Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 maja 2022 r., sygn. II SA/Rz 68/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2021 r.nr [...].

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Tarnobrzegu, decyzją z dnia 8 listopada 2021 r. nr SKO.405.ŚR.2360.1214.2021 uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Mielca z dnia 4 października 2021 r. nr MOPS.DSR.525.3.85.009475.2021 i odmówiło przyznania M. L. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad babcią – J. B., w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 poz. 735), zwanej następnie "K.p.a." oraz art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111), określanej w dalszej części jako "u.ś.r."

Odmawiając M. L. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego organ I instancji, w decyzji z dnia 4 października 2021 r., wskazał, że J. B. - orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 30 sierpnia 2017r.(znak: PZO.71.1785.2017) została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Z treści orzeczenia wynika, że nie da się ustalić, od kiedy istnieje u niej niepełnosprawność. Wnioskodawczyni na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Mielca z dnia 12 lutego 2020r. (nr MOPS.DSR5223.003785.2020) ma przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy na J. B. w kwocie 620 zł, na okres od 1 listopada 2020 do 31 października 2021 r. W dniu 15 września 2021 r. M. L. złożyła oświadczenie o warunkowej rezygnacji z prawa do otrzymywania specjalnego zasiłku opiekuńczego w przypadku przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ ustalił także, iż osoba wymagająca opieki jest wdową. Urodziła ona trojkę dzieci: M. K. zmarłą 10 maja 2010 r., S. B. zmarłego dn. 20 listopada 2019 r. oraz żyjącą U. M. (matkę wnioskodawczyni). Ostatnio wymieniona mieszka wraz z matką – J. B., jednak czasami wyjeżdża do swojego męża, który mieszka w miejscowości W. (woj. [...]). Nie posiada ona orzeczenia o znacznym stopniu niepełnoprawności. Wnioskodawczyni sprawuje opiekę nad babką. Na noc wraca do swojego domu, po ułożeniu jej do snu, lecz jest dyspozycyjna pod telefonem. W przypadku pogorszenia się zdrowia babki, strona zostaje na noc u niepełnosprawnej bądź zabiera ją do siebie do domu. Uzasadniając brak przychylenia się do wniosku Wójt podniósł, że M. L. w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie wykazała przyczyn niemożności wywiązania się przez jej matkę – U. M. z ciążącego na niej w pierwszej kolejności obowiązku alimentacyjnego względem niepełnosprawnej J. B. Organ zaznaczył, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ nie ma bowiem kompetencji, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji w pierwszej kolejności rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym osobą. Ponadto, Wójt uznał, że nie została spełniona również przesłanka, o której mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r., bowiem nie da się ustalić daty powstania u J. B. niepełnosprawności.