Wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. I SA/Wa 1931/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Protokolant referent stażysta Jagoda Słowik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skarg Miasta [...] i Skarbu Państwa – Prezydenta [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta [...], działającego w imieniu Skarbu Państwa o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] lutego 2021 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2021 r.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z [...] lutego 2021 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii odmówił stwierdzenia nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] września 2014 r., nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez Przedsiębiorstwo [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...], Dzielnicy [...], w obrębie [...], oznaczonego jako działki ew.: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha uregulowanego w księdze wieczystej nr [...] wraz z nieodpłatnym nabyciem prawa własności budynków i budowli znajdujących się na tym gruncie

Pismem z [...] marca 2021 r. Prezydent [...], działający w imieniu Skarbu Państwa, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Minister wskazał, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa. Przepis ten w pkt 2 nakłada na organ obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 876/99).