dane finansowe przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone były nieodpowiednie; oraz (iii) w przypadku potwierdzenia przez Komisję wyboru Turcji jako reprezentatywnego kraju powinna ona wykorzystać alternatywne źródła albo dokonać odpowiednich dostosowań wartości odniesienia w odniesieniu do niektórych czynników produkcji.

(279)

Po pierwsze, CRIA argumentowało, że Komisja powinna wskazać konkretne kody HS dokładnie odpowiadające materiałowi wykorzystywanemu przez chińskich producentów eksportujących do produkcji produktu objętego dochodzeniem. Stowarzyszenie twierdziło, że Komisja powinna wskazać kod podpozycji (na poziomie ośmiocyfrowym) danego produktu, np. tkaniny kordowej, w ramach kodów 5902 10 10 i 5902 20 10 (tkaniny kordowe impregnowane kauczukiem). Jego zdaniem Turcja przywoziła znacznie większą część tych materiałów z Chin i z państw niebędących członkami WTO niż Indonezja lub Malezja. CRIA twierdziło, że podobne ustalenia dotyczą przywozu kordu stalowego do Turcji.

(280)

Na wstępie Komisja przypomniała, że Chiny są największym eksporterem tkaniny kordowej i kordu stalowego na świecie oraz że przywóz tych dwóch czynników produkcji do wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajów obejmował wysoki udział przywozu z Chin. W związku z tym, chociaż rzeczywiście przywóz tych dwóch materiałów do Turcji obejmował wyższy udział przywozu z Chin niż przywóz tych materiałów do Indonezji i Malezji, kryterium to nie zostało uznane za decydujące przy wyborze odpowiedniego reprezentatywnego kraju. Komisja przypomniała, że inaczej niż w przypadku innych potencjalnych reprezentatywnych krajów udział przywozu innych głównych czynników produkcji z Chin do Turcji był bardzo niski i wynosił maksymalnie 5 % w przypadku sadzy.

(281)

Ponadto Komisja ustaliła, że materiały objęte kodami CN wskazanymi przez CRIA nie były materiałami wykorzystywanymi głównie przez przedsiębiorstwa (145). W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.

(282)

Po drugie, CRIA twierdziło, że inflacja w Turcji i deprecjacja waluty prowadzą do zakłócenia krajowych kosztów i cen, w tym kosztów energii i pracy, oraz że w przypadku energii elektrycznej ceny wzrosły ponad sześciokrotnie od 2021 r., a w przypadku kosztów pracy ponad czterokrotnie w latach 2022–2024. CRIA argumentowało, że wzrosty te nie zostały złagodzone przez dewaluację waluty, w związku z czym dane były zakłócone i niewiarygodne, a zatem nie mogły zostać wykorzystane jako wartość odniesienia. Ponadto CRIA argumentowało, że interwencje rządowe Turcji na rynku walutowym, środki zakłócające handel oraz wsparcie rządu dla przemysłu stalowego powodowały znaczące zakłócenie dynamiki rynku, a wysokie stopy procentowe w Turcji zakłócały koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk reprezentatywnego przedsiębiorstwa (146). Podobne argumenty przedstawiły grupa GITI, grupa Hankook, przedsiębiorstwa Kumho i Shandong Yongsheng oraz grupa Sumitomo.

(283)

Komisja przypomniała, że ceny importowe do Turcji poszczególnych czynników produkcji, które mają zostać wykorzystane jako wartości odniesienia, były wyrażone w innych walutach, a zatem dewaluacja liry tureckiej nie miała na nie wpływu. W przypadku zarówno pracy, jak i energii elektrycznej w latach 2022–2024 rzeczywiście odnotowano wzrost kosztów tych czynników. Wzrost kosztów energii elektrycznej wpisywał się w podobne tendencje obserwowane w wielu innych państwach i był prawdopodobnie związany z rosyjską agresją wojskową na Ukrainę. W każdym razie nie można było ustalić, czy wzrosty te w ujęciu realnym były spowodowane wyłącznie inflacją, czy również innymi czynnikami. W związku z tym Komisja uznała, że samo występowanie inflacji w danym państwie nie powoduje automatycznie, iż dane z tego państwa są zakłócone i nieodpowiednie, podobnie jak nie powoduje tego sam fakt, że rząd ingeruje w rynek pracy, na przykład zmieniając płacę minimalną. W związku z tym argumenty zostały odrzucone.

(284)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng twierdziło również, że zgodnie z jego własną analizą ceny importowe kordu stalowego, mieszanki kauczukowej i krzemionki przywożonych do Turcji były wyższe od średnich cen dla reszty świata – o ponad 20 % w przypadku kordu stalowego, o 49 % w przypadku krzemionki i o 576 % w przypadku mieszanki kauczukowej. Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng zasugerowało, że Komisja powinna wykorzystać ceny importowe tych materiałów do Malezji i Meksyku.

(285)

Komisja podkreśliła, że kord stalowy i krzemionka (objęte odpowiednio kodami HS 7312 10 i HS 2811 22 ) były przywożone do Turcji w znaczących ilościach, a ich ceny zostały uznane za odpowiednie. Fakt, że były one wyższe od średniej ceny importowej dla reszty świata, nie miał wpływu na ocenę przydatności wartości odniesienia dla tych czynników produkcji. W związku z powyższym argumenty te odrzucono. W odniesieniu do mieszanki kauczukowej, jak wskazano poniżej w niniejszej sekcji, ze względu na niską wielkość przywozu tego czynnika produkcji do Turcji Komisja zastąpiła wartość odniesienia dla tego czynnika produkcji ceną importową do Meksyku.

(286)

CRIA twierdziło również, że ze względu na wysoką inflację sprawozdania finansowe przedsiębiorstw sporządzone na podstawie kosztów historycznych były niewiarygodne i wymagały dostosowań uwzględniających inflację. Stowarzyszenie argumentowało, że dane finansowe przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone nie były zatem odpowiednie do ustalenia niezniekształconej kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. CRIA wskazało ponadto, że poddane audytowi sprawozdania finansowe zawierały dostosowania z tytułu inflacji („zysk z tytułu sytuacji pieniężnej netto”) oraz że gdyby pominąć to dostosowanie – wraz z przychodami z działalności inwestycyjnej – przedsiębiorstwo w rzeczywistości byłoby nierentowne.

(287)

Komisja nie zgodziła się z twierdzeniem, że dostosowania o inflację należy pominąć. Dostosowanie to dotyczyło sprawozdawczości finansowej w gospodarkach hiperinflacyjnych i było wymagane na podstawie tureckiego standardu rachunkowości nr 29 w celu zapewnienia rzetelnego obrazu wyników finansowych przedsiębiorstwa (147). Jego wyłączenie prowadziłoby do zniekształconej oceny kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Ponownie obliczone koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk wykazały, że w okresie objętym dochodzeniem przedsiębiorstwo było rentowne. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(288)

CRIA i inne strony, takie jak grupa GITI, grupa Hankook oraz przedsiębiorstwa Kumho i Shandong Yongsheng, wskazały ponadto, że w przypadku potwierdzenia przez Komisję wyboru Turcji jako reprezentatywnego kraju należy dokonać następujących dostosowań:

(289)

Komisja była zdania, że argumenty dotyczące możliwych zakłóceń cen importowych kordu stalowego do Turcji były zbyt ogólne i nie zostały poparte dowodami. W związku z powyższym argumenty te odrzucono.

(290)

W odniesieniu do tkaniny kordowej Komisja początkowo ustaliła cenę importową za metr sześcienny. Jednak w wyciągu dotyczącym ceny po uiszczeniu należności celnych, sporządzonym na podstawie danych GTA (148), jako jednostkę dodatkową wskazano kilogramy. W związku z tym Komisja nie musiała samodzielnie ustalać współczynnika przeliczeniowego w celu określenia wartości odniesienia. Wszystkie uwagi dotyczące przelicznika dla tkaniny kordowej oraz przydatności Turcji jako reprezentatywnego kraju ze względu na brak takiego przelicznika dla przedmiotowego czynnika produkcji uznano zatem za bezprzedmiotowe.

(291)

W odniesieniu do mieszanki kauczukowej Komisja przyjęła argument, że wielkość przywozu wynosząca 20 kg jest zbyt niska i prowadzi do uzyskania niereprezentatywnej wartości odniesienia. Komisja zastąpiła zatem wartość odniesienia dla tego czynnika produkcji ceną importową mieszanki kauczukowej do Meksyku – jedynego państwa, w którym odnotowano reprezentatywne wielkości przywozu, na które nie miał wpływu przywóz z Chin. Komisja przypomniała, że mieszanka kauczukowa stanowiła niewielki odsetek kosztów w całkowitych kosztach produkcji albo nie była w ogóle wykorzystywana (149), a zatem miała marginalne znaczenie w procesie produkcji objętych próbą współpracujących chińskich producentów eksportujących.

(292)

W odniesieniu do argumentu CRIA dotyczącego pracy Komisja odrzuciła wniosek o wykorzystanie danych MOP, ponieważ w przeciwieństwie do Turkstatu (150) przedmiotowa baza danych nie zawierała informacji o kosztach pracy w poszczególnych sektorach, a więc była mniej precyzyjna. Z kolei Turkstat przedstawił informacje dotyczące konkretnie branży objętej kodem NACE 22.11 (Produkcja opon i dętek z gumy; bieżnikowanie i regenerowanie opon z gumy), do której należą producenci opon. Ponadto Komisja uznała argument grupy GITI, zgodnie z którym nie należy dostosowywać godzinowego kosztu pracy ze względu na fakt, że przedsiębiorstwa produkujące opony są przeważnie dużymi przedsiębiorstwami zatrudniającymi ponad 1 000 pracowników, za ogólny i niepoparty dowodami. Wbrew argumentowi grupy GITI zastosowane godzinowe koszty pracy dla sektora NACE 22 opierały się na informacjach dotyczących 1 274 przedsiębiorstw, z których 95 % stanowiły MŚP, podczas gdy producenci opon byli zazwyczaj dużymi przedsiębiorstwami zatrudniającymi ponad 1 000 pracowników. W związku z tym dostosowanie uznano za uzasadnione i argument ten odrzucono.

(293)

CRIA, grupa Hankook, przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng i grupa Sumitomo twierdziły, że Komisja nie powinna brać pod uwagę skonsolidowanych sprawozdań finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone ze względu na ujęcie w nich należącego do niego przedsiębiorstwa Arvento, które prowadzi działalność w obszarze telekomunikacji. Grupa Hankook była zdania, że dane finansowe przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone opierały się na produkcji wyrobów z kauczuku w ujęciu ogólnym (w tym obuwia, pasów kauczukowych i materiałów zawierających wyroby z kauczuku), a nie wyłącznie na produkcji opon. CRIA zaproponowało wyłączenie z obliczeń kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku wszystkich danych niezwiązanych z oponami, stosując proporcję między przychodami z działalności związanej i niezwiązanej z oponami (wynoszącymi odpowiednio 96 % i 4 %).

(294)

W odniesieniu do przedsiębiorstw Brisa Bridgestone i Arvento Komisja uznała, że informacje zawarte w sprawozdaniu finansowym nie wykazują odrębnie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Komisja zauważyła jednak, że argumentów tych nie poparto dowodami, w szczególności jeśli chodzi o wpływ obrotów Arvento na skonsolidowane sprawozdania finansowe. Ponadto art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego stanowi, że konstruowana wartość normalna musi obejmować niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych oraz zyski. W przepisie tym nie określono sposobu ustalenia tych kwot, lecz zawarto wymóg, aby były one niezniekształcone i odpowiednie. Komisja nie ma obowiązku opierania się na danych przedsiębiorstw produkujących produkt objęty dochodzeniem. W każdym razie dochodzenie wykazało, że działalność przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone związana z oponami odpowiadała za 96 % sprzedaży, a sprzedaż niezwiązana z oponami obejmowała bieżnikowanie, części zamienne, urządzenia lokacyjne, akumulatory i inne produkty alternatywne (151), co potwierdza, że wpływ Arvento (oraz innych wyrobów z gumy) na działalność przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone był raczej ograniczony. Komisja stwierdziła zatem, że koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski ustalone w niniejszej sprawie były niezniekształcone i odpowiednie, a tym samym spełniały wymogi art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. Argument ten został odrzucony.

(295)

Grupa GITI i grupa Hankook uważały, że marża operacyjna brutto przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, przekraczająca 30 %, nie była reprezentatywna dla panujących warunków rynkowych, w jakich działali producenci opon w Turcji. Grupa Hankook wskazała, że zgodnie z tureckimi danymi statystycznymi dotyczącymi kodu NACE 22.11 tureccy producenci opon odnotowali średnio marżę operacyjną brutto na poziomie 24,58 % (przy wskaźniku kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych wynoszącym 21,18 % oraz wskaźniku zysku wynoszącym 3,40 %). Zdaniem grupy Hankook niski poziom rentowności wiązał się z niedawnym wszczęciem w Turcji postępowania antydumpingowego dotyczącego opon do samochodów osobowych i lekkich samochodów ciężarowych pochodzących z kilku państw.

(296)

Oprócz danych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone CRIA i grupa GITI wskazały również innych rentownych producentów opon w Turcji, tj. Sumitomo Rubber AKO Lastik Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi („turecki oddział Sumitomo Rubber”) oraz Goodyear Lastikleri T.A.S („turecki oddział Goodyear”). Grupa GITI uznała ponadto, że jeżeli wykorzystane zostaną tureckie dane dotyczące kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, przy ich ustalaniu należy wyeliminować zakłócający wpływ nieracjonalnie wysokich stóp procentowych oraz zawyżonych zysków lub strat kursowych.

(297)

Komisja przeanalizowała dane finansowe tureckiego oddziału Sumitomo Rubber. Po pierwsze, Komisja zauważyła, że zakres informacji dostępnych w odniesieniu do tego przedsiębiorstwa był mniej szczegółowy niż zakres informacji przedstawionych w poddanych audytowi sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone. Zgodnie ze swoją standardową praktyką przy stosowaniu art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego Komisja wykorzystuje najbardziej szczegółowe dostępne dane dotyczące przedsiębiorstwa w celu ustalenia odpowiednich i niezniekształconych kwot kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Umożliwia to: (i) uzyskanie dodatkowej pewności co do dokładności wykorzystanych danych oraz (ii) wprowadzenie dostosowań, gdy jest to konieczne. Komisja podjęła jednak próbę ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych na podstawie niepełnych informacji dostępnych w odniesieniu do tureckiego oddziału Sumitomo Rubber, co dało wynik na poziomie około 6 %. Komisja uznała ten poziom obliczonych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych za nieodpowiedni. Jak wskazała grupa Hankook, zgodnie z danymi statystycznymi banku centralnego Republiki Turcji (152) dotyczącymi kodu branży NACE 22.11 średnie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne przedsiębiorstw działających w tym sektorze przekraczały 20 %, a zatem odpowiadały kosztom sprzedaży, kosztom ogólnym i administracyjnym przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone obliczonym przez Komisję.

(298)

Jak zauważono w motywie 297, jeżeli takie dane są dostępne, Komisja wykorzystuje dane pozwalające zidentyfikować informacje finansowe na bardziej szczegółowym poziomie, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, w którym dostępne były szczegółowe poddane audytowi sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone. W związku z tym Komisja postanowiła oprzeć obliczenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku wyłącznie na danych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone. Turecki oddział Goodyear nie był rentowny w OD, a zatem jego dane nie mogły zostać uwzględnione. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(299)

CRIA, grupa Hankook i grupa GITI twierdziły, że Komisja powinna uwzględnić poddane audytowi sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone zamiast danych z ORBIS. Strony argumentowały, że uwzględnienie tych sprawozdań finansowych prowadziłoby do ustalenia niższych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku niż w przypadku ich określenia na podstawie danych z ORBIS.

(300)

Komisja przyjęła ten argument i skorygowała kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku na podstawie sprawozdań finansowych.

(301)

CRIA argumentowało, że zapewnienie obiektywnego porównania ceny eksportowej chińskich producentów eksportujących ze skonstruowaną wartością normalną wymaga dokonania szeregu dostosowań w obliczeniu zysku oraz kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone. CRIA zaproponowało, po pierwsze, wyłączenie z obliczeń kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku wszystkich danych niezwiązanych z oponami, stosując proporcję między przychodami z działalności związanej i niezwiązanej z oponami (wynoszącymi odpowiednio 96 % i 4 %). Po drugie, CRIA zaproponowało wyłączenie przychodów i kosztów z działalności inwestycyjnej, które w jego ocenie nie były związane z działalnością oponiarską, a także kosztów badań i rozwoju, kosztów transportu i magazynowania oraz kosztów opłat licencyjnych i prowizji od sprzedaży. Ten sam argument przedstawiła grupa GITI. Po trzecie, CRIA zaproponowało wyłączenie strat wynikających z pochodnych instrumentów finansowych z pozostałych przychodów i kosztów operacyjnych.

(302)

Komisja nie uznała, aby należało dokonać jakichkolwiek dostosowań danych finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone w odniesieniu do części działalności niezwiązanej z oponami (Arvento), jak wyjaśniono powyżej w niniejszej sekcji.

(303)

Komisja uznała ponadto, że koszty badań i rozwoju stanowią nieodłączny element kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych i nie należy ich wyłączać z obliczenia wartości normalnej. Podobnie przychody i koszty z pozostałej działalności zasadniczo wchodzą w zakres zwykłej działalności przedsiębiorstwa w przemyśle wytwórczym.

(304)

Komisja przyjęła jednak argument, że przychody z działalności inwestycyjnej związanej z działalnością inną niż produkcja produktu objętego dochodzeniem należy odliczyć od kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, podobnie jak koszty transportu i magazynowania związane ze sprzedażą produktu objętego dochodzeniem. Komisja wyłączyła również opłaty licencyjne i prowizje od sprzedaży z obliczenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, aby zapewnić porównanie skonstruowanej wartości normalnej i ceny eksportowej na tym samym poziomie handlu po dokonaniu odpowiednich dostosowań zapewniających właściwe porównanie zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

(305)

Grupa GITI i przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng stwierdziły, że Malezja i Indonezja są bardziej reprezentatywne niż Turcja. Grupa Sumitomo również wskazała, że pierwszeństwo należy przyznać państwom takim jak Malezja i Indonezja, choć nie przedstawiła żadnego wyjaśnienia w tym zakresie.

(306)

Grupa GITI argumentowała, że Malezję wybrano w kilku stosunkowo niedawnych dochodzeniach. Powtórzyła, że Malezja odnotowywała reprezentatywny przywóz mieszanki kauczukowej. Argumentowała ona również, że gdyby łącznie uwzględnić przywóz z Chin i Rosji do Turcji, jego udział byłby w przypadku niektórych czynników produkcji wyższy niż udział przywozu z Chin do Malezji i Indonezji. Grupa uznała ponadto, że skoro Indonezji nie uznano za odpowiedni reprezentatywny kraj ze względu na niski poziom przywozu kauczuku naturalnego, jednego z głównych czynników produkcji, najbardziej odpowiednim reprezentatywnym krajem byłaby Malezja, ponieważ była największym importerem kauczuku naturalnego.

(307)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng argumentowało, że Malezję wykluczono wyłącznie dlatego, że przywóz kauczuku butadienowo-styrenowego obejmował wysoki udział przywozu z Chin, podczas gdy przywóz niektórych czynników produkcji (takich jak krzemionka i kord stalowy) do Turcji obejmował jeszcze wyższy udział przywozu z Chin. Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng twierdziło, że ceny importowe kauczuku butadienowo-styrenowego przywożonego do Malezji z państw WTO innych niż Chiny były zbliżone do średniej ceny i wyższe niż ceny w przywozie do Turcji. Podobnie przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng było zdania, że ceny przywozu sadzy do Indonezji z państw WTO innych niż Chiny były niemal identyczne jak ceny przywozu do Turcji, a w każdym razie zbliżone do średniej ceny. Jak wyjaśniono powyżej w niniejszej sekcji, Komisja wybrała Turcję jako reprezentatywny kraj po uprzednim wskazaniu państw, w których ceny importowe głównych czynników produkcji – ale także ceny importowe ogólnie – byłyby w największym stopniu narażone na zakłócenia przez przywóz z Chin. Komisja ustaliła, że Turcja odnotowywała najniższy ogólny poziom wymiany handlowej z Chinami w porównaniu ze wszystkimi pozostałymi potencjalnymi reprezentatywnymi krajami. Było oczywiste, że w odniesieniu do najważniejszych czynników produkcji Turcja była w najmniejszym stopniu zależna od przywozu z Chin, który stanowił średnio około 17 %, w porównaniu z 26 % w przypadku Malezji i 32 % w przypadku Indonezji. Komisja doprecyzowała również, że nie ustalono, aby przywóz z Rosji miał zakłócający wpływ na ceny importowe. W związku z tym cen tych nie można było uznać za zakłócone łącznie z przywozem z Chin.

(308)

Komisja uwzględniła również takie elementy jak wystarczająca wielkość przywozu większości czynników produkcji oraz dostępność odpowiednich danych finansowych. Nie uznała zatem, aby konieczne było przeprowadzanie porównania cen w celu zestawienia cen importowych niektórych produktów przywożonych z Chin ze średnią w odniesieniu do państw, które uznała za mniej odpowiednie do wyboru jako reprezentatywny kraj. Również fakt, że cena importowa konkretnego czynnika produkcji była wyższa niż cena importowa tego samego czynnika w Turcji lub do niej zbliżona, nie stanowił argumentu przemawiającego za tym, aby państwo o wyższej cenie importowej było preferowane lub uznane za objęte mniejszymi zakłóceniami.

(309)

Grupa GITI zarzuciła Komisji, że nie wyjaśniła ona, dlaczego w niniejszej sprawie jako reprezentatywnego kraju nie wybrano Malezji, mimo że została ona wybrana jako reprezentatywny kraj w sprawach dotyczących PET z Chin (153) oraz acesulfamu potasu z Chin. Ten sam argument przedstawiono w odniesieniu do amerykańskiego postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu opon z Chin (154), w którym Malezję wybrano jako reprezentatywny kraj. Ponadto zdaniem grupy GITI i przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng argument, że amerykańskie dochodzenie antydumpingowe nie stanowiło kryterium uwzględnienia uwag, świadczy o sprzeczności rozumowania Komisji z faktem, że Komisja powołała się na decyzję południowoafrykańskiej Komisji ds. Administracji Handlu Międzynarodowego dotyczącą obchodzenia ceł antydumpingowych na opony przez przekierowywanie przywozu z Chin przez Kambodżę, Tajlandię i Wietnam (155).

(310)

Komisja przypomniała, że każda sprawa jest oceniana odrębnie oraz że fakt wykorzystania Malezji w poprzednich dochodzeniach nie ma wpływu na wybór reprezentatywnego kraju w niniejszym dochodzeniu. To samo dotyczy amerykańskiego dochodzenia antydumpingowego. Ponadto Komisja podkreśliła, że sprawy wskazane przez grupę GITI dotyczyły innego okresu objętego dochodzeniem. Wreszcie decyzję południowoafrykańskiej Komisji ds. Administracji Handlu Międzynarodowego przywołano w celu faktycznego wykazania, że obchodzenie środków odbywa się za pośrednictwem Tajlandii, co potwierdza wysoki stopień ekspozycji tego państwa na Chiny oraz fakt, że chińskie przedsiębiorstwa zakładają fabryki w innych państwach Azji Południowo-Wschodniej w celu uniknięcia ceł. Potwierdziło to również CRIA (156), powołując się na sześć różnych chińskich przedsiębiorstw, które w latach 2012–2020 rozpoczęły produkcję opon w Tajlandii, oraz wskazując unikanie ceł antydumpingowych i wyrównawczych nakładanych przez Stany Zjednoczone jako jeden z powodów takiego uzasadnienia biznesowego (157).

(311)

Grupa GITI powtórzyła, że jedynie Malezja (oraz Indonezja) przywoziły znaczące ilości mieszanki kauczukowej, która stanowi istotny czynnik produkcji w procesie produkcji grupy GITI. Ponadto istniały łatwo dostępne sprawozdania finansowe rentownych przedsiębiorstw malezyjskich.

(312)

Na wstępie Komisja przypomniała, że wartość odniesienia dla mieszanki kauczukowej zastąpiono danymi z Meksyku. W odniesieniu do dostępnych danych finansowych przedsiębiorstw malezyjskich Komisja podkreśliła, że spośród czterech przedsiębiorstw, dla których grupa GITI przedstawiła dane finansowe, dwa nie wykazały żadnych kosztów sprzedanych towarów (158). Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne dwóch pozostałych przedsiębiorstw wynosiły 4,4–7 %, który t o poziom uznano za nieodpowiedni w przypadku sektora opon.

(313)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng argumentowało, że poziom dochodu narodowego brutto („DNB”) na mieszkańca w Malezji był znacznie bardziej zbliżony do poziomu Chin niż poziom Turcji, co czyniło Malezję bardziej odpowiednim reprezentatywnym krajem. Ponadto dostępnych było więcej informacji o malezyjskich producentach opon niż o producentach tureckich, ponieważ Komisja wskazała tylko jednego producenta.

(314)

Przy konstruowaniu wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego Komisja może wykorzystać reprezentatywny kraj o poziomie rozwoju gospodarczego podobnym do poziomu kraju wywozu. Rozporządzenie podstawowe nie zawiera żadnych dalszych wymogów dotyczących wyboru kraju o poziomie rozwoju gospodarczego najbardziej zbliżonym do poziomu kraju wywozu. W tych okolicznościach Komisja dokonuje takiego wyboru, wykonując swoje uprawnienia dyskrecjonalne, i wykorzystuje kraje zaklasyfikowane przez Bank Światowy do tej samej kategorii dochodowej. Właściwą kategorią Banku Światowego jest kategoria krajów o wyższym średnim dochodzie, do której zaliczają się Chiny. W pierwszej nocie Komisja wyraźnie wskazała, że będzie w tym celu korzystać z bazy danych Banku Światowego, co jest również zgodne z jej praktyką. Fakt, że DNB lub PKB na mieszkańca danego państwa może być bliższe takim wskaźnikom ChRL niż innego państwa, nie jest decydującym czynnikiem przy wyborze właściwego reprezentatywnego kraju. W związku z powyższym argument ten odrzucono. Ponadto, jak wspomniano powyżej w niniejszej sekcji, art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego stanowi, że konstruowana wartość normalna musi obejmować niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych oraz zyski. W przepisie tym nie określono sposobu ustalenia tych kwot, lecz zawarto wymóg, aby były one niezniekształcone i odpowiednie. Komisja nie ma obowiązku opierania się na określonej liczbie przedsiębiorstw, dla których dostępne są dane finansowe, o ile kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku są niezniekształcone i odpowiednie. Art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(315)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng argumentowało, że wysokiego udziału przywozu kordu stalowego i tkaniny kordowej z Chin do Meksyku nie należy uwzględniać przy wyborze reprezentatywnego kraju, ponieważ udziały przywozu kordu stalowego i tkaniny kordowej z Chin nie mają znaczenia z punktu widzenia analizy zakłócenia tych czynników produkcji. Po drugie, przedsiębiorstwo to twierdziło, że Komisja przedstawiła jedynie streszczenie poufnych informacji dotyczących sprawozdań finansowych meksykańskiego przedsiębiorstwa, co nie pozwalało zainteresowanym stronom na właściwą weryfikację danych. Po trzecie, fakt, że Meksyk był mniejszym producentem opon do samochodów osobowych i lekkich samochodów ciężarowych niż Turcja, nie stanowi kryterium określonego w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym przedsiębiorstwo uważało, że spośród państw zaproponowanych w pierwszej nocie (tj. Meksyku, Turcji i Serbii) Meksyk pozostawał najbardziej odpowiednim reprezentatywnym krajem.

(316)

Komisja przypomniała, że duży przywóz kordu stalowego i tkaniny kordowej do Meksyku nie był jedynym kryterium, na podstawie którego zdecydowano o niewybraniu Meksyku jako reprezentatywnego kraju, ponieważ Turcję uznano za lepszy wybór z kilku względów: odnotowała ona najniższy ogólny poziom wymiany handlowej z Chinami w porównaniu ze wszystkimi pozostałymi potencjalnymi reprezentatywnymi krajami, dysponowała wystarczającą wielkością przywozu większości czynników produkcji oraz dostępne były w jej przypadku odpowiednie dane finansowe. Komisja przypomniała również, że informacje finansowe dotyczące przedsiębiorstwa Compana Hulera Tornel, opublikowane w pierwszej nocie w formie zestawienia z bazy danych ORBIS, stanowiły jedyny rodzaj dostępnych informacji dotyczących tego przedsiębiorstwa. Kontrastowało to z dostępnymi danymi finansowymi przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, które miały postać sprawozdań finansowych poddanych audytowi.

(317)

Ponadto, chociaż wielkość rynku nie stanowi jednego z kryteriów określonych w art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, Komisja podkreśliła, że Turcja nie tylko spełniała wszystkie kryteria przewidziane w tym przepisie, lecz dodatkowo spośród wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajów posiadała rynek opon znacznie bardziej porównywalny z rynkiem chińskim.

(318)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng podtrzymało część swoich wcześniejszych argumentów. Przedsiębiorstwo to uznało, że Komisja nie odniosła się do licznych kwestii podniesionych przez zainteresowane strony oraz że nie przeprowadziła porównania cen czynników produkcji między potencjalnymi reprezentatywnymi krajami w celu ustalenia, czy dany kraj zapewnia odpowiednią i niezniekształconą wartość odniesienia, a także że Komisja powinna była wykazać skalę domniemanych zakłóceń, a nie jedynie wybrać kraj o najniższym poziomie przywozu z Chin.

(319)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng uznało ponadto, że Malezja byłaby bardziej odpowiednim wyborem niż Turcja, ponieważ jej poziom rozwoju, mierzony dochodem narodowym brutto („DNB”), jest bardzo zbliżony do poziomu Chin, a koszty energii i pracy są bardziej zbliżone do kosztów występujących w Chinach niż w Turcji, co czyni Malezję lepszym reprezentatywnym krajem.

(320)

Komisja zauważyła, że przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng nie przedstawiło żadnych nowych elementów, poza tymi, które zostały już wcześniej przedstawione i omówione przez Komisję, mogących uzasadniać zmianę reprezentatywnego kraju. Komisja odesłała do swojej analizy wykazującej, że Turcja została wybrana jako reprezentatywny kraj na podstawie obiektywnych kryteriów – nie tylko dlatego, że przywóz głównych czynników produkcji do Turcji zawierał najmniejszy udział przywozu z Chin, lecz również z uwagi na inne elementy, takie jak wystarczającą wielkość przywozu większości czynników produkcji oraz dostępność odpowiednich danych finansowych, które w przypadku Malezji nie były dostępne. Komisja odrzuciła zatem ten argument.

(321)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng podtrzymało stanowisko, że również Meksyk byłby wyraźnie lepszym reprezentatywnym krajem niż Turcja. Zdaniem przedsiębiorstwa wykorzystanie danych meksykańskiego producenta Compania Hulera Tornel było znacznie bardziej odpowiednie, ponieważ przedsiębiorstwo to produkowało opony z poziomu 3, co odpowiadało zdecydowanej większości przywozu z Chin do Unii. Przedsiębiorstwo to twierdziło również, że Compania Hulera Tornel jest spółką zależną międzynarodowego przedsiębiorstwa produkującego opony, a zatem jej sprawozdania finansowe podlegały rzetelnemu audytowi. Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng argumentowało ponadto, że wielkość rynku nie stanowi istotnego kryterium, co zostało potwierdzone przez samą Komisję. Przedsiębiorstwo stwierdziło zatem, że uznanie przez Komisję Turcji za bardziej odpowiedni kraj niż Meksyk nie było uzasadnione oraz że wybór Turcji jest błędny i niezgodny z prawem, a sama Turcja nie stanowi odpowiedniego reprezentatywnego kraju w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng uznało ponadto, że utrzymanie Turcji jako reprezentatywnego kraju ma charakter represyjny i prowadzi do maksymalizacji poziomu marginesu dumpingu Shandong Yongsheng, a tym samym narusza interesy tego przedsiębiorstwa oraz chińskich producentów eksportujących w ujęciu ogólnym, pomimo ciągłej i rzetelnej współpracy przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng z Komisją.

(322)

Komisja zauważyła, że przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng nie przedstawiło żadnych dowodów potwierdzających, że sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa Compania Hulera Tornel zostały poddane audytowi, ani sama Komisja nie była w stanie odnaleźć takich informacji. Jedynym dostępnym źródłem informacji była baza danych ORBIS, z której wynikało, że w okresie objętym dochodzeniem przedsiębiorstwo Compania Hulera Tornel odnotowało nieracjonalnie niski poziom zysku. W związku z tym Komisja uznała, że dostępne dane dotyczące Turcji stanowią najlepszą dostępną wartość odniesienia do ustalenia zarówno kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, jak i zysku.

(323)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Kumho również podniosło, że wybór Turcji przez Komisję budzi wątpliwości oraz że przyjęte wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku nie są odpowiednie, głównie dlatego, że nie są reprezentatywne dla segmentu rynku, w którym przedsiębiorstwo Kumho prowadzi działalność. Przedsiębiorstwo Kumho wskazało, że Komisja ma obowiązek przeprowadzenia oceny porównawczej dostępnych rozwiązań alternatywnych oraz że w niniejszej sprawie wyraźnie nie przeprowadziła wymaganej oceny, co sprawia, że jej wniosek dotyczący wyboru Turcji jako reprezentatywnego kraju jest niezgodny z wymogami art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ uwzględniła wielkości przywozu z Chin jeszcze przed oceną wszystkich kryteriów przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym, takich jak poziom ochrony socjalnej i ochrony środowiska, mimo że sama stwierdziła istnienie kilku potencjalnych reprezentatywnych krajów. Przedsiębiorstwo uznało ponadto, że wysoki udział przywozu z Chin mógł wywierać zakłócający wpływ na ceny czynników produkcji, jednak Komisja powinna była również przeanalizować ceny jednostkowe w odniesieniu do odpowiednich międzynarodowych wartości odniesienia.

(324)

Przedsiębiorstwo Kumho podniosło także, że Komisja powinna była również uwzględnić zależność Turcji od przywozu niektórych materiałów z Rosji, w szczególności stali. Przedsiębiorstwo to argumentowało, że skoro Komisja opublikowała sprawozdanie dotyczące „zakłóceń” występujących w Rosji, przywóz z Rosji powinien być uznany za wywierający zakłócający wpływ, podobnie jak ma to miejsce w przypadku przywozu z Chin, ponieważ ceny importowe niektórych czynników produkcji były niższe od średnich cen importowych tych materiałów do Turcji. Przedsiębiorstwo Kumho twierdziło również, że gdyby uwzględniono zarówno zakłócający wpływ przywozu z Chin, jak i z Rosji, udział przywozu głównych czynników produkcji z pozostałych państw świata do Turcji byłby porównywalny z udziałem przywozu do Malezji, Indonezji i Meksyku, co nie pozostawiałoby żadnego obiektywnego uzasadnienia dla wyboru Turcji.

(325)

Komisja dokładnie przeanalizowała te argumenty. Odesłała do swojej analizy wszystkich potencjalnych reprezentatywnych krajów przedstawionej zarówno w pierwszej, jak i drugiej nocie, zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego. W swojej analizie Komisja uwzględniła wszystkie istotne informacje znajdujące się w aktach sprawy, jak również informacje przedstawione przez zainteresowane strony, i na tej podstawie stwierdziła, że Turcja jest jedynym odpowiednim reprezentatywnym krajem. Z tego względu Komisja uznała, że nie ma konieczności oceny poziomu ochrony socjalnej i ochrony środowiska w poszczególnych rozważanych krajach. Ponadto nie istnieje wymóg prawny nakazujący Komisji porównywanie cen importowych do Turcji z „odpowiednimi międzynarodowymi wartościami odniesienia”, jak twierdziło przedsiębiorstwo Kumho. Komisja ponownie podkreśliła, że Turcja została wybrana z uwzględnieniem takich elementów jak wystarczająca wielkość przywozu większości czynników produkcji oraz dostępność odpowiednich danych finansowych, które nie były dostępne w przypadku innych potencjalnych reprezentatywnych krajów. Sam fakt istnienia sprawozdania dotyczącego Rosji, biorąc pod uwagę jego ustalenia, nie uzasadniał automatycznego uznania całego przywozu z Rosji za zakłócony. Przeprowadzona przez Komisję analiza cen importowych z Rosji do Turcji nie doprowadziła do stwierdzenia występowania zakłóceń. W szczególności ceny rosyjskiego przywozu tych czynników produkcji (sadzy, kauczuku syntetycznego oraz kordu stalowego) w okresie objętym dochodzeniem były zbliżone do cen importowych tych samych czynników produkcji z Rosji przed wprowadzeniem sankcji albo od nich wyższe. Komisja odrzuciła zatem ten argument.

(326)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń Komisja zdecydowała, na podstawie otrzymanych uwag, że oprócz danych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone wykorzysta również jedyne inne dostępne dane finansowe tureckiego przedsiębiorstwa (tureckiego oddziału Sumitomo Rubber). Komisja uznała, że ustalone w ten sposób wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku są odpowiednie i wystarczająco reprezentatywne dla chińskiego sektora opon. Komisja wskazała, że jej celem nie było ustalenie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku odzwierciedlających indywidualną sytuację każdego producenta eksportującego, lecz ustalenie niezniekształconych i odpowiednich kwot. Komisja podtrzymała zatem stanowisko, że Turcja stanowi odpowiedni reprezentatywny kraj, oraz uznała, że wybór ten nie miał charakteru represyjnego wobec przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng ani pozostałych chińskich producentów eksportujących. Komisja odrzuciła zatem ten argument.

(327)

W świetle powyższej analizy Komisja uznała Turcję za jedyny odpowiedni reprezentatywny kraj. Jak wyjaśniono w motywie 233, Komisja odrzuciła Argentynę i Kolumbię jako odpowiednie reprezentatywne kraje z uwagi na brak lub niewielkie ilości przywozu kluczowych czynników produkcji. Komisja stwierdziła ponadto, że Indonezja, Malezja ani Tajlandia nie stanowią odpowiedniego reprezentatywnego kraju z uwagi na znaczący udział przywozu z Chin w odniesieniu do kluczowych czynników produkcji, jak wyjaśniono w motywach 256–260. Podobnie jak wskazano w motywach 262 i 263, Komisja odrzuciła Serbię jako reprezentatywny kraj z uwagi na dużą wielkość przywozu z Chin w przypadku dwóch istotnych czynników produkcji, a także z uwagi na fakt, że wielkość przywozu wszystkich głównych czynników produkcji była wielokrotnie niższa niż w przypadku Turcji. Wreszcie, choć Komisja wykorzystała dane z Meksyku jako wartość odniesienia dla jednego drugorzędnego czynnika produkcji, jak wskazano w motywie 291, wykluczyła ona Meksyk jako odpowiedni reprezentatywny kraj na podstawie następujących przesłanek przedstawionych w motywach 263, 264, 316 i 322: (i) obecności dużej wielkości przywozu z Chin do tego kraju w przypadku niektórych czynników produkcji; (ii) mniejszej wielkości i reprezentatywności przywozu czynników produkcji w porównaniu przykładowo z Turcją; oraz (iii) faktu, że przedsiębiorstwo Compania Hulera Tornel odnotowało nieracjonalnie niski poziom zysku.

(328)

Po ustaleniu na podstawie wszystkich powyższych elementów, że Turcja jest odpowiednim reprezentatywnym krajem, nie było potrzeby przeprowadzenia oceny poziomu ochrony socjalnej i ochrony środowiska zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego.

(329)

Biorąc pod uwagę wyniki powyższej analizy, należy uznać, że Turcja spełniała kryteria przewidziane w art. 2 ust. 6a lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia podstawowego pozwalające uznać ją za odpowiedni reprezentatywny kraj.

(330)

W pierwszej nocie Komisja podała wykaz czynników produkcji, takich jak materiały, energia i nakłady pracy, wykorzystywanych przez producentów eksportujących do produkcji produktu objętego dochodzeniem i wezwała zainteresowane strony do zgłaszania uwag i przedstawienia publicznie dostępnych informacji na temat niezniekształconych wartości każdego z czynników produkcji wymienionych w tej nocie.

(331)

Następnie w drugiej nocie Komisja stwierdziła, że na potrzeby skonstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego skorzysta z bazy danych GTA w celu ustalenia poziomu niezniekształconych kosztów większości czynników produkcji, w szczególności surowców. Ponadto Komisja stwierdziła, że w celu ustalenia niezniekształconych kosztów pracy i pary wodnej wykorzysta dane z Tureckiego Instytutu Statystycznego (159), a w celu ustalenia niezniekształconych kosztów energii elektrycznej wykorzysta dane statystyczne dostarczone przez Urząd Regulacji Rynku Energii (160).

(332)

W drugiej nocie Komisja poinformowała również zainteresowane strony, że ze względu na dużą liczbę czynników produkcji u objętych próbą producentów eksportujących, którzy dostarczyli pełne informacje, oraz nieznaczny udział niektórych surowców w całkowitych kosztach produkcji, te znikome pozycje zaliczono do „materiałów zużywalnych”. Ponadto Komisja poinformowała strony, że obliczy procentowy udział materiałów zużywalnych w całkowitym koszcie surowców i zastosuje ten procentowy udział do ponownie obliczonego kosztu surowców, stosując ustalone niezniekształcone wartości odniesienia w odpowiednim reprezentatywnym kraju.

(333)

Biorąc pod uwagę wszystkie informacje przedstawione przez zainteresowane strony i zebrane podczas wizyt weryfikacyjnych, w celu określenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego zidentyfikowano następujące czynniki produkcji i ich źródła:

Tabela 1

Czynniki produkcji produktu objętego dochodzeniem

(334)

Aby ustalić niezniekształconą cenę surowców dostarczanych do zakładu producenta reprezentatywnego kraju, Komisja jako podstawę wykorzystała średnią ważoną cenę importową stosowaną przy przywozie do reprezentatywnego kraju podaną w GTA, do której dodano należności celne przywozowe i koszty transportu. Cenę importową w reprezentatywnym kraju obliczono jako średnią ważoną cenę jednostkowych produktów przywożonych ze wszystkich państw trzecich z wyjątkiem ChRL i państw, które nie są członkami WTO, wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia (UE) 2015/755 (161). Komisja postanowiła wykluczyć przywóz z ChRL do reprezentatywnego kraju, ponieważ w sekcji 3.2.1 uznała, że oparcie się na cenach i kosztach krajowych w ChRL nie jest odpowiednim rozwiązaniem z uwagi na występowanie znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6a lit. b) rozporządzenia podstawowego. Biorąc pod uwagę, że nie ma dowodów wskazujących na to, że te same zakłócenia nie mają w równym stopniu wpływu na produkty przeznaczone na wywóz, Komisja uznała, że te same zakłócenia miały wpływ na ceny eksportowe.

(335)

Komisja ujęła koszt transportu poniesiony przez współpracującego producenta eksportującego z tytułu dostaw surowców jako odsetek rzeczywistego kosztu tych surowców, a następnie zastosowała taki sam odsetek wobec niezniekształconego kosztu tych samych surowców, aby uzyskać niezniekształcony koszt transportu. Komisja uznała, że w kontekście przedmiotowego dochodzenia istnieją podstawy, aby wykorzystać iloraz kosztów surowców zakupionych przez producenta eksportującego i zgłoszonych kosztów transportu jako przesłankę do oszacowania niezniekształconych kosztów transportu surowców w momencie dostarczenia do fabryki przedsiębiorstwa.

(336)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng przedstawiło po ujawnieniu ostatecznych ustaleń argument, że ceny importowe trzech materiałów do Turcji, tj. kordu stalowego (HS 7312 10 ), tkaniny kordowej (pozycja HS 5902 ) oraz dwutlenku krzemu (pozycja HS 2811 22 ), były nadmiernie wysokie, a tym samym nieuzasadnione, oraz że ceny importowe kordu stalowego i dwutlenku krzemu do Turcji były odpowiednio o 20 % i 49 % wyższe od średniej światowej. Przedsiębiorstwo to twierdziło również, że ceny kordu stalowego były w sposób oczywisty zakłócone, ponieważ Turcja wprowadziła środki ochronne dotyczące walcówki ze stali, która stanowi produkt wyższego szczebla w procesie produkcji kordu stalowego, co wywiera zakłócający wpływ na ceny kordu stalowego na rynku tureckim.

(337)

Komisja wskazała, że ceny odniesienia zostały ustalone na podstawie cen importowych w wybranym reprezentatywnym kraju (w tym przypadku w Turcji), a nie w oparciu o porównanie ze średnimi cenami światowymi. Z uwagi na fakt, że wspomniane czynniki produkcji były przywożone do Turcji w wystarczających ilościach i zostały uznane za reprezentatywne, sam fakt, że ich ceny były wyższe od średniej światowej, nie pozwalał na stwierdzenie, że przyjęte wartości odniesienia były nadmiernie wysokie lub nieodpowiednie. Komisja uznała również, że sam fakt obowiązywania w Turcji środków ochronnych dotyczących walcówki ze stali nie stanowi dowodu na to, że ceny importowe kordu stalowego do Turcji były zakłócone, przy czym przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng również nie przedstawiło żadnych dowodów na poparcie takiego twierdzenia – wartością odniesienia nie była cena kordu stalowego produkowanego w Turcji, lecz cena kordu stalowego przywożonego do Turcji. Nie wykazano zatem istnienia związku między ceną przywożonego kordu stalowego a środkami ochronnymi. Z uwagi na fakt, że przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng nie przedstawiło żadnych innych argumentów ani dowodów wskazujących, że ceny odniesienia były nieodpowiednie, argument ten został odrzucony.

(338)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng podniosło również, że Komisja nie powinna zastępować cen przywożonych przez nie czynników produkcji wartościami odniesienia, ponieważ ceny te nie były zakłócone.

(339)

Komisja zauważyła, że przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng dokonuje przywozu przede wszystkim kauczuku naturalnego oraz kilku innych materiałów, których całkowite wielkości były jednak w przeważającej mierze pozyskiwane w Chinach. Komisja zauważyła również, że ponad dwie trzecie przywożonego kauczuku naturalnego, jak również innych przywożonych materiałów, nabywano za pośrednictwem chińskiego pośrednika, a zatem podlegały one zakłóceniom występującym na rynku chińskim. Ponadto ani przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng, ani żadna inna strona nie przedstawiły jednoznacznych dowodów wykazujących brak zakłóceń w odniesieniu do tego przywozu ani w odniesieniu do przywozu bezpośrednio spoza Chin. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(340)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CRIA twierdziło, że wartość odniesienia dla sadzy powinna zostać ustalona na podstawie kodu podpozycji 2803 00 00 90 11, odpowiadającego rodzajowi sadzy nadającej się do wykorzystania w produkcji opon. Stowarzyszenie argumentowało również, że w przypadku kordu stalowego Komisja powinna była ustalić wartość odniesienia na podstawie kodu podpozycji 7312 10 41 .

(341)

Komisja odrzuciła ten argument. Na podstawie danych zgłoszonych przez objętych próbą producentów eksportujących nie można było ustalić, że były to kody odpowiadające materiałom wykorzystywanym do produkcji opon przez współpracujących producentów eksportujących z Chin. W szczególności dokumentacja księgowa grupy Hankook nie pozwalała na ustalenie materiałów wykorzystywanych na poziomie bardziej szczegółowym niż kod sześciocyfrowy, natomiast kody wskazane przez CRIA nie odpowiadały materiałom zgłoszonym przez przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng.

(342)

Turecki Instytut Statystyczny publikuje szczegółowe informacje na temat wynagrodzeń w poszczególnych sektorach tureckiej gospodarki. Komisja wykorzystała te dane statystyczne do ustalenia wynagrodzeń w Turcji, opierając się na szczegółowych danych dotyczących wynagrodzeń w sektorze produkcyjnym za 2024 r. w odniesieniu do działalności gospodarczej objętej grupą NACE 22 (produkcja opon i dętek z gumy), do której należy przedmiotowa produkcja zgodnie z klasyfikacją NACE Rev. 2 (162), tj. 93,69 CNY/godz. (163)

(343)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng zakwestionowało fakt, że Komisja dostosowała koszty pracy do poziomu dużych przedsiębiorstw (zatrudniających ponad 1 000 pracowników). Przedsiębiorstwo to uznało, że w ten sposób Komisja sztucznie zawyżyła koszty pracy, ponieważ przeciętna wielkość chińskich producentów opon nie była w pełni porównywalna z wielkością tureckich przedsiębiorstw zatrudniających ponad 1 000 pracowników.

(344)

Komisja uznała ten argument za bezzasadny. Oba przedsiębiorstwa objęte próbą zatrudniały znacznie ponad 1 000 pracowników. W związku z tym Komisja uznała, że wartość odniesienia została ustalona prawidłowo, i odrzuciła ten argument.

(345)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący podniósł, że sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa Brisa zawierały zarówno dane dotyczące liczby zatrudnionych pracowników tego przedsiębiorstwa, jak i kosztów personelu oraz bezpośrednich kosztów pracy w okresie objętym dochodzeniem, a ponieważ Komisja stara się, w miarę możliwości, wykorzystywać dane o większym stopniu szczegółowości, informacje te mogły posłużyć do ustalenia wartości odniesienia dla kosztów pracy. Skarżący argumentował, że wartość odniesienia dla kosztów pracy ustalona na tej podstawie wynosiłaby 201,61 TRY za godzinę.

(346)

W swoich uwagach przedstawionych w odpowiedzi grupa Hankook zakwestionowała ten argument. Twierdziła ona, że dane Tureckiego Instytutu Statystycznego przedstawiają bardziej neutralny i reprezentatywny obraz przeciętnych kosztów pracy w tureckim sektorze opon niż wewnętrzna struktura kosztów pojedynczego producenta. Grupa zakwestionowała również prawidłowość obliczeń przedstawionych przez skarżącego, twierdząc, że w jej ocenie skarżący błędnie obliczył liczbę pracowników.

(347)

Komisja uznała, że dane Tureckiego Instytutu Statystycznego stanowią bardziej reprezentatywną i odpowiednią wartość odniesienia do celów ustalenia kosztów pracy w Turcji niż dane pojedynczego przedsiębiorstwa. W związku z powyższym odrzuciła ten argument.

(348)

Aby ustalić wartość odniesienia dla energii elektrycznej, Komisja wykorzystała dane statystyczne dotyczące cen energii elektrycznej publikowane przez EMRA – turecki Urząd Regulacji Rynku Energii, w regularnych komunikatach prasowych (164). Komisja wykorzystała średnią cenę energii elektrycznej dla przemysłu w odpowiednim zakresie zużycia w kWh w okresie objętym dochodzeniem, tj. 0,7183 CNY/kWh.

(349)

Cenę gazu ziemnego dla użytkowników przemysłowych w Turcji publikuje Turecki Instytut Statystyczny. Komisja wykorzystała cenę dostępną za drugie półrocze 2021 r. i pierwsze półrocze 2022 r., odpowiadającą zakresowi zużycia 2 610 000–26 100 000 m3 (165). Cenę tę następnie dostosowano o inflację przy użyciu wskaźnika cen produkcji publikowanego przez Turecki Instytut Statystyczny (166), aby odzwierciedlić cenę w okresie objętym dochodzeniem. Odliczono VAT, który jest zawarty w opublikowanej cenie, ponieważ tureccy producenci wytwarzający produkt objęty dochodzeniem są uprawnieni do jego zwrotu.

(350)

W przypadku pary wodnej wartość odniesienia wyprowadzono z wartości odniesienia dla gazu ziemnego przy użyciu przelicznika. W szczególności szacuje się, że w normalnych warunkach do wyprodukowania 1 tony pary wodnej zużywa się około 72,37 m3 gazu ziemnego.

(351)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CRIA podniosło, że Turcja jest gospodarką hiperinflacyjną, co nieuchronnie wpływa na wartości odniesienia ustalane na podstawie danych z tego kraju, tj. koszty pracy i energii, jak również na wyniki przedsiębiorstw tureckich wykorzystywane do ustalenia niezniekształconych i odpowiednich kwot kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Stowarzyszenie nie zgodziło się ze stwierdzeniem, że inflacja była w znacznym stopniu kompensowana przez kurs wymiany liry tureckiej względem chińskiego CNY.

(352)

W odniesieniu do pracy CRIA twierdziło, że w latach 2022–2024 koszty pracy wzrosły o 424 %, podczas gdy w tym samym okresie kurs wymiany liry tureckiej względem chińskiego CNY spadł z 0,4066 do 0,2189, co oznacza dewaluację o 186 %. Koszty pracy uległy zatem podwojeniu nawet po zastosowaniu kursu wymiany. W odniesieniu do kosztów energii CRIA argumentowało, że wartość odniesienia dla gazu wzrosła o 162 % w latach 2021–2024 przy zastosowaniu kursu wymiany CNY/TRY obowiązującego w latach 2021 i 2024.

(353)

Stowarzyszenie twierdziło ponadto, że nie można również podtrzymać twierdzenia Komisji, zgodnie z którym wzrost kosztów krajowych mógł być spowodowany innymi czynnikami niż inflacja. Wzrost cen energii elektrycznej, wpisujący się w podobne tendencje obserwowane w innych państwach, najprawdopodobniej w związku z rosyjską agresją wojskową przeciwko Ukrainie, oraz – w odniesieniu do wzrostu kosztów pracy – interwencja rządu tureckiego na rynku pracy polegająca na nagłym podwyższeniu płacy minimalnej, motywowana ówczesną agendą polityczną rządu tureckiego, stanowiły czynniki o charakterze zakłócającym, których skutki miały wyłącznie lokalny lub regionalny zasięg i które nie oddziaływały na chińskich producentów eksportujących. W związku z tym cen tych nie można było uznać za reprezentujące niezniekształconą wartość odniesienia. W ocenie CRIA wpływ hiperinflacji znalazł odzwierciedlenie w wynikach finansowych przedsiębiorstw tureckich, co podważało wiarygodność danych. W tym kontekście CRIA odniosło się ponadto do dostosowania w sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone („zysk z tytułu sytuacji pieniężnej netto”), wynikającego – jego zdaniem – z całkowicie sztucznych zabiegów księgowych. Argumentowało ono, że w przypadku braku tego dostosowania przedsiębiorstwo Brisa Bridgestone odnotowałoby stratę.

(354)

CRIA uznało zatem, że ustalenie kosztu odniesienia na niezniekształconym i odpowiednim poziomie byłoby możliwe jedynie przez wyeliminowanie tego rodzaju zakłócenia, i zaproponowało wykorzystanie wartości odniesienia z innych krajów, takich jak Malezja lub Indonezja. Stowarzyszenie było ponadto zdania, że jeżeli Komisja uznałaby takie rozwiązanie za niewłaściwe, alternatywą mogłoby być indeksowanie kosztów pracy lub energii z okresu poprzedzającego okres hiperinflacji, tj. sprzed 2022 r., przy zastosowaniu średniej stopy inflacji obejmującej okres co najmniej 10 lat. W ten sposób przy ustalaniu kosztów pracy i energii uwzględniono by odpowiedni poziom inflacji.

(355)

Podobnie przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng podniosło, że Komisja nie dostosowała cen z uwzględnieniem hiperinflacji na poziomie 58,5 %, której doświadczyła lira turecka w okresie objętym dochodzeniem, oraz że dostosowanie to powinno obejmować nie tylko gaz i parę wodną, lecz również koszty pracy, energii elektrycznej, wody, koszty ogólne produkcji, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk. Przedsiębiorstwo to wskazało, że poziom inflacji był wyraźnie widoczny w danych finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, ponieważ w okresie objętym dochodzeniem koszty pracy i odsetki wzrosły o 67 %. W związku z tym przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng uznało, że skoro Turcja doświadczała hiperinflacji, wybór Turcji przez Komisję był nieodpowiedni i niezgodny z prawem. Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng stwierdziło zatem, że Komisja powinna odpowiednio dostosować koszty w celu wyeliminowania skutków inflacji, aby zapewnić sprawiedliwy wybór wartości odniesienia oraz obiektywne porównanie skonstruowanej wartości normalnej z rzeczywistą ceną eksportową zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(356)

Przedsiębiorstwo argumentowało ponadto, że Turcja jest w znacznym stopniu uzależniona od ropy naftowej z Rosji i Azji Środkowej w zakresie zaopatrzenia w energię oraz że po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w 2022 r. koszty energii wzrosły. Zdaniem Shandong Yongsheng zakłócenia te powinny były stanowić dla Komisji wystarczające uzasadnienie do wykluczenia Turcji jako reprezentatywnego kraju. Przedsiębiorstwo to zaproponowało, aby Komisja przyjęła meksykańską lub malezyjską wartość odniesienia dla energii elektrycznej lub, ewentualnie, odjęła od wartości odniesienia dla Turcji „premię wynikającą z rosyjskiego szoku energetycznego” (którą można określić ilościowo przez odniesienie do różnicy cen między 2021 r. a 2024 r.).

(357)

Komisja ponownie podkreśliła, że żadna ze stron nie przedstawiła dowodów wykazujących, iż inflacja sprawiła, że ustalenie wartości odniesienia było zakłócone lub niewiarygodne. Przedmiotową wartość odniesienia wyprowadzono ze średniej ceny pracy, energii elektrycznej i gazu w całym okresie objętym dochodzeniem, co odzwierciedlało średnią roczną. Nominalny wzrost wynagrodzeń w Turcji (w latach 2022–2024) oraz cen gazu odpowiadał wzrostowi kosztów utrzymania, w tym kosztów energii. W konsekwencji Komisja stwierdziła, że ceny te stanowią odpowiednie wartości odniesienia dla okresu objętego dochodzeniem.

(358)

Jak ponadto zauważyła Komisja, ogólny wzrost kosztów energii w Turcji odpowiadał szerszym tendencjom obserwowanym również w całej Unii – zjawisku częściowo przypisywanemu rosyjskiej agresji wojskowej przeciwko Ukrainie. Korelacja ta nie oznaczała jednak, że wartości odniesienia były zakłócone. Pomimo argumentów dotyczących rosnących kosztów pracy i energii żadna ze stron nie przedstawiła dowodów wskazujących, że koszty te były nieodpowiednie lub zakłócone.

(359)

Komisja podkreśliła bowiem, że w dochodzeniu dotyczącym przywozu produktu podobnego (opon do samochodów ciężarowych) (167) w okresie objętym dochodzeniem od 1 lipca 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. wartość odniesienia dla energii elektrycznej wynosiła 1,180 CNY/kWh, czyli była znacząco wyższa niż wartość 0,72 CNY/kWh zastosowana w niniejszej sprawie. Podobnie wartość odniesienia dla gazu ziemnego w dochodzeniu dotyczącym opon do samochodów ciężarowych wynosiła 5,02 CNY/m3, w porównaniu z wartością 4,27 CNY/m3 zastosowaną w niniejszej sprawie. Porównania te wykazały, że wartości odniesienia dla energii nie wzrosły znacząco i nie były zawyżone, jak twierdziły niektóre strony. Komisja nie znalazła zatem podstaw, aby uznać wartości odniesienia za zakłócone, nieodpowiednie lub niewiarygodne, i odrzuciła te argumenty.

(360)

Urząd ds. Inwestycji Prezydencji Republiki Turcji opublikował koszt wody do zastosowań przemysłowych (168). Komisja zastosowała cenę obowiązującą w 2023 r. dla regionu Ankary (169), pomniejszoną o VAT, ponieważ tureccy producenci produktu objętego dochodzeniem są uprawnieni do zwrotu tego podatku.

(361)

Zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego „[s]konstruowana wartość normalna obejmuje niezniekształconą i odpowiednią kwotę kosztów administracyjnych, kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych oraz zyski”. Ponadto należy ustalić wartość pośrednich kosztów produkcji w celu pokrycia kosztów niewliczonych do czynników produkcji, o których mowa powyżej.

(362)

Pośrednie koszty produkcji poniesione przez współpracujących producentów eksportujących wyrażono jako udział w kosztach produkcji rzeczywiście poniesionych przez producentów eksportujących. Odsetek ten zastosowano do niezniekształconych kosztów produkcji.

(363)

W celu ustalenia niezniekształconej i odpowiedniej kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku Komisja oparła się na danych finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone za 2024 r., pochodzących ze sprawozdania rocznego tego przedsiębiorstwa.

(364)

Na podstawie sprawozdań finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone wskaźniki kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, wyrażone jako odsetek kosztu sprzedanych towarów, wynoszą odpowiednio 18,26 % i 8,81 %. Stawki te uznano za odpowiednie dla przemysłu oponiarskiego.

(365)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CRIA podniosło, że Komisja powinna była zgodzić się na wykorzystanie danych tureckiego oddziału Sumitomo Rubber. Stowarzyszenie wskazało, że dane ORBIS stanowią źródło stale wykorzystywane przez Komisję do celów ustalania wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, a Komisja uznaje je za wiarygodne. CRIA argumentowało ponadto, że skoro dane te były dostępne za okres objęty dochodzeniem, Komisja nie miała podstaw, aby nie skonsolidować ich z bardziej szczegółowymi informacjami dostępnymi w odniesieniu do przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone i aby je odrzucić. Faktu, że mniej szczegółowe dane nie mogły zostać dostosowane, nie można było uznać za podstawę do ich odrzucenia, ponieważ dostosowania te były dokonywane wyłącznie na wniosek stron. CRIA uznało również, że nie istnieje żaden próg pozwalający stwierdzić, że koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne są zbyt niskie. Jego zdaniem uwzględnienie tych danych zwiększyłoby reprezentatywność pod względem poziomów.

(366)

Komisja rozważyła argumenty CRIA i zgodziła się, że przy ustalaniu wartości odniesienia wykorzystane powinny zostać dane tureckiego oddziału Sumitomo Rubber. Komisja odpowiednio przeliczyła obie wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku.

(367)

CRIA argumentowało ponadto, że wartość odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku powinna uwzględniać podział na poziomy, podobnie jak Komisja uczyniła to w obliczeniach zaniżania cen, oraz że koszty badań i rozwoju powinny zostać usunięte w celu odzwierciedlenia niższego poziomu inwestycji w badania i rozwój ponoszonych przez chińskich producentów z poziomu 3. CRIA zwróciło się do Komisji przynajmniej o potwierdzenie, że koszty badań i rozwoju nie zostały uwzględnione w pośrednich kosztach produkcji poniesionych przez producentów eksportujących. Podobne argumenty przedstawiło również przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng.

(368)

Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng argumentowało również, że wartość odniesienia oparta na informacjach finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone nie uwzględnia różnicy między kosztami sprzedaży, kosztami ogólnymi i administracyjnymi oraz zyskiem przedsiębiorstw poziomu 1 i poziomu 2, w związku z czym Komisja powinna zastosować wskaźnik zysku wykorzystany przy obliczaniu marginesu szkody (poziom 1: 15,1 %; poziom 3: 9,4 %) z tabeli 15 zarówno do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, jak i do zysku, a tym samym powinna obniżyć zysk do 5,48 % i koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne do 11,36 %.

(369)

Podobny argument przedstawiło przedsiębiorstwo Kumho. Przedsiębiorstwo to wskazało, że Komisja sama konsekwentnie uznawała w toku dochodzenia, iż rynek opon jest podzielony na poziomy, a producenci z poziomu 1 zasadniczo ponoszą inny poziom kosztów badań i rozwoju, sprzedaży oraz marketingu, korzystają z większej rozpoznawalności marki i działają w warunkach handlowych istotnie różniących się od tych, które występują w segmentach 2 i 3. Przedsiębiorstwo Kumho argumentowało, że zastosowanie wartości odniesienia ustalonej zasadniczo na podstawie danych producenta z poziomu 1 wobec producentów działających na niższych poziomach stwarza zatem ryzyko zawyżenia skonstruowanej wartości normalnej.

(370)

Komisja uznała, że wskaźników tych, ustalonych dla 2021 r. na podstawie danych przemysłu Unii, nie można ekstrapolować na sytuację Turcji oraz że nie pozwalają one stwierdzić, że gdyby tureccy producenci działali na poziomie 3, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk zostałyby odpowiednio obniżone. Argumenty dotyczące zróżnicowania tych wartości odniesienia w zależności od poziomu opierały się wyłącznie na założeniach, a Komisja nie dysponowała żadną należycie uzasadnioną i określoną ilościowo podstawą do dostosowania tych wartości odniesienia w ramach ustalania dumpingu. Faktu, że w ustaleniach dotyczących szkody wykazano w odniesieniu do producentów unijnych związek między poziomem kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku a poziomami, nie można było wykorzystać do poczynienia ustaleń dotyczących dumpingu, ponieważ były to dwie odrębne i niezależne analizy. Koszty badań i rozwoju nie wchodziły również w skład pośrednich kosztów produkcji producentów eksportujących. Komisja ponownie podkreśliła, że obie wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku były odpowiednie dla przemysłu oponiarskiego. W związku z tym argument ten został odrzucony.

(371)

CRIA uznało ponadto, że straty z tytułu pochodnych instrumentów finansowych wykazane zarówno w przychodach operacyjnych, jak i w pozostałych kosztach operacyjnych w sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone nie powinny być uwzględniane, ponieważ są one związane z transakcjami zabezpieczającymi przed ryzykiem walutowym, a zatem nie wynikają ze zwykłej działalności operacyjnej przedsiębiorstwa.

(372)

Zdaniem Komisji w przypadku przedsiębiorstwa, które prowadzi wywóz i sprzedaż w walutach obcych, tego rodzaju koszt lub przychód jest związany ze zwykłą działalnością gospodarczą, ponieważ jego celem jest zabezpieczenie ryzyka walutowego związanego z zakupami (surowców) w walutach obcych oraz sprzedażą. Komisja odrzuciła zatem ten argument.

(373)

CRIA podniosło również, że skoro Komisja zgodziła się odliczyć opłaty licencyjne od kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, powinna była również usunąć je z zysku, czego nie uczyniła. W odpowiedzi na uwagi CRIA skarżący stwierdził, że jeżeli Komisja miałaby odliczyć koszty od kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, tych samych kosztów nie należy usuwać z zysku, ponieważ przedsiębiorstwo dążące do maksymalizacji zysków nie obniży ceny sprzedaży, jeżeli określony koszt zniknie. Skarżący sprzeciwił się zatem odliczeniu opłat licencyjnych od zysku.

(374)

Komisja rozważyła te argumenty i zgodziła się z CRIA, że opłaty licencyjne powinny zostać usunięte również z zysku w celu zapewnienia obiektywnego porównania między wartością normalną a ceną eksportową.

(375)

Grupa Hankook i przedsiębiorstwo Kumho również uznały, że Komisja popełniła błąd w obliczeniach, ponieważ przychody z działalności inwestycyjnej pozostały uwzględnione w marży zysku przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone i powinny zostać odliczone.

(376)

Komisja wyjaśniła, że przychody z działalności inwestycyjnej nie zostały uwzględnione w marży zysku, a zatem nie doszło do błędu w obliczeniach. W związku z powyższym odrzuciła ten argument.

(377)

Grupa Hankook argumentowała również, że skoro Komisja odliczyła od ceny eksportowej opłaty licencyjne odpowiadające 5 % ceny eksportowej tej grupy, taki sam odsetek należało odliczyć od kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone.

(378)

Komisja odrzuciła to podejście, wskazując, że zastosowanie jednolitego procentowego odliczenia zarówno do kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, jak i do ceny eksportowej było nieuzasadnione. W celu zapewnienia obiektywnego porównania rzeczywiste opłaty licencyjne zostały usunięte z obu zmiennych, niezależnie od tego, czy stanowiły 2 %, czy 5 % wartości eksportu.

(379)

Na podstawie argumentów przedstawionych przez zainteresowane strony Komisja dostosowała wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku przez uwzględnienie danych finansowych tureckiego oddziału Sumitomo Rubber oraz odliczenie opłat licencyjnych od zysku przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone. Ostateczne wartości odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, wyrażone jako odsetek kosztu sprzedanych towarów, wynoszą odpowiednio 15,04 % i 6,02 %.

(380)

Po dodatkowym ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng argumentowało, że przedsiębiorstwo Brisa Bridgestone i turecki oddział Sumitomo Rubber w przeważającej mierze produkowały opony z poziomu 1 i poziomu 2, a zatem ich skonsolidowane dane finansowe nie zapewniały realistycznej wartości odniesienia dla przywozu chińskich opon SO-LSC, który dotyczył głównie opon z poziomu 3. Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng zaproponowało dostosowanie wartości odniesienia w oparciu o metodykę przedstawioną w uwagach złożonych po ujawnieniu ostatecznych ustaleń.

(381)

Komisja odesłała do swojej analizy zawartej w sekcji 3.2.4.6. Komisja uznała, że wartości odniesienia zarówno dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, jak i dla zysku opierały się na danych przedsiębiorstw produkujących opony na różnych poziomach oraz że kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, które należało uwzględnić w skonstruowanej wartości normalnej, były odpowiednie, niezniekształcone i wystarczająco reprezentatywne dla tego sektora. Ponieważ w stanowisku przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng nie przedstawiono żadnych nowych elementów, argument ten został odrzucony.

(382)

Po dodatkowym ujawnieniu ostatecznych ustaleń koalicja podniosła, że koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne tureckiego oddziału Sumitomo Rubber nie są odpowiednie, ponieważ stanowią zaledwie około 6 %, podczas gdy zgodnie z danymi statystycznymi dla całego sektora w Turcji wskaźnik kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych wynosi 21,18 %, oraz że Komisja sama początkowo odwoływała się do tych danych statystycznych i uznała, że tak niski wskaźnik kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych nie jest odpowiedni.

(383)

Koalicja wskazała również, że dane tureckiego oddziału Sumitomo Rubber pochodzące z bazy ORBIS były niewystarczająco szczegółowe, a ponadto, skoro zgłoszone koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk były nieodpowiednie, należało je pominąć. Ewentualnie, gdyby Komisja postanowiła zachować dane dotyczące tureckiego oddziału Sumitomo Rubber w obliczeniach kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, powinna była powrócić do informacji dostępnych w bazie ORBIS w odniesieniu do przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, aby porównać sprawozdania finansowe na tym samym poziomie szczegółowości.

(384)

Komisja przypomniała, że wartość odniesienia dla kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych została oparta na średniej dla dwóch przedsiębiorstw, tj. tureckiego oddziału Sumitomo Rubber i przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, a nie na indywidualnych danych tureckiego oddziału Sumitomo Rubber. Mimo że uzyskana w ten sposób wartość odniesienia wynosząca 15,04 % była niższa od poziomu 21,18 % wynikającego z tureckich danych statystycznych dla całego sektora, Komisja uznała, że taka wartość odniesienia była bardziej precyzyjna i odpowiednia, a w każdym razie stanowiła najlepsze dostępne informacje, jakimi dysponowała Komisja. Komisja przypomniała również, że dane dotyczące tureckiego oddziału Sumitomo Rubber były dostępne wyłącznie w bazie ORBIS, która jest zwyczajowo wykorzystywana do obliczania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku w przypadku braku innych dostępnych danych. Jeżeli jednak Komisja dysponuje bardziej szczegółowymi informacjami finansowymi, wykorzystuje je w swoich ustaleniach. W związku z tym w niniejszej sprawie Komisja wykorzystała sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone, a nie dane z bazy ORBIS. Oba rodzaje danych mogły zostać skonsolidowane i nie było podstaw, aby w odniesieniu do przedsiębiorstwa Brisa Bridgestone powracać do mniej szczegółowych danych z bazy ORBIS. W związku z powyższym argumenty te odrzucono.

(385)

Na podstawie powyższego Komisja skonstruowała wartość normalną dla każdego rodzaju produktu na podstawie ceny ex-works zgodnie z art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(386)

Po pierwsze, Komisja ustaliła wartość niezniekształconych kosztów produkcji. Komisja zastosowała niezniekształcone koszty jednostkowe do rzeczywistego zużycia poszczególnych czynników produkcji współpracującego producenta eksportującego. Powyższe wskaźniki zużycia sprawdzono podczas weryfikacji. Komisja pomnożyła wskaźniki zużycia przez niezniekształcone koszty jednostkowe odnotowane w reprezentatywnym kraju, jak opisano w sekcji 3.2.3.5.

(387)

Po ustaleniu niezniekształconych kosztów produkcji Komisja zastosowała kwotę pośrednich kosztów produkcji. Następnie Komisja dodała koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne w wysokości 15,04 % oraz zysk w wysokości 6,02 %.

(388)

Objęci próbą producenci eksportujący dokonywali wywozu do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów lub za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych działających jako importerzy.

(389)

W przypadku producentów eksportujących, którzy wywozili produkt objęty postępowaniem bezpośrednio do niezależnych klientów w Unii, za cenę eksportową uważało się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt objęty postępowaniem sprzedany na wywóz do Unii, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.

(390)

W przypadku producentów eksportujących wywożących produkt objęty postępowaniem do Unii za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych działających jako importer, cena eksportowa została ustalona na podstawie ceny, po której produkt przywieziony został po raz pierwszy odsprzedany niezależnym klientom w Unii, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. W takim przypadku dokonano dostosowań ceny, uwzględniając wszystkie koszty poniesione między przywozem a odsprzedażą, w tym prawdziwe koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne, oraz osiągnięte zyski. Wobec braku współpracy ze strony importera niepowiązanego Komisja przyjęła zysk w wysokości 6,3 % ustalony w dochodzeniu dotyczącym podobnego produktu, tj. wspomnianych powyżej opon do samochodów ciężarowych.

(391)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń grupa Hankook wskazała, że przy konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego Komisja popełniła błąd pisarski dotyczący odsetka kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych jednego z powiązanych z nią podmiotów, i zwróciła się o skorygowanie tego błędu.

(392)

Komisja skorygowała ten błąd, a także podobny błąd pisarski wykryty w jednej z pozostałych tabel dotyczących podmiotów należących do grupy Hankook. Korekty te spowodowały nieznaczne podwyższenie cen CIF wykorzystanych do ustalenia zarówno marginesu szkody, jak i marginesu dumpingu.

(393)

W art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nałożono na Komisję obowiązek dokonania obiektywnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową na tym samym poziomie handlu oraz uwzględnienia różnic w czynnikach wpływających na ceny i ich porównywalność. W omawianym przypadku Komisja zdecydowała się porównać wartość normalną i cenę eksportową objętych próbą producentów eksportujących na poziomie handlu ex-works.

(394)

W przypadkach, w których było to uzasadnione w celu zapewnienia obiektywnego porównania, wartość normalną i cenę eksportową dostosowano w celu: (i) wyrównania ich z powrotem do poziomu ex-works; oraz (ii) uwzględnienia różnic w czynnikach, co do których stwierdzono i wykazano, że mają wpływ na ceny i porównywalność cen.

(395)

Jak wyjaśniono w sekcji 3.2, wartość normalną ustalono na podstawie niezniekształconych kosztów produkcji oraz kwot kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, które uznano za odpowiednie w odniesieniu do tego poziomu handlu. W związku z tym nie były konieczne dostosowania w celu wyrównania wartości normalnej z powrotem do poziomu ex-works.

(396)

Komisja nie znalazła podstaw do dokonania jakichkolwiek uwzględnień wartości normalnej, a żaden z objętych próbą producentów eksportujących nie wystąpił o takie uwzględnienia.

(397)

W celu wyrównania ceny eksportowej z powrotem do poziomu ex-works dokonano dostosowań z tytułu: frachtu w Unii, należności celnych, rabatów ilościowych, kosztów kredytu i opłat bankowych, prowizji oraz opłat licencyjnych.

(398)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng podniosło, że przy obliczaniu ceny eksportowej Komisja zastosowała kurs wymiany używany w księgach przedsiębiorstwa Yongsheng, natomiast do celów obliczeń szkody posłużyła się oficjalnym kursem wymiany opublikowanym w aktach sprawy. Komisja zastosowała również oficjalne kursy wymiany do przeliczenia danych dotyczących Turcji przy konstruowaniu wartości normalnej. Przedsiębiorstwo Shandong Yongsheng wskazało, że w celu zapewnienia obiektywnego porównania Komisja powinna korzystać z tego samego źródła, którym – zdaniem przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng – powinien być oficjalny kurs wymiany opublikowany przez Komisję w aktach sprawy przy ustalaniu ceny eksportowej. Ten sam argument przedstawiono po dodatkowym ujawnieniu ostatecznych ustaleń.

(399)

Wykorzystanie informacji przedsiębiorstwa zgodnie z jego własnymi księgami do obliczenia wartości normalnej ma umożliwić Komisji weryfikację tych informacji z dokumentacją księgową przedsiębiorstwa prowadzoną w CNY. Dane dotyczące sprzedaży wykorzystywane do obliczenia szkody służą skonstruowaniu ceny CIF wyrażonej w euro zgodnie z oficjalnym kursem wymiany opublikowanym w aktach sprawy, tak aby możliwe było porównanie tej ceny z ceną przemysłu Unii w ramach innej procedury niż obliczenie marginesu dumpingu. Nie występuje zatem asymetria między tymi dwoma podejściami, wobec czego argument ten został odrzucony.

(400)

W przypadku objętych próbą współpracujących producentów eksportujących Komisja porównała średnią ważoną wartości normalnej każdego rodzaju produktu podobnego ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(401)

Na tej podstawie wyliczono następujące średnie ważone marginesów dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem:

(402)

W odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą Komisja dokonała obliczenia średniej ważonej marginesu dumpingu, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Z tego względu margines ten ustalono na podstawie marginesów objętych próbą producentów eksportujących, pomijając marginesy producentów eksportujących z marginesem dumpingu zerowym lub de minimis, jak również marginesy ustalone w okolicznościach, o których mowa w art. 18 rozporządzenia podstawowego.

(403)

Na tej podstawie ostateczny margines dumpingu nieobjętych próbą współpracujących producentów eksportujących ustalono na 24,4 %.

(404)

W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących w Chinach Komisja określiła margines dumpingu na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu Komisja określiła poziom współpracy producentów eksportujących. Poziom współpracy to wielkość wywozu współpracujących producentów eksportujących do Unii wyrażona jako odsetek łącznego przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, do Unii w okresie objętym dochodzeniem, ustalonego na podstawie danych Eurostatu.

(405)

Poziom współpracy w przedmiotowej sprawie jest wysoki, ponieważ wywóz dokonywany przez współpracujących producentów eksportujących stanowił prawie 100 % łącznego przywozu w okresie objętym dochodzeniem. Na tej podstawie Komisja postanowiła ustanowić margines dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie poddanego indywidualnemu badaniu i objętego próbą współpracującego przedsiębiorstwa z najwyższym marginesem dumpingu.

(406)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Kumho podniosło, że skoro sama Komisja uznała, iż rynek charakteryzuje się wyraźną segmentacją na poziomy, zastosowanie jednej ogólnej średniej dla wszystkich współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą nie odzwierciedla w odpowiedni sposób struktury tego rynku. Przedsiębiorstwo Kumho wskazało zatem, że środki mające zastosowanie do współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą, prowadzących działalność głównie na poziomie 2, powinny zostać ograniczone do poziomu marginesu szkody ustalonego dla producentów z poziomu 2 lub przynajmniej do poziomu marginesu dumpingu ustalonego dla producentów z poziomu 2.

(407)

Podobny argument przedstawiła grupa GITI, która wskazała, że jako producent z poziomu 2 wykazuje istotne podobieństwa do grupy Hankook, w związku z czym należało przypisać jej cło właściwe dla grupy Hankook, a nie średnią wartość ustaloną dla próby. Grupa GITI uznała, że została postawiona w niekorzystnej sytuacji w związku faktem, iż grupa Hankook, która również jest producentem z poziomu 2, będzie podlegać cłu antydumpingowemu w wysokości 3,4 % (170), podczas gdy grupa GITI miałaby podlegać cłu antydumpingowemu w wysokości 29,9 % (171), mimo że grupa GITI działa w tym samym segmencie rynku, konkuruje o tych samych lub podobnych klientów i sprzedaje po podobnych cenach. Grupa GITI twierdziła ponadto, że zaopatrywała również renomowanych klientów oraz że należy do ograniczonej liczby chińskich producentów spełniających wymogi rozporządzenia UE w sprawie wylesiania. Grupa GITI uznała, że rozporządzenie podstawowe (art. 9 ust. 4) zezwala na nałożenie niższego cła „jeżeli jest ono odpowiednie do usunięcia szkody” oraz że na mocy dawnego rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (172) w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej Komisja w przeszłości nakładała cło na przedsiębiorstwa nieobjęte próbą w oparciu o kategorię lub status tych przedsiębiorstw nieobjętych próbą. Grupa GITI podała przykłady wcześniejszych przypadków, w których Komisja nałożyła różne cła na przedsiębiorstwa nieobjęte próbą w zależności od tego, czy przedsiębiorstwa kwalifikowały się do traktowania na zasadach rynkowych lub do indywidualnego traktowania, czy też nie.

(408)

Komisja odrzuciła te argumenty. Proponowane przez Kumho dostosowanie nie znajduje się wśród dostosowań przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym. Ponadto fakt, że na mocy rozporządzenia (WE) nr 384/96 Komisja potraktowała w różny sposób przedsiębiorstwa, które kwalifikowały się bądź nie kwalifikowały się do traktowania na zasadach rynkowych lub do indywidualnego traktowania, nie stanowił precedensu dla Komisji w zakresie przypisywania różnych marginesów cła w zależności od segmentu rynku w obecnych ramach prawnych.

(409)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń koalicja stwierdziła, że zgodnie z rozporządzeniem podstawowym ustalenie marginesu dumpingu musi obejmować pełny zakres praktyk dumpingowych i że w związku z tym normalne ważenie marginesu dumpingu współpracujących producentów eksportujących było niewłaściwe. Koalicja argumentowała, że w tym konkretnym przypadku Komisja sama przyznała, że cena Hankook była o 50 % wyższa niż średnia cena chińskich producentów eksportujących oraz że wynika to głównie ze specyfiki sytuacji Hankook oraz faktu, że przedsiębiorstwo Hankook dokonywało wywozu w segmencie rynku poziomu 2 i segmencie rynku niemal poziomu 1. Koalicja odniosła się również do analizy szkody, która potwierdziła szkodliwy skutek przywozu na poziomie 3. W związku z tym oraz biorąc pod uwagę, że środki antydumpingowe mają na celu wyrównanie warunków działania oraz zapewnienie skutecznej i odpowiedniej poprawy sytuacji przemysłu Unii, koalicja uznała, że zróżnicowany szkodliwy wpływ praktyk dumpingowych na poziomie segmentu powinien znaleźć odzwierciedlenie w przyjętych środkach, ponieważ również dumping można w największym stopniu przypisać poziomowi 3, który odpowiada za zdecydowaną większość napływu przywozu z Chin po cenach dumpingowych, i musi zostać uwzględniony w poziomie ceł. Koalicja uznała zatem, że marginesy dumpingu przedsiębiorstw objętych próbą należy wyważyć w odniesieniu do udziału każdego poziomu, dla którego określono ich marginesy dumpingu, w udziale tych poziomów w całkowitym wywozie chińskim. Zakładając, że 20 % przywozu należało do poziomu 1 lub 2, a 80 % do poziomu 3, wynikający z tego margines dumpingu dla nieobjętych próbą współpracujących producentów powinien wynosić 44 %.

(410)

Komisja powtórzyła, że przy obliczaniu marginesu dumpingu uwzględniono już poszczególne poziomy oraz że nie było podstawy do ustalenia jakiegokolwiek ważenia – Komisja obliczyła średni ważony margines dumpingu zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Komisja odrzuciła zatem argument, że powinna była przeprowadzić alternatywne obliczenia marginesu dumpingu dla nieobjętych próbą współpracujących producentów.

(411)

Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

(412)

Produkt podobny był wytwarzany w okresie objętym dochodzeniem przez co najmniej 10 grup producentów w Unii. Producenci ci reprezentują przemysł Unii w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

(413)

Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem wyniosła około 251 mln opon. Komisja ustaliła tę wielkość na podstawie danych EUROPOOL (173), zarządzanych przez Tyres Europe („Tyres Europe”), dawniej Europejskie Stowarzyszenie Producentów Opon i Wyrobów Gumowych (ETRMA), oraz danych Eurostatu. Członkowie Tyres Europe reprezentują zdecydowaną większość producentów unijnych. Tyres Europe gromadzi dane rynkowe od swoich członków i udostępnia im dokładne, zagregowane dane dotyczące rynku opon.

(414)

Jak wskazano w motywie 16, trzej objęci próbą producenci unijni reprezentowali 14,5 % całkowitej produkcji produktu podobnego w Unii w okresie objętym dochodzeniem. Wskaźniki mikroekonomiczne zbadano zatem na podstawie zweryfikowanych danych uzyskanych z odpowiedzi wspomnianych trzech producentów unijnych.

(415)

Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie informacji przekazanych przez Tyres Europe (dane EUROPOOL).

(416)

Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:

Tabela 2

Konsumpcja w Unii (w sztukach opon)

(417)

Konsumpcja w Unii najpierw nieznacznie wzrosła w 2022 r., następnie spadła w 2023 r. i ponownie wzrosła w okresie objętym dochodzeniem. Ogółem w okresie badanym konsumpcja wzrosła o 8 %, tj. o około 25 mln opon.

(418)

Unijny rynek opon do samochodów osobowych oraz lekkich samochodów ciężarowych jest rynkiem wysoce konkurencyjnym, na którym działa wiele grup producentów i marek.

(419)

Na rynku unijnym istnieją dwa główne kanały sprzedaży, tj. rynek oryginalnego sprzętu („OE”) oraz rynek wymiany.

(420)

W segmencie OE producenci opon sprzedają produkt objęty dochodzeniem producentom pojazdów w celu montażu w nowych pojazdach. Opony te muszą zatem spełniać szczegółowe specyfikacje zgodne z oczekiwaniami producenta oryginalnego sprzętu. Opony opracowane na potrzeby rynku OE są zwykle sprzedawane przez tych samych producentów opon również na rynku wymiany, co oznacza, że producenci opon dążą do zapewnienia sprzedaży OE, aby zagwarantować sobie przyszłą sprzedaż na rynku wymiany. W rezultacie producenci samochodów mają znaczną siłę przetargową podczas negocjacji umów, a rentowność sprzedaży OE dla producentów opon jest zazwyczaj niższa.

(421)

W segmencie rynku wymiany opony są sprzedawane powiązanym lub niepowiązanym dystrybutorom oraz sprzedawcom detalicznym, którzy następnie odsprzedają je użytkownikom końcowym. Jak wyjaśniono w motywie 420 powyżej, producenci opon zwykle osiągają wyższe marże na rynku wymiany niż w ramach sprzedaży OE.

(422)

Z informacji dostarczonych przez Tyres Europe podczas wizyty weryfikacyjnej wynika, że segment OE stanowi około 16–20 % całkowitej konsumpcji w Unii, natomiast pozostała część przypada na rynek wymiany.

(423)

Oprócz dwóch kanałów sprzedaży, które opisano w sekcji 2.4.1, rynek produktu objętego dochodzeniem dzieli się również na trzy poziomy. Do celów niniejszego dochodzenia Komisja zastosowała klasyfikację podsumowaną w sekcji 2.4.2 powyżej.

(424)

CRIA i grupa GITI twierdziły, że między oponami z różnych poziomów nie występuje zamienność lub jest ona bardzo ograniczona, i w związku z tym zwróciły się o przeprowadzenie w ramach dochodzenia analizy szkody i związku przyczynowego w podziale na poziomy. CRIA twierdziło ponadto, że poszczególne poziomy obsługują różne segmenty rynku, ponieważ klienci poziomów 1 i 2 cenią bezpieczeństwo, osiągi i markę bardziej niż cenę. Ponadto istnieje dobrze znany efekt przywiązania do marki, oznaczający, że zwłaszcza właściciele samochodów wysokiej klasy i samochodów luksusowych wykazują silną lojalność wobec marki i zwykle (szczególnie w pierwszych latach użytkowania samochodu) oczekują, że wymieniane opony będą tej samej marki, co opony OE zamontowane pierwotnie. Zdaniem CRIA do tego efektu przywiązania przyczyniają się również unijne wymogi w zakresie etykietowania, ponieważ zwiększają świadomość konsumentów w zakresie różnych aspektów bezpieczeństwa i osiągów. CRIA stwierdziło zatem, że dynamika rynków opon do samochodów ciężarowych i opon do samochodów osobowych zasadniczo się różni, w związku z czym konkurencja między poziomami, którą stwierdzono w sprawie dotyczącej opon do samochodów ciężarowych, nie występuje w przypadku produktu objętego dochodzeniem.

(425)

Komisja uznała argumenty przedstawione przez strony za bezzasadne. Przede wszystkim opony ze wszystkich poziomów mogą być montowane w samochodach osobowych lub lekkich samochodach ciężarowych, a zatem są wystarczająco wymienne. Fakt, że konsumenci marek premium cenią osiągi i bezpieczeństwo bardziej niż cenę, może rzeczywiście ograniczać bezpośrednią konkurencję między poziomem 1 a poziomem 3, jednak tego samego nie można powiedzieć o stosunku między poziomem 3 a poziomem 2. Ponadto wiele klasycznych marek z poziomu 3 coraz częściej pozycjonuje się na podstawie swoich cech technicznych i jakościowych, a nie wyłącznie jako marki tanie (174). W wyniku stałych i rosnących inwestycji w badania i rozwój liczne marki z poziomu 3 oferują coraz lepszą jakość przy bardzo konkurencyjnych cenach i tym samym wyraźnie stanowią alternatywę dla opon z poziomu 2, które mają równoważyć względy jakościowe i cenowe. Ponadto granice między poziomami nie są wyraźnie i ostatecznie ustalone, o czym świadczy fakt, że te same marki (Falken, Giti, Cooper itp.) mogą być w różnych źródłach – w tym na popularnych stronach z recenzjami opon i stronach internetowych wyspecjalizowanych przedsiębiorstw handlowych (175) – zaklasyfikowane do poziomu 3 lub poziomu 2. Podobnie w przypadku niektórych marek występują nakładające się klasyfikacje poziomu 1 i poziomu 2 (Vredestein i Hankook). Ścisły podział na poziomy staje się dodatkowo bardziej skomplikowany przez pojawienie się alternatywnych klasyfikacji, takich jak „średnia klasa jakościowa”, „opony niskobudżetowe wysokiej klasy”, „jakość premium” czy „klasa niskobudżetowa wysokiej jakości”. Konkurencję i zastępowalność między poziomami potwierdza również fakt, że coraz więcej marek z poziomu 3 uzyskuje certyfikację OE (176) u znanych producentów samochodów i pozycjonuje się na podstawie jakości oraz osiągnięć, co zwykle jest cechą marek z poziomu 2.

(426)

Ogólnie Komisja uznała, że nawet jeżeli niektórzy klienci mogą cenić markę i jakość, na takie zachowanie konsumentów wpływa również różnica cen, którą są oni ostatecznie gotowi zaakceptować za te cechy. Efekt przywiązania wskazany przez CRIA może zatem rzeczywiście ograniczać bezpośrednią konkurencję między oponami z poziomu 1 i poziomu 3 na rynku wymiany, choć niektórzy producenci z poziomu 3 intensywnie inwestują w badania i rozwój oraz osiągają bardzo dobre wyniki w określonych parametrach technicznych. Efekt ten nie wyklucza jednak zastępowalności między poziomem 3 a poziomem 2 ani – podobnie – między poziomem 2 a poziomem 1. W konsekwencji Komisja stwierdziła, że opony z poziomu 3 konkurują z wyższymi poziomami (w szczególności z poziomem 2) i tym samym wywierają presję na obniżenie cen na tych wyższych poziomach poprzez efekt odwrotnej kaskady. Argumenty dotyczące braku zamienności zostały zatem odrzucone. Na tej samej podstawie nie uwzględniono również wniosków o przeprowadzenie analizy szkody i związku przyczynowego w pełnym podziale na poziomy, co wyjaśniono dalej odpowiednio w motywach 469 i 534.

(427)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CRIA powtórzyło swój argument dotyczący braku konkurencji między poziomami, ponieważ chociaż prawdą jest, że istniała konkurencja między przyległymi segmentami w sąsiadujących poziomach, a mianowicie między wyższej jakości oponami z poziomu 3 a niższej jakości oponami z poziomu 2 oraz podobnie między wyższej jakości oponami z poziomu 2 a niższej jakości oponami z poziomu 1, według CRIA nie można było tego jednak ekstrapolować na pełną zastępowalność między wszystkimi poziomami.

(428)

Kumho uznało, że Komisja nie wyjaśniła i nie uzasadniła swojego wniosku, zgodnie z którym produkty należące do poziomu 3 i poziomu 2 konkurowały ze sobą bezpośrednio, w szczególności w świetle motywu 425, w którym przyznała, że bezpośrednia konkurencja między produktami należącymi do poziomu 1 i poziomu 3 może być ograniczona. Kumho stwierdziło, że te same czynniki ograniczające, tj. preferencje dotyczące jakości i bezpieczeństwa opon, mają zastosowanie w równym stopniu między poziomem 2 a poziomem 3. Kumho twierdziło również, że w przeprowadzonej przez Komisję analizie poziomu postrzeganie przez konsumentów nie zostało odpowiednio uwzględnione.

(429)

Shandong Yongsheng twierdziło, że chińskie opony z poziomu 3 zostały wyłączone z unijnego rynku OE, co wskazuje na wyraźny podział strukturalny między oponami z poziomu 3 z Chin a oponami innych poziomów, i stwierdziło, że dowody Komisji na to, że było inaczej, były „nieudokumentowane, niezweryfikowane i niekonkretne”. W tym względzie Shandong Yonghseng argumentowało, że certyfikacja OE przedsiębiorstwa Linglong była bardzo niedawna i trwała od 2024 r. oraz dotyczyła serbskiego zakładu produkcyjnego, a zatem nie miała znaczenia dla niniejszego dochodzenia. Shandong Yongsheng argumentowało również, że Komisja nie oceniła odpowiednio postrzegania przez konsumentów chińskich produktów z poziomu 3 i podało przykłady „negatywnych reklam” dwóch francuskich dystrybutorów.

(430)

Komisja zauważyła, że CRIA, przyznając, że opony należące do przyległych poziomów skutecznie konkurowały ze sobą, po prostu zanegowało istnienie pełnej zastępowalności bez żadnych dowodów ani wyjaśnień. Komisja uznała argument CRIA za częściowo niejednoznaczny, ponieważ nie jest jasne, co dokładnie należy rozumieć pod pojęciem „pełnej zastępowalności między wszystkimi poziomami” i dlaczego byłoby to nawet konieczne do ustanowienia konkurencji między poziomami. Bez wątpienia produkty konkurują z produktami znajdującymi się najbliżej nich pod względem jakości i ceny, czy to w obrębie poziomów, czy między nimi, i właśnie to wskazała Komisja, a także zaakceptowało CRIA.

(431)

Jeżeli chodzi o argument przedsiębiorstwa Kumho, uzasadnienie oraz dowody dotyczące bezpośredniej konkurencji między poziomami 3 i 2 wyjaśniono już w szczególności w motywach 425 i 426 powyżej, a Kumho nie przedstawiło żadnych konkretnych dowodów, aby go zanegować. Jak już wyjaśniono, opony z poziomu 3 konkurują z oponami z poziomu 2 ze względu na ich parametry techniczne i parametry bezpieczeństwa, a zatem stanowią realną alternatywę dla klientów, którzy szukają najlepszego stosunku jakości do ceny w ramach swoich możliwości finansowych. Podobnie wielokrotnie wskazywano (na przykład między innymi w sekcji 2.4.1), że na podział na poziomy duży wpływ miało postrzeganie rynku i właśnie z tego powodu linie podziału były często zatarte i z pewnością niestałe. Przedsiębiorstwa handlowe i importerzy oferujący opony z poziomu 3 są żywotnie zainteresowani sprzedażą tych opon i wywieraniem wpływu na postrzeganie przez konsumentów w kierunku wyboru ich asortymentu produktów.

(432)

Jeżeli chodzi o argument przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng, a w szczególności odniesienia do źródeł, o których mowa w motywie 425, Komisja zauważyła, że Shandong Yongsheng nie przedstawiło żadnych argumentów zaprzeczających prawdziwości informacji. Komisja uznała, że artykuły publiczne udostępniane przez dystrybutorów internetowych, takich jak Trojan, specjalizujących się w branży opon z ponad 30-letnim doświadczeniem, globalną obecnością handlową i zróżnicowanym asortymentem produktów – ze szczegółowymi wynikami badań i specyfikacjami technicznymi – są wystarczająco „pozyskiwane” i „szczegółowe”, aby wykazać trwającą zmianę w globalnym postrzeganiu różnych marek poziomu 3. Jeśli chodzi o certyfikację OE Linglong, fakt, że dotyczyła ona zakładu w Serbii, nie podważa ustalenia, że Linglong, jako marka, zawarło kontrakty OE z europejskimi producentami samochodów. W tym względzie należy podkreślić, że klasyfikacja poziomów i postrzeganie przez konsumentów są powiązane z marką, a nie z krajem pochodzenia. Ponadto ten dowód odnosi się do roku 2024, który zbiega się z okresem objętym dochodzeniem.

(433)

W każdym razie, jak stwierdzono w motywie 422, rynek OE stanowił jedynie około 16–20 % całkowitej konsumpcji w Unii, a gdy tylko opona będzie wymagała wymiany, na rynku wymiany pojawi się konkurencja, w związku z czym argument przedsiębiorstwa Shandong Yongsheng, że chińskie opony z poziomu 3 były strukturalnie odcięte od reszty rynku, uznano za nieuzasadniony.

(434)

Komisja uznała argument Yongsheng Shandong dotyczący negatywnego postrzegania chińskich marek za nieuzasadniony. Negatywne reklamy niektórych dystrybutorów nie odzwierciedlają opinii innych dystrybutorów i przedsiębiorstw handlowych aktywnie importujących i wprowadzających do obrotu na rynku unijnym różne chińskie opony z poziomu 3. Na przykład koalicja na rzecz importerów PC-LL, jeśli chodzi o chińskie produkty należące do poziomu 3, w swoich uwagach podniosła twierdzenie przeciwne, podkreślając wydajność i przewagę konkurencyjną chińskich producentów. Ponadto argument Yongsheng Shandong wyraźnie kontrastuje z twierdzeniem CRIA, że w rzeczywistości jako przyczynę szkody należy przeanalizować niską jakość unijnych opon z poziomu 3 w porównaniu z ich chińskimi konkurentami, jak wyjaśniono bardziej szczegółowo w motywie 554 poniżej.

(435)

Podsumowując, jeżeli chodzi o argumenty dotyczące braku zastępowalności między poziomami i konkurencji między poziomami, Komisja zauważyła, że sam fakt, iż opony konkurują ze sobą pod względem różnych aspektów jakościowych i technicznych, a także jednocześnie ich ceny, wyraźnie wskazuje, że decyzja o wyborze konkretnego produktu lub konkretnej marki jest wynikiem dokładnego wyważenia tych czynników i w tym sensie wszystkie opony konkurują ze sobą. Ponadto fakt, że niektóre marki znajdują się na pograniczu poziomów lub są reklamowane na warunkach ogólnie kojarzonych z wyższymi poziomami w oparciu o ich rozwój techniczny i kampanie marketingowe, wpływa na postrzeganie przez konsumentów i wzmacnia konkurencję między poziomami. Żadna ze stron zgłaszających uwagi nie przedstawiła argumentów zaprzeczających temu podstawowemu uzasadnieniu.

(436)

W związku z tym podtrzymano wnioski dotyczące konkurencji między poziomami i zamienności produktów opisane w motywach 425 i 426.

(437)

Komisja ustaliła wielkość przywozu na podstawie danych Eurostatu. Udział przywozu w rynku został ustalony na podstawie konsumpcji w Unii przedstawionej w tabeli 2.

(438)

Przywóz do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtował się następująco:

Tabela 3

Wielkość przywozu (w sztukach opon) i udział w rynku

(439)

W okresie badanym wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem rosła systematycznie z roku na rok, osiągając imponujący łączny wzrost o 62 %, co odpowiada około 35 mln opon. Wzrost wielkości przywozu z Chin do Unii przewyższył zatem wzrost konsumpcji w Unii, który wyniósł 25 mln opon.

(440)

Zwiększona wielkość przywozu przełożyła się na wyraźny wzrost udziału przywozu z Chin w rynku – z 18 % w 2021 r. do 28 % w okresie objętym dochodzeniem.

(441)

Komisja ustaliła ceny przywozu na podstawie danych Eurostatu. Podcięcie cenowe przywozu ustalono na podstawie zweryfikowanych danych uzyskanych od chińskich producentów eksportujących objętych próbą.

(442)

Średnia cena przywozu do Unii z państwa, którego dotyczy postępowanie, kształtowała się następująco:

Tabela 4

Ceny importowe (EUR/szt.)

(443)

W 2022 r. ceny importowe najpierw gwałtownie wzrosły o 26 %, następnie w 2023 r. spadły do poziomów wyższych niż w 2021 r. i utrzymywały się w podobnym przedziale w okresie objętym dochodzeniem. W okresie badanym chińskie ceny importowe wzrosły ogółem o 12 %, co stanowi umiarkowany wzrost w porównaniu z tendencją dotyczącą średniej ceny importowej do Unii z innych państw trzecich (+26 %). Wzrost wyższy niż wzrost chińskich cen importowych – wynoszący 15 % – odnotowano w przypadku cen przemysłu Unii, które przez cały okres badany były znacznie wyższe od chińskich cen eksportowych.

(444)

Komisja określiła podcięcie cenowe w okresie objętym dochodzeniem przez porównanie:

(445)

Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu, tj. na podstawie numeru kontrolnego produktu („PCN”), z uwzględnieniem segmentacji na poziomy rynku, a także odpowiedniego rozróżnienia między rynkiem OE i rynkiem wymiany, w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio dostosowanych oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. W przypadku objętych próbą producentów unijnych działających w ramach struktury grupy, w której w sprzedaż zaangażowane były jednostki centralne i powiązane podmioty sprzedażowe, ceny sprzedaży dostosowano przez odjęcie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych związanych z działalnością podmiotów sprzedażowych oraz zysku importera niepowiązanego, analogicznie do art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Wynik porównania wyrażono jako odsetek teoretycznych obrotów objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem.

(446)

Ze względu na segmentację rynku przeprowadzono odrębne obliczenia podcięcia cenowego dla każdego poziomu. Żaden z objętych próbą producentów eksportujących nie sprzedawał opon z poziomu 1, dlatego nie można było przeprowadzić obliczenia podcięcia cenowego w tym segmencie. Na poziomie 3 marginesy podcięcia cenowego wynosiły od 7,2 % do 36,9 %, przy średnim marginesie podcięcia cenowego na poziomie 32,2 %. Na poziomie 2 nie stwierdzono podcięcia cenowego. Wynika to jednak z faktu, że po stronie producentów eksportujących sprzedaż na poziomie 2 obejmowała wyłącznie markę Hankook, powszechnie uznawaną za jedną z najlepszych marek opon z poziomu 2. Na przestrzeni lat marka Hankook uzyskała bowiem liczne kontrakty OE z wiodącymi producentami samochodów, w tym Audi, BMW, Mercedes i Porsche. Szereg przedsiębiorstw handlowych i importerów klasyfikuje Hankook jako „opony pośrednie wysokiej klasy/najwyższej klasy” albo tzw. opony stanowiące „alternatywę premium”. Innymi słowy, analiza poziomu 2 jest w pewnym stopniu ograniczona, ponieważ porównuje jednorodną grupę markowych opon najwyższej klasy z poziomu 2 z szeroką gamą opon z poziomu 2 produkowanych przez przemysł Unii. Analiza średnich cen stosowanych przez nieobjętych próbą współpracujących producentów eksportujących, zgłoszona w ich formularzach kontroli wyrywkowej, potwierdziła, że ustaleń dotyczących opon Hankook z poziomu 2 nie można ekstrapolować na pozostałą część przywozu z Chin. Średnie ceny Hankook znacząco przewyższały średnią cenę stosowaną przez chińskich producentów eksportujących, i to o ponad 50 %. Średni ważony margines podcięcia cenowego (dla poziomów 2 i 3 łącznie) wyniósł 17 %, co stanowi znaczący poziom.

(447)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń Hankook stwierdziło, że rozróżnienie między OE a wymianą w analizie szkody nie było prawnie uzasadnione, ponieważ nie uczyniono tego po stronie dumpingu. Ponadto Hankook uznało to rozróżnienie za zbędne, ponieważ w jego własnej sprzedaży do Unii nie udało się wykryć jasnego schematu cenowego w kanałach sprzedaży, a w rzeczywistości, usuwając z PCN ostatnie cyfry identyfikujące sprzedaż OE w porównaniu ze sprzedażą na wymianę, margines szkody Hankook zmniejszyłby się z 3,4 % do 3,1 %.

(448)

Skarżący wezwał Komisję do dodatkowego obliczenia marginesu podcięcia cenowego na podstawie pełnego zakresu produktu w oparciu o średnie ceny w celu wykazania wielkości podcięcia cenowego dla całego rynku opon.

(449)

Grupa GITI twierdziła, że Komisja sama sobie zaprzeczyła, stwierdzając, że braku podcięcia cenowego w przypadku Hankook nie można ekstrapolować na pozostałą część przywozu z Chin, a jednocześnie w trakcie kontroli wyrywkowej utrzymywała, że sprzedaż Hankook była reprezentatywna. Podobnie Kumho stwierdziło, że Komisja nie może pominąć ustalenia dotyczącego braku podcięcia cenowego na poziomie 2, argumentując, że Hankook ma szczególny charakter, a jednocześnie włączając go do próby i odmawiając dodania innych producentów eksportujących.

(450)

Jeżeli chodzi o argument Hankook, Komisja zauważyła, że żadna ze stron nie zakwestionowała ustaleń dotyczących różnicy w cenie/rentowności między segmentem OE a segmentem wymiany, jak wskazano w motywach 420 i 421. Komisja uznała, że powinna przeprowadzić porównanie produktów na możliwie jak najbardziej szczegółowym poziomie (pod warunkiem że dane są dostępne i zweryfikowane). Fakt, że sprzedaż Hankook rzekomo nie przebiegała zgodnie z tym schematem, można wyjaśnić różnymi dodatkowymi decyzjami biznesowymi, takimi jak wielkość sprzedaży, jej harmonogram i opóźnienia w dostawach, a zatem nie podważa to uzasadnienia rozróżnienia. Podobnie fakt, że margines podcięcia cenowego byłby wyższy lub niższy, nie jest czynnikiem decydującym o poziomie porównywalności produktów. Różnica między dwoma scenariuszami obliczania marginesu szkody przedstawionymi przez Hankook (z odniesieniem do rynku OE lub rynku wymiany w porównaniu i bez takiego odniesienia) wydaje się stronnicza, ponieważ nie opierała się ona na pełnej grupie kosztów / sprzedaży dokonywanej przez producentów unijnych objętych próbą, lecz wyłącznie na informacjach ujawnionych grupie Hankook. W każdym razie różnica obliczona przez grupę Hankook wynosi około 10 %; co świadczy o tym, że takie rozróżnienie było uzasadnione. W przypadku obliczeń dumpingu konstruowaną wartość normalną oblicza się na podstawie wartości odniesienia dla czynników produkcji, które nie mają wymiaru OE lub wymiaru wymiany, tj. koszty pracy, koszty energii i ceny surowców nie różnią się w zależności od tego, czy wyprodukowana opona zostanie sprzedana producentowi pojazdu, czy na rynku wtórnym. Informacje zawarte w aktach dotyczące kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku w reprezentatywnym kraju również nie pozwalały na takie rozróżnienie. W związku z tym wartość normalna i wynikające z niej marginesy dumpingu nie mogły być zróżnicowane w zależności od kanału końcowego przeznaczenia. Analiza szkody opiera się natomiast na rzeczywistych danych dotyczących transakcji, które obejmują kanał sprzedaży. Analiza dotycząca OE i wymiany była zatem uzasadniona i faktycznie konieczna do przeprowadzenia obiektywnej analizy. W związku z tym argument ten odrzucono.

(451)

W odniesieniu do argumentu skarżącego Komisja uznała, że średni ważony margines podcięcia cenowego łączący (dopasowane) opony należące do poziomów 3 i 2 w wystarczającym stopniu odzwierciedlał podcięcie cenowe. Pominięcie rodzajów produktu i uwzględnienie modeli poziomu 1, które nie były wywożone przez chińskich eksporterów objętych próbą, obniżyłoby poziom porównywalności zapewniony przez zróżnicowanie PCN, a zatem nie miałoby większego znaczenia. W związku z tym wniosek ten został odrzucony.

(452)

W odniesieniu do argumentu grupy GITI Komisja podkreśliła, że Hankook zostało objęte próbą w celu zapewnienia reprezentatywności pod względem wielkości sprzedaży i reprezentacji poziomu niezależnie od tego, czy ostatecznie zaklasyfikowano go jako poziom 1 czy poziom 2. Ostatecznie zaklasyfikowanie do poziomu 2 uznano za bardziej odpowiednie ze względów wyjaśnionych w motywie 94 powyżej. Jednocześnie dowody zgromadzone w trakcie dochodzenia, opisane w motywie 446, również wyraźnie wykazały (co nie zostało zakwestionowane przez żadną ze stron), że Hankook jest powszechnie uważana za wysokiej klasy oponę z poziomu 2 i jest marką przechodzącą z poziomu 2 do poziomu 1. Podkreśla to również znaczna luka cenowa między cenami Hankook a średnią pozostałych chińskich producentów eksportujących, w tym wielu innych producentów z poziomu 2, jak wskazano w motywie 446 powyżej. W związku z powyższym ograniczenia wyrażone w interpretacji i ekstrapolacji ustalenia dotyczącego braku podcięcia cenowego na poziomie 2 na podstawie danych Hankook na pozostałych chińskich producentów eksportujących, w tym producentów z poziomu 2, zostały utrzymane, a argumenty grupy GITI i Kumho zostały odrzucone.

(453)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo T wykryło błąd pisarski w obliczeniach kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zwróciło się do Komisji o skorygowanie obliczeń tych kosztów. Przedsiębiorstwo G wykryło błąd pisarski w konsolidacji danych dotyczących kosztów produkcji i zwróciło się do Komisji o korektę tych kosztów.

(454)

Komisja przeanalizowała te argumenty i stwierdziła, że są one zasadne. Obliczenia podcięcia cenowego i zaniżania cen odpowiednio skorygowano. Ponieważ korekty te dotyczyły wrażliwych danych dotyczących poszczególnych przedsiębiorstw, zostały one ponownie ujawnione wyłącznie przedsiębiorstwom objętym postępowaniem.

(455)

Nowe marginesy podcięcia cenowego, w tym również zmiany średnich ważonych cen przywozu poszczególnych rodzajów produktu od objętych próbą współpracujących chińskich eksporterów na poziomie CIF, jak opisano w motywie 392 powyżej, dla poziomu 3 wahały się od 10,2 % do 39,2 %, przy średnim marginesie podcięcia cenowego wynoszącym 34,7 %. Na poziomie 2 nie stwierdzono podcięcia cenowego w przypadku objętych próbą chińskich producentów eksportujących. Średni ważony margines podcięcia cenowego (dla poziomów 2 i 3 łącznie) wyniósł 19 %.

(456)

W uwagach przedstawionych po terminie na zgłaszanie uwag dotyczących produktu oraz po weryfikacjach objętych próbą producentów unijnych CRIA stwierdziło, że PCN w obecnej formie nie pozwala zidentyfikować opon zapasowych do użytku tymczasowego ani opon do przyczep, mimo że te dwa rodzaje są znacznie tańsze niż opony standardowe o odpowiadających im parametrach. W związku z tym CRIA argumentowało, że PCN nie zapewnia obiektywnego porównania między cenami przywozu z Chin do UE a cenami sprzedaży krajowej przemysłu Unii w odniesieniu do tych konkretnych rodzajów produktu, a zatem sprawia, że ocena szkody jest niedokładna.

(457)

W dochodzeniu ustalono, że objęci próbą chińscy producenci eksportujący nie wywozili opon do przyczep w okresie objętym dochodzeniem. Opony zapasowe do użytku tymczasowego były wywożone przez jednego z objętych próbą producentów eksportujących i stanowiły mniej niż 1 % wielkości sprzedaży eksportowej objętej próbą. Producent eksportujący nie przedstawił w tym zakresie żadnych uwag ani nie wystąpił o jakiekolwiek dostosowanie dotyczące tego rodzaju opon. W każdym razie, biorąc pod uwagę ograniczoną wielkość wywozu tych opon, Komisja uznała, że ich wpływ nie mógł zmienić ogólnego wyniku porównania produktów.

(458)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CRIA przedstawiło uwagi na temat motywu 457 powyżej i stwierdziło, że „potrzeba analizy w podziale na segmenty wynika z braku zamienności, a nie z wielkości wywozu”. CRIA argumentowało ponadto, że ponieważ żaden z objętych próbą producentów eksportujących nie sprzedawał opon do przyczep, Komisja, stwierdzając w motywie 77, że przemysł Unii tracił pozycję w przypadku tych konkretnych rodzajów produktu ze względu na silną presję wywieraną przez nieracjonalnie tani przywóz z Chin, dokonała ustalenia ze szkodą dla przemysłu Unii, które nie zostało poparte udokumentowanymi informacjami.

(459)

Uwagi dotyczące analizy w podziale na poziomy omówiono szczegółowo w sekcji 4.7 poniżej. Celem wyjaśnienia w motywie 457 było podkreślenie, że na porównanie cen przeprowadzone na podstawie PCN nie miał istotnego wpływu fakt, że w PCN nie wprowadzono rozróżnienia między oponami do przyczep a oponami do użytku tymczasowego, które rzekomo były tańsze. Ponadto stwierdzenie istnienia dumpingu zostało przeprowadzone na podstawie zweryfikowanych danych objętego próbą producenta eksportującego w odniesieniu do pełnego zakresu produktu i jako takie zostało poparte udokumentowanymi informacjami. Ponadto fakt, że objęci próbą producenci eksportujący nie wywozili takiego typu opon, nie oznacza, że inni producenci eksportujący nie wywozili ich do Unii i nie wywierali negatywnego wpływu na wyniki przemysłu Unii. W związku z powyższym argumenty te odrzucono.

(460)

Komisja stwierdziła zatem, że ceny przywozu z Chin powodowały znaczne marginesy podcięcia cenowego względem przemysłu Unii w ujęciu zagregowanym (dla poziomów 2 i 3) oraz odrębnie dla poziomu 3.

(461)

Ponadto porównanie chińskich cen importowych z cenami sprzedaży i kosztami produkcji przemysłu Unii wykazało utrzymujące się tłumienie cen spowodowane przywozem towarów po cenach dumpingowych z Chin. Przez cały okres badany średnie chińskie ceny importowe do Unii utrzymywały się stale poniżej ceny sprzedaży przemysłu Unii, zarówno średnio w ujęciu zagregowanym, jak i odrębnie dla poziomu 3 (zob. tabele 10 i 11 poniżej). Co istotne, chińskie ceny importowe były również niższe od średniego jednostkowego kosztu produkcji przemysłu Unii. W 2023 r. i w okresie objętym dochodzeniem chińskie ceny importowe spadły nawet poniżej jednostkowego kosztu produkcji przemysłu Unii na poziomie 3, czyli segmencie o najniższych kosztach i głównym poziomie przywozu z Chin (tabela 11). Jak wyjaśniono w sekcji 4.6.3.1 poniżej, koszty jednostkowe przemysłu Unii przez cały okres rosły szybciej niż jego ceny sprzedaży na każdym poziomie. Świadczy to o tym, że przemysł nie był w stanie w pełni przenieść wzrostu kosztów ze względu na utrzymującą się presję cenową wynikającą z rosnących wielkości taniego przywozu z Chin.

(462)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CRIA argumentowało, że ceny sprzedaży przemysłu Unii utrzymywały się powyżej kosztów produkcji w okresie badanym, co wykazało brak zaniżania lub tłumienia cen, które mogłoby spowodować szkodę. Kumho dodało, że fakt, iż przemysł Unii był w stanie podnieść swoje ceny, dowodzi braku tłumienia cen.

(463)

W tym względzie Komisja zauważyła, że tłumienie cen nie wymaga od przemysłu ponoszenia strat ani nie wyklucza istnienia podwyżek cen. Normą prawną określoną w art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego jest po prostu to, czy przedmiotowy przywóz uniemożliwia „podwyżki cen, których w przeciwnym razie dokonano by”, co dokładnie miało miejsce w tym przypadku, jak wykazano w tabeli 8, w której przedstawiono, że przemysł Unii nie był w stanie dostosować swojej ceny sprzedaży do kosztów produkcji, przy czym te ostatnie rosły w szybszym tempie. W związku z tym argumenty CRIA i Kumho zostały odrzucone.

(464)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł Unii obejmuje ocenę wszystkich wskaźników ekonomicznych oddziałujących na stan przemysłu Unii w okresie badanym.

(465)

Jak wspomniano w motywie 16, w celu określenia potencjalnej szkody poniesionej przez przemysł Unii zastosowano kontrolę wyrywkową.

(466)

W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja oceniła wskaźniki makroekonomiczne na podstawie danych zawartych w skardze, odpowiedziach na pytania zawarte w makrokwestionariuszu przekazanych przez Tyres Europe oraz danych statystycznych Eurostatu. Dane przekazane przez Tyres Europe dotyczyły ponad 10 grup producentów unijnych, reprezentujących ponad 90 % całkowitej produkcji unijnej. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu Unii.

(467)

Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu oraz poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu.

(468)

Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszty pracy, zapasy, rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału.

(469)

Jak już wskazano w motywach 425 i 426, Komisja uznała, że mimo podziału rynku unijnego na poziomy opony zdefiniowane w sekcji 2.1 mają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz to samo podstawowe zastosowanie. W związku z tym ustalenia szkody dokonano na poziomie produktu objętego dochodzeniem, czyli dla wszystkich poziomów łącznie. Organ Apelacyjny stwierdził w szczególności, że „w przypadkach gdy władze prowadzące dochodzenie przeprowadzają badanie jednej z części przemysłu krajowego, powinny one zasadniczo zbadać w podobny sposób wszystkie pozostałe części tworzące ten przemysł, jak również przeprowadzić całościowe badanie przemysłu” (177). Niemniej jednak, ze względu na segmentację rynku, analizę zagregowaną uzupełniono – tam, gdzie było to możliwe – analizą według poszczególnych poziomów.

(470)

Wskaźniki makroekonomiczne ustalono na podstawie zweryfikowanych odpowiedzi Tyres Europe na pytania zawarte w kwestionariuszu, łącząc informacje pochodzące z danych EUROPOOL z dodatkowymi informacjami przekazanymi przez producentów unijnych reprezentujących znaczną większość produkcji unijnej (ponad 80 % tej produkcji).

(471)

Produkcję unijną ustalono przez dodanie sprzedaży w Unii, zgłoszonej przez Tyres Europe, oraz sprzedaży eksportowej ustalonej na podstawie danych Eurostatu, po dostosowaniu o zmianę stanu zapasów zgłoszoną przez producentów unijnych reprezentujących znaczną większość produkcji unijnej. Dostosowanie z tytułu zmiany stanu zapasów wynosiło w okresie badanym mniej niż 1 % całkowitego poziomu produkcji.

(472)

Wykorzystanie mocy produkcyjnych oparto na danych zgłoszonych przez producentów unijnych reprezentujących znaczną większość produkcji unijnej, a moce produkcyjne oszacowano na podstawie produkcji podzielonej przez wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych.

(473)

Szacowana całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 5

Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych

(474)

Produkcja unijna stopniowo spadała w każdym roku w okresie badanym. Ogółem na rosnącym rynku (tabela 2 powyżej) produkcja unijna zmniejszyła się o 8 %, tj. o około 20 mln opon.

(475)

Moce produkcyjne również zmniejszyły się w okresie badanym, choć nieco bardziej stopniowo. Ogółem w okresie badanym moce produkcyjne spadły o około 13 mln opon, co odpowiada spadkowi o 4 %.

(476)

W konsekwencji wykorzystanie mocy produkcyjnych zmniejszyło się o 3 punkty procentowe, z 86 % w pierwszej połowie okresu badanego do 83 % w drugiej połowie. Odzwierciedla to działania przemysłu Unii zmierzające do utrzymania ogólnie akceptowalnego poziomu wykorzystania mocy produkcyjnych przez dostosowanie mocy produkcyjnych i wielkości produkcji w reakcji na spadek sprzedaży (tabela 6 poniżej).

(477)

Sprzedaż w Unii ustalono przez odjęcie przywozu do Unii (tabela 3 powyżej) od konsumpcji w Unii (tabela 2 powyżej). Ilość sprzedaży i udział przemysłu Unii w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 6

Ilość sprzedaży i udział w rynku

(478)

Wielkość sprzedaży przemysłu Unii nadal spadała przez cały okres badany, przy niewielkim wzroście w okresie objętym dochodzeniem, pozostając jednak poniżej poziomu z 2021 r. Ogółem wielkość sprzedaży zmniejszyła się o około 7 mln opon, co odpowiada spadkowi o 4 %, w przeciwieństwie do zmian w konsumpcji w Unii, która w okresie badanym wzrosła o 8 % (tabela 2 powyżej).

(479)

Ze względu na wzrost rynku unijnego wspomniany spadek wielkości sprzedaży doprowadził do znacznej utraty udziału w rynku przez przemysł Unii – z 60 % w 2021 r. do 53 % w 2024 r., co odpowiada spadkowi o 12 %.

(480)

Chociaż konsumpcja w Unii wzrosła w okresie badanym o około 25 mln opon, przemysł Unii nie był w stanie skorzystać z tej pozytywnej tendencji. Zamiast tego jego wielkość sprzedaży spadła o około 7 mln opon, a udział w rynku zmniejszył się o 7 punktów procentowych. Jednocześnie wielkość przywozu z Chin do Unii stale rosła, zwiększając się stopniowo o około 35 mln opon, i przejęła utracony udział przemysłu Unii w rynku (tabele 2 i 3 powyżej).

(481)

Zatrudnienie i wydajność kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 7

Zatrudnienie i wydajność

(482)

Zatrudnienie zmniejszyło się w okresie badanym o 5 %, zgodnie z tendencjami w produkcji. Spadek ten odpowiada utracie około 4 500 ekwiwalentów pełnego czasu pracy w Unii.

(483)

Wydajność stopniowo spadała w latach 2021–2023, po czym w okresie objętym dochodzeniem nieznacznie wzrosła. Ogółem w okresie badanym zmniejszyła się o 2 %.

(484)

Wszystkie marginesy dumpingu znacznie przekraczały poziom de minimis. Wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł Unii był znaczny, jeśli weźmie się pod uwagę wielkość i ceny przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie.

(485)

Jest to pierwsze dochodzenie antydumpingowe dotyczące produktu objętego postępowaniem. W związku z tym brak było dostępnych danych umożliwiających ocenę skutków ewentualnego wcześniejszego dumpingu.

4.6.3.   Wskaźniki mikroekonomiczne

(486)

Średnia ważona jednostkowa cena sprzedaży stosowana przez objętych próbą producentów unijnych wobec klientów niepowiązanych w Unii kształtowała się w okresie badanym następująco:

Tabela 8

Ceny sprzedaży w Unii i koszty produkcji

(487)

Średnia jednostkowa cena sprzedaży producentów unijnych najpierw wzrosła o 15 % w 2022 r. oraz o 20 % w 2023 r. w stosunku do początku okresu badanego. W okresie objętym dochodzeniem średnia cena ponownie spadła do poziomu z 2022 r., lecz pozostała powyżej poziomu z 2021 r., przy ogólnym wzroście o 15 %, co odpowiadało wzrostowi o prawie 8 EUR/oponę.

(488)

Jak pokazano w tabeli 4 powyżej, średnie chińskie ceny importowe do Unii, dotyczące głównie opon z poziomu 3, przez cały ten sam okres pozostawały konsekwentnie poniżej cen przemysłu Unii.

(489)

Koszt produkcji w Unii wzrósł w okresie badanym bardziej niż ceny sprzedaży, tj. o 25 %, czyli średnio o 11 EUR/oponę. Znaczący wzrost kosztów wynika głównie ze wzrostu kosztów energii i pracy, a także cen niektórych surowców. Ze względu na spadek wielkości produkcji wzrosły również koszty stałe w przeliczeniu na jednostkę, takie jak amortyzacja i pośrednie koszty produkcji.

(490)

Jak wynika z powyższych tendencji, tempo wzrostu kosztów produkcji przewyższyło tempo wzrostu cen sprzedaży, co oznacza, że przemysł Unii doświadczył tłumienia cen i nie był w stanie w pełni przenieść wzrostu swoich kosztów na ceny sprzedaży.

(491)

Przeprowadzono odrębną analizę dla poszczególnych poziomów, którą podsumowano poniżej.

Tabela 9

Ceny sprzedaży w Unii i koszty produkcji – Poziom 1

Tabela 10

Ceny sprzedaży w Unii i koszty produkcji – Poziom 2

Tabela 11

Ceny sprzedaży w Unii i koszty produkcji – Poziom 3

(492)

Jak wynika z powyższych tabel, podobne tendencje można zaobserwować zarówno na każdym poziomie z osobna, jak i w ujęciu zagregowanym.

(493)

Jednostkowe ceny sprzedaży wzrosły na każdym poziomie między 2021 r. a 2023 r., po czym nieznacznie spadły w okresie objętym dochodzeniem. Ogółem ceny na poziomach 1, 2 i 3 wzrosły odpowiednio o 9 %, 20 % i 24 %. Dla porównania chińskie ceny importowe do Unii pozostawały stale poniżej cen przemysłu Unii na wszystkich poziomach, jak wyjaśniono już w motywie 461 powyżej.

(494)

Jednostkowy koszt produkcji przemysłu Unii kształtował się podobnie jak ceny sprzedaży na poziomach 2 i 3, tj. wzrósł między 2021 r. a 2023 r., a następnie nieznacznie spadł w okresie objętym dochodzeniem. We wszystkich latach okresu badanego i na wszystkich poziomach tempo wzrostu kosztu jednostkowego przewyższało tempo wzrostu jednostkowej ceny sprzedaży, potwierdzając tendencję zaobserwowaną na poziomie zagregowanym.

(495)

Średnie koszty pracy objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 12

Średnie koszty pracy na pracownika

(496)

Średnie koszty pracy rosły stopniowo z roku na rok w okresie badanym. Ogólny wzrost wyniósł 13 % i wynikał głównie z tendencji inflacyjnych w Unii. Ponadto wzrost w 2024 r. odzwierciedla również dodatkowe koszty pracy związane ze zwolnieniami, które miały miejsce w tym okresie.

(497)

Stan zapasów objętych próbą producentów unijnych kształtował się w okresie badanym następująco:

Tabela 13

Zapasy

(498)

Poziomy zapasów wykazywały w okresie badanym niewielkie wahania, lecz pozostawały stosunkowo stabilne jako odsetek produkcji, mieszcząc się w przedziale od 14 % do 17 %. Poziom i zmienność zapasów zaobserwowane w tym okresie można uznać za typowe dla przemysłu oponiarskiego. Ogółem stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego wzrósł w okresie badanym o 4 %.

(499)

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:

Tabela 14

Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje i zwrot z inwestycji

(500)

Komisja określiła rentowność objętych próbą producentów unijnych, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów z tej sprzedaży.

(501)

Rentowność (dla wszystkich poziomów łącznie) wykazywała wyraźną tendencję spadkową w okresie badanym. Ogółem rentowność spadła z 14,8 % w 2021 r. do 8 % w okresie objętym dochodzeniem, co oznacza spadek o 6,8 punktu procentowego, czyli o 46 %, co jest znaczącym spadkiem.

(502)

Przepływy środków pieniężnych netto określają zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Tendencja w zakresie przepływów środków pieniężnych netto kształtowała się pozytywnie: po spadku w 2022 r. nastąpił wzrost utrzymujący się do końca okresu badanego. Ogółem sytuacja w zakresie przepływów środków pieniężnych poprawiła się o 57 %.

(503)

Inwestycje znacząco wzrosły w okresie badanym, ogółem o 159 %, przy czym największy roczny wzrost, wynoszący 54 %, odnotowano między 2023 r. a 2024 r., czyli pod koniec okresu badanego. W ujęciu bezwzględnym inwestycje osiągnęły w 2024 r. poziom 225 mln EUR, co można uznać za istotną kwotę, odpowiadającą jednej czwartej aktywów trwałych wykorzystywanych do produkcji opon. Chociaż przemysł Unii ograniczył swoje moce produkcyjne, inwestował również w modernizację urządzeń produkcyjnych, aby zapewnić stabilność swojej działalności.

(504)

CRIA było zdania, że wysoki poziom inwestycji dowodzi braku szkody, jak Komisja stwierdzała już w przeszłości w innych dochodzeniach (178).