Interpretacja indywidualna z dnia 16 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.491.2025.2.PK

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w związku z nieuregulowaniem zobowiązań wobec Miasta. Uzupełnili go Państwo pismem z 6 listopada 2025 r. (wpływ 14 listopada 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 17 grudnia 1993 r. zostało zawarte między Urzędem Gminy B. a Spółdzielnią Mieszkaniową A. porozumienie w sprawie ostatecznego ustalenia granic lokalizacji terenów zespołu mieszkaniowego osiedla A. („porozumienie”).

Zgodnie z § 1 porozumienia ustalono ostateczne granice terenów znajdujących się w posiadaniu Spółdzielni, które zostaną przekazane w użytkowanie wieczyste. Jak stanowi natomiast § 6 porozumienia, integralną częścią porozumienia jest załącznik Nr 1, tj. plan osiedla A. z zaznaczonymi terenami Spółdzielni kolorem zielonym.

W dniu 14 sierpnia 1996 r. został zawarty między Gminą C. a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” aneks do porozumienia z dnia 17 grudnia 1993 r., na mocy którego dodano do tegoż porozumienia postanowienia między innymi następujących paragrafów:

Zgodnie z dodanym § 7, do czasu ostatecznego uregulowania stanu prawnego poprzez zawarcie stosownych umów notarialnych i wpis prawa użytkowania wieczystego do ksiąg wieczystych Gmina C. wyraża zgodę na dalsze korzystanie przez Spółdzielnię Mieszkaniową „A.” z gruntów opisanych w § 1 porozumienia, oznaczonych na załączniku graficznym stanowiącym integralną część porozumienia, na warunkach określonych w 1993 r., potwierdzonych oświadczeniami Gminy złożonymi w latach ubiegłych, tj.:

I.do czasu podpisania umów notarialnych ustala się odpłatność za korzystanie z gruntów w wysokości:

1.za działki przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe - 1% aktualnej wartości gruntu;

2.za działki przeznaczone pod działalność handlowo-usługową - 3% aktualnej wartości gruntu;

II.cena gruntu ustalana jest na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy;

III.wysokość opłat z tytułu korzystania z gruntu może ulec zmianie w związku z aktualizacją cen gruntów nie częściej niż raz w roku kalendarzowym;

IV.opłaty określone w p-cie I obniża się o 50%, proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokali zajmowanych przez emerytów i rencistów, których jedynym źródłem utrzymania jest emerytura lub renta;

V.opłaty z tytułu korzystania z gruntu Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” wnosić będzie z góry do dnia 31 marca każdego roku; nieuiszczenie opłat w terminie stanowi podstawę do naliczenia odsetek ustawowych za zwłokę.

Zgodnie z § 8 aneksu do porozumienia, Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” zobowiązała się wnosić opłaty z tytułu korzystania z gruntu opisanego w § 1 porozumienia na warunkach określonych w § 7 niniejszego porozumienia, zgodnie z przesłanymi zawiadomieniami. W stosunku do części gruntów objętych porozumieniem Spółdzielni przysługuje już rzeczowy tytuł prawny (prawo własności albo prawo użytkowania wieczystego) i w tym zakresie porozumienie wygasło.

Natomiast do pozostałej części gruntów porozumienie między Miastem D. (jako następcą prawnym Gminy B. oraz Gminy C.) a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” z siedzibą w (…) nadal obowiązuje i stanowi obligacyjny tytuł prawny do korzystania przez Spółdzielnię z gruntu stanowiącego własność Miasta D. lub będącego w jego posiadaniu samoistnym. Spółdzielnia jest zobowiązana do uiszczania rokrocznie opłat na rzecz Miasta D. z tytułu korzystania z tego gruntu. Wskazane porozumienie rodzi więc skutki prawne podobne do tych, które wynikają z umowy dzierżawy. Miasto D. przesyła Spółdzielni rokrocznie zawiadomienia o wysokości opłat, zgodnie z postanowieniami porozumienia, doliczając do tychże opłat podatek VAT w wysokości 23%, i w związku z tym wystawia faktury VAT.

W 2021 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” wystąpiła z powództwem przeciwko Miastu D. o ukształtowanie porozumienia, tj. ustalenie wysokości rocznych opłat za korzystanie z gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe w wysokości 0,5% aktualnej wartości gruntu, ze skutkiem począwszy od 1 stycznia 2019 r. Postępowanie sądowe jest w toku. W związku z powyższym Spółdzielnia uiszcza na rzecz Miasta D. jedynie połowę opłaty rocznej tytułem korzystania na podstawie porozumienia z gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe (faktury VAT wystawiane przez Miasto D. są opłacone w 50%). Spółdzielnia zalicza do kosztów uzyskania przychodu koszty wystawionych faktur VAT w całości.

Pytanie

Czy Wnioskodawca (Spółdzielnia) jest zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowaniana podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 278), dalej jako „ustawa o CIT”,w związku z nieuregulowaniem wobec Miasta D. połowy zobowiązań pieniężnych z tytułu korzystania na podstawie porozumienia z gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, albowiem roszczenie Miasta D. jako organu publicznego nie może zostać uznane za roszczenie z „transakcji handlowej”.

Zgodnie z treścią art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18eg i art. 38eb, podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom [tj. - zgodnie z art. 4a pkt 34 ustawy o CIT - ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych], które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Jak stanowi przepis art. 18f ust. 9 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.

Wedle natomiast przepisu art. 18f ust. 10 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1)dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;

2)od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;

3)transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika więc, że powstanie obowiązku zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest uwarunkowane między innymi istnieniem transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, dalej również jako „ustawa z 2013 r.”.

Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. Urz. UE L 48 z 23.02.2011, str. 1).

Zgodnie z art. 4 pkt 1a ustawy z 2013 r., świadczeniem pieniężnym jest wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej, natomiast transakcja handlowa to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością (art. 4 pkt 1 ustawy z 2013 r.).

Przez podmiot publiczny (zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z 2013 r.) należy rozumieć podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych. W grupie tej znajdują się jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w tym jednostki samorządu terytorialnego.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. C-327/20 (Dz.U.UE.C.2022/109/8, LEX nr 3285841) uznał, iż pojęcie „transakcji handlowej” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7 w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono pobierania przez organ publiczny opłaty należnej tytułem wynagrodzenia za użytkowanie wieczyste gruntu od przedsiębiorstwa, względem którego ów organ publiczny jest wierzycielem.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie (tak Patrycja Dolniak, Przeciwdziałanie nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Komentarz, wyd. III, LEX/el. 2025, komentarz do art. 2), mimo dość wąsko zakreślonej tezy, orzeczenie Trybunału obejmuje jednak szersze spektrum przypadków.

Z uzasadnienia wyroku płynie bowiem wniosek, że dyrektywa w ogóle nie powinna mieć zastosowania do umów, w których to podmiot publiczny jest wierzycielem. W uzasadnieniu przytoczonego wyroku TSUE wskazał między innymi, co następuje:

Pkt. 38: Jeśli chodzi o kontekst art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7, art. 4 tej dyrektywy stanowi w ust. 1, że „państwa członkowskie zapewniają, aby w ramach transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest organ publiczny, wierzyciel był uprawniony po upływie terminu określonego w ust. 3, 4 lub 6 do ustawowych odsetek za opóźnienia w płatnościach, bez konieczności przypomnienia, w przypadku gdy spełnione są warunki [wymienione w lit. a) i b)]”. Wynika z tego, że art. 4 ma zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w której organ władzy publicznej jest dłużnikiem przedsiębiorstwa.

Pkt. 39: Należy ponadto podkreślić, że art. 3 dyrektywy 2011/7 dotyczy jedynie transakcji między przedsiębiorstwami. Tymczasem, jak wynika z pkt 36 niniejszego wyroku, pojęcie przedsiębiorstwa przyjęte w tej dyrektywie wyraźnie wyklucza, by organ publiczny w rozumieniu jej art. 2 pkt 2 mógł być objęty zakresem tego pojęcia jako wierzyciel względem przedsiębiorstwa.

Pkt. 40: Z łącznej lektury przepisów art. 2 pkt 2 i 3, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 2011/7 wynika zatem, że jeżeli, jak w niniejszej sprawie, organ publiczny jest wierzycielem względem przedsiębiorstwa, sytuacja ta nie wchodzi w zakres pojęcia „transakcji handlowej” w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy.

Pkt. 44: Z art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7 w związku z kontekstem, w jaki ten przepis się wpisuje, i celami realizowanymi przez tę dyrektywę wynika, że jeżeli organ publiczny w rozumieniu pkt 2 tego artykułu jest wierzycielem kwoty pieniężnej wobec przedsiębiorstwa, stosunki między tymi dwoma podmiotami nie wchodzą w zakres pojęcia „transakcji handlowej” w rozumieniu tego przepisu, a zatem są wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy.

Konkluzywnie stwierdzić więc należy, iż organ publiczny, zdefiniowany przez art. 2 pkt 2 dyrektywy 2011/7/UE jako każda instytucja zamawiająca w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a dyrektywy 2004/17/WE oraz art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE, niezależnie od przedmiotu lub wartości umowy, czyli państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego i związki złożone z jednej lub wielu takich jednostek lub z jednego lub wielu podmiotów prawa publicznego, nie może być beneficjentem dyrektywy 2011/7/UE w zakresie przyznanych tą dyrektywą uprawnień, gdyż stosunek prawny, w którym organ publiczny jest wierzycielem, nie stanowi transakcji handlowej w rozumieniu tej dyrektywy.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy Wnioskodawcy stwierdzić należy, iż istniejące między Miastem D. a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” porozumienie dotyczące korzystania z gruntów, połączone z obowiązkiem uiszczania przez Spółdzielnię na rzecz Miasta D. wynagrodzenia w postaci opłat rocznych, nie stanowi transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, skoro wierzycielem kwoty pieniężnej wobec Spółdzielni jest Miasto D., czyli podmiot publiczny. W konsekwencji po stronie Wnioskodawcy nie powstaje obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w związku z nieuregulowaniem na podstawie istniejącego stosunku prawnego połowy wierzytelności wobec Miasta D.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18ef i art. 38eb:

W myśl art. 18f ust. 1a ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 18f ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym związana jest transakcja handlowa w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, kwota straty:

W myśl ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790 ze zm.) użyte w ustawie określenia oznaczają:

Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wdraża dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. Urz. UE L 48 z 23 lutego 2011 r., str. 1).

W myśl art. 18f ust. 6 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 18f ust.8 ustawy o CIT:

Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 18f ust. 9 ustawy o CIT:

Zgodnie do postanowień art. 18f ust. 10 ww. ustawy:

Stosownie do art. 18f ust. 11 ustawy o CIT:

W myśl art. 18f ust. 15 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 18f ust. 17 ustawy o CIT:

Z wniosku wynika, że w 1993 r. między Urzędem Dzielnicy Gminy B. a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” zawarto porozumienie w sprawie ostatecznego ustalenia granic lokalizacji terenów zespołu mieszkaniowego osiedla A. („porozumienie”). W 1996 r. natomiast zawarto między Gminą C. a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” aneks do porozumienia z 1993 r., na mocy którego dodano do tegoż porozumienia postanowienie, że m. in. do czasu ostatecznego uregulowania stanu prawnego Gmina C. wyraża zgodę na dalsze korzystanie przez Spółdzielnię Mieszkaniową „A.” z opisanych w porozumieniu gruntów i ustalono, że do czasu podpisania umów notarialnych ustala się odpłatność za korzystanie z gruntów w wysokości:

• za działki przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe - 1% aktualnej wartości gruntu;
• za działki przeznaczone pod działalność handlowo-usługową - 3% aktualnej wartości gruntu;

Obecnie w stosunku do części gruntów objętych porozumieniem Spółdzielni przysługuje już rzeczowy tytuł prawny (prawo własności albo prawo użytkowania wieczystego) i w tym zakresie porozumienie wygasło.

Natomiast do pozostałej części gruntów porozumienie między Miastem D. (jako następcą prawnym Gminy B. oraz Gminy C.) a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” nadal obowiązuje i stanowi obligacyjny tytuł prawny do korzystania przez Spółdzielnię z gruntu stanowiącego własność Miasta D. lub będącego w jego posiadaniu samoistnym.

Spółdzielnia jest zobowiązana do uiszczania rokrocznie opłat na rzecz Miasta D. z tytułu korzystania z tego gruntu. Wskazane porozumienie rodzi skutki prawne podobne do tych, które wynikają z umowy dzierżawy.

W 2021 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” wystąpiła z powództwem przeciwko Miastu D. o ustalenie wysokości rocznych opłat za korzystanie z gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe w wysokości 0,5% aktualnej wartości gruntu, ze skutkiem począwszy od 1 stycznia 2019 r. Postępowanie sądowe jest w toku. W związku z powyższym Spółdzielnia uiszcza na rzecz Miasta D. jedynie połowę opłaty rocznej.

Spółdzielnia zalicza do kosztów uzyskania przychodu koszty wystawionych faktur VAT w całości.

Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy Spółdzielnia jest zobowiązana do zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, w związku z nieuregulowaniem wobec Miasta D. połowy zobowiązań pieniężnych z tytułu korzystania na podstawie porozumienia z gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe.

Państwa zdaniem nie są Państwo zobowiązani do zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ponieważ roszczenie Miasta D. jako organu publicznego nie może zostać uznane za roszczenie z „transakcji handlowej”.

W Państwa opinii powstanie obowiązku zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest uwarunkowane między innymi istnieniem transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Wskazują Państwo, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. C-327/20 uznał, że:

Jednak nie sposób uznać, że dokonywane przez Państwa płatności wynikające z porozumienia, które, jak sami Państwo wskazują, mają skutki prawne podobne do tych wynikających z umowy dzierżawy, można traktować jako tożsame z uiszczanym wynagrodzeniem za użytkowanie wieczyste gruntu.

Warto podkreślić, że wspomniany wyrok TSUE został wydany w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w Państwa sprawie, o której interpretację indywidualną Państwo wnoszą. Co istotne, wyrok ten zapadł na tle innego stanu faktycznego.

Umowa polegająca na odpłatnym udostępnieniu rzeczy do użytkowania pomiędzy przedsiębiorcą i podmiotem publicznym, w szczególności najem/dzierżawa stanowi transakcję handlową.

Wskazać należy, że do miasta D., jako jednostki samorządu terytorialnego, ma zastosowanie Prawo zamówień publicznych, a tym samym również podlega pod ustawę o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Z wniosku również nie wynika, aby korzystali Państwo ze zwolnień, o których mowa w art. 6 lub art. 17 ustawy o CIT.

Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z wyżej cytowanym art. 18f ust. 9 ustawa o CIT, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów. Wskazali Państwo, że kwoty wystawianych przez miasto D. faktur zaliczają Państwo w całości do kosztów uzyskania przychodów, a opłacają jej połowę.

W świetle powyższego Spółdzielnia będzie zobowiązana do zwiększania podstawy opodatkowania w zakresie, w jakim nieuregulowane zobowiązania dotyczą kwot zaliczonych przez Wnioskodawcę do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.

Podsumowując, jako dłużnik mają Państwo obowiązek doliczenia do podstawy opodatkowania kwoty nieuregulowanego zobowiązania, jeżeli zobowiązanie nie zostało uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego w fakturze (rachunku) lub umowie.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia .

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku wyroki sądowe zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.