Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 października 2025 r. NI przeciwko Republika Hrvatska., sygn. C-373/24

1)Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w związku z art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prokuratorzy są objęci zakresem stosowania tej dyrektywy.2)Artykuł 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, do którego odnosi się art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym wyłączającym działalność prokuratorów z zakresu stosowania dyrektywy 2003/88, o ile działalność ta, wykonywana w normalnych warunkach, mogłaby podlegać planowaniu czasu pracy w sposób zgodny z wymogami określonymi w dyrektywie 2003/88.3)Artykuł 2 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że okres dyżuru pełnionego poza zwykłym czasem pracy prokuratorów, który wiąże się z obowiązkową obecnością tych prokuratorów w miejscu pracy, lub okres dyżuru pozazakładowego, który wiąże się z taką obecnością w ich miejscu zamieszkania, należy zakwalifikować jako „czas pracy” w rozumieniu tego art. 2, ponieważ w tych okresach dyżuru nałożone na wspomnianych prokuratorów ograniczenia mają taki charakter, że obiektywnie i bardzo znacząco wpływają na ich zdolność do swobodnego zarządzania w owych okresach czasem, w którym nie wymaga się od nich świadczenia pracy, oraz do poświęcenia tego czasu własnym sprawom.