(1)

29 lipca 2025 r. na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu przędzy poliamidowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („państwo, którego dotyczy postępowanie”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu”).

(2)

Komisja wszczęła dochodzenie w następstwie skargi złożonej w dniu 16 czerwca 2025 r. przez koalicję ad hoc europejskich producentów przędzy poliamidowych („skarżący” lub „koalicja”). Skarga została złożona w imieniu przemysłu Unii zajmującego się produkcją przędzy poliamidowych w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W skardze przedstawiono dowody na wystąpienie dumpingu i wynikającej z niego istotnej szkody, które były wystarczające, by uzasadnić wszczęcie dochodzenia.

(3)

Rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2025/1984 (3) („rozporządzenie w sprawie rejestracji”) Komisja poddała rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem.

(4)

Zgodnie z art. 19a rozporządzenia podstawowego w dniu 27 lutego 2026 r. Komisja przedstawiła stronom podsumowanie dotyczące zaproponowanych ceł oraz szczegóły dotyczące obliczania marginesów dumpingu i marginesów odpowiednich do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł Unii („okres wcześniejszego informowania”). Zainteresowane strony poproszono o przedstawienie uwag na temat prawidłowości obliczeń w ciągu trzech dni roboczych.

(5)

27 marca 2026 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2026/734 (4) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz przędzy poliamidowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Uwagi otrzymane po okresie wcześniejszego informowania, o którym mowa w motywie 4 powyżej, omówiono w motywach 269–271 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(6)

Po ujawnieniu istotnych ustaleń i faktów, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), koalicja, trzech użytkowników, dwa stowarzyszenia użytkowników oraz dwie grupy chińskich producentów eksportujących przedłożyli pisemne stanowiska przedstawiające ich poglądy na temat ustaleń tymczasowych w terminie przewidzianym w art. 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Po upływie terminu przedstawiono również dodatkowe uwagi w imieniu grupy dziewięciu polskich użytkowników z przemysłu dziewiarskiego.

(7)

Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono przedstawienie argumentów. Odbyły się posiedzenia wyjaśniające z udziałem Carvico S.p.A. („Carvico”), Centro Servizi Impresa S.R.L. („CSC”), Heynen Systems B.V. („Heynen”) i grupy Eversun.

(8)

Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji, które uznała za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Dokonując ostatecznych ustaleń, Komisja przeanalizowała uwagi przedstawione przez zainteresowane strony i w stosownych przypadkach zmieniła swoje tymczasowe wnioski.

(9)

Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz przędzy poliamidowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono termin do zgłaszania uwag na temat ostatecznych ustaleń.

(10)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń otrzymano uwagi od koalicji, czterech użytkowników (Carvico, Heynen, Krajewski, Marilyn), dwóch stowarzyszeń użytkowników (ATP, Gesamtmasche), jednego stowarzyszenia detalistów (AVE) i grupy Eversun – chińskiego producenta eksportującego.

(11)

Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono przedstawienie argumentów. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń odbyły się posiedzenia wyjaśniające z udziałem Associação Têxtil e Vestuário de Portugal („ATP”) i Marilyn Sp. z o.o. („Marilyn”).

(12)

W wyniku analizy niektórych uwag dotyczących ostatecznego ujawnienia dokonano zmian w obliczeniach dumpingu. 11 czerwca 2026 r. Komisja poinformowała wszystkie zainteresowane strony o tych zmianach w formie dodatkowych ostatecznych ustaleń ograniczających się do wprowadzonych zmian. Wszystkim stronom wyznaczono termin do zgłaszania uwag na temat dodatkowego ujawnienia ostatecznych ustaleń.

(13)

Po dodatkowym ujawnieniu ostatecznych ustaleń otrzymano uwagi od koalicji i jednego użytkownika. Odniesiono się do nich poniżej.

(14)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń nie otrzymano żadnych dalszych uwag dotyczących wszczęcia postępowania.

(15)

Ze względu na brak uwag dotyczących decyzji w sprawie kontroli wyrywkowej producentów unijnych, importerów niepowiązanych i producentów eksportujących potwierdzono wnioski przedstawione w motywach 9–15 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(16)

Wobec braku uwag potwierdzono ustalenia przedstawione w motywach 16–19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(17)

Przypomina się, że okres objęty dochodzeniem trwał od 1 lipca 2024 r. do 30 czerwca 2025 r., a okres badany od 1 stycznia 2022 r. do końca okresu objętego dochodzeniem. Pomimo uwagi jednego z użytkowników dotyczącej pierwszego roku okresu badanego potwierdzono informacje przedstawione w motywie 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Do przedmiotowej uwagi odniesiono się w sekcji 5.2.4 poniżej.

(18)

Wobec braku uwag potwierdzono ustalenia przedstawione w motywach 21–26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(19)

Na etapie tymczasowym postępowania jeden z użytkowników produktu objętego dochodzeniem, przedsiębiorstwo Splitfil, złożył wniosek o wyłączenie z zakresu produktu tzw. „przędzy macierzystej z poliamidu” wykorzystywanej do produkcji przędzy jednowłóknowej, twierdząc, że przędza macierzysta nie jest produkowana w Unii. Komisja ustaliła, że przędza macierzysta nie jest produktem gotowym, lecz produktem pośrednim, który podlega dalszej obróbce w celu wyprodukowania przędzy jednowłóknowej poliamidowej. Przędza jednowłóknowa produkowana z przędzy macierzystej ma takie same właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne jak przędza jednowłóknowa produkowana przez przemysł Unii i wchodzi w zakres produktu, nawet jeśli uzyskuje się ją za pomocą innej metody produkcji. Oba rodzaje produktu są zamienne i wykorzystywane w tych samych zastosowaniach niższego szczebla, tj. w dziewiarstwie osnowowym. W związku z tym Komisja tymczasowo odrzuciła powyższy wniosek o wyłączenie z zakresu produktu. Użytkownik ponownie zwrócił się z tym wnioskiem w dodatkowym piśmie przesłanym z dużym opóźnieniem w stosunku do terminu składania uwag określonego w sekcji 2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania. W związku z tym w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych nie odniesiono się do tego spóźnionego wniosku.

(20)

W drugim zestawie uwag przedsiębiorstwo Splitfil skoncentrowało się na braku wpływu ceny importowej przędzy macierzystej na zaniżanie cen i zakłócenia strukturalne na unijnym rynku przędzy. Przedsiębiorstwo wskazało również, że nałożenie ceł na przędzę macierzystą nie doprowadziłoby do uruchomienia nowej produkcji przędzy w Unii, ani nie zachęciłoby do nowych inwestycji w tym sektorze, a jedynie zaszkodziłoby przekształcającemu się przemysłowi niższego szczebla.

(21)

Przedsiębiorstwo nie przedstawiło jednak żadnych argumentów, które podważyłyby główne ustalenia Komisji w odniesieniu do przędzy macierzystej, a mianowicie że:

W związku z tym podtrzymano tymczasowe odrzucenie wniosku o wyłączenie tego produktu z zakresu produktu.

(22)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jeden z użytkowników produktu objętego dochodzeniem, przedsiębiorstwo Virleta, zwrócił się z wnioskiem o wyłączenie z zakresu produktu jednego konkretnego rodzaju przędzy, określanego przez to przedsiębiorstwo jako DTY 18/7 SD. Przedsiębiorstwo twierdziło, że ten rodzaj przędzy nie jest produkowany przez przemysł Unii i nie jest zamienny z rodzajami przędzy produkowanymi w Unii.

(23)

Poza tym ogólnym stwierdzeniem przedsiębiorstwo nie uzasadniło jednak tego argumentu ani nie przedstawiło żadnych dowodów na jego poparcie. W odpowiedzi na ten argument koalicja przedstawiła jednak dowody wskazujące, że co najmniej jeden z producentów unijnych wytwarzał przędze poliamidowe „DTY 18/7 SD”. Powodem, dla którego inni producenci unijni nie wytwarzali produktu o dokładnie takiej specyfikacji, był brak popytu, a nie jakiekolwiek ograniczenia techniczne. Przy wykorzystaniu istniejącego wyposażenia producenci unijni są w pełni zdolni do wytwarzania tego rodzaju przędzy na zamówienie. Odrzucono zatem wniosek o wyłączenie tego produktu z zakresu produktu.

(24)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń inny użytkownik, przedsiębiorstwo Heynen, wystąpił z wnioskiem o wyłączenie z zakresu produktu określonego rodzaju przędzy poliamidowej DTY 6 przeznaczonej do stosowania w wyrobach włókienniczych innych niż odzieżowe.

(25)

Przedsiębiorstwo przyznało jednak, że przędza, którą przywozi z Chin, jest objęta jednym z kodów produktu (PCN) określonych w dochodzeniu i produkowana przez przemysł Unii. Odrzucono zatem wniosek o wyłączenie tego produktu z zakresu produktu.

(26)

Wobec braku jakichkolwiek uwag dotyczących procedury określania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego Komisja potwierdziła swoje wnioski zawarte w motywach 29–35 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(27)

Szczegóły dotyczące istnienia znaczących zakłóceń przedstawiono w sekcji 3.2.1 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wobec braku uwag dotyczących istnienia znaczących zakłóceń w rozumieniu art. 2 ust. 6 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego w sektorze przędzy poliamidowych w Chińskiej Republice Ludowej Komisja potwierdziła swoje ustalenia przedstawione w motywach 36–82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(28)

W motywach 33–34 oraz 85–87 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja poinformowała zainteresowane strony o odpowiednich źródłach, które zamierza wykorzystać do określenia wartości normalnej, z wykorzystaniem Turcji jako kraju reprezentatywnego. Komisja poinformowała również zainteresowane strony, że określi koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski na podstawie informacji łatwo dostępnych dla przedsiębiorstwa SASA Polyester Sanayi S.A. („SASA”), producenta przędzy poliestrowych w Turcji.

(29)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo PPHU Krajewski Marek Aleksander Sp. z o.o. (Krajewski) stwierdziło, że Turcja znacząco różni się od Chińskiej Republiki Ludowej pod względem struktury gospodarczej, podstawy kosztów i warunków rynkowych, a zatem nie jest odpowiednim krajem reprezentatywnym.

(30)

Jak zauważono w orzecznictwie Sądu, ponieważ Chiny są jedną z najważniejszych gospodarek na świecie, wymaganie od Komisji wybrania jako kraju reprezentatywnego państwa z równoważną gospodarką byłoby nieracjonalne (5). Komisja poinformowała, że kraj reprezentatywny wybrano z należytą starannością zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Przy wyborze kraju reprezentatywnego Komisja zastosowała kryteria określone w rozporządzeniu podstawowym. Zainteresowane strony zostały poinformowane o procesie wyboru i o ustaleniu wartości odniesienia w pierwszej i drugiej nocie oraz zaproszone do przedstawienia uwag. Istnienie odpowiednich łatwo dostępnych danych w odniesieniu do kraju reprezentatywnego przedstawiono w sekcji 3.2.4.3 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Komisja zauważyła ponadto, że przedsiębiorstwo Krajewski nie przedstawiło dowodów ani wyjaśnień co do tego, w jaki sposób podstawa kosztów w Chińskiej Republice Ludowej różniła się od podstawy kosztów w Turcji. Argument ten odrzucono.

(31)

Grupa Eversun argumentowała, że 78?% granulatu PET przywożonego do Turcji pochodziło z Chin. Przedsiębiorstwo przypomniało, że Komisja odrzuciła Indonezję jako kraj reprezentatywny ze względu na duży przywóz granulatu poliamidowego po zniekształconych cenach, i stwierdziło, że stosując to samo podejście metodyczne, Komisja powinna była również uznać średnią cenę importową granulatu PET przywożonego do Turcji za zniekształconą. Przedsiębiorstwo założyło, że SASA jest dużym użytkownikiem importowanego granulatu PET. W związku z tym grupa Eversun uznała sprawozdania finansowe przedsiębiorstwa SASA za nieodpowiednie do skonstruowania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku.

(32)

Komisja przypomniała, że żywice PET i granulat PET nie były czynnikami produkcji w ramach dochodzenia i z tego powodu nie były przedmiotem analizy danych dotyczących przywozu w pierwszej i drugiej nocie. Komisja zauważyła ponadto, że przedsiębiorstwo SASA jest wiodącym producentem żywic PET i granulatu PET (6). Te żywice PET i granulat PET są wykorzystywane do produkcji przędzy i włókien, które następnie służą do wytwarzania tkanin, dzianin i włóknin (7). Komisja zauważyła, że SASA jest producentem zorientowanym pionowo, który produkuje granulat PET we własnym zakresie. Komisja uznała zatem, że twierdzenie, zgodnie z którym przedsiębiorstwo SASA nabywało i zużywało granulat PET przywożony z państw trzecich po rzekomo zniekształconych cenach, co miało później wpływ na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk przedsiębiorstwa, nie zostało dowiedzione, ponieważ przedsiębiorstwo SASA samo wytwarza granulat PET; w związku z tym Komisja odrzuciła ten argument. Jak wspomniano powyżej, w każdym razie, żywice PET i granulat PET nie były czynnikami produkcji w ramach dochodzenia.

(33)

Grupa Eversun powtórzyła swój argument, że do ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku zamiast danych tureckiego producenta SASA należy wykorzystać łatwo dostępne dane finansowe PT Ever Shine, indonezyjskiego przedsiębiorstwa, którego główna działalność polega na produkcji przędzy poliamidowych.

(34)

Na podstawie danych UN Comtrade grupa Eversun stwierdziła ponadto, że granulat poliamidowy, stanowiący jeden z głównych surowców wykorzystywanych do produkcji przędzy poliamidowych, był znacznie droższy niż granulat PET wykorzystywany do produkcji przędzy poliestrowych. Przedłożyła również dane UN Comtrade dotyczące średniej ważonej ceny importowej przędzy poliamidowych i przędzy poliestrowych przywożonych do Turcji, aby wykazać wpływ tych surowców na cenę produktu końcowego. Na tej podstawie grupa Eversun argumentowała, że przędze poliestrowe i przędze poliamidowe znacząco różnią się pod względem stosowanych surowców (granulat poliamidowy do produkcji przędzy poliamidowych oraz granulat PET do produkcji przędzy poliestrowych), cen surowców oraz poziomu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Grupa Eversun zwróciła się do Komisji o ponowne rozważenie wykorzystania łatwo dostępnych danych finansowych przedsiębiorstwa PT Ever Shine jako podstawy obliczenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku.

(35)

Komisja przypomniała, że odrzuciła Indonezję jako kraj reprezentatywny w drugiej nocie oraz w motywach 95 i 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponieważ Turcję wybrano jako najbardziej odpowiedni kraj reprezentatywny, przy konstruowaniu wartości normalnej Komisja wykorzystała koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk odpowiedniego producenta produktu należącego do tej samej ogólnej kategorii lub tego samego sektora co produkt objęty dochodzeniem w Turcji, tj. przedsiębiorstwa SASA. Grupa Eversun nigdy nie zakwestionowała faktu, że przedsiębiorstwo SASA jest producentem produktu należącego do tej samej ogólnej kategorii lub sektora co produkt objęty dochodzeniem. Ponadto grupa Eversun w żadnym momencie nie przedstawiła konkretnych dowodów wskazujących, że wykorzystanie danych przedsiębiorstwa SASA doprowadziłoby do ustalenia zniekształconych lub nierozsądnych kwot kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, a tym samym byłoby sprzeczne z wymogiem określonym w ostatnim akapicie art. 2 ust. 6a lit. a) rozporządzenia podstawowego.

(36)

Jednocześnie Komisja zauważyła, że grupa Eversun nie przedstawiła żadnych dowodów wykazujących, iż poziomy kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku producentów przędzy poliestrowych były wyższe niż poziomy zysku producentów przędzy poliamidowych. Pełny wykaz czynników produkcji wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo SASA oraz ich zastosowanie w procesie produkcji przędzy poliestrowych nie były znane, w związku z czym nie można było wyciągnąć żadnych wniosków wyłącznie na podstawie przedstawionego przez grupę Eversun faktu, że średnia cena importowa granulatu PET do Turcji była niższa od średniej ceny importowej granulatu poliamidowego do Turcji. Wręcz przeciwnie, porównanie ceny importowej przędzy poliamidowych i przędzy poliestrowych (ceny sprzedaży produktu końcowego) z ceną importową granulatu poliamidowego i granulatu PET (głównych surowców) wskazywało, że przędze poliamidowe mogą generować wyższą marżę, ponieważ różnica między ceną surowca a ceną produktu końcowego była w ich przypadku większa. W każdym razie Komisja uznała, że grupa Eversun nie przedstawiła żadnych udokumentowanych informacji potwierdzających występowanie różnic w poziomie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku między producentami przędzy poliamidowych a producentami przędzy poliestrowych, wynikających z odmiennych cen głównych surowców. Argument ten odrzucono.

(37)

Przedsiębiorstwo Carvico SPA stwierdziło, że skonstruowanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku na podstawie danych tylko jednego przedsiębiorstwa w Turcji, tj. SASA, nie było wystarczające oraz że Komisja powinna była uwzględnić przy ustalaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku również inne przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych państwach trzecich.

(38)

W odniesieniu do kryteriów określonych w motywie 83 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja przeanalizowała kilka potencjalnych krajów reprezentatywnych o poziomie rozwoju gospodarczego podobnym do poziomu Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzających produkt objęty dochodzeniem, w których jednocześnie byliby producenci o łatwo dostępnych danych finansowych. Komisja ustaliła, że Turcja jest najbardziej odpowiednim krajem reprezentatywnym, spełniającym wymogi art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego. Fakt, że w Turcji istniał tylko jeden producent dysponujący łatwo dostępnymi informacjami finansowymi, wynikał z realiów rynkowych i nie unieważnił wyniku. Komisja zauważyła również, że przedsiębiorstwo Carvico SPA nie uzasadniło, na jakiej podstawie Komisja byłaby zobowiązana do skonstruowania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku w oparciu o dane wielu przedsiębiorstw, ani nie zaproponowało innych producentów przędzy poliamidowych lub poliestrowych, w przypadku których istnieją łatwo dostępne informacje finansowe. Ponadto przedsiębiorstwo Carvico SPA w żadnym momencie nie przedstawiło konkretnych dowodów wskazujących, że wykorzystanie danych przedsiębiorstwa SASA doprowadziłoby do ustalenia kwot kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, które byłyby zniekształcone lub nieuzasadnione, a tym samym sprzeczne z wymogiem określonym w art. 2 ust. 6a lit. a) akapit ostatni rozporządzenia podstawowego. Argument ten został zatem odrzucony.

(39)

Wobec braku dalszych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 83–102 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(40)

Skarżący twierdził, że nazwa odniesienia „granulat poliamidu 6”, którą Komisja wybrała dla towarów objętych kodem towaru 3908 10 w tabeli 1 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, była zbyt wąska. Argumentował on, że towary zgłoszone w ramach kodu towaru 3908 10 powinny być określane jako polimery poliamidowe, aby objąć wszystkie rodzaje produktów w ramach tej nazwy odniesienia ustalonej na podstawie danych GTA, lub że Komisja powinna zawęzić wartość odniesienia tak, aby odzwierciedlała wyłącznie granulat poliamidu 6.

(41)

Komisja wyjaśniła już w drugiej nocie oraz w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, że przedmiotowy czynnik produkcji obejmował wszystkie rodzaje polimerów poliamidowych oraz że wartość odniesienia (wartość niezniekształcona) w pierwszym wierszu tabeli 1 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczyła wszystkich rodzajów produktów objętych kodem towaru 3908 10 . Komisja odniosła się do tej wartości odniesienia w załączniku II do drugiej noty dotyczącej czynników produkcji jako do granulatu poliamidu 6 jedynie dlatego, że był to najczęściej przywożony produkt objęty tym kodem towaru, przy czym z opisu produktu jasno wynikało, że dane obejmują wszystkie polimery poliamidowe. Argument uznano zatem za bezzasadny.

(42)

Ponadto skarżący stwierdzili, że przywóz polimerów poliamidowych z Rosji do Turcji powinien był zostać wyłączony z ceny odniesienia. Skarżący twierdzili, że przywóz z Rosji stał się bardziej znaczący po nałożeniu przez UE sankcji na granulat poliamidowy oraz że niższe ceny tych produktów, nawet od średniej ceny importowej z Chin, mogły zniekształcić średnią cenę importową w Turcji.

(43)

Komisja zauważyła, że 6 października 2022 r. przywóz polimerów poliamidowych z Rosji został objęty sankcjami UE w ramach ósmego pakietu sankcji na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 (8). Po nałożeniu sankcji UE nastąpiła wyraźna zmiana zarówno wielkości, jak i cen rosyjskiego przywozu polimerów poliamidowych do Turcji. W porównaniu z 2022 r. wielkość przywozu z Rosji wzrosła w 2023 r. ponad dwukrotnie, tj. o 123?% (z 15 036 ton do 33 461 ton), podczas gdy udział tego przywozu w łącznym przywozie wzrósł o 17 punktów procentowych (z 13?% do 30?%). Napływowi temu towarzyszył gwałtowny spadek cen o 22?%, przy czym ceny jednostkowe spadły z 15,9 CNY/kg do 12,4 CNY/kg (-22?%). Tendencja ta wyraźnie kontrastuje z przywozem z innych źródeł (z wyłączeniem Chin i państw wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/755 (9)), w przypadku którego odnotowano jedynie umiarkowany spadek cen o 7?% (z 26,1 CNY/kg do 24,4 CNY/kg), przy spadku wielkości przywozu o 21?%, co podkreśla wyjątkowy charakter wzrostu przywozu z Rosji.

(44)

Ta odmienna tendencja w zakresie przywozu z Rosji utrzymywała się w kolejnych okresach. Do 2024 r. wielkość przywozu z Rosji nadal stanowiła 21?% łącznego przywozu (w porównaniu z 13?% w 2022 r.), przy czym odsetek ten pozostał niezmieniony w okresie objętym dochodzeniem. Ceny nadal wykazywały tendencję spadkową, obniżając się w okresie objętym dochodzeniem o 26?% w porównaniu z 2022 r., podczas gdy w przypadku przywozu z pozostałych źródeł spadek wyniósł 21?%.

Tabela 1

Wielkość i cena CIF przywozu polimerów poliamidowych do Turcji

(45)

Nagła zmiana cen i wielkości przywozu z Rosji oraz rozbieżność między tendencjami obserwowanymi w odniesieniu do przywozu z Rosji i przywozu z państw innych niż Rosja wskazują na bezpośrednią korelację z momentem wprowadzenia i egzekwowania sankcji UE. W związku z tym Komisja stwierdziła, że rosyjska cena importowa do Turcji nie mogła stanowić części wartości odniesienia dla polimerów poliamidowych, i uwzględniła argument skarżących, ponownie obliczając wartość odniesienia dla polimerów poliamidowych z wyłączeniem przywozu z Chin i Rosji. W rezultacie wartość odniesienia wzrosła z 19,04 CNY/kg do 20,75 CNY/kg (11). Wpływ tej zmiany na marginesy dumpingu przedstawiono w motywie 76.

(46)

Grupa Eversun stwierdziła, że odpady przędzy i odpady żywic powinny były zostać uwzględnione przy obliczaniu kosztów na podstawie wielkości produkcji, a nie wielkości sprzedaży. Przedsiębiorstwo twierdziło, że odpady przędzy i odpady żywic powstają w procesie produkcji, a nie w punkcie sprzedaży, i w związku z tym powinny były zostać wykorzystane do pomniejszenia kosztów produkcji w tym samym okresie. Grupa Eversun twierdziła, że przypisywanie kosztów na podstawie wielkości sprzedaży prowadziłoby do nieprawidłowego rozłożenia kosztów między poszczególne okresy oraz byłoby sprzeczne z zasadą rachunkowości polegającą na przypisywaniu kosztów do odpowiadającego im okresu produkcji.

(47)

Komisja obniżyła koszty produkcji przez odliczenie wartości odpadów przędzy i odpadów żywic w oparciu o metodykę wartości netto możliwej do uzyskania. Zgodnie z tą metodyką odliczenie opierało się na sprzedanych ilościach, aby zapewnić zgodność z zasadami ujmowania przychodów oraz uniknąć przedwczesnego obniżenia kosztu produktu w sytuacji, gdy odpady zostały już wytworzone, lecz nie zostały jeszcze sprzedane. Argument ten został zatem odrzucony.

(48)

Grupa Eversun zaproponowała zmianę metodyki dotyczącej materiałów zużywalnych i kosztów ogólnych, którą zastosowano w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu przesłanych przez przedsiębiorstwa należące do tej grupy, i zastąpienie jej nową metodyką opartą na jednolitym współczynniku alokacji kosztów. Przedsiębiorstwo zaproponowało zmianę pierwotnej metodyki, ponieważ zauważyło, że spowodowała ona zakłócenia wynikające ze stosowania różnych współczynników alokacji kosztów ogólnych i materiałów zużywalnych do poszczególnych wytwarzanych produktów.

(49)

W odniesieniu do tego argumentu Komisja zauważyła, że grupa Eversun go nie uzasadniła. Grupa Eversun nie przedstawiła zmienionych tabel COM, nie wyjaśniła, dlaczego niektóre produkty były obciążane większą częścią kosztów ogólnych lub kosztów materiałów zużywalnych niż inne, ani nie wykazała, że jej pierwotna metodyka, która została sprawdzona przez Komisję podczas weryfikacji na miejscu, była obarczona błędami i w związku z tym powinna zostać zastąpiona. Ze względu na poufność danych księgowych przedsiębiorstwa Komisja odniosła się ponadto do uwag w konkretnym ujawnieniu skierowanym do grupy Eversun. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(50)

Ponadto grupa Eversun stwierdziła, że Komisja nie powinna była odrzucić korekty dotyczącej odpadów kaprolaktamu, o którą wnioskowała w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Grupa Eversun twierdziła, że odpady te, ujęte w jej księgach rachunkowych i udokumentowane za pomocą zleceń produkcyjnych, były poddawane recyklingowi do postaci granulatu poliamidowego wykorzystywanego do produkcji przędzy poliamidowych. Komisja odrzuciła ten argument przy wprowadzaniu środków tymczasowych, a ze względu na tajemnicę handlową wyjaśniła przyczyny odrzucenia tego argumentu w konkretnym ujawnieniu skierowanym do grupy Eversun.

(51)

W tym konkretnym ujawnieniu Komisja poinformowała grupę Eversun, że nie udało jej się ustalić żadnego związku między odpadami kaprolaktamu wytwarzanymi podczas produkcji granulatu nylonu a granulatem nylonu, który jest następnie wykorzystywany jako surowiec do produkcji produktu objętego dochodzeniem. W uwagach przedstawionych po nałożeniu środków tymczasowych grupa Eversun nie przedstawiła żadnych nowych, możliwych do zweryfikowania informacji na poparcie tego ponownie podniesionego argumentu. W związku z tym Komisja odrzuciła ten argument.

(52)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń grupa Eversun zwróciła się o zmianę wartości odniesienia dla preparatów włókienniczych. Grupa Eversun twierdziła, że 12-cyfrowy kod HS 380991009019, wyłączony przez Komisję w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, jest bardziej odpowiedni dla procesu produkcji stosowanego przez grupę Eversun niż 12-cyfrowy kod HS 380991001011, na podstawie którego Komisja ustaliła wartość odniesienia dla preparatów włókienniczych.

(53)

Komisja przeanalizowała ten argument i podtrzymała swoje stanowisko, że 12-cyfrowy kod HS 380991009019 w odniesieniu do gotowych klejeń i wykończeń stosowanych w przemyśle włókienniczym ustalono na podstawie uwag otrzymanych do drugiej noty i odzwierciedla on ogólny proces produkcji przędzy poliamidowych. W odniesieniu do 12-cyfrowego kodu HS 380991009019, obejmującego pozostałe preparaty stosowane w przemyśle włókienniczym, Komisja nie dysponowała informacjami na poziomie wystarczającym do ustalenia, czy całą tę kategorię można było zaklasyfikować do wartości odniesienia dla preparatów włókienniczych. Biorąc pod uwagę tę niepewność oraz fakt, że ten czynnik produkcji stanowił mniej niż 1?% całkowitych kosztów produkcji, Komisja uznała za stosowne przeklasyfikowanie tego kosztu do kategorii materiałów zużywalnych, a nie zmianę wartości odniesienia dla kodu HS.

(54)

Grupa Highsun wskazała, że popełniła błąd pisarski w przedstawionych kosztach transportu związanych z zakupem jednego czynnika produkcji, co doprowadziło do znacznego zawyżenia tych kosztów, a w konsekwencji również wartości normalnej ustalonej dla tego przedsiębiorstwa. Komisja przeanalizowała ten argument oraz dowody przedstawione przez grupę Highsun na jego poparcie i była w stanie uzgodnić te dane z danymi zweryfikowanymi na miejscu. Argument ten przyjęto.

(55)

Grupa Highsun twierdziła ponadto, że w tureckiej wartości odniesienia dla jednostkowych kosztów pracy w kategorii NACE 20, ujawnionej w drugiej nocie dotyczącej czynników produkcji, należało wykluczyć wynagrodzenia niezwiązane z działem produkcji, a także koszty niezwiązane z produktem objętym dochodzeniem. Grupa Highsun nie zaproponowała jednak żadnej alternatywy dla skonstruowania wartości odniesienia dla kosztów pracy. W związku z tym argument ten odrzucono. Komisja poinformowała grupę Highsun, że koszty pracy ustalono na podstawie danych z Tureckiego Instytutu Statystycznego (12). Turecki Instytut Statystyczny nie pozwala na bardziej szczegółowy podział wykraczający poza klasyfikację NACE 13, „Przygotowanie i przędzenie włókien tekstylnych” zgodnie z klasyfikacją NACE Rev. 2. W związku z tym dalsze doprecyzowanie wartości odniesienia dotyczącej kosztów pracy nie było możliwe.

(56)

Wobec braku dalszych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 103–147 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(57)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Krajewski zakwestionowało wiarygodność danych pobranych z bazy GTA, na podstawie których określono wartości odniesienia. W szczególności przedsiębiorstwo Krajewski twierdziło, że dane dotyczące przywozu wykazywały skrajne zróżnicowanie cen kluczowych czynników produkcji, przy czym wartości jednostkowe różniły się znacznie w zależności od kraju i poszczególnych transakcji, co mogło sztucznie zawyżać średnie wartości odniesienia.

(58)

Komisja wyjaśniła, że w celu ustalenia wiarygodnej reprezentatywnej wartości odniesienia wykorzystała wszystkie dane dotyczące przywozu pozyskane z bazy GTA bez dokonywania jakichkolwiek modyfikacji. Komisja zauważyła również, że przedsiębiorstwo Krajewski nie wykazało, że którekolwiek z danych dotyczących przywozu były błędne. Argument ten odrzucono.

(59)

Po dodatkowym ujawnieniu ustaleń przedsiębiorstwo Krajewski twierdziło, że Komisja nie ujawniła wartości odniesienia, którą zastosowano w odniesieniu do materiałów zużywalnych, szczegółowych arkuszy pracy, sposobu ujęcia poszczególnych składników ani wpływu każdej z dokonanych korekt.

(60)

W drugiej nocie dotyczącej czynników produkcji Komisja poinformowała, że ze względu na dużą liczbę czynników produkcji u objętych próbą producentów eksportujących oraz nieznaczny udział niektórych surowców w całkowitych kosztach produkcji, te znikome pozycje zaliczono do materiałów zużywalnych. Komisja przedstawiła ponadto metodykę w motywach 131 i 135 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Komisja wyjaśniła, że ponieważ wartość materiałów zużywalnych ustalono na podstawie faktycznie poniesionych kosztów, nie zastosowano do nich żadnej wartości odniesienia oraz że wartość materiałów zużywalnych stanowiła szczególnie chronione informacje handlowe, których nie można było ujawnić innym zainteresowanym stronom. W odniesieniu do pozostałych argumentów Komisja podtrzymała swoje stanowisko, że szczegółowe obliczenia i dostosowania marginesów dumpingu stanowiły szczególnie chronione informacje handlowe, które ujawniono współpracującym przedsiębiorstwom objętym próbą w celu umożliwienia im przedstawienia uwag. Argumenty te zostały odrzucone.

(61)

W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń grupa Eversun stwierdziła, że przy obliczaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych Komisja nie wyłączyła kosztów sprzedaży bezpośredniej oraz kosztów ubezpieczenia w celu ustalenia wartości kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych na poziomie ex-works.

(62)

Komisja przeanalizowała ten argument i ustaliła, że koszty wywozu i frachtu zgłoszono oddzielnie w rachunku zysków i strat przedsiębiorstwa SASA, w związku z czym przyjęła ten argument. Charakter kosztów ubezpieczenia wykazanych w ramach kosztów marketingowych nie wynikał jednak jednoznacznie z rachunku zysków i strat. Ponieważ nie ustalono ani że koszty ubezpieczenia dotyczyły kosztów frachtu morskiego, ani że nie należały do poziomu handlu ex-works, na którym dokonano porównania, druga część argumentu została odrzucona.

(63)

Grupa Eversun twierdziła ponadto, że do obliczenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku bardziej odpowiednie byłoby wykorzystanie rachunków zysków i strat przedsiębiorstwa SASA za okres objęty dochodzeniem niż rachunku zysków i strat za rok 2024 wykorzystanego przez Komisję. Ponieważ rachunki zysków i strat przedsiębiorstwa SASA były podane do wiadomości publicznej i dostępne zarówno za okres od stycznia do czerwca 2024 r., za cały rok 2024, jak i za okres od stycznia do czerwca 2025 r., grupa Eversun zwróciła się o połączenie danych z tych sprawozdań finansowych w celu ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku za okres objęty dochodzeniem.

(64)

Komisja wyjaśniła, że konstruowanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych na podstawie danych przedsiębiorstwa (SASA), które osiągnęło zysk w roku obrotowym częściowo pokrywającym się z okresem objętym dochodzeniem, było standardowym zastosowaniem jej metodyki. Metoda zaproponowana przez grupę Eversun wymagałaby od Komisji skonstruowania całkowicie nowych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku; ponadto Komisja uznała, że wykorzystanie oficjalnego rocznego sprawozdania finansowego jest bardziej reprezentatywne niż łączenie danych z dwóch półrocznych sprawozdań, ponieważ takie połączenie prawdopodobnie nie uwzględniałoby istotnych korekt dokonywanych na koniec roku obrotowego ani transakcji wewnątrzgrupowych. Argument ten odrzucono.

(65)

Po dodatkowym ujawnieniu koalicja twierdziła, że Komisja nie ustaliła, czy koszty usunięte z pozycji „koszty wywozu i frachtu” odpowiadały bezpośrednim kosztom sprzedaży, kosztom ogólnym i administracyjnym w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego oraz czy koszty te zostały poniesione przed dokonaniem sprzedaży czy po jej dokonaniu. Koalicja stwierdziła, że Komisja nie wykazała wystarczających podstaw do odliczenia „kosztów wywozu i frachtu” przy konstruowaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Przedsiębiorstwo Krajewski twierdziło, że Komisja nie wykazała, iż koszty ubezpieczenia nie były związane z kosztami transportu, a w konsekwencji mogła zawyżyć koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne. Przedsiębiorstwo Krajewski twierdziło ponadto, że Komisja nie ujawniła arkusza pracy stanowiącego podstawę ponownego obliczenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych.

(66)

Komisja przypomniała, że każda sprawa jest oceniana indywidualnie. Komisja uznała informacje przedstawione w nocie 18 do zbadanego rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego przedsiębiorstwa SASA za wystarczające do skonstruowania wartości normalnej na poziomie ex-works poprzez wykorzystanie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych skorygowanych do poziomu ex-works, tj. przez odliczenie kwoty wykazanej jako „koszty wywozu i frachtu” w kategorii kosztów marketingowych. Koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ustalono zgodnie z art. 2 ust. 6a rozporządzenia podstawowego (13), a odliczenie określonej kwoty kosztów frachtu uznano za wystarczająco odpowiednie i uzasadnione, aby uzyskać skonstruowaną wartość normalną na tym samym poziomie handlu co cena eksportowa. Ponadto koalicja nie wykazała, dlaczego wyłączenie pozycji „kosztów wywozu i frachtu” w celu ustalenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych na poziomie ex-works było niewłaściwe. W odniesieniu do uwagi przedsiębiorstwa Krajewski Komisja ujawniła zainteresowanym stronom najbardziej szczegółowe dostępne informacje, tj. sprawozdania finansowe oraz obliczenia kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, i zauważyła, że przedsiębiorstwo Krajewski nie wykazało, dlaczego koszty ubezpieczenia należało wyłączyć przy konstruowaniu kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych. Argumenty te zostały odrzucone.

(67)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 154–155 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(68)

Na etapie tymczasowym Komisja dokonała dostosowania ceny eksportowej z tytułu prowizji na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do powiązanego przedsiębiorstwa handlowego grupy Eversun poprzez odjęcie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych powiązanego przedsiębiorstwa handlowego oraz hipotetycznego zysku w wysokości 6,89?% ustalonego w poprzednim dochodzeniu dotyczącym przywozu (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (14).

(69)

Grupa Eversun nie zgodziła się z tym dostosowaniem. Twierdziła ona, że hipotetyczny zysk ustalony we wcześniejszym postępowaniu antydumpingowym, którego okres odniesienia obejmował okres od lipca 2018 r. do czerwca 2019 r., jest nieaktualny, a produkt objęty tym postępowaniem, tj. (poli)alkohol winylowy, nie jest produktem wystarczająco podobnym.

(70)

Komisja uznała, że wobec braku odpowiedniej współpracy ze strony importerów niepowiązanych zastosowała najlepsze dostępne informacje i nie można było ustalić żadnego alternatywnego zysku ani na podstawie bardziej aktualnego dochodzenia, ani na podstawie produktu petrochemicznego, którego metoda produkcji byłaby bardziej zbliżona do metody produkcji przędzy poliamidowych. Komisja zauważyła również, że grupa Eversun nie zaproponowała żadnych alternatyw dla hipotetycznych zysków. W związku z powyższym Komisja odrzuciła ten argument.

(71)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Krajewski stwierdziło, że porównanie ceny eksportowej ze skonstruowaną wartością normalną budzi wątpliwości w świetle art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, ponieważ przędze poliamidowe obejmują szereg produktów o różnych właściwościach technicznych, poziomach jakości i zastosowaniach końcowych.

(72)

Komisja poinformowała, że dokonała porównania wartości normalnej i ceny eksportowej, zgodnie ze swoją metodyką, w oparciu o ten sam poziom handlu, według rodzaju produktu i w razie potrzeby zastosowała dostosowania. Przedsiębiorstwo Krajewski nie wykazało żadnych błędów w obliczeniach Komisji dotyczących marginesu dumpingu. Argument ten odrzucono.

(73)

Wobec braku dalszych uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 156–162 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(74)

Jak opisano w motywie 54, w następstwie argumentów przedstawionych przez zainteresowane strony Komisja dokonała przeglądu marginesu dumpingu w odniesieniu do przedsiębiorstwa Highsun Group.

(75)

W związku ze zmianami w poziomie marginesu dumpingu dla dwóch objętych próbą przedsiębiorstw, Komisja ponownie obliczyła margines dumpingu mający zastosowanie do innych współpracujących przedsiębiorstw na podstawie cła mającego zastosowanie do dwóch przedsiębiorstw objętych próbą. W odniesieniu do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w Chińskiej Republice Ludowej, ze względu na wysoki poziom współpracy, margines dumpingu ustalono na poziomie objętego próbą przedsiębiorstwa z najwyższym marginesem dumpingu.

(76)

Ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF (koszt, ubezpieczenie, fracht) na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:

(77)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 170–175 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(78)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 176–178 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(79)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 179–186 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(80)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 187–191 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(81)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 192–193 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(82)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 194–196 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(83)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywie 197 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(84)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 198–200 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(85)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 201–202 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(86)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 203–205 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(87)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 206–207 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(88)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 208–209 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(89)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 210–214 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(90)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 215–216 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(91)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 218–222 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(92)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 223–229 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(93)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 230–232 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(94)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywie 233 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(95)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń przedsiębiorstwo Carvico stwierdziło, że okres badany rozpoczynający się w 2022 r. nie odzwierciedlał odpowiednio tendencji w rozwoju sytuacji przemysłu Unii na rynku unijnym. Według przedsiębiorstwa rok 2022 był wyjątkowy, ponieważ był to rok następujący po pandemii COVID-19, charakteryzujący się nadzwyczajnym i skumulowanym popytem wynikającym z realizacji zamówień odroczonych w poprzednich latach pandemii, a także nietypową dynamiką pod względem wielkości i cen. Przedsiębiorstwo argumentowało, że główne wskaźniki, takie jak konsumpcja, produkcja i wielkość sprzedaży w Unii, spadły w kolejnych latach 2023–2024, a w okresie objętym dochodzeniem nieznacznie wzrosły i ustabilizowały się na poziomie niższym niż w 2022 r., ale nadal utrzymywały się na poziomie wyższym niż w latach 2018–2019, czyli przed pandemią.

(96)

W tym względzie Komisja zauważa, że ocena tendencji w zakresie szkody jest analizą dynamiczną i nie ogranicza się do porównania punktu początkowego z punktem końcowym przez odniesienie do jednego konkretnego roku. Ponadto Komisja już na etapie tymczasowym uznała spadek konsumpcji za czynnik, który mógł częściowo przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Unii. Ustalono jednak, że niezależnie od wahań na rynku udział przywozu z Chin nadal rósł w okresach kurczenia się rynku oraz że spadek sprzedaży przemysłu Unii (skutkujący również spadkiem produkcji i wykorzystania mocy produkcyjnych) był dwukrotnie większy niż spadek konsumpcji w okresie badanym. Ponadto w tzw. „odbudowanej i ustabilizowanej sytuacji rynkowej” w okresie objętym dochodzeniem przemysł Unii nadal dysponował około 50?% niewykorzystanych mocy produkcyjnych.

(97)

Ponadto przemysł Unii nadal musiał zmagać się ze stale spadającymi cenami przywozu z Chin, co miało negatywny wpływ na wskaźniki finansowe.

(98)

W związku z tym argument, że rzekomo szczytowy rok 2022 jako początek okresu badanego zmienił obraz tendencji dotyczących czynników szkody, został odrzucony. Nawet przyznając, że 2022 r. był w pewnym stopniu rokiem wyjątkowym, ogólne tendencje w okresie badanym uzasadniały wniosek, że przemysł Unii poniósł szkodę.

(99)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Heynen zakwestionowało stwierdzenie zawarte w motywie 97 dotyczące ciągłego spadku chińskich cen importowych. Na poparcie swojego stanowiska przedsiębiorstwo przedstawiło własne faktury zakupu obejmujące okres kilku lat. Faktury te dotyczyły jednak zakupów przędzy o wąskich specyfikacjach od bardzo ograniczonej liczby wieloletnich dostawców tego przedsiębiorstwa. Transakcje te nie były zatem reprezentatywne dla ogólnej wielkości i wartości przywozu przędzy poliamidowych z Chin w okresie badanym. Komisja oparła swoje ustalenia dotyczące spadku cen przywozu z Chin na danych pochodzących z Eurostatu.

(100)

W uwagach przedstawionych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń Virleta i Gesamtmasche (niemieckie stowarzyszenie użytkowników) wymieniły kilka innych czynników, które ich zdaniem należało uwzględnić w analizie związku przyczynowego, takich jak:

(101)

Większość tych czynników, które miały potencjalnie wpłynąć na sytuację przemysłu Unii, miała jednak bardzo ogólny charakter, a ponadto niektóre z nich (takie jak kryzys naftowy) wystąpiły dopiero po okresie badanym. Ponadto zainteresowane strony nie uzasadniły swoich argumentów przez przedstawienie dowodów wskazujących, że czynniki te można powiązać ze szkodą poniesioną przez przemysł Unii. Ponadto koszty energii i koszty restrukturyzacji uwzględniono jako część kosztów produkcji, które przeanalizowano jako jeden ze wskaźników szkody. Jak wskazano w motywie 205 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w okresie badanym przemysł Unii zdołał się zrestrukturyzować i obniżyć swoje koszty. Jednocześnie fakt, że inne czynniki mogły przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Unii w okresie badanym, nie naruszył związku przyczynowego między przywozem produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł Unii.

(102)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń stowarzyszenie Gesamtmasche ponownie przedstawiło swoje argumenty dotyczące wpływu innych czynników na sytuację przemysłu Unii. Podobnie jak w przypadku argumentów przedstawionych po wprowadzeniu środków tymczasowych, argumenty te nie zostały jednak poparte dowodami.

(103)

Na wstępnym etapie dochodzenia Komisja wyróżniła i oddzieliła wpływ wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu Unii od szkodliwych skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych.

(104)

Komisja potwierdziła swój wstępny wniosek, że przywóz z państw trzecich (innych niż Chiny) oraz wyniki wywozu przemysłu Unii nie przyczyniły się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł Unii.

(105)

W szczególności nie uznano, aby spadek konsumpcji, związany między innymi z przyjęciem roku 2022 – roku odbudowy po pandemii COVID-19 – jako punktu wyjścia okresu objętego analizą, osłabiał związek przyczynowy, ponieważ utrata wielkości sprzedaży na rzecz przywozu po cenach dumpingowych z Chin znacznie przewyższała spadek konsumpcji w okresie badanym.

(106)

Uwzględniając powyższe, Komisja podtrzymała swój wstępny wniosek, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii, a pozostałe czynniki, rozważane osobno lub łącznie, nie naruszyły związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą.

(107)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Heynen zakwestionowało powyższy wniosek, twierdząc, że zgodnie z posiadanymi przez nie dokumentami zakupu nie ma „żadnych śladów” przywozu z Chin po cenach dumpingowych. Jednakże jak wyjaśniono w motywie 99 powyżej, faktur zakupu jednego importera nie można uznać za reprezentatywne dla całego przemysłu przędzy. Ponadto obliczenia marginesu dumpingu i ustalenia dotyczące szkody nie opierają się wyłącznie na poziomie ceny eksportowej.

(108)

Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo Krajewski również zakwestionowało wniosek Komisji dotyczący wpływu przywozu z Chin na szkodę poniesioną przez przemysł Unii. Według przedsiębiorstwa ogromna rozbieżność między marginesami dumpingu a marginesami szkody wydaje się wskazywać, że przeważająca część szkody nie wynika z przywozu z Chin po cenach dumpingowych. Z ustaleń dochodzenia jednoznacznie wynika jednak, że główną przyczyną trudnej sytuacji przemysłu Unii była rosnąca wielkość przywozu z Chin po bardzo niskich cenach. Margines zaniżania cen nie ma na celu ilościowego określenia szkody poniesionej przez przemysł Unii. Służy on natomiast ustaleniu marginesu, o jaki należałoby podnieść dumpingowe ceny importowe, aby osiągnęły poziom ceny niewyrządzającej szkody. Ponadto praktyki dumpingowe umożliwiają chińskim eksporterom dalsze prowadzenie nieuczciwej konkurencji cenowej. Fakt, że marginesy dumpingu są niższe niż marginesy szkody, znajduje odzwierciedlenie w poziomie nałożonych ceł, które opierają się na ustalonych marginesach dumpingu.

(109)

Komisja podtrzymała zatem swój wniosek zawarty w motywie 106 powyżej.

(110)

W celu określenia poziomu środków Komisja zbadała, czy cło niższe od marginesu dumpingu będzie wystarczające do usunięcia szkody dla przemysłu Unii spowodowanej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.

(111)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 238–246 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ostateczny poziom usuwający szkodę w przypadku współpracujących producentów eksportujących i całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej jest zatem następujący:

(112)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 247–248 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(113)

W wyniku powyższej oceny wysokości ostatecznego cła antydumpingowego powinny zostać ustalone na poziomie marginesów dumpingu wskazanych w motywie 140 poniżej, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego:

(114)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń przedsiębiorstwa Carvico i CSC twierdziły, że wprowadzenie środków w dłuższej perspektywie będzie miało szkodliwy wpływ na unijnych producentów przędzy. Użytkownicy i stowarzyszenia użytkowników twierdzili, że chińskie przedsiębiorstwa przestawią wywóz do Unii z przędzy na wyroby włókiennicze niższego szczebla. W rezultacie producenci unijni działający na rynku niższego szczebla, na których negatywnie wpłynie również wzrost kosztów surowca, będą zmuszeni do zakończenia działalności lub przeniesienia jej poza Unię. Doprowadzi to do dalszego spadku konsumpcji przędzy w Unii oraz ograniczy możliwość zwiększenia sprzedaży i produkcji przez unijnych producentów przędzy.

(115)

Przedsiębiorstwo CSC argumentowało ponadto, że Komisja powinna rozważyć rozszerzenie dochodzenia antydumpingowego w celu ochrony przemysłu niższego szczebla.

(116)

Dodatkowo przedsiębiorstwo Carvico zwróciło uwagę na ryzyko potencjalnego obchodzenia środków za pośrednictwem państw trzecich, co mogłoby pozbawić je skuteczności w zakresie ochrony unijnych producentów przędzy. Na to samo zagrożenie wskazano również w uwagach koalicji.

(117)

Komisja uznała, że analiza wpływu środków na bezpośrednio zainteresowanych producentów unijnych produktu objętego dochodzeniem nie obejmuje oceny ewentualnej długoterminowej zmiany struktury handlu z państwa, którego dotyczy postępowanie, do Unii ani potencjalnego przyszłego obchodzenia środków, ponieważ wiarygodne dane umożliwiające przeprowadzenie takiej analizy nie są dostępne. Z drugiej strony skutki środków są monitorowane po ich wprowadzeniu, a Komisja może wszcząć dochodzenie w sprawie obejścia środków, jeżeli spełnione zostaną warunki jego wszczęcia, oraz ewentualnie rozszerzyć zakres stosowania środków w celu zapewnienia skutecznej ochrony przemysłu. Ponadto przyszłe potencjalne zmiany struktury handlu nie podważają jednak bezpośrednich korzyści, jakie środki te przyniosą unijnym producentom przędzy, którzy znajdują się w bardzo trudnej sytuacji gospodarczej.

(118)

W związku z tym Komisja podtrzymała swój wniosek przedstawiony w motywie 252 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym wprowadzenie środków jest w interesie przemysłu Unii.

(119)

Wobec braku uwag Komisja potwierdziła swoje wnioski przedstawione w motywach 253–254 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.

(120)

Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń użytkownicy (Carvico, Heynen, UAB Virleta i polscy użytkownicy z przemysłu dziewiarskiego), a także stowarzyszenia użytkowników (CSC i Konfederacja Niemieckiego Przemysłu Dziewiarskiego – Gesamtmasche) przedstawili uwagi podkreślające negatywny wpływ wprowadzenia środków na sektory niższego szczebla. Wyżej wymienione zainteresowane strony odniosły się w szczególności do spodziewanego znacznego wzrostu kosztów surowców, który sprawiłby, że ich produkty wytwarzane w Unii przestałyby być konkurencyjne w porównaniu z produktami przywożonymi z państw trzecich. W rezultacie niektóre MŚP działające w sektorach niższego szczebla mogłyby zostać zmuszone do ogłoszenia upadłości, podczas gdy w przypadku większych przedsiębiorstw stanowiłoby to bezpośrednią zachętę do przenoszenia produkcji poza Unię, co miałoby dalszy negatywny wpływ na zatrudnienie, inwestycje i innowacje w Unii w segmentach niższego szczebla o wysokiej wartości.

(121)

Większość tych twierdzeń nie została jednak poparta żadnymi danymi, z wyjątkiem bardziej szczegółowych uwag otrzymanych od przedsiębiorstw Carvico i Heynen. Jednak nawet w przypadku tych bardziej szczegółowych uwag, ze względu na brak współpracy zainteresowanych użytkowników na tymczasowym etapie dochodzenia, Komisja nie była w stanie zweryfikować rzeczywistej struktury produkcji i kosztów tych przedsiębiorstw, zweryfikować wpływu potencjalnego wzrostu cen surowców na ceny produktów końcowych ani ocenić ogólnej sytuacji finansowej tych przedsiębiorstw.

(122)

Należy przypomnieć, że żaden z użytkowników, którzy zarejestrowali się jako zainteresowana strona, nie wypełnił kwestionariusza dla użytkowników ani nie przedłożył w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania żadnych uwag w odniesieniu do potencjalnego wprowadzenia środków antydumpingowych lub samego postępowania (z wyjątkiem wniosku o wyłączenie produktu z zakresu produktu złożonego przez przedsiębiorstwo Splitfil). W związku z tym nie było dowodów pozwalających wykazać nieproporcjonalny wpływ środków na działalność gospodarczą użytkowników w Unii.

(123)

W świetle powyższego nie można było uznać zarzutów przedstawionych przez użytkowników unijnych dotyczących rzekomo nieproporcjonalnego wpływu środków na użytkowników niższego szczebla, ponieważ argumenty te nie zostały poparte dowodami, a zatem nie pozwoliły Komisji na wyciągnięcie wniosku, że ogólne negatywne skutki dla tych użytkowników powinny przeważyć nad pozytywnymi skutkami dla producentów unijnych. W przypadku gdy użytkownicy na rynku niższego szczebla będą narażeni na wzrost przywozu produktów przez nich wytwarzanych po cenach dumpingowych, mogą rozważyć złożenie skargi antydumpingowej.

(124)

W uwagach przedstawionych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń przedsiębiorstwa Carvico, Heynen i UAB Virleta podniosły również konkretne argumenty dotyczące ograniczeń mocy produkcyjnych unijnych producentów przędzy (w tym domniemanej odmowy dostaw w przeszłości) oraz braku zastępowalności niektórych rodzajów przędzy przywożonych z Chin.

(125)

Po pierwsze, zarzut, zgodnie z którym przemysł Unii nie odpowiedział na wniosek o zakup określonego rodzaju produktu objętego dochodzeniem, nie został poparty żadnymi możliwymi do zweryfikowania dowodami.

(126)

Po drugie, należy przypomnieć, że celem środków antydumpingowych nie jest ograniczenie przywozu jako takiego, lecz usunięcie szkodliwych skutków nieuczciwych praktyk handlowych przez zapewnienie, aby przywóz był wprowadzany na rynek unijny po cenach niedumpingowych. Wprowadzenie środków pozwala zatem zachować dostęp do przywozu, a jednocześnie przywraca uczciwą konkurencję na rynku unijnym.

(127)

Jednocześnie, jak pokazują wskaźniki makroekonomiczne dotyczące przemysłu Unii (zob. sekcja 4.4.2 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), istnieją dodatkowe moce produkcyjne umożliwiające zwiększenie wielkości produkcji, jeżeli przemysł Unii niższego szczebla będzie tego wymagał. Przemysł Unii dysponuje technicznymi możliwościami dostarczania szerokiej gamy przędzy poliamidowych oraz dostosowania produkcji do popytu na rynku w warunkach uczciwej konkurencji rynkowej.

(128)

W każdym razie rzekomy brak lub ograniczona dostępność określonego rodzaju produktu nie mogą uzasadniać niewprowadzenia środków. Taka sytuacja odzwierciedlałaby jedynie obecne warunki rynkowe, na które znaczący wpływ miał przywóz towarów po cenach dumpingowych z Chin, i nie wskazuje na żadną strukturalną niezdolność przemysłu Unii do dostarczania danego rodzaju produktu objętego postępowaniem.

(129)

W uwagach przedstawionych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektóre zainteresowane strony (UAB Virleta, Gesamtmasche) podkreśliły, że Komisja „nie uwzględniła w postępowaniu użytkowników na rynku niższego szczebla”.

(130)

Komisja przypomniała, że wszystkie zainteresowane strony miały możliwość współpracy w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Braku współpracy nie można przypisać Komisji. W obecnym dochodzeniu wszystkie zainteresowane strony miały pełną możliwość przedstawienia swoich opinii i uzasadnienia swoich argumentów, jednak użytkownicy postanowili z tej możliwości nie skorzystać.

(131)

W uwagach przedstawionych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń przedsiębiorstwo Virleta zwróciło się o wszczęcie odrębnego dochodzenia w sprawie potencjalnych praktyk ograniczających konkurencję stosowanych przez unijnych producentów przędzy.

(132)

Komisja zauważyła jednak, że powyższy zarzut istnienia kartelu miał charakter spekulacyjny, nie został poparty żadnymi dowodami i wykraczał poza zakres dochodzenia antydumpingowego.

(133)

Jednocześnie niektórzy użytkownicy, jak Carvico, Heynen, UAB Virleta, wyrazili obawy dotyczące potencjalnego stosowania ceł antydumpingowych z mocą wsteczną i przedstawili swoje argumenty przeciwko takiemu rozwiązaniu. W świetle wniosku przedstawionego w sekcji 8.4 poniżej Komisja nie przeanalizowała tej części uwag zainteresowanych stron.

(134)

Po ostatecznym ujawnieniu użytkownicy Carvico, Heynen i stowarzyszenie użytkowników Gesamtmasche powtórzyli swoje argumenty przedstawione już w uwagach po ujawnieniu tymczasowych ustaleń. Otrzymano również nowe uwagi w tym zakresie od polskiego użytkownika Marilyn, portugalskiego stowarzyszenia użytkowników ATP oraz niemieckiego stowarzyszenia detalistów AVE (niezarejestrowanego jako zainteresowana strona w postępowaniu).

(135)

Argumenty przedstawione przez te strony dotyczyły:

(136)

W odpowiedzi na te argumenty Komisja wielokrotnie podkreślała, że wszyscy znani użytkownicy (140 przedsiębiorstw) od momentu wszczęcia postępowania zostali zaproszeni do udziału, zarejestrowania się jako zainteresowane strony, wypełnienia kwestionariuszy dla użytkowników oraz przedstawienia uwag na różnych etapach postępowania, jednak przed wprowadzeniem środków tymczasowych żaden z nich nie podjął współpracy. W związku z tym Komisja nie mogła w odpowiednim czasie ocenić i zweryfikować sytuacji przemysłu niższego szczebla ani dokumentów lub danych potwierdzających, których nawet nie przedstawiono. Argumenty przedstawione przez użytkowników po ujawnieniu ostatecznych ustaleń są powtarzalne i nie zostały poparte dowodami.

(137)

W odniesieniu do ewentualnego rozszerzenia ochrony na przemysł niższego szczebla Komisja zauważyła, że zakresu produktu objętego obecną procedurą nie można rozszerzyć, ponieważ został on zdefiniowany już na samym początku postępowania, a wszystkie obliczenia marginesu dumpingu oraz analiza szkody i związku przyczynowego ograniczają się do produktu objętego dochodzeniem. Przemysł niższego szczebla zawsze ma jednak możliwość złożenia własnych skarg w celu wszczęcia postępowania antydumpingowego, jeżeli chińscy eksporterzy faktycznie przeniosą swoją działalność wywozową na przemysł niższego szczebla, pod warunkiem przedstawienia wystarczających dowodów potwierdzających istnienie dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego między nimi.

(138)

Na podstawie powyższego Komisja podtrzymała swój wniosek, że nie ma przekonujących powodów, aby stwierdzić, że nałożenie środków w odniesieniu do przywozu przędzy poliamidowych pochodzących z ChRL nie leży w interesie Unii. Domniemany negatywny wpływ na użytkowników na rynku niższego szczebla nie przeważył nad potrzebą przywrócenia uczciwej konkurencji.

(139)

Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego, poziomu środków i interesu Unii oraz uwzględniając art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi Unii przez przywóz produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych.

(140)

W związku z powyższym stawki ostatecznego cła antydumpingowego, wyrażone w cenach CIF na granicy Unii przed ocleniem, powinny być następujące:

(141)

Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną w toku dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Te stawki celne mają zatem zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego dochodzeniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz produkowanego przez wymienione podmioty prawne. Stawek tych nie można stosować w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem wytworzonego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nie wymieniono w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami w niej wymienionymi, dlatego przywóz ten powinien podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”.

(142)

Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego w przypadku zmiany nazwy przedsiębiorstwa. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (15). Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie, rozporządzenie dotyczące zmiany nazwy zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(143)

Do zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z różnicą w stawkach celnych potrzebne są środki szczególne gwarantujące właściwe stosowanie indywidualnych ceł antydumpingowych. Indywidualne cła antydumpingowe stosuje się wyłącznie po przedstawieniu organom celnym państwa członkowskiego ważnej faktury handlowej. Faktura musi spełniać wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Do czasu przedstawienia takiej faktury przywóz powinien podlegać cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej”.

(144)

Mimo że przedstawienie tej faktury jest konieczne, aby organy celne państw członkowskich zastosowały indywidualne stawki cła antydumpingowego wobec przywozu, nie jest ona jedynym elementem branym pod uwagę przez organy celne. Organy celne państw członkowskich powinny bowiem przeprowadzić zwykłą kontrolę, nawet jeśli otrzymają fakturę spełniającą wszystkie wymogi określone w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, i podobnie jak we wszystkich innych przypadkach, mogą żądać dodatkowych dokumentów (dokumentów przewozowych itp.) do celów weryfikacji poprawności danych zawartych w oświadczeniu oraz zapewnienia zasadności późniejszego zastosowania stawki celnej zgodnie z prawem celnym.

(145)

Jeżeli wywóz dokonywany przez jedno z przedsiębiorstw korzystających z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu w szczególności po wprowadzeniu przedmiotowych środków, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę struktury handlu ze względu na wprowadzenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach można wszcząć dochodzenie w sprawie obejścia środków, o ile spełnione są odpowiednie warunki. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych i nałożenia ogólnokrajowego cła.

(146)

W celu zapewnienia należytego egzekwowania ceł antydumpingowych cło antydumpingowe dotyczące „całego pozostałego przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej” należy stosować nie tylko w odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących w ramach niniejszego dochodzenia, ale również do producentów, którzy nie prowadzili wywozu do Unii w trakcie okresu objętego dochodzeniem.

(147)

Producenci eksportujący, którzy nie dokonywali wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem, powinni mieć możliwość złożenia wniosku do Komisji (16) o objęcie ich stawką cła antydumpingowego ustaloną dla przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą. Komisja powinna przychylić się do tego wniosku, o ile spełnione są trzy warunki. Nowy producent eksportujący musiałby wykazać, że: (i) nie dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w okresie objętym dochodzeniem; (ii) nie jest powiązany z producentem eksportującym, który dokonywał takiego wywozu oraz (iii) dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem tuż po OD lub przyjął nieodwołalne zobowiązanie umowne do wywozu znacznych ilości tego produktu.

(148)

Ze względu na ustaloną wysokość marginesów dumpingu oraz zważywszy na poziom szkody, jaką poniósł przemysł Unii, należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych do wysokości ustalonych na mocy niniejszego rozporządzenia.

(149)

Jak wspomniano w sekcji 1.2, Komisja objęła przywóz produktu objętego dochodzeniem obowiązkiem rejestracji.

(150)

Na ostatecznym etapie dochodzenia przeprowadzono ocenę danych zgromadzonych w kontekście rejestracji. Komisja zbadała, czy kryteria zawarte w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione w odniesieniu do poboru ceł ostatecznych z mocą wsteczną.

(151)

Z analizy Komisji wynika, że nie nastąpił żaden dalszy znaczny wzrost przywozu poza poziomem przywozu, który spowodował szkodę, w okresie objętym dochodzeniem, jak określono w art. 10 ust. 4 lit. d) rozporządzenia podstawowego. Na potrzeby tej analizy Komisja porównała średnią miesięczną wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, wynoszącą 1 765 ton, ze średnią miesięczną wielkością przywozu w okresie od miesiąca następującego po wszczęciu niniejszego dochodzenia do ostatniego pełnego miesiąca poprzedzającego wprowadzenie środków tymczasowych (sierpień 2025 r. – luty 2026 r.), wynoszącą 1 429 ton.

(152)

Również po porównaniu średniej miesięcznej wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem ze średnią miesięczną wielkością przywozu w okresie rozpoczynającym się w miesiącu następującym po wszczęciu niniejszego dochodzenia, a kończącym się ostatniego dnia miesiąca, w którym wprowadzono środki tymczasowe (sierpień 2025 r. – marzec 2026 r.), nie odnotowano żadnego dalszego znacznego wzrostu.

(153)

Na tej podstawie Komisja stwierdza, że nie zostały spełnione warunki nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego z mocą wsteczną określone w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

(154)

Zgodnie z art. 109 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2024/2509 (17), gdy kwotę należy zwrócić w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do wypłaty należnych odsetek stosuje się stopę oprocentowania stosowaną przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansujących, opublikowaną w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującą pierwszego kalendarzowego dnia każdego miesiąca.

(155)

Komitet ustanowiony w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/1036 nie wydał opinii w sprawie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu,