Interpretacja indywidualna z dnia 2 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.584.2025.3.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 18 listopada 2025 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani osobą mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.

Od 2015 r. otrzymuje Pani (...) – SOCIAL SECURITY BENEFIT STATEMENT wypłacane przez Social Security Administration (SSA) w Stanach Zjednoczonych Ameryki (Nr (...)). Świadczenie to stanowi tzw. Social Security Survivors Benefit i jest przyznane po zmarłym mężu, który był ubezpieczony w amerykańskim systemie Social Security.

Od wypłacanych świadczeń potrącany jest podatek dochodowy w USA w wysokości 30%. W praktyce oznacza to potrącanie 25,5% od całkowitej kwoty świadczeń.

Nie uzyskuje Pani innych dochodów z działalności prowadzonej w Stanach Zjednoczonych. W Polsce uzyskuje Pani emeryturę z ZUS z kwocie ok. 2300 zł netto.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Wniosek dotyczy rozliczenia podatkowego za lata 2022-2024 oraz do 20 października 2025 r. i w przyszłości.

W okresie, którego dotyczy wniosek, posiadała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy i rezydencję podatkową) wyłącznie w Polsce.

Świadczenie, które Pani otrzymuje (renta wdowia – Survivor’s Benefit) wypłacane jest przez amerykańską rządową agencję Social Security Administration (SSA). Renta wdowia została Pani przyznana na podstawie federalnych przepisów obowiązujących w Stanach Zjednoczonych, w szczególności: Social Security Act (U.S. Code – 42 U.S.C. § 402(e) – „Widow’s Insurance Benefits”). Przepis ten reguluje świadczenia przysługujące wdowom i wdowcom po ubezpieczonych osobach, które opłacały składki na Social Security.

Świadczenie to:

1)jest ściśle uzależnione od wysokości składek i zarobków Pani zmarłego męża, zgromadzonych w amerykańskim systemie Social Security w trakcie jego pracy zawodowej;

2)stanowi procent świadczenia emerytalnego (Primary Insurance Amount), które przysługiwałoby Pani mężowi;

3)nie jest zależne od Pani własnych składek ani stażu pracy, lecz wyłącznie od danych ubezpieczeniowych Pani zmarłego małżonka.

Jeżeli świadczenie jest wypłacane na podstawie przepisów emerytalno-rentowych USA, to i tak wciąż jest opodatkowane wyłącznie w USA, a nie w Polsce – na podstawie art. 19 ust. 2 lit. a umowy Polska-USA. Kluczowy jest charakter świadczenia i źródło wypłaty, a nie to, czy jest „emerytalne” lub „rentowe”. Świadczenie wdowie pochodzi od organu rządowego USA – Social Security Administration (SSA), czyli federalnej agencji publicznej. A umowa podatkowa mówi: art. 19 ust. 2 lit. a umowy Polska-USA Świadczenia wypłacane przez rząd jednego państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie.

Social Security to: system publiczny, finansowany składkami i środkami federalnymi, wypłacany przez organ rządowy (SSA), czyli spełnia dokładnie definicję z art. 19 ust. 2 lit. a. Na potwierdzenie wskazuje Pani na interpretacje i wyroki sądów: (NSA: wyrok sygn. akt II FSK 533/15: świadczenia Social Security podlegają opodatkowaniu wyłącznie w USA; interpretacja KIS znak 0113-KDIPT2-2.4011.744.2019.2.AKU: SSA to „organ rządowy”, a świadczenia są „świadczeniami rządowymi”; interpretacja KIS znak 0114-KDIP3-2.4011.699.2021.1.MT: Świadczenia Social Security są opodatkowane tylko w USA z art. 19 ust. 2 lit. a.

Prawo wewnętrzne USA nie traktowało pracy wykonywanej przez Pani męża jako funkcji rządowej.

Wskazana we wniosku renta wdowia nie jest wypłacana z tytułu pracy lub osobiście świadczonych usług przez Pani zmarłego męża jako pracownika Rządu Stanów Zjednoczonych ani żadnej jego agendy. Pani mąż nie był pracownikiem rządowym. Świadczenie wdowie, które Pani otrzymuje, jest przyznane na podstawie Social Security Act jako tzw. Survivor’s Benefit (42 U.S.C. § 402(e)). Jest to świadczenie wypłacane przez Social Security Administration na podstawie składek emerytalno-rentowych odprowadzanych z pracy w sektorze prywatnym, a nie z pracy dla rządu USA.

Pytanie

Czy świadczenie wdowie wypłacane przez Social Security Administration (SSA) w Stanach Zjednoczonych Ameryki (tzw. Social Security Survivors Benefit), otrzymywane przez Panią podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce, czy też opodatkowanie tego świadczenia jest wyłącznie w gestii Stanów Zjednoczonych na podstawie umowy międzynarodowej Polska-USA o unikaniu podwójnego opodatkowania art. 19 ust. 2 lit. a?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, przedmiotowe świadczenie wdowie, które otrzymuje Pani z SSA jest świadczeniem wypłacanym przez organ rządowy Stanów Zjednoczonych i w świetle postanowień Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (8 października 1974 r. Dz.U. 1976 nr 31 poz. 178) podlega opodatkowaniu wyłącznie w Stanach Zjednoczonych (z uwagi na treść art. 19 ust. 2 lit. a tej umowy).

W związku z powyższym, świadczenie wdowie z SSA, nie jest opodatkowane w Polsce podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT).

Pierwszeństwo umów międzynarodowych: zgodnie z art. 91 Konstytucji RP umowy międzynarodowe ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie stanowią część krajowego porządku prawnego i mają pierwszeństwo przed ustawą. Oznacza to, że postanowienia umowy Polska-USA mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o PIT.

Treść umowy Polska-USA (1974) – artykuł 19 ust. 2 lit. a stanowi: „Każda emerytura wypłacana ze środków funduszy utworzonych przez jedno z Umawiających się Państw (…) podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie”. Social Security jest programem rządowym USA i wypłaty z niego są świadczeniami rządowymi. W związku z tym art. 19 ust. 2 lit. a ma zastosowanie i wskazuje, że opodatkowanie takiego świadczenia przysługuje wyłącznie USA.

Charakter świadczenia – świadczenie wdowie otrzymywane z SSA jest świadczeniem o charakterze publicznym (rządowym), a nie świadczeniem z zamkniętego katalogu świadczeń rodzinnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże, ustawowe kwalifikacje krajowe nie mogą naruszać postanowień mającej pierwszeństwo umowy międzynarodowej.

Działa Pani w oparciu o dostępne dokumenty SSA ((...)), które potwierdzają charakter i źródło świadczenia. Brak jest jasnych i uzasadnionych podstaw do uznania, że opodatkowanie należy się także w Polsce.

W razie odmiennego stanowiska organu prosi Pani o szczegółowe wskazanie podstawy prawnej i uzasadnienia tej odmowy, z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa krajowego i/lub interpretacji, które wyłączają zastosowanie art. 19 ust. 2 lit. a umowy Polska-USA.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Pani stanowiska w zakresie stanu faktycznego, tj. rozliczenia za lata 2022-2024. W zakresie zdarzenia przyszłego, tj. rozliczenia za rok 2025 i lata następne zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na mocy art. 3 ust. 1a omawianej ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że w okresie, którego dotyczy wniosek, posiadała Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy i rezydencję podatkową) wyłącznie w Polsce. Od 2015 r. otrzymuje Pani po zmarłym małżonku świadczenie (tzw. renta wdowia – Survivor’s Benefit) wypłacane przez Social Security Administration (SSA) w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie postanowienia Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178).

Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów ZjednoczonychAmeryki nie zawiera odrębnego artykułu dotyczącego opodatkowania świadczeń wdowich. Oznacza to, że dochód ten podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych, zgodnie z postanowieniami art. 5 Umowy („Ogólne zasady opodatkowania”).

W myśl art. 5 ust. 1 ww. Umowy:

Osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie może być opodatkowana przez drugie Umawiające się Państwo z tytułu dochodu pochodzącego ze źródeł z tego drugiego Umawiającego się Państwa i tylko z tytułu takiego dochodu, zgodnie ze wszystkimi ograniczeniami zawartymi w niniejszej Umowie.

Przepis art. 5 ust. 2 cyt. Umowy stanowi, że:

Postanowienia niniejszej Umowy nie będą w żaden sposób stwarzały ograniczenia wobec wyłączeń, zwolnień, zmniejszeń, zaliczeń lub innych przywilejów, przyznanych obecnie lub w przyszłości przez:

a)prawo jednego z Umawiających się Państw przy określeniu podatków pobieranych przez to Umawiające się Państwo lub

b)przez każdą inną umowę zawartą pomiędzy Umawiającymi się Państwami.

Stosownie do art. 5 ust. 3 Umowy:

Bez względu na postanowienia niniejszej Umowy, z wyłączeniem ustępu 4, Umawiające się Państwo może opodatkować obywatela tego Umawiającego się Państwa lub osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Umawiającym się Państwie (zgodnie z zasadami artykułu 4), tak jakby niniejsza Umowa nie weszła w życie.

Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że Polska ma prawo opodatkować dochód uzyskany z tytułu renty wdowiej wypłacanej ze Stanów Zjednoczonych osobie mającej miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Prawo to wynika z zapisu art. 5 ust. 3 Umowy, zgodnie z którym państwu rezydencji przysługuje pełne prawo do opodatkowania dochodów osoby mającej na jego terytorium miejsce zamieszkania.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzam, że zgodnie z ww. postanowieniami Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu renta wdowia otrzymywana przez Panią z USA stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce i wykazaniu w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym zostało otrzymane.

Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 1 ustawy:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Jednocześnie, w Polsce – w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu – zastosowanie znajdzie metoda unikania podwójnego opodatkowania, uregulowana w art. 20 ust. 1 Umowy polsko-amerykańskiej. W myśl tego przepisu:

Podwójnego opodatkowania dochodów będzie się unikać w ten sposób, że zgodnie z postanowieniami prawa polskiego i z zachowaniem przewidzianych w nim ograniczeń (z uwzględnieniem dokonywanych zmian bez naruszenia podstawowych zasad) Polska zezwoli osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce na zaliczenie na poczet należnych w Polsce podatków odpowiednich kwot podatków, zapłaconych w Stanach Zjednoczonych.

Z zapisów powyższej umowy międzynarodowej wynika zatem, że rozliczenie w Polsce dochodów uzyskanych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki następuje za pomocą metody odliczenia proporcjonalnego. Powyższa metoda została odzwierciedlona w art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 27 ust. 9 ww. ustawy:

Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.

Zgodnie z metodą unikania podwójnego opodatkowania określaną jako metoda proporcjonalnego odliczenia, podatnik osiągający dochody z zagranicy ma obowiązek wykazać łączne dochody (zarówno krajowe, jak i zagraniczne) w zeznaniu, a od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej od ww. dochodów ma prawo odliczyć podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.

Podsumowując, otrzymywane przez Panią świadczenie wdowie ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, stanowi dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce. Jednakże przysługuje Pani prawo pomniejszenia podatku dochodowego od osób fizycznych należnego w Polsce o podatek zapłacony w Stanach Zjednoczonych Ameryki, w myśl art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie można zgodzić się z Panią, że w przedmiotowej sprawie art. 19 ust. 2 lit. a ma zastosowanie i wskazuje, że opodatkowanie takiego świadczenia przysługuje wyłącznie USA.

Odnosząc się do powyższego wyjaśniam, że art. 19 ust. 2 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. nie zawiera w swej treści lit. a.

Stosownie do ust. 1 powołanego art. 19 Umowy:

Płace, wynagrodzenia i podobne świadczenia, włączając emerytury i renty lub podobne dochody, wypłacane z funduszy publicznych jednego z Umawiających się Państw obywatelowi tego Umawiającego się Państwa z tytułu pracy lub osobiście świadczonych usług jako pracownikowi Rządu tego Umawiającego się Państwa lub jakiejkolwiek jego agendy w związku z pełnionymi funkcjami rządowymi, będą zwolnione od opodatkowania przez drugie Umawiające się Państwo.

W myśl natomiast art. 19 ust. 2 Umowy:

Praca lub osobiście świadczone usługi, wykonywane przez obywatela jednego z Umawiających się Państw, będą traktowane przez drugie Umawiające się Państwo jako pełnienie funkcji rządowych, jeżeli taka praca lub osobiście świadczone usługi są tak traktowane przez wewnętrzne prawo obu Umawiających się Państw.

Zgodnie z komentarzem do art. 19 Konwencji Modelowej OECD postanowienia tego przepisu dotyczą opodatkowania pensji i płac i innych podobnych wynagrodzeń, a także emerytur lub innych podobnych świadczeń uzyskiwanych przez osoby fizyczne w związku ze świadczeniem aktualnie lub w przeszłości, usług na rzecz państwa lub jego odpowiednich jednostek. W komentarzu tym stwierdza się również, że celem artykułu jest zasadniczo zapewnienie państwu wypłacającemu wynagrodzenie, czy świadczenia związane z pełnieniem funkcji publicznych wyłącznego prawa do opodatkowania wynagrodzeń, czy świadczeń, których koszt państwo to ponosi, tak więc postanowienia tego artykułu stanowią lex specialis do art. 15, 16, 17, 18 Konwencji Modelowej. W powołanym komentarzu stwierdza się, iż w przypadku polskiego systemu emerytalnego takimi emeryturami powinny być w całości tzw. emerytury mundurowe (tak również J. Banach, Polskie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, Warszawa 2002 r., s. 342).

Należy mieć jednak na uwadze, że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta ze Stanami Zjednoczonymi zawiera odmienne uregulowania niż te oparte na wzorcu Konwencji Modelowej OECD.

Przepis ten odnosi się bowiem do płac, wynagrodzeń i podobnych świadczeń, w tym emerytur i rent lub podobnych dochodów, wypłacanych z funduszy publicznych jednego państwa obywatelowi tego państwa z tytułu pracy lub osobiście świadczonych usług jako pracownikowi Rządu tego państwa lub jakiejkolwiek jego agendy w związku z pełnionymi funkcjami rządowymi.

Skoro – jak Pani wskazała w opisie stanu faktycznego – prawo wewnętrzne USA nie traktowało pracy wykonywanej przez Pani męża jako funkcji rządowej i wskazana we wniosku renta wdowia nie jest wypłacana z tytułu pracy lub osobiście świadczonych usług przez Pani zmarłego męża jako pracownika Rządu Stanów Zjednoczonych ani żadnej jego agendy (Pani mąż nie był pracownikiem rządowym – pracował w sektorze prywatnym), to świadczenie które zostało Pani przyznane w związku z jego śmiercią, nie podlega dyspozycji art. 19 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r.

Końcowo wyjaśniam, że powołany przez Panią przepis art. 19 ust. 2 lit. a znajduje się w Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej 13 lutego 2013 r. Przepisy zawarte w tej Konwencji nie mogą mieć zastosowania, bowiem nie weszła ona w życie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.