Wyrok SN z dnia 1 kwietnia 2025 r., sygn. III USKP 13/25

Istota problemu

Sprawa dotyczyła podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu umowy zlecenia zawartej przez kobietę w podeszłym wieku z córką prowadzącą działalność gospodarczą, w sytuacji gdy zleceniobiorca była trwale niezdolna do pracy i pobierała świadczenia chorobowe. Problem prawny koncentrował się na ocenie, czy zawarta umowa miała charakter pozorny w rozumieniu art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Kodeks cywilny, a w konsekwencji czy mogła stanowić tytuł do objęcia ubezpieczeniami społecznymi i podstawę do naliczania wyższych zasiłków.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, podzielając ocenę sądów niższych instancji, że umowa zlecenia była czynnością pozorną — zawartą wyłącznie w celu uzyskania wyższych zasiłków, bez zamiaru jej rzeczywistego wykonywania przez zleceniobiorczynię w zaawansowanym wieku z problemami zdrowotnymi, w trakcie trwającej długotrwałej niezdolności do pracy. Sąd oddalił również zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący składu jednoosobowego sądu apelacyjnego w warunkach covidowych, wskazując, że uchwała wiążąca w tym zakresie weszła w życie dzień po wydaniu zaskarżonego orzeczenia.