Interpretacja indywidualna z dnia 22 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.737.2025.2.KP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 17 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości ponownego skorzystania ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy.

Uzupełniła go Pani pismem z 22 października 2025 r. (wpływ 24 października 2025 r.) oraz pismem z 30 listopada 2025 r. (wpływ 3 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

26 stycznia 2021 r. została na Wnioskodawczynię przepisana nieruchomość położona w (…) przy ul. (…). Ojciec Wnioskodawczyni, A. A. jest pełnomocnikiem Wnioskodawczyni na podstawie pełnomocnictwa objętego aktem notarialnym z 28 grudnia 2020 r.

W czerwcu 2024 r. Wnioskodawczyni została zobowiązana przez Urząd Skarbowy w (…) do płacenia podatku VAT za rok 2024 i 2025, ponieważ Wnioskodawczyni wynajęła 1 stycznia 2024 r. pomieszczenie składowe na terenie podwórka Wnioskodawczyni. Pomieszczenie to zostało opuszczone 30 czerwca 2024 r. i do tej pory Wnioskodawczyni nie wynajmuje już żadnego pomieszczenia, jak również Wnioskodawczyni nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej.

Roczne dochody Wnioskodawczyni w wysokości 70.000 zł pochodzą z wynajmu jednego mieszkania oraz garaży.

Wnioskodawczyni prosi o zwolnienie z płatności podatku VAT, ponieważ dochody Wnioskodawczyni nie umożliwiają żadnych remontów bieżących, czy renowacji ze względu na wiek domu. Posiadłość ta została wybudowana w 1878 r. i wymaga dużego nakładu finansowego, aby utrzymać ją w stanie użytkowym.

Wnioskodawczyni nie chciałaby sprzedawać domu ze względu na brak środków finansowych. Wnioskodawczyni czuje się bardzo związana z domem rodzinnym i chciałaby zachować godziwie spadek po dziadkach i rodzicach.

Wnioskodawczyni prosi o możliwość zwolnienia podmiotowego VAT na rok 2026, ponieważ zwolnienie z VAT przysługuje podatnikom, których roczny obrót nie przekracza 200.000 zł zgodnie z art. 113 ustawy o VAT.

Na marginesie Wnioskodawczyni dodaje, że uiszcza regularnie podatek od nieruchomości podatek ryczałtowy w wysokości 8,5%.

Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług od stycznia 2024 r.

Wnioskodawczyni nie wykonuje i nie będzie wykonywała innych niż opisane we wniosku czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.

Obecnie Wnioskodawczyni wynajmuje jedno mieszkanie, siedem garaży murowanych, pięć garaży blaszanych i pięć garaży, które należą do osób obcych, a znajdują się na posesji Wnioskodawczyni.

Wartość sprzedaży z tytułu najmu wszystkich nieruchomości w roku podatkowym 2025 wynosi do końca września 2025 r. - 49.198,77 zł i nie przekroczy kwoty 200.000 zł.

Wnioskodawczyni nigdy nie wykonywała żadnej działalności gospodarczej i dochody Wnioskodawczyni uzyskiwała jedynie z najmu. Na kolejne lata nie ma w planie prowadzenia działalności gospodarczej.

Urząd Skarbowy w (…) zobowiązał Wnioskodawczynię do zapłacenia podatku VAT w 2024 i 2025 roku, ponieważ Wnioskodawczyni wynajmowała pomieszczenie składowe, które zostało wypowiedziane przez najemcę w czerwcu 2024 r.

Wnioskodawczyni wyjechała w 1987 r. do Niemiec, gdzie otrzymała obywatelstwo niemieckie. Posiada zarówno obywatelstwo polskie jak i niemieckie i nigdy nie wymeldowała się z (…), mając na uwadze powrót do ojczyzny, gdy przejdzie na emeryturę. Powyższy adres jest zatem drugim miejscem zamieszkania Wnioskodawczyni. Polskie organy podatkowe posiadają ten adres.

W Niemczech Wnioskodawczyni otrzymuje od maja 2024 normalną emeryturę i nie ma żadnej działalności gospodarczej, albo firmy ani w Niemczech, ani w Polsce. Zdaniem Wnioskodawczyni, ponieważ nie prowadzi żadnej firmy, dlatego też nie ma potrzeby, aby powiadamiała Urząd Skarbowy w Niemczech o zamiarze skorzystania ze zwolnienia z VAT na terytorium Polski.

Wnioskodawczyni nie posiada żadnego Indywidualnego numeru identyfikacyjnego EX.

Wnioskodawczyni obecnie wynajmuj jedno mieszkanie, siedem garaży murowanych, pięć garaży blaszanych i pięć garaży, które należę do osób obcych, a znajdują się na posesji Wnioskodawczyni.

Wartość sprzedaży z tytułu najmu wszystkich nieruchomości w roku podatkowym 2025 nie przekroczy kwoty 200.000 zł.

Wnioskodawczyni nigdy nie wykonywała żadnej działalności gospodarczej i dochody uzyskiwała jedynie z najmu.

Pytanie

Czy istnieje możliwość zwolnienia z płatności VAT na rok 2026, jeśli zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług VAT podmioty, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła kwoty 200.000 zł w poprzednim roku podatkowym? Czy Wnioskodawczyni może w związku z tym skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT?

Pani stanowisko w sprawie

Wnioskodawczyni chciałaby jeszcze raz podkreślić, że czuje się emocjonalnie związana z tą starą posiadłością, leżącą przy ulicy (…) w (…), w której się Wnioskodawczyni urodziła, wychowała, uczyła i pracowała przez 5 lat. Wnioskodawczyni nigdy nie zrzekła się obywatelstwa polskiego i myśli poważnie o powrocie do domu rodzinnego. Wnioskodawczyni płaci podatek VAT od 2024 za garaże blaszane, przenośne, bez fundamentowe, które należą do różnych właścicieli. Wnioskodawczyni daje pod wynajem miejsce na te garaże za niewielką opłatę.

Wnioskodawczyni uważa, że ma szansę na zwolnienie od płatności podatku VAT na kolejne lata, ze względu na małe dochody, które wynoszą maksymalnie 70.000 zł na rok.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Oznacza to, że czynność polegająca na najmie nieruchomości w zamian za uzyskane wynagrodzenie spełnia warunki do uznania tej czynności za świadczenie usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu sprawy wynika, że w czerwcu 2024 r. została Pani zobowiązana przez Urząd Skarbowy do płacenia podatku VAT za rok 2024 i 2025 z tytułu wynajmu pomieszczenia składowego na terenie Pani podwórka. od stycznia 2024 r. jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie wykonuje i nie będzie Pani wykonywała innych niż opisane we wniosku czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. Obecnie wynajmuje Pani jedno mieszkanie, siedem garaży murowanych, pięć garaży blaszanych i pięć garaży, które należą do osób obcych, a znajdują się na Pani posesji. Wartość sprzedaży z tytułu najmu wszystkich nieruchomości w roku podatkowym 2025 wynosi do końca września 2025 r. - 49.198,77 zł i nie przekroczy kwoty 200.000 zł. Nigdy nie wykonywała Pani żadnej działalności gospodarczej i uzyskiwała Pani dochody jedynie z najmu. Ponadto wyjechała Pani w 1987 r. do Niemiec, gdzie otrzymała obywatelstwo niemieckie. Posiada Pani zarówno obywatelstwo polskie jak i niemieckie. Adres Polski jest Pani drugim miejscem zamieszkania. W Niemczech otrzymuje Pani od maja 2024 normalną emeryturę.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy może Pani na rok 2026 skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT, jeśli zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy podatku od towarów i usług wartość sprzedaży w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła kwoty 200.000 zł.

Odpowiadając na Pani wątpliwości w pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Tym samym - wbrew Pani twierdzeniu - w okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów dokonywana przez Panią czynność najmu nieruchomości na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowe mieszkanie, siedem garaży murowanych, pięć garaży blaszanych i pięć garaży, które należą do osób obcych stanowią majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

Bez znaczenia, dla uznania Panią za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu ww. nieruchomości, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku mieszkanie, siedem garaży murowanych, pięć garaży blaszanych i pięć garaży, które należą do osób obcych) w sposób ciągły dla celów zarobkowych z tytułu tej czynności.

Tym samym, skoro świadczy Pani usługę najmu ww. nieruchomości, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca przewiduje zwolnienie podmiotowe od podatku VAT dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Stosownie natomiast do art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z nowelizacją ustawy o podatku od towarów i usług zmianie ulega art. 113 ust. 1 ustawy, w którym podwyższono limit sprzedaży uprawniający do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, z kwoty 200 000 zł do kwoty 240 000 zł.

Tym samym, począwszy od tej daty, podatnik będzie miał prawo do zastosowania zwolnienia, jeżeli wartość sprzedaży – nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym 240 000 zł oraz nie przekroczy tego limitu w roku bieżącym.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że art. 113 ust. 1 ustawy ma zastosowanie do podatników posiadających siedzibę działalności gospodarczej w Polsce. W niniejszej sprawie wskazała Pani, że od 1987 r. mieszka Pani w Niemczech i posiada Pani obywatelsko zarówno polskie jak i niemieckie. W Polsce do tej pory jest Pani również zameldowana w (…).

Zatem, aby odpowiedzieć na Pani pytanie, należy dokonać analizy, czy można uznać Panią za podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej w Polsce.

W tym miejscu należy wskazać, ze zarówno polskie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, jak i dyrektywa 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie definiują wprost pojęć „siedziba działalności gospodarczej”. Jednakże definicja ta została implementowana do polskiego porządku prawnego z dniem 1 lipca 2011 r., kiedy to weszło w życie rozporządzenie 282/2011 ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Należy podkreślić, że przepisy rozporządzenia 282/2011 nie wymagają dodatkowego implementowania do prawa krajowego i stanowią prawo obowiązujące bezpośrednio we wszystkich krajach Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE (art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE odnoszą się do miejsca świadczenia usług na rzecz podatników działających w takim charakterze i osób niebędących podatnikami (odpowiednio). „Odpowiednikiem” art. 44 dyrektywy jest art. 28b ustawy o VAT.) „miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa. W celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa. W przypadku gdy kryteria te nie pozwalają z całkowitą pewnością określić miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika decydującym kryterium jest miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem (art. 10 ust. 2 rozporządzenia 282/2011). Sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika (art. 10 ust. 3 rozporządzenia 282/2011).

Należy zauważyć, że zarówno przepisy o podatku od towarów i usług, jak i inne przepisy prawa podatkowego, nie posługują się pojęciem „siedziba” w odniesieniu do osób fizycznych, a jedynie w odniesieniu do osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej.

Zgodnie z powyższym, w przypadku osób fizycznych można mówić wyłącznie o miejscu zamieszkania, natomiast pojęcie siedziby związane jest wyłącznie z jednostkami, którym przysługuje osobowość prawna. Dlatego też w przypadku osoby fizycznej miejsce siedziby jest zrównane z miejscem zamieszkania. Należy stwierdzić, że adres zamieszkania dla podatnika będącego osobą fizyczną jest tym, czym adres siedziby dla podatnika będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną niemającej osobowości prawnej, czyli informacją identyfikującą go jako podatnika. Przykładem potwierdzenia powyższej tezy może być druk VAT-R składany przez podmioty rejestrujące się jako podatnicy podatku VAT, w których osoby fizyczne wskazują adres zamieszkania, natomiast osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej – adres siedziby. Potwierdza to również druk CEiDG, zgodnie z którym dokonując rejestracji działalności gospodarczej należy podać adres faktycznego zamieszkania podatnika.

Istota i znaczenie wyłączenia ze zwolnienia opisanego w art. 113 ust. 1 ustawy zostały przytoczone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. III SA/Wa 239/15, w którym to Sąd powołał się na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-97/09 (Ingrid Schmelz v. Finanzamt Waldviertel). Zgodnie z powyższym wyrokiem „Orzeczenie to zapadło w analogicznym stanie faktycznym, jak stan faktyczny opisany przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, złożonym w niniejszej sprawie. W stanie faktycznym objętym powołanym orzeczeniem obywatelka Niemiec mająca miejsce zamieszkania w Niemczech chciał skorzystać ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT w Austrii od obrotów uzyskiwanych z wynajmu nieruchomości położonej w Austrii. W tej sprawie ETS potwierdził zasadność odmowy jej zwolnienia w oparciu o przepis krajowy będący odpowiednikiem art. 283 ust. 1 lit. c). Dyrektywy VAT. Trybunał stwierdził, że art. 24 ust. 3 i art. 28i VI Dyrektywy VAT oraz art. 283 ust. 1 lit. c) Dyrektywy VAT z 2006 r., w zakresie, w jakim pozwalają one państwom członkowskim przyznać małym przedsiębiorstwom mającym siedzibę na ich terytorium zwolnienie z VAT łączące się z utratą prawa do odliczenia, lecz wykluczają tę możliwość w przypadku małych przedsiębiorstw mających siedzibę w innych państwach członkowskich, są zgodne z przepisami unijnych traktatów oraz z ogólną zasadą równego traktowania. Jednocześnie stwierdzono, że to ograniczenie nie narusza w żaden sposób swobód traktatowych (w szczególności swobody prowadzenia działalności gospodarczej). Trybunał także wyjaśnił, że ograniczenie zwolnienia podatkowego ustanowione w art. 283 ust. 1 lit. c) Dyrektywy VAT uzasadnione jest tym, że w przypadku, gdy miejsce wykonywania działalności gospodarczej jest położone w innym kraju niż miejsce zamieszkania podatnika utrudnione jest kontrolowanie tej działalności w miejscu jej wykonania. W szczególności utrudniony jest dostęp do informacji o tej działalności oraz do ksiąg służących jej ewidencjonowaniu. W tej sytuacji zachodzi możliwość nadużywania przez podatników prawa do zwolnienia z podatku kosztem budżetu. Te okoliczności ETS uznał za wystarczające do wprowadzenia omawianego ograniczenia zwolnienia od podatku.”

Powyższy pogląd podziela również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 20 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Wa 1376/15, w którym stwierdza, że „ (…) w przypadku, gdy działalność osoby fizycznej prowadzona jest w innym miejscu, niż miejsce jej zamieszkania, za siedzibę działalności gospodarczej należy uznawać miejsce zamieszkania tej osoby, gdyż to w tym miejscu podejmowane są najważniejsze decyzje osoby fizycznej w zakresie bieżącego kierowania tą działalnością. Podnoszona w uzupełnieniu wniosku okoliczność kilkukrotnych - w skali roku - przyjazdów do Polski w celach związanych z najmem, niczego w tym zakresie nie zmienia. Skarżąca na terenie Polski przebywa sporadycznie, trudno zatem uznać miejsce to za centrum administrowania bieżącą działalnością.”

Zatem zgodnie z przepisami prawa i powołanym orzecznictwem podatnik będący osobą fizyczną, który nie posiada miejsca zamieszkania na terytorium Polski, nie posiada tym samym siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Zatem w niniejszych okolicznościach, stwierdzić należy, że Pani miejscem zamieszkania są Niemcy i z tego miejsca podejmuje Pani decyzje dotyczące nieruchomości znajdujących się w Polsce.

Z uwagi na przedstawiony opis zdarzenia przyszłego i obowiązujące przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że Pani – osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Niemczech – jest podmiotem nieposiadającym siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju zrównanej z miejscem zamieszkania zgodnie z ww. regulacjami ustawy o VAT.

W konsekwencji powyższego, świadcząc usługi najmu, nie może Pani korzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, gdyż przepis ten nie dotyczy podatników, którzy nie posiadają siedziby działalności gospodarczej (miejsca zamieszkania) w Polsce. Również od 2026 r. nie będzie Pani mogła z tego zwolnienia skorzystać.

W konsekwencji, usługa najmu w opisanych okolicznościach będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

Jednocześnie należy wskazać, że od 1 stycznia 2025 r. ustawodawca przewidział zwolnienia od podatku VAT dla sprzedaży towarów i usług opodatkowanych w Polsce dokonywanej przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, po spełnieniu określonych warunków.

Zgodnie bowiem zgodnie z art. 113a ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 113a ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113a ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 113a ust. 4 ustawy:

Stosownie do art. 113a ust. 5 ustawy:

Zgodnie z art. 113a ust. 6 ustawy:

Na podstawie art. 113a ust. 7 ustawy:

Z przytoczonego wyżej art. 113a ust. 1 ustawy wynika, że zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

·całkowita roczna wartość dostaw towarów i świadczenia usług dokonanych przez podatnika w roku podatkowym, dla których miejscem opodatkowania jest terytorium Unii Europejskiej, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, w tym wartość sprzedaży na terytorium kraju, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 100.000 euro,

·wartość sprzedaży u tego podatnika, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty określonej w art. 113 ust. 1, przy czym przepisy art. 113 ust. 2 i 9 stosuje się odpowiednio,

·podatnik nie dokonuje na terytorium kraju dostaw towarów ani świadczenia usług, o których mowa w art. 113 ust. 13.

Ponadto zgodnie z art. 113a ust. 2 ustawy, podatnik, o którym mowa w art. 113a ust. 1 ustawy przed rozpoczęciem korzystania ze zwolnienia jest obowiązany powiadomić państwo członkowskie, na terytorium którego posiada siedzibę działalności gospodarczej, o zamiarze skorzystania ze zwolnienia na terytorium kraju oraz uzyskać w państwie członkowskim, na terytorium którego posiada siedzibę działalności gospodarczej, indywidualny numer identyfikacyjny zawierający kod EX, zwany dalej „numerem identyfikacyjnym EX”, na potrzeby korzystania ze zwolnienia na terytorium kraju.

Jak wyżej wskazano, miejscem Pani zamieszkania i pobytu są Niemcy, gdzie otrzymała Pani obywatelstwo niemieckie. Z przestawionych okoliczności sprawy wynika, że nie powiadamiała Pani Urząd Skarbowy w Niemczech o zamiarze skorzystania ze zwolnienia z VAT na terytorium Polski. Nie posiada Pani indywidualnego numeru identyfikacyjnego EX. Tym samym, jako podatnik podatku VAT prowadzący działalność gospodarczą z tytułu najmu nieruchomości w Polsce, gdzie miejscem Pani zamieszkania jest terytorium Niemiec, nie może Pani również wykonując ww. czynności korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113a ustawy, gdyż nie spełniła Pani warunków wynikających z art. 113a ust. 2 ustawy.

W efekcie Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe w zakresie prawa do ponownego skorzystania ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy od 1 stycznia 2026 r.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawiła Pani i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.