Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Gd 537/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt SKO Gd/4405/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej B. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Pani B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO) z 15 maja 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Pelplin z 29 lipca 2022 r., odmawiającą skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Burmistrz odmawiając świadczenia pielęgnacyjnego uznał, że skarżąca w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką H. W. nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy zawodowej. Stan zdrowia matki, jej znaczna niepełnosprawność i choroba nowotworowa wymagają stałego wsparcia i pomocy ze strony Pani B. K. w codziennym życiu i funkcjonowaniu matki. Jednocześnie jako podstawę odmowy przyznania świadczenia organ wskazał przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, podnosząc że niepełnosprawność podopiecznej powstała po ukończeniu wieku wskazanego w tym przepisie.

Rozpoznając odwołanie, SKO powołując się na orzecznictwo, wskazało że organ nie ma podstaw do odmowy przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko i wyłącznie na podstawie braku spełnienia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wobec powyższego, stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 38/13 z 21 października 2014 r., występuje konieczność zbadania pozostałych przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia. SKO uznało jednakże odmiennie niż Burmistrz, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wywiadu środowiskowego oraz złożonych przez wnioskodawczynię oświadczeń co do wykonywanej opieki nie wynika, by zachodził związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy aktualnym brakiem aktywności zawodowej strony postępowania, a sprawowaniem przez nią opieki nad matką. Organ podniósł, że stosunek pracy strony ustał w dniu 30 czerwca 2022 r., a rozpoznanie choroby podopiecznej (nowotwór odbytnicy) miało miejsce pod koniec marca 2021 r. Przedoperacyjne zastosowanie leczenia radioterapią a potem chemioterapią odbywało się w dniach 3-8 maja 2021 r., 26 maja 2021 r., 11 maja 2021 r. i 30 maja 2021 r. Na początku sierpnia 2021 r. chora została poddana leczeniu operacyjnemu, w wyniku którego wyłoniono stomię. Po zastosowaniu ww. leczenia i wykonaniu kolejnych badań uzyskano wynik, iż utkania nowotworu nie stwierdza się - nastąpiła regresja całkowita (...) Linie resekcji jelita i naczyń są wolne od nowotworu. Zatem stwierdzić należy, że w okresie największego skupienia chorobowego u rodzica strona postępowania była aktywna zawodowo. Poza tym, jak już wcześniej podano, w materiale dowodowym sprawy znajduje się orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane dnia 13 września 2021 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Tczewie (nr [...]), z którego wynika, że matka strony od 11 sierpnia 2021 r. ma ustalony na czas określony znaczny stopień niepełnosprawności tj. do dnia 30 września 2023 r. Dokonując zestawienia powyższego, stwierdzić należy, że strona postępowania zaprzestała aktywności zawodowej w dniu 30 czerwca 2022 r., a więc prawie rok później, po zakwalifikowaniu rodzica do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności i okresie najbardziej zintensyfikowanego okresu chorobowego, gdzie przy następnym badaniu z sierpnia 2021 r. wykazano całkowity regres choroby. Materiał dowodowy nie wskazuje także, by strona jako osoba w wieku produkcyjnym - lat 49, wykazywała gotowość do podjęcia pracy, by ubiegała się o powrót na rynek pracy chociażby w niepełnym jego wymiarze.