Interpretacja indywidualna z dnia 18 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4012.553.2025.2.MW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 5 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący ustalenia, czy transakcję dostawy towarów z Polski do Nabywcy w Modelu 1 Spółka może uznać za eksport towarów, w rozumieniu ustawy o VAT i zastosować do niej stawkę 0% podatku od towarów i usług oraz, czy transakcję dostawy towarów z Polski do Nabywcy w Modelu 2 Spółka może uznać za Wewnątrzwspólnotową Dostawę Towarów, w rozumieniu ustawy o VAT i zastosować do niej stawkę 0% podatku od towarów i usług wpłynął 9 września 2025 r.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 października 2025 r. (data wpływu 20 października 2025 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym. Ma formę prawną polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej o nazwie (…) (dalej: „Grupa Kapitałowa”). Spółka jest także podatnikiem podatku od towarów i usług („VAT”) zarejestrowanym jako podatnik VAT - czynny dla krajowych dostaw opodatkowanych VAT jak i na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest realizacja projektów w zakresie automatyki przemysłowej dla podmiotów z branży hutniczej. W niektórych łatach Spółka realizuje projekty przede wszystkim na rzecz klientów z siedzibą w Polsce, a w innych latach dla klientów z siedzibą poza Polską.

Jednym z istotnych elementów większości projektów są dostawy urządzeń i innych towarów na potrzeby realizacji projektów. Zazwyczaj dostawy urządzeń są dokonywane w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw lub w ramach transakcji łańcuchowych.

Spółka w ramach swojej działalności gospodarczej opodatkowanej VAT dokonuje dostaw towarów do nabywców mających miejsce prowadzenia działalności gospodarczej zagranicą np. w krajach położonych poza Unią Europejską jak również krajach Unii Europejskiej. Są to podmioty zarejestrowane dla celów podatku od wartości dodanej i zidentyfikowane na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terenie krajów swojej siedziby działalności gospodarczej (dalej: „Nabywca”).

Nabywca dokonuje dalszej dostawy towarów nabytych od Spółki do ostatecznych nabywców mających siedziby i zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium innych niż Polska państw członkowskich Unii Europejskiej („UE”) lub mających siedziby na terenie państw trzecich (spoza Unii Europejskiej) - („Ostateczni Nabywcy").

Transport towarów sprzedawanych przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy i kolejno przez Nabywcę na rzecz Ostatecznych Nabywców jest dokonywany bezpośrednio od Wnioskodawcy do Ostatecznych Nabywców.

Dotychczas na potrzeby dostaw urządzeń do klienta końcowego z siedzibą w kraju trzecim lub w UE Spółka wykorzystywała warunki dostawy INCOTERMS z grupy D.

Przykładowo, na potrzeby niektórych projektów Spółka stosowała warunek INCOTERMS 2020 DAP (Delivered at Place) dostarczone do miejsca we wskazanym kraju. Zastosowanie tego warunku oznaczało, że Spółka organizuje transport z Polski do wskazanego miejsca dostawy w kraju UE lub w kraju trzecim, tzn. poza Unią Europejską.

2. Zamiar zastosowania warunków z grupy C

W chwili obecnej Spółka rozważa stosowanie w przyszłości także warunków dostawy INCOTERMS z grupy C. Główne założenia stosowania tej grupy warunków dostawy są następujące:

- Spółka jako Sprzedający zawiera umowę przewozu do kraju trzeciego i ponosi jego koszty;

- Spółka jest również zobowiązana do dokonania odprawy celnej eksportowej;

- Ryzyko zostaje przeniesione na kupującego w momencie nadania towaru na główny środek transportu;

- Wszelkie dodatkowe, wynikłe po załadunku, koszty związane z transportem oraz innymi zdarzeniami obciążają kupującego.

Przykładowo, w razie zastosowania warunku INCOTERMS CIF (Cost, Insurance and Freight, tzn. koszty, ubezpieczenie i fracht) miejsce w kraju trzecim, skutki będą następujące:

- Spółka zawiera umowę przewozu i ponosi jego koszty do portu w kraju trzecim;

- Spółka jest również zobowiązana do dokonania odprawy celnej eksportowej.

- Wnioskodawca jest także odpowiedzialny za zawarcie umowy ubezpieczenia i opłacenie kosztu ubezpieczenia towaru za okres podróży morskiego z Unii Europejskiej do kraju trzeciego.

- Ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru zostaje przeniesione na kupującego w momencie nadania towaru w porcie morskim w UE;

- Wszelkie dodatkowe, wynikłe po załadunku, koszty związane z transportem oraz innymi zdarzeniami obciążają kupującego;

- Załadunek na statek ma być dokonany w jednym z portów UE; w chwili załadunku na statek przechodzi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru;

- Różnica między CIF miejsce w kraju trzecim a np. DAP miejsce w kraju trzecim polega na tym, że przy DAP ryzyko utraty lub uszkodzenia przechodzi w chwili dostarczenia towaru do wyznaczonego miejsca w kraju trzecim; w przypadku CIF ryzyko utraty lub uszkodzenia przychodzi w chwili załadunku na statek znajdujący się w UE; jednak, koszty frachtu i ubezpieczenia są pokrywane do miejsca wskazanego w kraju trzecim.

Spółka nie wyklucza zastosowania warunków z grupy C także do transportu kończącego się w innym kraju UE. W tym przypadku mógłby zostać zastosowany warunek INCOTERSM CIP miejsce w innym kraju UE, tzn. Carriage and Insurance Paid to (...named destination), tzn. przewoźne i ubezpieczenie opłacone do wskazanego miejsca w Unii Europejskiej. Warunek CIP jest odpowiednikiem CIF w transporcie innym, niż morskim i wodnym śródlądowym (w tym multimodalnym).

Podsumowując powyższe Spółka planuje wdrożyć nowe dwa modele dostaw towarów oparte na następujących założeniach:

Model 1:

Spółka dokonuje dostawy towarów do Nabywcy, który dokonuje ich dostawy do Ostatecznych Nabywców mających siedzibę działalności w państwie trzecim (spoza UE). Podmiotem organizującym transport towarów jest Spółka wg warunków INCOTERMS z grupy C, przykładowo CIF miejsce w kraju trzecim, a transport ten jest dokonywany bezpośrednio między Spółką a Ostatecznymi Nabywcami.

W Modelu 1, wywóz towarów poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez właściwy organ celny w sposób określony w przepisach celnych.

Model 2

Spółka dokonuje dostawy towarów do Nabywcy, który dokonuje ich dostawy do Ostatecznych Nabywców mających siedzibę działalności gospodarczej w innym niż Polska państwie członkowskim UE. Podmiotem organizującym transport towarów jest Spółka wg warunków INCOTERMS z grupy C, przykładowo CIP miejsce w innym niż Polska kraju UE, a transport ten następuje bezpośrednio między Spółką a Ostatecznymi Nabywcami.

W Modelu 2 nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 13 ust. 4-8 ustawy VAT.

3. Organizacja transportu - zakres czynności wykonywanych przez Spółkę

W odniesieniu do obu modeli Spółka podejmuje następujące działania związane z organizacją transportu i ponosi następujący zakres odpowiedzialności:

1. Wybór i zawarcie umowy z przewoźnikiem lądowym oraz/lub morskim na transport towarów z Polski do kraju trzeciego lub kraju z UE;

2. Bieżący kontakt z przewoźnikiem lądowym oraz/lub morskim;

3. Ustalenie z przewoźnikiem lądowym oraz/lub morskim ceny i warunków transportu, takich jak: termin odbioru towarów, sposób załadunku towarów i ich przewozu, ustalenie parametrów wysyłki (wagi, wymiarów towarów);

4. Zgłoszenie towarów do odbioru i ich załadunek na środek transportu;

5. Ustalenie z przewoźnikiem lądowym daty przywozu towarów do portu załadunku;

6. Ustalenie z przewoźnikiem morskim daty załadunku towarów w porcie załadunku.

W uzupełnieniu wniosku w odniesieniu do:

Modelu I opisanego w stanie faktycznym wskazali Państwo, że:

a) Spółka potwierdza, że w ramach transakcji łańcuchowych opisanych we Wniosku przenosi prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz drugiego podmiotu w łańcuch, a następnie drugi podmiot będzie przenosić prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz trzeciego podmiotu (nabywcy z kraju trzeciego).

b) W przypadku transportu morskiego do kraju znajdującego się poza Unią Europejską, ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru zostaje przeniesione na pierwszego nabywcę w chwili załadunku towaru na statek znajdujący się w porcie morskim w jednym z krajów członkowskich Unii Europejskiej. Może to być port znajdujący się przykładowo w Niemczech lub w Polsce.

W przypadku transportu drogowego do kraju znajdującego się poza Unią Europejską, ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru zostaje przeniesione na pierwszego kupującego w chwili wydania towaru przewoźnikowi zaangażowanemu przez Spółkę do transportu towarów poza Unię Europejską.

c) Przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na nabywcę z kraju trzeciego będzie następować na terytorium Unii Europejskiej.

d) Do odprawy celnej eksportowej dochodzi na terytorium Polski. Jednak, nie można wykluczyć także takiego scenariusza, że do odprawy celnej eksportowej będzie dochodziło na terenie innego kraju Unii Europejskiej, np. na terenie Niemiec.

e) Spółka będzie posiadać następujące dokumenty potwierdzające dostawę eksportową i wywóz eksportowy towarów:

- Dokumenty podstawowe, które w odniesieniu do każdej dostawy będą w posiadaniu PT PL, są następujące:

- Faktura dokumentująca sprzedaż eksportową towarów, wystawiona na pierwszego nabywcę;

- Listy załadowcze , tzn. szczegółowa specyfikacja zawartości przesyłki, w tym waga brutto i netto;

- dokument potwierdzający pochodzenie lub świadectwo pochodzenia wywożonych towarów;

- Dowód zawarcia umowy przewozowe;

- Oświadczenie, iż towary nie są podwójnego zastosowania;

- Komunikat CC529C - zwolnienie towarów do procedury wywozu;

- Komunikat CC599C - potwierdzenie wyprowadzenia towarów.

- Fakultatywnie mogą się pojawić jeszcze następujące dodatkowe dokumenty:

- Oświadczenie o danych rejestrowych pierwszego nabywcy (odpowiednik polskiego KRS);

- Oświadczenie, iż firma z kraju trzeciego zna końcowego odbiorcę i towar nie będzie przesyłany do krajów objętych sankcjami, np. do Rosji lub Białorusi.

f) Dokumenty posiadane przez Spółkę w związku z wywozem towarów poza terytorium Unii Europejskiej będą potwierdzone przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych zgodnie z właściwymi przepisami prawa.

g) Przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy Spółka będzie posiadała dokumenty, potwierdzające wywóz towarów poza terytorium UE na rzecz nabywcy spoza UE.

W odniesieniu do Modelu II opisanego w stanie faktycznym wskazali Państwo, że:

a) Nabywcy podają Spółce właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej.

b) Nabywcy nie posiadają właściwego i ważnego polskiego numeru identyfikacji podatkowej i dlatego nie mogą go podać Spółce w związku z nabyciami realizowanymi w ramach Modelu II.

W przypadku kiedy nabywca podałby Spółce polski numer identyfikacji podatkowej, wówczas Spółka uzna, że taka transakcja nie jest Wewnątrzwspólnotową Dostawą Towarów. W rezultacie, taka transakcja będzie uznawana za pozostającą poza zakresem Modelu II.

Innymi słowy, w sytuacji, gdy Spółka otrzyma od swego zagranicznego kontrahenta polski NIP, Spółka przyjmuje, że wolą kontrahenta jest wystąpienie w tej transakcji jako podatnik polski, a tym samym Spółka uznaje, że dokonuje dostawy na rzecz podatnika krajowego i nie ma prawa domniemywać, czy kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. W rezultacie, Spółka nie rozpoznaje dostawy jako WDT.

c) Przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, Spółka będzie posiadała w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski.

Spółka będzie posiadała następujące dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski na terytorium innego kraju członkowskiego UE:

- Faktura dokumentująca WDT, wraz ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku,

- Dokument przewozowy potwierdzony przez odbiorcę, którym zazwyczaj jest międzynarodowy list przewozowy CMR, gdyż Spółka stosuje transport drogowy dla dostaw towarów do nabywców z Unii Europejskiej.

Spółka składa i będzie składała terminowo informacje podsumowujące, dotyczące sprzedaży towarów, zawierające prawidłowe dane, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.).

W przypadku uchybień Spółka należycie wyjaśnia te uchybienia naczelnikowi urzędu skarbowego w formie pisemnej.

Pytania

 1. Czy transakcję dostawy towarów z Polski do Nabywcy w Modelu 1, która będzie realizowana na wyżej opisanych warunkach, przedstawionych w stanie faktycznym, Spółka może uznać za eksport towarów, w rozumieniu ustawy o VAT i zastosować do niej stawkę 0% podatku od towarów i usług?

 2. Czy transakcję dostawy towarów z Polski do Nabywcy w Modelu 2, która będzie realizowana na wyżej opisanych warunkach, przedstawionych w stanie faktycznym, Spółka może uznać za Wewnątrzwspólnotową Dostawę Towarów, w rozumieniu ustawy o VAT i zastosować do niej stawkę 0% podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1 Stanowisko w sprawie pytania nr 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa dokonywana przez Spółkę do Nabywcy w Modelu 1 ma miejsce dostawy w Polsce i stanowi eksport od Spółki do Nabywcy podlegający stawce 0% VAT w Polsce.

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy ws. pytania nr 1:

1.1. Kluczowe przepisy

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Z kolei, wg art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych miejscem dostawy towarów jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Jak wskazuje przepis art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

Stosowanie zaś do przepisu art. 22 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 2e ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

Jak wskazuje zaś przepis art. 22 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w art. 22 ust. 2-2c i 2e ustawy o VAT, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Końcowo, stosownie do przepisu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium UE przez:

 a. dostawcę lub na jego rzecz, lub

 b. nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych;

-jeżeli wywóz towarów poza terytorium UE jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

1.2. Odniesienie wyżej powołanych przepisów do przedstawionego stanu faktycznego - Model 1

Odniesienie wyżej powołanych przepisów do przedstawionego stanu faktycznego w zakresie Modelu 1 prowadzi do następujących konkluzji.

W związku z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT

Są spełnione okoliczności wskazanego w art 22 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż w przedstawionym Modelu 1 te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw (przesłanka nr 1); towary te będą przedmiotem następujących dostaw:

- Dostawa nr 1 - Spółka dokonuje dostawy na rzecz Nabywcy;

- Dostawa nr 2 - Nabywca dokonuje dostawy na rzecz Ostatecznych Nabywców.

Nie jest także wykluczona sytuacja kiedy Nabywca dokonuje dostawy na rzecz dalszego nabywcy; który nie jest Ostatecznym Nabywcą;

W rezultacie, w ramach funkcjonowania Modelu 1 mogą pojawić się nawet 3 dostawy.

- Z drugiej strony jest spełniona druga przesłanka wymieniona w art 22 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż towary te będą transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy (Spółki) do ostatniego w kolejności nabywcy, tzn. do Ostatecznych Nabywców z siedzibą poza Unią Europejską;

- W wyżej przedstawionej sytuacji, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie;

- Przepis ten nie precyzuje której dostawie należy przyporządkować transport; z tego powodu konieczne jest wskazanie innego przepisu ustawy o VAT, który tę kwestię doprecyzuje.

Co do art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT

W Modelu 1 kluczową okolicznością jest to, że transport z Polski do kraju trzeciego będzie organizowany przez pierwszego dostawcę, tzn. przez Spółkę.

Sytuację, kiedy transport jest organizowany przez pierwszego dostawcę reguluje art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT.

Przesłanki zastosowania tego przepisu są następujące:

- Przepis ten dotyczy towarów, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, który został omówiony wyżej; z analizy dotyczącej tego przepisu wynika, że towary opisane w Modelu 1 będą mieściły się w zakresie tego przepisu, gdyż będą przedmiotem kilku dostaw i jednocześnie będą wydane przez pierwszego dostawcę do ostatniego nabywcy;

- Druga przesłanka zastosowania art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT polega na tym, że przepis ten obejmuje towary, które będą wysyłane z terytorium Polski na terytorium państwa trzeciego; ta przesłanka także będzie spełniona, gdyż Spółka będzie zlecać transport towarów znajdujących się w Polsce z terytorium Polski na terytorium państwa trzeciego;

- Trzecie przesłanka wymieniona w tym przepisie polega na tym, że towary będą transportowane przez pierwszego dostawcę. Ta przesłanka także będzie spełniona, gdyż Spółka będzie zawierać umowy przewozu towarów z Polski do kraju trzeciego i będzie w tym zakresie ponosić koszty. Szczegółowe czynności, które Spółka będzie wykonywała w związku z organizacją transportu towarów z Polski do kraju trzeciego zostały wymienione w punkt 3 stanu faktycznego pt. „Organizacja transportu - zakres czynności”;

- Warto podkreślić, że przepis ten w ogóle nie odnosi się do warunków dostawy, np. w zakresie momentu przejścia ryzyka utraty towaru lub jego uszkodzenia na nabywcę;

- Zatem do przypisania transportu do dostawy realizowanej przez pierwszego dostawcę wystarczające jest spełnienie przesłanek zawartych w art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy, które zostały wyżej przeanalizowane i ich spełnienie zostało potwierdzone.

Konkluzja

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że ze względu na to, że podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu z Polski poza terytorium UE będzie Spółka, która będzie zawierała umowę przewozu i ponosiła jego koszty, to transport towarów należy przypisać dostawie dokonanej przez Spółkę na rzecz Nabywcy.

Tym samym pierwszą dostawę w łańcuchu dostaw, należy uznać za dostawę transgraniczną (tzn. „ruchomą”).

Dostawa towarów od Spółki do Nabywcy będzie więc stanowić eksport tych towarów. W rezultacie, Spółka będzie uprawniona do zastosowania stawki 0% podatku VAT pod warunkiem spełnienia wymogów w zakresie udokumentowania wywozu towarów poza Unię Europejską, także w przypadku zastosowania warunków INCOTERMS z grupy C, w tym CIF miejsce w kraju trzecim.

Ad. 2 Stanowisko Wnioskodawcy Pytanie nr 2:

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa dokonywana przez Spółkę do Nabywcy w Modelu 2 ma miejsce dostawy w Polsce i stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów od Spółki do Nabywcy.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

1.1. Kluczowe przepisy

Stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Jak wskazuje przepis art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się zaś wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Przepis ten stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o VAT miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy, zaś w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Jak wskazuje przepis art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

Jednocześnie, stosownie do przepisu art. 22 ust. 2b ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

Końcowo, zgodnie z art. 22 ust. 2e ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego UE na terytorium innego państwa członkowskiego UE przez:

1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

Jak wskazuje zaś przepis art. 22 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w art. 22 ust. 2-2c i 2e ustawy o VAT, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

1.2. Odniesienie wyżej powołanych przepisów do przedstawionego stanu faktycznego - Model 2

Przekładając powyższe na opis zdarzenia przyszłego w Modelu 2 dostawy, należy zauważyć, że Spółka dokonuje w jego ramach dostawy towarów do Nabywcy, który dokonuje ich kolejnej dostawy do Ostatecznych Nabywców mających siedzibę działalności w innym niż Polska państwie członkowskim UE. Podmiotem organizującym transport towarów jest Spółka, a transport ten następuje bezpośrednio między Spółką a Ostatecznymi Nabywcami.

Stosownie więc do przepisu art. 22 ust. 2e ustawy o VAT, wysyłkę lub transport towarów przyporządkowuje się dostawie dokonywanej przez Spółkę do Nabywcy. Miejscem tej dostawy towarów transportowanych (wysyłanych) jest terytorium Polski. Ponieważ zaś w wyniku dokonanej dostawy towary są transportowane na terytorium innego państwa członkowskiego UE do Nabywcy zidentyfikowanego dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych to dostawa Spółki do tego Nabywcy stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Szczegółowa argumentacja uzasadniająca powyższe stanowisko jest następująca.

Odniesienie wyżej powołanych przepisów w zakresie WDT do przedstawionego stanu faktycznego w zakresie Modelu 2 prowadzi do następujących konkluzji.

W związku z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT

Są spełnione okoliczności wskazanego w art 22 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż w przedstawionym Modelu 2 te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw (przesłanka nr 1); towary te będą przedmiotem następujących dostaw:

- Dostawa nr 1 - Spółka dokonuje dostawy na rzecz Nabywcy z kraju UE;

- Dostawa nr 2 - Nabywca dokonuje dostawy na rzecz Ostatecznych Nabywców z kraju UE;

Nie jest także wykluczona sytuacja kiedy Nabywca dokonuje dostawy na rzecz dalszego nabywcy, który nie jest Ostatecznym Nabywcą;

W rezultacie, w ramach funkcjonowania Modelu 2 mogą pojawić się nawet 3 dostawy.

- Z drugiej strony jest spełniona druga przesłanka wymieniona w art 22 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż towary te będą transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy (Spółki) do ostatniego w kolejności nabywcy, tzn. do Ostatecznych Nabywców z siedzibą w innym niż Polska kraju członkowskim Unii Europejskiej;

- W wyżej przedstawionej sytuacji, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie;

- Przepis ten nie precyzuje której dostawie należy przyporządkować transport; z tego powodu konieczne jest wskazanie innego przepisu ustawy o VAT, które tę kwestię doprecyzuje.

Co do art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT

W Modelu 2 kluczową okolicznością jest to, że transport z Polski do kraju członkowskiego UE będzie organizowany przez pierwszego dostawcę, tzn. przez Spółkę.

Sytuację kiedy transport jest organizowany przez pierwszego dostawcę reguluje art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT.

Przesłanki zastosowania tego przepisu są następujące:

- Przepis ten dotyczy towarów, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, który został omówiony wyżej; z analizy dotyczącej tego przepisu wynika, że towary opisane w Modelu 2 będą mieściły się w zakresie tego przepisu, gdyż będą przedmiotem kilku dostaw i jednocześnie będą wydane przez pierwszego dostawcę do ostatniego nabywcy;

- Druga przesłanka zastosowania art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT polega na tym, że przepis ten obejmuje towary, które będą wysyłane z terytorium Polski na terytorium innego państwa UE; ta przesłanka także będzie spełniona, gdyż Spółka będzie zlecać transport towarów znajdujących się w Polsce na terytorium innego państwa UE;

- Trzecie przesłanka wymieniona w tym przepisie polega na tym, że towary będą transportowane przez pierwszego dostawcę. Ta przesłanka także będzie spełniona, gdyż Spółka będzie zawierać umowy przewozu towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego i będzie w tym zakresie ponosić koszty. Szczegółowe czynności, które Spółka będzie wykonywała w związku z organizacją transportu towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego zostały wymienione w punkt 3 Stanu Faktycznego pt. „Organizacja transportu - zakres czynności”.

- Warto podkreślić, że art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT w ogóle nie odnosi się do warunków dostawy, np. w zakresie momentu przejścia ryzyka utraty towaru lub jego uszkodzenia na nabywcę;

- Zatem do przypisania transportu do dostawy realizowanej przez pierwszego dostawcę wystarczające jest spełnienie przesłanek zawartych w art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy, które zostały wyżej przeanalizowane i ich spełnienie zostało potwierdzone.

Konkluzja

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że ze względu na to, że podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego będzie Spółka, która będzie zawierała umowę przewozu i ponosiła jego koszty, to transport towarów należy przypisać dostawie dokonanej przez Spółkę na rzecz Nabywcy.

Tym samym pierwszą dostawę w łańcuchu dostaw, należy uznać za dostawę transgraniczną („ruchomą”).

Dostawa towarów od Spółki do Nabywcy będzie więc stanowić Wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W rezultacie, Spółka będzie uprawniona do zastosowania stawki 0% podatku VAT pod warunkiem spełnienia wymogów w zakresie udokumentowania wywozu towarów z Polski do innego kraju Unii Europejskiej w ramach transakcji WDT, także w przypadku zastosowania warunków INCOTERMS z grupy C, miejsce w innym kraju UE niż Polska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 5 ustawy o VAT:

1) Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

5) Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.

Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” - zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy - dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:

Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT:

Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

a) dostawcę lub na jego rzecz, lub

b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków transportu służących do celów prywatnych 

- jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Aby czynność mogła być uznana za eksport towarów, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

- ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni - art. 2 pkt 8 lit. a ustawy) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni - art. 2 pkt 8 lit. b ustawy), 

- wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Niespełnienie jakiejkolwiek z ww. przesłanek powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy.

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

 1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

 2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

 3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

 4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

W myśl art. 13 ust. 6 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel). Przy tym do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dochodzi wówczas, gdy m.in. nabywcą towarów jest podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy). Dodatkowo przepisy art. 13 ust. 2 pkt 1 i ust. 6 ustawy wymagają dla uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, aby dostawca towaru był podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy, zaś nabywcą towaru winien być podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż Polska. Jest to związane z faktem, że dana dostawa tylko wówczas może być uznana za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów - czego praktycznym wyrazem jest stawka 0% (z prawem do odliczenia) - jeśli zapewnione jest, że dostawa ta będzie opodatkowana w państwie nabywcy towaru, co zagwarantowane będzie wówczas, jeśli zostanie ona opodatkowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

W przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych, miejsce dostawy wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stosownie do tego przepisu:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Jednocześnie, na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

Według art. 22 ust. 2a ustawy:

W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

Jak stanowi art. 22 ust. 2b ustawy:

W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

Z art. 22 ust. 2c ustawy wynika, że:

W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

Na mocy art. 22 ust. 2d ustawy:

Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 2e ustawy:

W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), a więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia, w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych. A więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawy nieruchome).

W efekcie, tylko ta dostawa, do której zostanie przyporządkowany transport, ma charakter międzynarodowy. Przepisy ustawy nie precyzują jednak w jaki sposób należy rozumieć użyte w przywołanych regulacjach sformułowanie „przyporządkowanie” transportu do danej dostawy. Zgodnie z definicją językową, pojęcie „przyporządkowanie” należy rozumieć jako „ustalenie relacji między czymś a czymś lub uczynienie zależnym od czegoś nadrzędnego” (internetowy słownik języka polskiego PWN; www.sjp.pwn.pl). Jednocześnie przez „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”.

Należy przy tym zauważyć, że w przypadku transakcji łańcuchowej określenie miejsca, w którym dostawa towarów została dokonana, powinno nastąpić w odniesieniu do tego, której dostawie należy przyporządkować transport. Uzgodnione warunki dostawy (np. Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy określaniu, która dostawa w ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”, nie mają one jednak decydującego znaczenia.

W celu ustalenia dostawy, której przyporządkowany jest transport towarów należy poddać analizie okoliczności związane z organizacją transportu, a więc jakie czynności faktyczne związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji łańcuchowej. Zauważyć jednocześnie należy, że pojęcie „organizacji” transportu nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy. Zgodnie z potocznym rozumieniem, przez „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”. Zatem przez organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów.

Wskazać również należy, że o przypisaniu transportu do danej transakcji, a w konsekwencji potraktowaniu jej jako transgranicznej, nie decyduje wola kontrahentów, lecz okoliczności faktyczne, w jakich przeprowadzona została dana transakcja.

Konsekwencja rozpoznania transakcji ruchomej jest możliwość opodatkowania jej stawką podatku w wysokości 0% j- w zależności od jej charakteru - jako eksport towarów albo WDT.

Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy o VAT:

W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.

Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT:

Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.

Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o VAT:

Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:

1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ celny wydruk tego dokumentu;

2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli zapewniona jest jego autentyczność;

3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.

Aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku VAT w wysokości 0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie odpowiedniego dokumentu „urzędowego” ma gwarantować, że faktycznie nastąpił wywóz towarów i że bez ich powrotnego przywozu nie będą one przedmiotem dostawy na terytorium kraju, która poprzez zastosowanie stawki 0% byłaby faktycznie nieopodatkowana.

W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:

W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.

W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:

1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub

2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8

- chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:

Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

2) (uchylony)

3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku

4) (uchylony)

- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:

W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.

W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, której wymaga ten przepis.

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

W opisie sprawy wskazali Państwo dwa modele na podstawie których dokonujecie dostawy towarów:

1. Model 1:

Spółka dokonuje dostawy towarów do Nabywcy, który dokonuje ich dostawy do Ostatecznych Nabywców mających siedzibę działalności w państwie trzecim (spoza UE). Podmiotem organizującym transport towarów jest Spółka wg warunków INCOTERMS z grupy C, przykładowo CIF miejsce w kraju trzecim, a transport ten jest dokonywany bezpośrednio między Spółką a Ostatecznymi Nabywcami. W Modelu 1, wywóz towarów poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez właściwy organ celny w sposób określony w przepisach celnych.

2. Model 2

Spółka dokonuje dostawy towarów do Nabywcy, który dokonuje ich dostawy do Ostatecznych Nabywców mających siedzibę działalności gospodarczej w innym niż Polska państwie członkowskim UE. Podmiotem organizującym transport towarów jest Spółka wg warunków INCOTERMS z grupy C, przykładowo CIP miejsce w innym niż Polska kraju UE, a transport ten następuje bezpośrednio między Spółką a Ostatecznymi Nabywcami.

Aby określić charakter Państwa dostawy w każdym z ww. Modeli, a w konsekwencji sposób jej opodatkowania, trzeba ustalić, czy Państwa dostawa jest tzw. dostawą ruchomą.

W przypadku wysyłki towarów poza Unię (Model 1), mogą znaleźć zastosowanie przepisy 22 ust. 2a albo 2e ustawy, w zależności od tego który podmiot w łańcuchu dostaw dokonuje wysyłki.

Oznacza to, że dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub transport towarów kluczową okolicznością jest to, który podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką towarów.

Jak Państwo podali - w odniesieniu do obu modeli - Spółka podejmuje następujące działania związane z organizacją transportu i ponosi następujący zakres odpowiedzialności:

1. Wybór i zawarcie umowy z przewoźnikiem lądowym oraz/lub morskim na transport towarów z Polski do kraju trzeciego lub kraju z UE;

2. Bieżący kontakt z przewoźnikiem lądowym oraz/lub morskim;

3. Ustalenie z przewoźnikiem lądowym oraz/lub morskim ceny i warunków transportu, takich jak: termin odbioru towarów, sposób załadunku towarów i ich przewozu, ustalenie parametrów wysyłki (wagi, wymiarów towarów);

4. Zgłoszenie towarów do odbioru i ich załadunek na środek transportu;

5. Ustalenie z przewoźnikiem lądowym daty przywozu towarów do portu załadunku;

6. Ustalenie z przewoźnikiem morskim daty załadunku towarów w porcie załadunku.

Ponadto wskazali Państwo, że w ramach transakcji łańcuchowych opisanych we Wniosku przenosi prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz drugiego podmiotu w łańcuch, a następnie drugi podmiot będzie przenosić prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz trzeciego podmiotu (nabywcy z kraju trzeciego).

Z powyższego wynika, że to Spółka jest organizatorem transportu w wyniku którego dochodzi do wywozu towarów poza Unię w ramach transakcji łańcuchowej. W konsekwencjo to Państwa dostawę - na podstawie art. 22 ust. 2e pkt 1) ustawy - należy uznać za ruchomą.

Mając na uwadze, że - zgodnie ze wskazaniem - w Modelu 1, wywóz towarów poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez właściwy organ celny w sposób określony w przepisach celnych, to dostawa ta stanowi eksport towarów.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących prawa do zastosowania stawki 0% w eksporcie towarów na podstawie posiadanych dokumentów należy wskazać, że zgodnie z powołanym art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki VAT 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby Spółka mogła opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku VAT w wysokości 0% musi posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich dokumentów wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy.

Przy tym, zauważyć należy, że nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w szczególności”. Niemniej jednak, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.

W trakcie trwania procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są nowe numery komunikatów (system AES obowiązujący do 30 października 2024 r.):

- komunikat IE-515 - zgłoszenie towarów do procedury wywozu;

- komunikat IE-518 - wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj. urząd, z którego wyjeżdża towar;

- komunikat IE-529 - zwolnienie towarów do procedury wywozu;

- komunikat IE-599 - potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na wyprowadzenie towarów.

31 października 2024 r. zostały wprowadzone nowe wersje systemów obsługi procedur wywozowych i tranzytowych (system AES/ECS2 PLUS), zgodnie z którymi w trakcie trwania procedury celnej na kolejnych etapach nadawane są nowe numery komunikatów:

- komunikat CC515C - zgłoszenie towarów do procedury wywozu;

- komunikat CD518C - wynik kontroli dokonanej przez Urząd Celny Wyprowadzenia, tj. urząd, z którego wyjeżdża towar;

- komunikat CC529C - zwolnienie towarów do procedury wywozu;

- komunikat CC599C - potwierdzenie wyprowadzenia towarów lub odmowy zgody na wyprowadzenie towarów.

Co do zasady, zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem systemu AES (Automatyczny System Eksportu) lub obowiązującego od 31 października 2024 r. systemu AES/ECS2 PLUS. Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE-515 lub CC515C jest składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej) niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat IE-518 lub CD518C zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu IE-518 lub CD518C System generuje automatycznie komunikat IE-599 lub CC599C i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE-599 lub CC599C jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera. Przy czym, komunikat IE-599 lub CC599C, może być wydany nie tylko przez krajową administrację celną, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.

Należy dodatkowo zaznaczyć, że komunikat IE-599, może być wydany nie tylko przez krajową administrację celną, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.

Zatem, dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:

- elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany w systemie AES,

- wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,

- elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego autentyczność jest zapewniona.

Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE 599. W związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.

Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT uprawniającym do zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS) lub potwierdzone przez właściwy urząd celny.

W analizowanej sprawie, wskazali Państwo, że Spółka będzie posiadać następujące dokumenty potwierdzające dostawę eksportową i wywóz eksportowy towarów:

- Dokumenty podstawowe, które w odniesieniu do każdej dostawy będą w posiadaniu PT PL, są następujące:

- Faktura dokumentująca sprzedaż eksportową towarów, wystawiona na pierwszego nabywcę; 

- Listy załadowcze , tzn. szczegółowa specyfikacja zawartości przesyłki, w tym waga brutto i netto;

- dokument potwierdzający pochodzenie lub świadectwo pochodzenia wywożonych towarów;

- Dowód zawarcia umowy przewozowe;

- Oświadczenie, iż towary nie są podwójnego zastosowania;

- Komunikat CC529C - zwolnienie towarów do procedury wywozu;

- Komunikat CC599C - potwierdzenie wyprowadzenia towarów.

- Fakultatywnie mogą się pojawić jeszcze następujące dodatkowe dokumenty:

- Oświadczenie o danych rejestrowych pierwszego nabywcy (odpowiednik polskiego KRS);

- Oświadczenie, iż firma z kraju trzeciego zna końcowego odbiorcę i towar nie będzie przesyłany do krajów objętych sankcjami, np. do Rosji lub Białorusi.

Należy uznać, że dokumenty te będą potwierdzały wywóz towaru poza terytorium UE.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że dokumenty, którymi będzie dysponowała Spółka, będą uprawniały ją do stosowania stawki VAT 0% do dokonanego eksportu towaru.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

W opisanym Modelu 2 mamy do czynienia z przemieszczeniem towarów w ramach z Polski do innego państwa członkowskiego.

W przypadku transakcji łańcuchowych w ramach Unii, transakcją ruchomo jest dostawa na rzecz podmiotu pośredniczącego. Przy czym należy zauważyć, że aby dany podmiot uznać za podmiot pośredniczący nie wystarczy być w łańcuchu dostaw jednocześnie kupującym i sprzedającym, konieczne jest jeszcze wykonywanie transportu towaru (samodzielnie lub z wykorzystaniem przewoźnika). W sytuacji gdy podmiot, który jednocześnie kupuje i sprzedaje towar, nie wykonuje transportu towarów, transakcję ruchomą określa się na podstawie warunków, na których przeprowadzono transakcję.

Jak wskazano powyżej to Spółka jest organizatorem transportu. Zatem w opisanej transakcji nie wystąpi podmiot pośredniczący w rozumieniu art. 22 ust. 2d ustawy.

Dlatego też, zastosowanie znajdzie tu norma wynikająca z art. 22 ust. 2e pkt 1) ustawy, zgodnie z którą, dostawą ruchomą będzie dostawa dokonana przez pierwszego dostawcę, czyli przez Spółkę. W związku z tym, że w wyniku transportu towar zostanie przemieszczony z Polski do innego kraju członkowskie, a nabywca poda Państwu właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej - transakcja ta będzie stanowiła dla Państwa WDT.

Podali Państwo we wniosku, że:

- Przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, Spółka będzie posiadała w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium Polski.

- Spółka będzie posiadała następujące dokumenty potwierdzające wywóz towarów z Polski na terytorium innego kraju członkowskiego UE:

- Faktura dokumentująca WDT, wraz ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku,

- Dokument przewozowy potwierdzony przez odbiorcę, którym zazwyczaj jest międzynarodowy list przewozowy CMR, gdyż Spółka stosuje transport drogowy dla dostaw towarów do nabywców z Unii Europejskiej.

- Spółka składa i będzie składała terminowo informacje podsumowujące, dotyczące sprzedaży towarów, zawierające prawidłowe dane, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

- W przypadku uchybień Spółka należycie wyjaśnia te uchybienia naczelnikowi urzędu skarbowego w formie pisemnej.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów należy uznać, że faktura dokumentująca WDT, wraz ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, Dokument przewozowy potwierdzony przez odbiorcę, którym zazwyczaj jest międzynarodowy list przewozowy CMR, stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy, łącznie potwierdzają/będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w konsekwencji upoważniają Spółkę (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach stanu faktycznego przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako: „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.