Postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. I OSK 735/25
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.C. oraz wniosków M.G., J.G. i M.M. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestników postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej K.C. od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1386/24 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2024 r. nr SKO.GN/4160/25/2024 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. umorzyć postępowanie z wniosków M.G., J.G. i M.M.; 3. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz K.C. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1386/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2024 r. znak SKO.GN/4160/25/2024 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości (k. 52, 62-71v akt sądowych).
Skargę kasacyjną wywiódł K.C. (dalej skarżący kasacyjnie), reprezentowana przez r.pr. G.P., zaskarżając wyrok II SA/Kr 1386/24 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie:
1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie a w szczególności art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2024 poz. 1145 "ze zm." [winno być bez zmian - tempus regit actum - uw. NSA], dalej ugn), przez uznanie przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z ww. przepisu do dokonania podziału nieruchomości położonej w miejscowości K. gmina W. oznaczonej nr [...] o powierzchni [...] ha na działki nr [...] o powierzchni [...] ha i [...] o powierzchni [...] ha, a decyzja odmawiająca zatwierdzenia podziału nieruchomości była zasadna z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie pomiędzy należącą do skarżącego działka nr [...] a sąsiednią działką drogową nr [...] istnieje sporna granica, podczas gdy jak wynika z zebranego, w sprawie materiału dowodowego a w szczególności sporządzonych operatów brak jest podstaw do stwierdzenia aby granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] była sporna;
2. przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 kpa przez uznanie przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie organ II instancji nie naruszył prawa procesowego, a w szczególności przepisów postępowania wyjaśniającego (art. 7, 77 i art. 80 kpa), w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego organy I i II instancji nie dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz w sposób niedostateczny dokonały oceny materiału dowodowego uznając odmowę zatwierdzenia podziału nieruchomości, pomimo że istniały przesłanki do uwzględnienia tego podziału w trybie art. 95 pkt 7 ugn a także nie odniosły się do zarzutów dotyczących rozbieżności wynikających z operatu [...] i sporządzonego na jego podstawie operatu technicznego [...] a ewidencyjną wykonaną podczas modernizacji na terenie gminy w 2008 r. mających wpływ na wydanie przez organ I instancji decyzji odmawiającej zatwierdzenia podziału przedmiotowej działki jak również poprzez niedokonanie przez organy obu instancji oceny wymogów techniczno-użytkowych przewidzianych w art. 95 pkt 7 w zw. z art. 4 pkt 3a ugn przy ocenie wymogów dotyczących możliwości wydzielenia działki budowlanej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; zasądzenie na rzecz skarżącego [zwrotu] kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie (k. 78-83 akt sądowych).
Pismem z 30 maja 2025 r. M.G., J.G. i M.M. (dalej wnioskujący), złożyli wniosek o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestników postępowania. Wnioskujący wskazali, że interes prawny do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym J. i M.G. wynika z uwagi na fakt bycia współwłaścicielami drogi nr [...] a M.M. jako współwłaścicielki działki nr [...] i drogi nr [...]. K.C. jest właścicielem działki nr [...].
Wnioskujący wskazali, że w wyniku operatu geodezyjnego [...] wykonanego przez geodetę Z.G. w 2023 r., dokonano nie tylko podziału działki nr [...], ale przeprowadzono w sposób nieuprawniony modernizację zewnętrznych granic działki nr [...] w odniesieniu do drogi nr [...] i działki nr [...], zmieniając ich przebieg w stosunku do biegu tych granic ujawnionych na obowiązującej mapie ewidencyjnej, bez udziału w pracach geodezyjnych właścicieli tychże nieruchomości, w tym min. J. i M.G., i M.M. Geodeta Z.G. uzasadnił tak przeprowadzoną modernizację granic dokumentacją operatu geodezyjnego [...] wykonanego przez geodetę J.W. w 1991 r. Legalność i techniczno-geodezyjna poprawność takiego rozwiązania zakwestionował Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Zdaniem wnioskodawców Małopolski Wojewódzki Inspektor w pismach z: 4 października 2023 r. i 3 grudnia 2024 r. (k. 105-107, 108-110) stanął na stanowisku, że obowiązkiem geodety było wcześniejsze ustalenie granic działki nr [...] z drogą nr [...] i działką nr [...] przy udziale właścicieli wskazanych nieruchomości i kolejno przeprowadzenie podziału działki nr [...] (k.98-130 akt sądowych).
Pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. pełnomocnik K.C. r. pr. G.P. cofnął skargę kasacyjną w całości (k. 135 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie jest pogląd, że zgodnie z art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednak sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych (art. 193 ppsa).
Skarżący kasacyjnie może rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu (wyrok NSA z 23.8.2016 r. II FSK 2216/16, cbosa). Cofnięcie skargi kasacyjnej jest dla NSA wiążące i skutkuje umorzeniem postępowania. Z uwagi na zasadę związania granicami skargi kasacyjnej sąd ten nie jest władny badać zasadności cofnięcia skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z 23.3.2007 r. II FSK 400/06). Wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej (wyrok z 16.2. 2016 r. II FSK 3777/13, aprobowany przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 919, nb 10). Wykładnię tę wzmacnia wejście w życie art. 178a ppsa. Wojewódzki sąd administracyjny, orzekając na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego - co oczywiste - nie jest władny badać, czy w sprawie doszło do nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 ab initio ppsa związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że ustawodawca zarówno jej wniesienie, jak i zakres rozpoznania, uzależnił od woli wnoszącego skargę kasacyjną. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie jest dopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 ppsa, umorzył postępowanie kasacyjne. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in fine ppsa.
Tym samym należało umorzyć postępowanie co do wniosków M.G., J.G. i M.M. o dopuszczenie do udziału w sprawie z uwagi na umorzenie postępowania kasacyjnego i bezprzedmiotowość owych wniosków (art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 ppsa).
POTRZEBUJESZ POMOCY?