Opinia rzecznik generalnej L. Mediny przedstawiona w dniu 13 stycznia 2022 r. Finanzamt Kiel przeciwko Norddeutsche Gesellschaft für Diakonie mbH., sygn. C-141/20

1.

Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy) dotyczy wykładni art. 4 ust. 1 i 4 oraz art. 21 ust. 1 lit. a) i art. 21 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2). Powstał on w ramach sporu między Norddeutsche Gesellschaft für Diakonie mbH (zwaną dalej „NGD”) a Finanzamt Kiel (urzędem skarbowym w Kilonii, Niemcy, zwanym dalej „Finanzamt”) dotyczącego wyznaczenia grupy podatników podatku od wartości dodanej (grupy podatkowej VAT) jako podatnika.

2.

Grupy podatkowe VAT stanowią fikcję prawną do celów VAT na mocy szóstej dyrektywy i umożliwiają traktowanie tych grup w taki sam sposób, jak pojedynczego podatnika zarejestrowanego jako samodzielny płatnik VAT. Mają one w zamierzeniu ułatwić przestrzeganie przepisów dotyczących VAT (tj. znacznie ułatwić sprawozdawczość w zakresie VAT grup spółek, które mogą w ten sposób składać jedną skonsolidowaną deklarację VAT obejmującą działalność wszystkich członków grupy) oraz zwalczać nadużycia podatkowe. Ponadto nie rozlicza się VAT od towarów dostarczanych między członkami grupy i od usług świadczonych między nimi.

3.

Niemiecki system grup podatkowych VAT został jednak opisany w doktrynie jako przypominający baśnie braci Grimm: „[system ten] przypomina zatrute jabłko, które zła królowa podarowała słodkiej Królewnie Śnieżce. Mimo że grupowe rozliczanie VAT miało być w zamierzeniu ułatwieniem, stało się ono kluczowym punktem kontroli niemieckich organów podatkowych […], co doprowadziło do licznych spraw sądowych […], tworząc tym samym biurokratyczną dżunglę dla podatników, którzy często gubią się w niej, zastanawiając się, czy ich potencjalna grupa podatkowa VAT przetrwa kontrolę” ().