Wyrok WSA w Opolu z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. I SA/Op 459/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 8 marca 2024 r., nr IN.I.7721.7.1.2024.MO w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez T. G. (zwanego dalej też "skarżącym"), reprezentowanego przez pełnomocników – radców prawnych K. K. i N. K., jest postanowienie Wojewody Opolskiego (zwanego dalej też "organem odwoławczym") z dnia 8 marca 2024 r., nr IN.I.7721.7.1.2024.MO, wydane w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty Nyskiego z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr 477/23, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej E. S.A. w W. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej E. S.A. o wysokości maksymalnej 53 m (wraz ze sztycami) z instalacją telekomunikacyjną O. S.A. o nazwie [...] w miejscowości N. na działce oznaczonej nr a.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr 477/23, Starosta Nyski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił E. S.A. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej E. S.A. o wysokości maksymalnej 53 m (wraz ze sztycami) z instalacją radiokomunikacyjną O. S.A. o nazwie [...] w miejscowości N. na działce oznaczonej nr a. Skarżący nie był uznany za stronę tego postępowania. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 25 sierpnia 2023 r. co organ potwierdził w zaświadczeniu z dnia 11 września 2023 r. wydanym na wniosek inwestora.

Wnioskiem z dnia 9 listopada 2023 r. T. G. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją oraz o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. - zwanej dalej K.p.a.), z uwagi na prawdopodobieństwo jej uchylenia. Powołując się na przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. podniósł, że nie brał udziału w postępowaniu mimo, że powinien być uznany za jego stronę. Zarzucił organowi, że błędnie wyznaczył obszar oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę, który stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego determinuje ustalenie kręgu stron przedmiotowego postępowania. Wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości położonych w N., które są zlokalizowane w bezpośredniej okolicy planowanej inwestycji, tj. działek nr b, c, a także działek o nr.:d, e, f, g, h, i, j, k, l, ł, m, n, o, p, r, s, t, u, w, z, ź, ż, aa, ab, ac, ad, ae, af, ag, ah, ai. Planowana inwestycja będzie oddziaływać negatywnie na ww. nieruchomości i spowoduje zwiększony zakres uciążliwości ze strony działalności gospodarczej operatora wieży. Nawiązując do przebiegu postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie przedmiotowej inwestycji skarżący podkreślił, że w postępowaniu tym został uznany za stronę, a inwestycja objęta pozwoleniem na budowę budzi ogólny sprzeciw wśród mieszkańców wsi N. i właścicieli nieruchomości położonych w pobliżu planowanej inwestycji. Wskazując na swój interes prawny w uzyskaniu statusu strony także w niniejszego postępowania wywodził, że planowana inwestycja będzie wpływać na podstawowe elementy bytowe działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, gdyż jej planowane położenie znajduje się zbyt blisko wybudowanych domów jednorodzinnych. Dalej podnosił, że definicja obszaru oddziaływania obiektu, zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nakazuje wyznaczenie terenu w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych m.in. rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Do definicji obszaru oddziaływania obiektu odnosi się również przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nakazujący m.in. projektowanie i budowanie obiektu budowlanego z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Naruszenie tego obowiązku może mieć wpływ na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Określenie obszaru oddziaływania obiektu w projekcie budowlanym, co do zasady, nie zwalnia natomiast organu administracji architektoniczno-budowlanej od weryfikacji tej czynności. W procesie wyznaczania nie chodzi przy tym o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na znajdujące się w otoczeniu tego obiektu działki, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie z uwagi na cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora. Skarżący zaakcentował również, że w jego ocenie w sprawie pozwolenia na budowę ma także zastosowanie art. 28 k.p.a., albowiem na jego podstawie posiłkowo ustala się interes prawny podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawo budowlane. Stanowi on klauzulę generalną, dzięki której interes prawny może być zrekonstruowany na podstawie przepisów prawa, niekoniecznie prawa administracyjnego. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną omawianego postępowania. W dalszej części wniosku skarżący kwestionował również zasadność udzielenia pozwolenia na budowę, wskazał na brak dokonania pełnej analizy ekonomicznej, środowiskowej i społecznej planowanego przedsięwzięcia oraz brak prawidłowego wyważenia interesu publicznego i interesów prywatnych. Podnosił, że w bezpośrednim sąsiedztwie (ok. 100 metrów) od planowanej inwestycji posadowione są budynki mieszkalne lub planowane są budynki wchodzące w skład osiedla domów jednorodzinnych, na którym to on sam posiada nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Z dokumentacji zgromadzonej w poprzednich postępowaniach nie wynika natomiast, że instalacja wchodząca w skład planowanego przedsięwzięcia nie będzie przekraczał standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Skarżący zaznaczył, że wystąpił o wydanie warunków zabudowy dla 30 budynków jednorodzinnych, które mają zostać zlokalizowane na jego działkach. Z kolei łączność telefonii komórkowej na tym terenie jest na wysokim poziomie, a realizacja przedsięwzięcia nie ma związku z realizacją celu publicznego dla działek znajdujących się w bliższej i dalszej okolicy. Usytuowanie wieży w bezpośrednim sąsiedztwie działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową spowoduje spadek ich wartości, co będzie trudne do odwrócenia w skutkach i wyrządzi szkodę właścicielom wszystkich nieruchomości w okolicy planowanej inwestycji. Co jednak najważniejsze szkodliwe promieniowanie, które będzie emitowane przez urządzenia zamontowane na wieży, będzie miało wpływ na zdrowie mieszkańców nieruchomości znajdujących się w okolicy. Stosowanie do tego skarżący zaakcentował, że inwestor nie dokonał analizy parametrów całego przedsięwzięcia oraz nie uwzględnił kumulacji pól elektromagnetycznych, a wskazana moc znamionowa każdej z anten budzi wątpliwości. Ponadto, już przy samym założeniu, że jednostkowa moc jednej anteny przekracza 5000 W - miejsca dostępne dla ludności winny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, co z całą pewnością nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Uzasadnione wątpliwości budzi też wskazana przez inwestora moc znamionowa każdej z anten, która ma zmierzać do obejścia przepisów prawa, gdyż ma na celu sklasyfikowanie inwestycji jako nieprzekraczającej 10 000 W. Przekroczenie ww. wskaźnika skutkowałoby bowiem wejściem w kolejny wyższy próg odległości planowanej inwestycji od miejsca dostępnych dla ludności ze 150 m na 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.