Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. IV SA/Po 906/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 25 listopada 2020 r. nr XXVIII/345/2020 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Nowy Tomyśl – POŁUDNIOWY WSCHÓD 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 12 ust. 1 pkt 13 oraz § 15 ust. 21 pkt 2 lit. a; 2. zasądza od Gminy Nowy Tomyśl na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 24 września 2021 r. Wojewoda Wielkopolski zastępowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uchwałę nr XXVIII/345/2020 Rady Miejskiej w Nowym Tomyślu z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Nowy Tomyśl - POŁUDNIOWY-WSCHÓD w części, tj. w zakresie: § 15 ust. 21 pkt 2 lit. a oraz § 12 ust. 1 pkt 13, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w § 15 ust. 21 pkt 2 lit. a uchwały, na terenie 1P/U, dopuszczono lokalizację jednego budynku mieszkalnego na użytek własny właściciela terenu. Wprowadzenie do planu miejscowego tej regulacji stanowi przekroczenie zakresu dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego, określonych w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: ustawa). Ustalenia takie stoją w sprzeczności z celem uchwalania planów miejscowych, określonym w przepisach art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami ustalenia planu winny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Szczegółowy, zamknięty katalog obowiązkowego oraz fakultatywnego zakresu ustaleń planu miejscowego zawierają natomiast przepisy art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. Żaden z przepisów ustawy nie przyznaje radzie gminy kompetencji do ustalania w drodze planu miejscowego wytycznych odnoszących się do potencjalnych podmiotów uprawnionych do realizacji inwestycji na podstawie ustaleń uchwały. Ponadto z punktu widzenia jednoznaczności przeznaczenia terenu oraz możliwości powstawania w przyszłości konfliktów wynikających z różnych sposobów oraz intensywności użytkowania takich terenów wątpliwości budzi dopuszczenie funkcjonowania w ramach jednej jednostki terenowej zabudowy produkcyjnej, usługowej i mieszkaniowej. Należy zauważyć, że zapisy planu miejscowego w tym kształcie nie wykluczają sytuacji, że obok zabudowy produkcyjnej funkcjonować będą działki zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi.