Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 października 2025 r. Finanzamt Hamburg-Altona przeciwko XYRALITY GmbH., sygn. C-101/24

1)Artykuł 28 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r.,należy interpretować w ten sposób, że:w przypadku gdy podatnik mający siedzibę w jednym państwie członkowskim świadczył przed dniem 1 stycznia 2015 r. usługi drogą elektroniczną na rzecz osób niebędących podatnikami mających miejsce zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej za pośrednictwem platformy do pobierania aplikacji udostępnionej przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, nie można wykluczyć stosowania tego art. 28 tylko z tego względu, że potwierdzenia zamówienia dostarczone przez tego ostatniego podatnika klientom końcowym wskazują pierwszego podatnika jako usługodawcę i wskazują stawkę podatku od wartości dodanej mającą zastosowanie w państwie członkowskim siedziby tego ostatniego.2)Dyrektywę 2006/112, zmienioną dyrektywą 2008/8,należy interpretować w ten sposób, że:w przypadku gdy przyjmuje się, że podatnik mający siedzibę w jednym państwie członkowskim sam otrzymał i wyświadczył usługę zgodnie z art. 28 dyrektywy 2006/112, miejsce usługi objętej fikcją prawną świadczonej na rzecz tego podatnika przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim należy określić zgodnie z art. 44 tej dyrektywy, ze zmianami.3)Artykuł 203 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2008/8,należy interpretować w ten sposób, że:w przypadku gdy podatnik mający siedzibę w jednym państwie członkowskim świadczył usługi drogą elektroniczną na rzecz osób niebędących podatnikami mających miejsce zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej za pośrednictwem platformy do pobierania aplikacji udostępnionej przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, z tym skutkiem, że przyjmuje się, iż ten ostatni podatnik otrzymał te usługi i wyświadczył je klientom końcowym, pierwszy podatnik nie może być uznany za zobowiązanego do zapłaty podatku od wartości dodanej (VAT) w państwie członkowskim siedziby na podstawie tego art. 203 ze względu na to, że w potwierdzeniach zamówienia przekazanych klientom końcowym ten pierwszy podatnik został wskazany, za jego zgodą, jako usługodawca i została wskazana stawka VAT mająca zastosowanie w państwie członkowskim jego siedziby.