Interpretacja indywidualna z dnia 2 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.596.2025.2.DT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 25 listopada 2025 r. (wpływ 3 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

W roku podatkowym 2024 i 2025 osiągnął Pan dochody z tytułu emerytury oraz z zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Uzyskane przychody (dochody) za 2024 r. opodatkował Pan na zasadach ogólnych. Nie prowadzi Pan i nigdy nie prowadził działalności gospodarczej. Pana roczne dochody w 2024 r. przekroczyły kwotę 112.000 zł, w związku z czym nie korzystał Pan z ulgi prorodzinnej, ale w Pana uznaniu nie stoi to na przeszkodzie, żeby mógł się Pan rozliczyć jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

Jest Pan stanu wolnego – rozwiedziony. Obecnie nie znajduje się Pan w związku małżeńskim. Z poprzedniego związku małżeńskiego nie posiada Pan dzieci. Pana partnerka również jest rozwiedziona. Ze swojego poprzedniego związku małżeńskiego ma dorosłego syna.

Nie ma i nie miał Pan zawartego związku małżeńskiego z partnerką. W 2003 r. z nieformalnego związku urodził się Państwu syn. Nigdy nie mieli Państwo ustalonej władzy rodzicielskiej nad synem.

Pana syn jest studentem, nie pracuje i w latach podatkowych 2024-2025 nie uzyskał żadnych dochodów. W roku akademickim 2023/2024 Pana syn podjął naukę na uczelni wyższej – na Politechnice (...).

W ramach zaspakajania potrzeb życiowych syna zapewnił mu Pan mieszkanie w A. Wszystkie koszty związane z mieszkaniem – typu opłaty za czynsz, wodę, energię elektryczną czy podatek – są opłacane przez Pana. Na potrzeby syna zakupił Pan również niezbędne rzeczy do użytku codziennego oraz wyposażenia mieszkania takie jak np. meble typu szafa, komoda, biurko czy łóżko. Zakupił Pan także dla syna komputer oraz urządzenie wielofunkcyjne. Przekazał Pan na jego potrzeby samochód na dojazdy na uczelnię, jak i przyjazdy do domu. Pana syn ma problem ze wzrokiem, w związku z czym niezbędne są częste wizyty u okulisty oraz okresowa wymiana okularów i soczewek, których koszty ponosi Pan. Przekazuje Pan na potrzeby syna co miesiąc pieniądze na bieżące wydatki i utrzymanie. Do Pana wydatków należą także koszty ubrania i koszty utrzymania syna. Na ponoszone wydatki posiada Pan dowody z historii operacji bankowych.

Posiada Pan swoje własnościowe mieszkanie, w którym jest Pan zameldowany. Matka Pana syna również posiada swoje własnościowe jednopokojowe mieszkanie, w którym jest zameldowana i w którym na stałe zamieszkuje. Są to dwa różne mieszkania znajdujące się pod innymi adresami.

W 2004 r. z własnych środków oraz zaciągniętego kredytu wybudował Pan dom, w którym mieszka Pan do teraz i w którym wychowywał się Pana syn. Tylko Pan był kredytobiorcą. Kredyt został już przez Pana spłacony. Wszystkie koszty jak i opłaty związane z domem i mediami, takie jak: faktury za wodę, energię elektryczną, gaz czy wywóz nieczystości oraz podatki uiszcza Pan z własnych dochodów. Konserwacja, modernizacja i remonty w domu są również Pana kosztami.

Pana syn wcześniej był zameldowany w Pana domu, z którego uczęszczał do szkoły podstawowej, a następnie do szkoły średniej. Na wolne weekendy, ferie czy święta syn przyjeżdża do Pana domu.

Matka Pana syna bywa w Pana domu zawsze jak przyjeżdża syn. Nie prowadzi Pan z nią wspólnego gospodarstwa domowego.

Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Małżeństwo z Pana byłą żoną zostało rozwiązane wyrokiem z (...) 1994 r. sygn. akt (...). Wyrok ten uprawomocnił się (...) 1994 r.

Pana była żona nie jest matką Pana syna.

W okresie, którego dotyczy wniosek, opiekę nad pełnoletnim synem sprawował Pan – jako jego ojciec. Ponieważ syn jest dorosły i mieszka oddzielnie w A., gdzie studiuje, Pana rola z opiekuńczej zmieniła się na rolę wspierającą. Akceptuje Pan jego samodzielność i stopniowe oddzielanie i odsuwanie się od rodziny. Ma Pan ustalone z synem jasne zasady oraz granice odpowiedzialności finansowej i życiowej. Zawsze zachęca Pan syna do myślenia, analizy i podejmowania własnych decyzji. Jednak dominujące znaczenie ma zaspakajanie potrzeb finansowych Pana syna. Z synem buduje Pan zdrowe relacje oparte na wzajemnym szacunku.

Pana opieka nad synem polega głównie na jego finansowaniu i zabezpieczaniu jego potrzeb życiowych i finansowych niezbędnych do samodzielnego funkcjonowania i skupienia się wyłącznie na nauce i skończeniu studiów, tak by Pana syn mógł osiągnąć samodzielność życiową. Sprowadza się to do ponoszenia przez Pana wszelkich opłat związanych samodzielnym mieszkaniem syna, życiem i nauką. Dokonuje Pan opłat związanych z mieszkaniem, w którym mieszka syn (czynsz wymierzony przez administratora, opłaty za wodę czy opłaty za energię elektryczną). Udostępnił Pan samochód dla wygody i na potrzeby syna. Przekazuje Pan pieniądze synowi, z przeznaczeniem na jego utrzymanie i życiowe potrzeby. Jest Pan w stałym kontakcie z synem i zawsze służy mu radą i pomocą.

W okresie, którego dotyczy wniosek, syn był przez Pana wychowywany i wspierany pod względem finansowym. Nie ma Pan wiedzy w jakim zakresie syn wspierany był przez swoją matkę.

Pana syn do domu przyjeżdża rzadko, około jeden raz na dwa lub trzy miesiące i dzieli wolny czas pomiędzy pobyt w domu i przebywanie ze swoją dziewczyną.

W Pana uznaniu Państwa – Pana, syna i jego matki – wspólne spotkania trudno nazwać wychowywaniem syna, ponieważ w czasie świąt wspólnie rozmawiają Państwo na różne tematy np. o rodzinie i znajomych, czy też sytuacji w kraju oraz ustalają Państwo potrzeby syna. Podczas świąt czy spotkań z synem często jest u Pana babcia syna (Pana mama), jego brat z rodziną ze strony jego mamy.

W okresie, którego dotyczy wniosek, syn pozostawał i pozostaje na Pana utrzymaniu. Z matką syna nie ma Pan ustalonego obowiązku alimentacyjnego. Umówili się Państwo, że jak syn był mały, to znacznie bardziej potrzebował opieki matki, która dbała o niego i jemu się poświęcała wychowując jeszcze w tym czasie także swojego drugiego syna pochodzącego z małżeństwa. W tym czasie Pan kończył studia i poświęcał się pracy zawodowej. Obecnie Pana sytuacja materialna znacznie się polepszyła, ponieważ jest Pan na emeryturze i dodatkowo jeszcze jest Pan zatrudniony na umowę o pracę. W związku z tym, że matka Pana syna od pięciu lat jest babcią ze strony swojego pierworodnego syna, znacznie bardziej jest zaangażowana i dużo więcej czasu poświęca teraz swoim wnukom.

Pana syn jest zdrowy i nie otrzymywał nigdy oraz nie będzie otrzymywał żadnego dofinansowania, w tym nie otrzymywał i nie otrzymuje zasiłku, dodatku pielęgnacyjnego ani renty socjalnej.

W okresie, którego dotyczy wniosek – oprócz syna, o którym mowa we wniosku – nie był i nie będzie Pan rodzicem ani opiekunem prawnym dla innego dziecka.

W okresie wskazanym we wniosku w stosunku do Pana jak i Pana syna nie miały zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym ani ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

W złożonym zeznaniu podatkowym za 2024 r. matka Pana syna nie rozliczyła się jako osoba samotnie wychowująca dziecko i nie ma zamiaru tak się rozliczyć za 2025 r.

Sprawa dotyczy rozliczenia za 2024 r. i 2025 r.

Pytanie

Czy ma Pan prawo skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko i nieprowadząca wspólnego gospodarstwa domowego z matką tego dziecka?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, faktycznie samotnie wychowywał Pan dziecko zarówno w roku podatkowym 2024, jak i w roku podatkowym 2025, prowadząc odrębne gospodarstwo domowe. Przesłanka wyłączająca stosowanie preferencji, opisana w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, istnieje tylko czasowo i niesystematycznie w trakcie roku, a co za tym idzie nie ma podstaw prawnych, aby odmówić Panu prawa do skorzystania z preferencyjnego opodatkowania dochodów za cały rok podatkowy 2024 i 2025 na podstawie art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Warunki do zastosowania art. 6 ust. 4f nie były spełnione przez cały rok podatkowy.

W Pana opinii ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera przepisu, który stanowiłby, że spełnienie warunków wyłączających preferencję w części roku podatkowego automatycznie rozciąga skutek tego wyłączenia na cały rok podatkowy. Przeciwnie, ogólna zasada wynikająca z art. 6 ust. 4c odnosi się do statusu osoby samotnie wychowującej dziecko „w roku podatkowym”.

Interpretacje organów podatkowych i sądów administracyjnych potwierdzają, że dla nabycia prawa do preferencji wystarczające jest, aby status osoby samotnie wychowującej dziecko istniał przez część roku. Analogicznie, czasowe występowanie przesłanki wyłączającej (art. 6 ust. 4f) nie może definitywnie pozbawiać prawa do ulgi za cały rok, jeśli przez pozostałą część roku podatnik spełnia pozytywne warunki i nie podlega wyłączeniu.

Zmienione przepisy podatkowe nie zawierają wymogu, zgodnie z którym osoba (jeden z rodziców) powinna samotnie wychowywać dziecko przez cały rok. Oznacza to, że dla spełnienia warunku samotnego wychowania, wystarczające jest takie wychowywanie przez część roku. Zgodnie z nowymi regulacjami wspólne opodatkowanie z dzieckiem przysługuje rodzicowi lub opiekunowi prawnemu, który jest osobą samotnie wychowującą dziecko.

Chcąc ustalić definicję wspólnego gospodarstwa domowego, w pierwszej kolejności trzeba odwołać się do ogólnie przyjętego rozumienia tego sformułowania. I tak encyklopedia PWN wskazuje, że gospodarstwo domowe to zespół osób razem zamieszkujących i wspólnie utrzymujących się, w większości połączonych więzami biologicznymi i stanowiących rodziny, choć do gospodarstw domowych zalicza się również osoby niespokrewnione, ale wspólnie zamieszkujące i utrzymujące się, osoby samotne, utrzymujące się samodzielnie to jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Podobnie definicję wspólnego gospodarstwa domowego widzi ugruntowane już orzecznictwo. W wyroku z 2 lutego 1996 r. w sprawie II URN 56/95, Sąd Najwyższy – Izba Administracyjna Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wskazał, że ocena tego, czy osoba pozostająca we wspólnym gospodarstwie domowym zależy od okoliczności konkretnego przypadku, przy czym sam fakt wspólnego zamieszkania nie może tu mieć decydującego znaczenia. Cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowaniem i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko to dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują.

W rozumieniu urzędów skarbowych gospodarstwo domowe, to zespół osób zamieszkujących razem i wspólnie się utrzymujących lub pojedyncza osoba utrzymująca się samodzielnie. Urząd skarbowy nie ma własnej, odrębnej definicji, lecz korzysta z definicji przyjętej w statystyce publicznej. Definicja ta brzmi następująco: gospodarstwo domowe – to osoby mieszkające razem i wspólnie zaspokajające swoje potrzeby życiowe, w tym finansowo. Może to być rodzina, grupa przyjaciół, osoby spokrewnione lub spowinowacone.

Wspólne utrzymywanie oznacza, że osoby wchodzące w skład gospodarstwa domowego korzystają ze wspólnych zasobów finansowych, np. dzielą koszty utrzymania mieszkania, jedzenia, itp.

Gospodarstwo domowe stanowi zespół osób spokrewnionych lub spowinowaconych, a także niespokrewnionych mieszkających razem i utrzymujących się wspólnie. Jeżeli któraś z osób mieszkających razem utrzymuje się oddzielnie, tworzy ona oddzielne, jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Wspólne gospodarstwo domowe to zespół osób, które wspólnie mieszkają i utrzymują się. Oznacza to, że osoby te korzystają z jednego mieszkania, mają wspólne finanse i dzielą się kosztami utrzymania.

W ocenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej fakt wspólnego zamieszkiwania w jednym z lokali jest jednym z elementów mogących świadczyć o tym, iż osoby te stanowią rodzinę w myśl definicji przyjętej w ustawie o pomocy społecznej, ale nie jest jeszcze wystarczające do stwierdzenia, że osoby te żyją w rodzinie, bowiem jest jeszcze drugi element, jakim jest wspólne gospodarowanie. Podobnie fakt korzystania ze wspólnych pomieszczeń sanitarnych lub kuchni z innymi mieszkańcami lokalu może świadczyć o tym, że osoby te pozostają w rodzinie, jednakże sam fakt wspólnego korzystania nie jest wystarczający, aby uznać, że osoby te prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.

Natomiast przez prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego uważa się wspólne zamieszkiwanie, łącznie ze wspólnym zaspokajaniem potrzeb życiowych. Bardzo dokładnie pojęcie „prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego” scharakteryzował Sąd Najwyższy w przytoczonym wyżej wyroku sygn. akt II URN 56/95. Sąd Najwyższy wyjaśnił w nim, że „(...) ocena, czy osoba pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym zależy od okoliczności konkretnego przypadku, przy czym sam fakt wspólnego zamieszkiwania nie może tu mieć decydującego znaczenia (...). Cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko to dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują (...)”.

Z kolei Oddział ZUS w Lublinie w interpretacji z 9 kwietnia 2015 r. znak: WPI/200000/43/348/2015, wyjaśnił, że o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego decyduje łącznie wspólne zamieszkiwanie i zaspokajanie potrzeb. Samo zamieszkiwanie np. dorosłych dzieci z rodzicami, nie może być automatycznie uznane za pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym. Wspólnota takiego gospodarstwa oznacza bowiem, że pozostające w niej osoby mają zaspokajane potrzeby ze środków będących w dyspozycji wspólnoty (rodziny).

W Pana uznaniu prawo do ulgi ma ten, kto się bardziej angażuje i zaspakaja potrzeby codzienne i życiowe dziecka.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:

1)małoletnie,

2)pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,

3)pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie

-podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.

Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy:

W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Zgodnie z art. 6 ust. 4e omawianej ustawy:

Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie, uzyskało w roku podatkowym:

1)dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub

2)przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152

-w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r. poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.

W świetle zaś art. 6 ust. 4f powoływanej ustawy:

Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024 r. poz. 1576).

W myśl art. 6 ust. 8 tej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko lub jej dziecko:

1)stosuje przepisy:

a)art. 30c lub

b)ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy

-w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

2)podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Przystępując do oceny możliwości skorzystania przez Pana z preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2024 i 2025 r. dla osoby samotnie wychowującej dziecko, podkreślić należy, że wszystkie ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania. Odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Oznacza to, że nie można dokonywać wykładni rozszerzającej ani też zawężającej.

Stąd też, aby skorzystać z preferencji podatkowej, w tym tej przewidzianej w art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania. Preferencja skierowana do rodziców samotnie wychowujących dzieci obwarowana jest szeregiem warunków wyraźnie wskazanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie. Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje – dla potrzeb jej wykładni i stosowania – samotnego wychowywania, ani nie odsyła w tym zakresie do odrębnych regulacji.

Dla ustalenia znaczenia „samotnie” oraz „wychowywać” należy zatem odwołać się w pierwszej kolejności do językowych reguł interpretacyjnych.

Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN „wychować – wychowywać” to: (1) «zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności», (2) «przygotować kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie». Zatem, „wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych.

Natomiast, „samotny” to: (1) «żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół», (2) «znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam», (3) «spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa», (4) «znajdujący się na odludziu».

Jako osobę samotnie wychowującą dziecko, o której mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co do zasady rozumie się rodzica, który faktycznie w pojedynkę w pełni lub w przeważającej mierze wychowuje dziecko bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym, stale, na co dzień troszcząc się nie tylko o byt materialny, ale także rozwój emocjonalny dziecka, tj. wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki którym dziecko będzie wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój. Jednakże na skutek dorastania i usamodzielniania się dzieci, ich wychowanie z czasem zmienia swój charakter. Samotne wychowywanie pełnoletniego dziecka może przyjąć więc inną formę niż wychowanie dziecka małoletniego. Pełnoletnie dziecko może być na tyle dojrzałe i ukształtowane, że nie będzie wymagało stałej opieki swojego rodzica lub opiekuna prawnego. W takim przypadku samotne wychowanie sprowadzić może się do wykonywania obowiązku alimentacyjnego, tj. troszczenia się o byt materialny oraz okresowego lub doraźnego wspierania emocjonalnego, pomocy w podejmowaniu trudnych decyzji, służenia radą czy dbania o interesy dziecka.

Jednocześnie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają prawa podatnika do preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą samotnie wychowującą dziecko. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu roku, a nie trwał przez cały rok.

Jak wynika z wniosku, wyrok rozwodowy między Panem a Pana byłą żoną uprawomocnił się (...) 1994 r. Z tego związku nie posiada Pan dzieci. Obecnie jest Pan osobą rozwiedzioną. W 2003 r. z nieformalnego związku urodził się Panu syn. Pana syn jest studentem na polskiej uczelni wyższej. Pana syn nie uzyskał w latach 2024-2025 żadnych dochodów ani nie otrzymywał renty socjalnej. Z matką Pana syna prowadzi Pan osobne gospodarstwa domowe. Kiedy syn przyjeżdża do Pana domu, jego matka również u Pana przebywa, jednak obecnie jest ona babcią dla wnuków dziecka pochodzącego z jej wcześniejszego małżeństwa, którym poświęca swoje zaangażowanie i dużo czasu. Wskazał Pan ponadto, że wspólne Państwa spotkanie trudno nazwać wychowaniem syna.

We wniosku wskazał Pan, że sprawuje Pan opiekę nad pełnoletnim synem, jednakże z uwagi na jego wiek, opieka ta polega na wspieraniu. Buduje Pan z synem zdrowe relacje oparte na wzajemnym szacunku. Ma Pan ustalone z synem zasady i granice odpowiedzialności finansowej i życiowej. Zachęca Pan syna do samodzielnego myślenia, analizy i podejmowania własnych decyzji. Przede wszystkim ponosi Pan koszty utrzymania studiującego syna, tj. zapewnił Pan synowi mieszkanie w mieście, w którym studiuje, opłaca Pan czynsz za to mieszkanie i opłaty za media. Ponadto wyposażył Pan to mieszkanie w meble, zakupił Pan dla syna komputer i urządzenie wielofunkcyjne. Przekazał Pan również synowi samochód, który służy mu na potrzeby dojazdu na uczelnię i do domu.

W złożonym zeznaniu podatkowym za 2024 r. matka Pana syna nie rozliczyła się jako osoba samotnie wychowująca dziecko i nie ma zamiaru tak się rozliczyć za 2025 r.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia stwierdzam, że ma Pan prawo do preferencyjnego rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko, na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2024-2025. Spełnił Pan bowiem wymagane w ustawie warunki posiadania odpowiedniego stanu cywilnego oraz samotnego wychowywania dziecka, a także nie mają do Pana zastosowania wyłączenia wskazane w art. 6 ust. 4f i ust. 8 tej ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji i wyroku informuję, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.