Wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2023 r., sygn. I OSK 1126/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...], [...], [...] i [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 894/22 w sprawie ze sprzeciwu [...], [...], [...] i [...] od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 2022 r. nr DAP-WOSRFR-7280-81/2021/KB w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od [...], [...], [...] i [...] na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 894/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw A.T., T.P., B.P. i A.P. od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 2022 r. nr DAP-WOSRFR-7280-81/2021/KB w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną sprzeciwem decyzją Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 września 2021 r., którą organ ten odmówił B.P., L.P., T.P., A.T. i A.J. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i B. małżonków T. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], w byłym województwie lwowskim (obecnie: [...], gmina [...], powiat [...], województwo lubelskie) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia Minister wskazał, że przedmiotowa nieruchomość zarówno przed wybuchem II wojny światowej, jak i obecnie - znajduje się na obecnym terytorium RP. Z zebranej dokumentacji wynika bowiem, że B.i W.T. nie tylko nie pozostawili majątku będącego przed wojną ich własnością na byłym terytorium RP, bowiem majątek ten po zakończeniu II wojny światowej i nadal znajduje się w granicach obecnej RP, ale również własność nieruchomości została przejęta przez Skarb Państwa w ramach dekretu o reformie rolnej. Wobec powyższego, w ocenie organu, staranie się przez następców prawnych B. i W. małżonków T. o przedmiotową rekompensatę na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2097), dalej zwanej "ustawą" lub "ustawą z dnia 8 lipca 2005 r." – jest nieuzasadnione. Oznacza to, że w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., to jest położenie nieruchomości objętej wnioskiem przed wybuchem II wojny światowej w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, a po zakończeniu wojny znalezienie się nieruchomości na byłym terytorium RP. Zdaniem organu, w sprawie nie spełniono również przesłanki zamieszkiwania przed wybuchem II wojny światowej na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także opuszczenia tego terytorium, jak i powrotu na obecne terytorium Polski. Minister zalecił aby ponownie rozpoznając sprawę, w związku z ustaleniami dotyczącymi stanu faktycznego, Wojewoda wykonał zalecenia wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2016 r., to jest uchylił postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z 24 października 2013r., a następnie wydał stosowną decyzję na podstawie ustalonego stanu faktycznego.