Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. I SA/Wr 593/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Sędziowie: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska,, po rozpoznaniu w Wydziale I, w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w dniu 20 stycznia 2022 r., sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 19 marca 2021 r. nr 0201-IER.7010.3.2021.DW w przedmiocie zaliczenia z urzędu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za VIII 2008 r., I.uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] z dnia 21 grudnia 2020 r. nr 0224-SER.7010.2212.2020; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 19 marca 2021 r. nr 0201-IER.7010.3.2021.DW Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] (dalej jako: organ I instancji) z dnia 21 grudnia 2020 r. nr 0224-SER.7010.2212.2020, wydane wobec A. D. (dalej jako: Strona, Skarżąca) w sprawie zaliczenia z urzędu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-37 za 2018 r. na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r.

1.2. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 19 marca 2019 r. Strona złożyła zeznanie o wysokości uzyskanego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za rok 2018 z wykazaną kwotą nadpłaty w wysokości 380 zł. Następnie, postanowieniem z dnia 10 października 2019 r. organ I instancji zaliczył powyższą nadpłatę na poczet podatku od towarów i usług za 2008 r. Powyższe postanowienie zostało jednak uchylone przez DIAS. Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji wskazał, że w dniu 30 września 2008 r. (data stempla pocztowego 25 września 2008 r.) wpłynęła deklaracja Strony dla podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. z wykazaną kwotą w wysokości 14.127,00 zł do zapłaty. Termin płatności przypadał na dzień 25 września 2008 r., jednakże Strona powyższego zobowiązania nie uregulowała, jak też powstałej zaległości. W związku z tym, wszczęto wobec niej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Organ I instancji wskazał, że termin płatności podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. upływał 25 września 2008 r. Zatem początek pięcioletniego terminu przedawnienia przypadał na koniec 2008 r. Tym samym, powołując się na przepisy art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zmianami – dalej jako O.p.), organ I instancji wskazał, że przedawnienie ww. zobowiązania nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2013 r., gdyby nie fakt, iż wobec Strony zastosowano środek egzekucyjny, który przerwał bieg ww. terminu przedawnienia. Strona została zawiadomiona o zastosowaniu wobec niej środka egzekucyjnego (zajęcie rachunku bankowego) w dniu 30 kwietnia 2009 r. Z tego powodu, zdaniem organu I instancji nie ulegało wątpliwości, że właśnie 30 kwietnia 2009 r. bieg terminu przedawnienia został przerwany na podstawie art. 70 § 4 O.p. Dalej organ I instancji wywodził, ze przerwanie biegu terminu przedawnienia może nastąpić wielokrotnie i wskazał, że w dniu 13 kwietnia 2011 r. wobec Strony zastosowano kolejny środek egzekucyjny (pobranie należności przez poborcę skarbowego na poczet kosztów egzekucyjnych), czego dowodem miało być pokwitowanie odbioru pieniędzy nr [...]. Zatem w dniu 13 kwietnia 2011 r. bieg terminu przedawnienia został przerwany po raz kolejny. Trzecią sytuacją, która w ocenie organu I instancji przerywała bieg ww. terminu, było zastosowanie wobec Strony kolejnego zajęcia rachunku bankowego. O zastosowaniu ww. środka egzekucyjnego Strona została zawiadomiona w dniu 21 lipca 2014 r. Zatem od tego dnia, pięcioletni termin przedawnienia rozpoczął swój bieg na nowo. Następnie, powołując się na art. 70 § 2 O.p., organ I instancji wskazał, że bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Z uwagi na wydanie wobec Strony w dniu 21 września 2009 r. decyzji o rozłożeniu na raty zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. i wyznaczenie na dzień 21 kwietnia 2010 r. terminu płatności ostatniej z rat, zdaniem organu I instancji bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od dnia 21 września 2009 r. do dnia 21 kwietnia 2010 r. Organ podniósł także, że termin przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem 18 kwietnia 2013 r. z uwagi na wszczęcie wobec Skarżącej postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe. Zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. doręczono Stronie w dniu 10 grudnia 2014 r. W tym samym piśmie organ I instancji poinformował Stronę, że wobec prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, termin przedawnienia zaczął biec na nowo po dniu 8 października 2013 r. Organ I instancji stwierdził, że na dzień dokonania zaliczenia, zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. było wymagalne. Dlatego organ I instancji z urzędu z dniem 19 marca 2019 r. (data powstania nadpłaty) dokonał zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-37 za 2018 r. w wysokości 380 zł na poczet podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r.