Interpretacja indywidualna z dnia 2 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.585.2025.1.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, żePaństwastanowiskowsprawieocenyskutkówpodatkowychopisanegostanufaktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Przedmiotem działalności X jest (…). Dochody z prowadzonej działalności (…). Natomiast działalność polegająca na wynajmie lokali użytkowych jest działalnością zarobkową i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych CIT.

Lokale te nie były remontowane od wielu lat, lecz aby możliwy był ich dalszy wynajem w celu uzyskania z nich przychodów wymagają najczęściej gruntownego remontu i ulepszeń. W roku 2025 X rozpoczęła ulepszenia i remonty lokali użytkowych. Ulepszenia zwiększą wartość środków trwałych w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. Natomiast wykonywane prace remontowe nie stanowią ulepszeń zwiększających wartość początkową lokali w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) i nie mają na celu zwiększenia wartości użytkowej.

Prace remontowe polegają na odtworzeniu stanu pierwotnego środka trwałego poprzez wymianę zużytych elementów na nowe, bez zwiększenia wartości środka trwałego. Wydatki te nie stanowią więc w żadnym przypadku ulepszenia środka trwałego pomimo zastosowania lepszej jakości materiałów. Celem tych remontów jest przywrócenie stanu pierwotnego środka trwałego, które uległo zużyciu w trakcie eksploatacji, co spowoduje podniesienie atrakcyjności tych lokali (odnowione ściany, podłogi itp.) a w konsekwencji uzyskania z nich przychodów tj. wygenerowania wyższej wartości przychodów z tytułu najmu lub w ogóle wygenerowania przychodów. W ramach remontu wymieniane są okna, posadzki, drzwi, balustrady, instalacje wodno-kanalizacyjne, oświetleniowe, wykonywane są gładzie na ścianach, remontowane są dachy, schody, itp. Ponoszone są także koszty projektów aranżacji wnętrz lokali i wizualizacji.

W różnych budynkach i lokalach roboty są wykonywane w różnym zakresie. Wszystkie te roboty wykonywane są z materiałów o wyższej jakości niż były wykonane pierwotnie. Istotą tych remontów jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, który uległ zużyciu w trakcie eksploatacji wraz z wymianą zużytych składników technicznych, bez zmiany charakteru i funkcji środka trwałego. Remont jest działaniem odtworzeniowym, który nie zmienia pierwotnego charakteru ani funkcji środka trwałego mimo zastosowania nowych materiałów zgodnych z aktualnymi standardami technologicznymi. Wydatki poniesione na remont mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Całkowite koszty tych remontów w całości (na różnych obiektach) w roku 2025 mogą przekroczyć kwotę 2 mln zł i mogą być kontynuowane w latach następnych. W związku z tym, że kwota kosztów jest wysoka a wykonywane remonty będą służyć przez co najmniej 25 lat, X podjęła decyzję, by koszty remontów nie związanych z awarią powyżej kwoty 10 000 zł dla pojedynczego środka trwałego rozliczać poprzez rozliczenia międzyokresowe czynne w kosztach rachunkowych przez okres 25 lat.

Uważają Państwo, że koszty te należy rozliczać w ten sam sposób do kosztów podatkowych, gdyż są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Wyremontowane lokale pozwolą w przyszłości wygenerować wyższe kwoty przychodów z ich wynajmu lub w ogóle pozwolą wygenerować jakiekolwiek przychody, gdyż ich stan techniczny i użytkowy nie będzie budził wątpliwości najemcy.

Głównym celem remontów jest zabezpieczenie źródeł przychodów przede wszystkim w latach następnych, a zaliczenie jednorazowo kosztów tych remontów do kosztów uzyskania przychodów byłoby niezgodne z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytanie

Czy jest prawidłowe, że koszty remontów rozliczać będą Państwo w ten sam sposób do kosztów podatkowych jak w księgach rachunkowych, gdyż uważają Państwo, że są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Państwa stanowisko w sprawie

Uważają Państwo, że koszty te należy rozliczać w ten sam sposób do kosztów podatkowych, gdyż są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej momentu zaliczenia opisanych przez Państwa we wniosku wydatków do kosztów podatkowych zauważyć należy, że dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. Przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty „pośrednie”).

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika − brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Ogólne zasady rozliczania kosztów uzyskania przychodu w czasie zawierają przepisy art. 15 ust. 4, 4b, 4c i 4d ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

– są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

W świetle art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Natomiast art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT regulują zasady potrącalności kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy koszty remontów należy rozliczać w ten sam sposób do kosztów podatkowych jak w księgach rachunkowych, gdyż uważają Państwo, że są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Jak wynika z opisu sprawy lokale użytkowe, które Państwo wynajmują nie były remontowane od wielu lat, lecz aby możliwy był ich dalszy wynajem w celu uzyskania z nich przychodów wymagają najczęściej gruntownego remontu i ulepszeń. W roku 2025 X rozpoczęła ulepszenia i remonty lokali użytkowych. Ulepszenia zwiększą wartość środków trwałych w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. Natomiast wykonywane prace remontowe nie stanowią ulepszeń zwiększających wartość początkową lokali w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT i nie mają na celu zwiększenia wartości użytkowej.

Prace remontowe polegają na odtworzeniu stanu pierwotnego środka trwałego poprzez wymianę zużytych elementów na nowe, bez zwiększenia wartości środka trwałego. Wydatki te nie stanowią więc w żadnym przypadku ulepszenia środka trwałego pomimo zastosowania lepszej jakości materiałów. Celem tych remontów jest przywrócenie stanu pierwotnego środka trwałego, które uległo zużyciu w trakcie eksploatacji, co spowoduje podniesienie atrakcyjności tych lokali (odnowione ściany, podłogi itp.) a w konsekwencji uzyskania z nich przychodów tj. wygenerowania wyższej wartości przychodów z tytułu najmu lub w ogóle wygenerowania przychodów. W ramach remontu wymieniane są okna, posadzki, drzwi, balustrady, instalacje wodno-kanalizacyjne, oświetleniowe, wykonywane są gładzie na ścianach, remontowane są dachy, schody, itp. Ponoszone są także koszty projektów aranżacji wnętrz lokali i wizualizacji.

W różnych budynkach i lokalach roboty są wykonywane w różnym zakresie. Wszystkie te roboty wykonywane są z materiałów o wyższej jakości niż były wykonane pierwotnie. Istotą tych remontów jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, który uległ zużyciu w trakcie eksploatacji wraz z wymianą zużytych składników technicznych, bez zmiany charakteru i funkcji środka trwałego. Remont jest działaniem odtworzeniowym, który nie zmienia pierwotnego charakteru ani funkcji środka trwałego mimo zastosowania nowych materiałów zgodnych z aktualnymi standardami technologicznymi. Całkowite koszty tych remontów w całości (na różnych obiektach) w roku 2025 mogą przekroczyć kwotę 2 mln zł i mogą być kontynuowane w latach następnych. W związku z tym, że kwota kosztów jest wysoka a wykonywane remonty będą służyć przez co najmniej 25 lat, X podjęła decyzję, by koszty remontów nie związanych z awarią powyżej kwoty 10 000 zł dla pojedynczego środka trwałego rozliczać poprzez rozliczenia międzyokresowe czynne w kosztach rachunkowych przez okres 25 lat.

Zgodnie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT:

Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc:

- przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,

- rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały,

- rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,

- adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany,

- modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Pojęcie remontu definiują przepisy prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.):

Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.

Różnica między nakładami na remont a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega głównie na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych a drugie do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech użytkowych tego składnika majątkowego. Powyższa konkluzja jest zgodna z wyrokiem z 13 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 2925/03, zgodnie z tezą którego „różnica między nakładami na remont, a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków trwałych (konserwacja, naprawy), a drugie do podjęcia czy rozszerzenia działalności w drodze przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę cech użytkowych”.

Należy podkreślić, że dla celów podatkowych inaczej będą traktowane wydatki kwalifikowane jako remontowe, a inaczej wydatki związane z ulepszeniem środka trwałego. Mianowicie, jeżeli podatnik poniesie wydatki na remont środków trwałych, to ma prawo zaliczyć je bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast nakłady o charakterze ulepszeniowym podwyższają wartość początkową środka trwałego.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu stanu faktycznego stwierdzam, że wydatki na prace remontowe polegające na odtworzeniu stanu pierwotnego środka trwałego poprzez wymianę zużytych elementów na nowe, bez zwiększenia wartości środka trwałego z uwagi na fakt, że ww. wydatków nie można bezpośrednio powiązać z uzyskiwanymi przez Państwa przychodami – stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

Ww. koszty jako koszty pośrednie powinny być w związku z tym potrącane dla celów podatkowych w momencie ich poniesienia, stosownie do art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o CIT.

Należy przypomnieć, że w myśl powołanego wyżej art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli jednak koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się z kolei dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ustawy o CIT).

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie można uznać, że koszty remontów w różnych budynkach i lokalach wykonywane w różnym zakresie z uwagi na swój charakter powinny być powiązane z okresem przekraczającym rok podatkowy. Prace remontowe polegające na wymianie okien, posadzki, drzwi, balustrad, instalacji wodno-kanalizacyjnej, oświetleniowej, wykonanie gładzi na ścianach, remonty dachów, schodów itd. stanowią Państwa bieżące wydatki.

Efekt powyższych prac remontowych, jak wskazali Państwo w opisie sprawy, pozwoli w przyszłości wygenerować wyższe kwoty przychodów z wynajmu lokali użytkowych lub w ogóle pozwoli wygenerować jakiekolwiek przychody, gdyż ich stan techniczny i użytkowy nie będzie budził wątpliwości najemcy, niemniej jednak, ich charakter nie umożliwia powiązania z konkretnym okresem czasu.

Mając zatem na uwadze fakt, że w analizowanym przypadku nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, tj. koszty remontów lokali użytkowych nie dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy (tj. z uwagi na charakter ponoszonych wydatków nie ma możliwości zdefiniowania okresu, którego koszty te mogłyby dotyczyć ponieważ prace remontowe prowadzone są w różnych budynkach i lokalach i w różnym zakresie), należy przyjąć, iż poniesione przez Państwa wydatki na prace remontowe powinny zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo, w dacie ich poniesienia.

Przez dzień poniesienia należy natomiast uznać dzień, na który analizowane wydatki zostały ujęte w księgach rachunkowych Wnioskodawcy, na podstawie otrzymanej przez Państwa faktury (rachunku dokumentającej przedmiotowe koszty lub innych dowodów w przypadku jej braku – bez względu na to, że dla celów bilansowych są one rozliczane w czasie, a więc obciążają (w odpowiednich częściach) wynik finansowy w kolejnych latach obrotowych.

W tym miejscu wskazać należy, że według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (zob. wyroki NSA: z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13; z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1071/13; z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 414/10). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych są tylko te koszty, które zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT.

Ponadto zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów. Księgi rachunkowe służą ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z 4 lutego 1994 r., sygn. akt U 2/90).

Zauważyć w tym miejscu należy, że ustawodawca w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, definiując termin poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć, znanych przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o CIT jak rezerwy czy bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma natomiast podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu jako kosztu ujętego w księgach rachunkowych.

W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest uprawniony do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem.

Z opisu sprawy wynika, że X podjęła decyzję, by koszty remontów nie związanych z awarią powyżej kwoty 10 000 zł dla pojedynczego środka trwałego rozliczać poprzez rozliczenia międzyokresowe czynne w kosztach rachunkowych przez okres 25 lat.

Uwzględniając powyższe, nie można zgodzić się z Państwem, że koszty remontów należy rozliczać w ten sam sposób do kosztów podatkowych, gdyż są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Koszty remontów jako koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami powinny być przez Państwa ujęte jako koszty podatkowe na podstawie art. 15 ust. 4e w zw. z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a więc jednorazowo, w dacie ich poniesienia, pomimo rozliczania tych samych kosztów dla celów bilansowych w czasie.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.