Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2024 r., sygn. II SA/Go 295/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie

W dniu [...] czerwca 2023 r. E. D. złożyła do [...] Centrum Pomocy Rodzinie w [...] wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem A. D.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...] Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych i Funduszu Alimentacyjnego [...] Centrum Pomocy Rodzinie, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] (dalej organ I instancji) odmówił wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na osobę niepełnosprawną z uwagi przede wszystkim na powstanie niepełnosprawności osoby wymagającego opieki po ukończeniu 18 roku życia i stwierdzeniem w związku z tym negatywnej przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej jako u.ś.r.). Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium, organ II instancji) decyzją z dnia [...] października 2023 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. SKO po pierwsze nie zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji w kwestii interpretacji art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w powiązaniu z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13. Rozważając powyższe Kolegium obszernie wyjaśniło treść i skutki płynące ze wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego dla określenia ich wpływu na sytuację prawną odwołującej i podkreśliło, że skoro w tym wyroku została stwierdzona niezgodność we wskazanym zakresie przepisu ustawy z Konstytucją, to nie można tej okoliczności nie brać pod uwag lub pomijać. W ocenie Kolegium konieczne w sprawie jest podjęcie rozstrzygnięcia z pominięciem tej części art. 17 ust. 1 b u.ś.r., która utraciła moc obowiązującą na skutek w/w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Niezależnie jednak od powyższej okoliczności SKO stwierdziło, że z akt sprawy nie wynika także czy została spełniona wynikająca z art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanka warunkująca przyznanie odwołującej świadczenia pielęgnacyjnego a dotycząca związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaniem opieki a niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zdaniem SKO organ I instancji nie wykazał także czy zakres opieki jaki jest sprawowany stanowi przeszkodę w podjęciu zatrudnienia. Ponadto Kolegium podzielając stanowisko dotyczące wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, uznało, że osoba mająca ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jak ma to miejsce w przypadku odwołującej, może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Przy czym zaznaczył, iż w takim przypadku musi ona dokonać wyboru świadczenia i jeżeli dochodzi świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest uprzednie zawieszenie renty i wstrzymanie jej wypłaty. Tymczasem organ I instancji w tym zakresie nie wezwał strony do złożenia brakujących dokumentów tj. stosownej decyzji od organu rentowego i nie poinformował jej w trybie art. 79a k.p.a.