Interpretacja indywidualna z dnia 23 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-2.4011.805.2025.2.IM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 15 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem, które wypłynęło 7 listopada 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług budowlanych, w tym realizacji robót żelbetonowych. Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej wybrał Pan opodatkowanie podatkiem liniowym. W ramach prowadzonej działalności nabyte zostały elementy szalunkowe (płyty szalunkowe, dźwigary, podpory, zamki, łączniki, narożniki itp.). Wydatki poniesione na elementy szalunkowe będą służyć osiąganiu przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Będą używane m.in. do podtrzymywania konstrukcji zbrojenia przy betonowaniu np. podczas zalewania stropu betonem lub murowaniu ścian podczas świadczenia usługi budowy nieruchomości na zlecenie klienta. Wydatki zostały poniesione w maju 2025 roku. W dacie zakupu część elementów została zakupiona jako zestaw (ze względu na korzystną cenę), a część jako odrębne pozycje z wyszczególnieniem ilości w stosunku do każdego rodzaju elementu.

Cena jednostkowa poszczególnych elementów nie przekracza 10.000,00. Poszczególne elementy są wielokrotnego użytku, mogą być wykorzystywane przy różnych inwestycjach, ale w różnych konfiguracjach. Nie tworzą stałego zestawu, który funkcjonuje jako całość. Zestaw jest tworzonyad hoc w zależności od potrzeby danej budowy.

Elementy te nie zostały wprowadzone do Ewidencji Środków Trwałych. Są traktowane jako wyposażenie zużywające się w ramach bieżącej działalności.

Koszty będące przedmiotem zapytania zostały sfinansowane z pożyczki z Funduszu Rozwoju udzielonej z Funduszu Wsparcia Przedsiębiorstw (…). Po prawidłowym ich rozliczeniu istnieje możliwość częściowego umorzenia pożyczki.

Uzupełnienie wniosku

1)Posiada Pan dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków na zakup elementów szalunkowych, wystawione na dane firmy, w ramach której prowadzi Pan działalność gospodarczą – faktura, specyfikacja zamówienia,

2)z informacji otrzymanej z FRS wynika, że nie będzie wydawana decyzja administracyjna dot. umorzenia. Podstawą umorzenia będą postanowienia umowy pożyczki, w tym w szczególności § 15 ust. 5, który mówi, iż Pośrednik Finansowy dokonuje umorzenia ustalonej w umowie pożyczki kwoty kapitału pożyczki po zakończeniu realizacji przedsięwzięcia, przedstawieniu przez Pożyczkobiorcę dokumentów potwierdzających wydatkowanie środków zgodnie z przeznaczeniem i zweryfikowaniu kwalifikowalności tych wydatków przez Pośrednika Finansowego.

Pożyczka nie podlega umorzeniu na podstawie art. 47 Ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi DZ. U. z 29.04.2024 poz. 654.

Zgodnie z umową z dnia xx.xx.2025 pożyczka z Funduszu Rozwoju a może być przeznaczona na wydatki obrotowe i inwestycyjne. Środki pochodzą z Funduszu wsparcia Przedsiębiorstw (…), a pośrednikiem finansowym jest Fundusz Rozwoju.

Środki zostały przyznane w ramach projektu pn. Fundusz Pożyczkowy Wsparcia Płynności (…) realizowanego przez (…) na podstawie umowy.

Program ten miał na celu udzielnie wsparcia finansowego przedsiębiorstwom dotkniętym skutkami klęsk żywiołowych, w tym powodzi. Pomoc została udzielona jako pomoc de minimis – podstawa prawna art. 36a ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 16 września 2011 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi (zgodna z rozporządzeniem KE 2023/2831).

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym możliwe jest zaliczenie wydatków poniesionych na zakup elementów szalunków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, bez obowiązku ujmowania ich w ewidencji środków trwałych i amortyzowania?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie, możliwe jest jednorazowe ujęcie wydatków na nabycie elementów szalunkowych w kosztach uzyskania przychodu, bez wprowadzania ich do ewidencji środków trwałych, ponieważ:

1.Nie stanowią one kompletnego i zdatnego do użytku środka trwałego.

2.Nie funkcjonują samodzielnie – pojedynczy element nie spełnia samodzielnie funkcji użytkowej.

3.Brakuje stałego zestawu – nie ma jednego, powtarzalnego zestawu szalunkowego.

4.Wartość jednostkowa elementów nie przekracza 10 000 zł.

5.Są wykorzystywane w sposób zmienny i intensywny, co przemawia za ich zaliczeniem do kosztów bieżących.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

-pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

-nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,

-być właściwie udokumentowany.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości i które nie zostały wyłączone z kosztów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle cytowanych przepisów, składniki majątku trwałego mogą zostać zaliczone do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

-stanowią własność lub współwłasność podatnika,

-zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

-są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednak należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,

-przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

-składniki te są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

W myśl art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z kolei stosownie do art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z powyższych unormowań wynika, że podatnik, nabywając lub wytwarzając składnik majątku o cechach środka trwałego, którego wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł (jest równa lub niższa), dla celów podatkowych może:

-nie zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, odnosząc w miesiącu oddania do używania jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów,

-zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, ujmując go w stosownej ewidencji środków trwałych po czym:

-dokonać jego jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym, lub

-dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej zgodnie z zasadami określonymi w art. 22h-22m.

Natomiast, gdy wartość początkowa środka trwałego w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł, podatnik jest obowiązany dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h–22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem środków trwałych wymienionych w art. 22c tej ustawy).

Jednocześnie wskazuję, że amortyzacji środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (art. 22i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), stanowiącym załącznik nr 1 do ww. ustawy, który odwołuje się do odpowiedniego symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864).

Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustaleniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Przez środki trwałe rozumie się w Klasyfikacji Środków Trwałych rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki lub oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się w Klasyfikacji Środków Trwałych pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim np. budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy osiedla, zespoły komputerowe lub rusztowania składające się z szeregu pojedynczych elementów, które nie mogą funkcjonować samodzielnie.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych, w tym realizacji robót żelbetonowych. Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej wybrał Pan opodatkowanie podatkiem liniowym. W ramach tej działalności nabył Pan elementy szalunkowe (płyty szalunkowe, dźwigary, podpory, zamki, łączniki, narożniki itp.). Wydatki poniesione na elementy szalunkowe będą służyć osiąganiu przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Elementy będą używane m.in. do podtrzymywania konstrukcji zbrojenia przy betonowaniu np. podczas zalewania stropu betonem lub murowaniu ścian podczas świadczenia usługi budowy nieruchomości na zlecenie klienta. Wydatki zostały poniesione w maju 2025 r. Cena jednostkowa poszczególnych elementów nie przekracza 10.000 zł. Poszczególne elementy są wielokrotnego użytku, mogą być wykorzystywane przy różnych inwestycjach, ale w różnych konfiguracjach. Nie tworzą stałego zestawu, który funkcjonuje jako całość. Elementy nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Są traktowane jako wyposażenie zużywające się w ramach bieżącej działalności.

W kwestii rozstrzygnięcia, czy poszczególne elementy szalunków mogą stanowić odrębne środki trwałe, istotne znaczenie ma ustalenie, czy elementy te można uznać za kompletne i zdatne do użytku.

Szalunek jest konstrukcją budowlaną tymczasową służącą do wielokrotnego użytku składającą się z wielu elementów. Poszczególne elementy szalunku nie mogą funkcjonować oddzielnie, wymagają one montażu, instalowania i dopiero wówczas stanowią urządzenie (narzędzie) kompletne i zdatne do użytku.

Z wniosku wynika, że w dacie zakupu część elementów została zakupiona jako zestaw (ze względu na korzystną cenę), a część jako odrębne pozycje z wyszczególnieniem ilości w stosunku do każdego rodzaju elementu.

Jeżeli zatem wartość zestawu i odrębnych pozycji szalunku przekracza 10 000 zł (jako jeden składnik majątku wprowadzony do ewidencji środków trwałych), to z chwilą oddania go po raz pierwszy do używania, winien Pan zaliczyć wydatki z nimi związane do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z art. 22a-22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jeżeli natomiast wartość początkowa ww. zestawu (tj. wartość zestawu i odrębnych pozycji szalunku) nie przekraczała 10 000 zł, to ma Pan możliwość wyboru, tj. zaliczenia bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów wydatków z nimi związanych, bądź też uznania ich za środek trwały i dokonywania jednorazowej amortyzacji, bądź też dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami określonymi w art. 22h–22m ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odniesieniu do wydatków na zakup środków trwałych art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Z przepisu tego wynika, że odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej środka trwałego, która sfinansowana została otrzymanym wsparciem finansowym, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności.

Skoro kwota umorzonej pożyczki stanowi na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Pana przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu, to w Pana przypadku przepis art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania.

Umorzenie pożyczki stanowi umorzenie zobowiązania, a nie zwrot wydatków w jakiejkolwiek formie, zatem odpisy amortyzacyjne od zakupionych lub wytworzonych środków trwałych ze środków uzyskanych z powyższego tytułu stanowią koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości.

Podsumowanie: jeżeli wartość zestawu i odrębnych pozycji szalunku przekracza 10 000 zł (jako jeden środek trwały), to kosztami uzyskania przychodów będą odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej. Natomiast jeżeli wartość początkowa tego zestawu nie przekraczała 10 000 zł, to wydatki na ten cel może Pan zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów wydatków.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.