Wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2022 r., sygn. I SA/Wa 2042/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz Kluj, asesor WSA Iwona Ścieszka, , , , , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K., K.K., R.K., I.K., L.B., M.K. i W.K. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].08.2020r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, Minister Rozwoju (dalej jako organ/minister) utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...].08.2020 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...].11.1951 r. nr [...] o wywłaszczeniu części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], o powierzchni [...] m2 stanowiącej własność tabularną W.K. i G.K. z domu M..

W uzasadnieniu organ podał, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] listopada 1951 r. nr [...] o wywłaszczeniu wystąpili B.B., M.K., W.K., L.B., I.K., K.K., G.K., J.K. (w miejsce której wstąpił M.K. i W.K.), K.B. (w miejsce którego wstąpiła G.K.); dalej jako skarżący. We wniosku skarżący podnieśli, że ww. orzeczenie zostało skierowane do osoby zmarłej przed dniem jego wydania, tj. do W.K..

Minister w negatywnej decyzji wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 kpa oraz że instytucja ta ma zastosowanie w sprawach, w których w sposób niebudzący wątpliwości wykazano zaistnienie jednej z ww. przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Co do przywołanego we wniosku pkt 2 art. 156 § 1 kpa organ podał, że za wydanie decyzji bez podstawy prawnej uważa się wydanie rozstrzygnięcia w przypadku braku przedmiotu sprawy, do którego możliwe byłoby zastosowanie danego przepisu prawa; z kolei rażące naruszenie prawa zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie oraz doktrynie poglądami stanowi oczywiste, wyraźne i bezsporne naruszenie przepisu prawa, tym samym występuje wówczas, gdy proste zestawienie treści przepisu z treścią rozstrzygnięcia wskazuje na ich oczywistą niezgodność.