Interpretacja indywidualna z dnia 22 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.436.2019.8.S.PRM

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

1.ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 1 października 2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 329/20 (wpływ 27 października 2025 r.) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 451/22 (wpływ 12 sierpnia 2025 r.); i

2.stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 września 2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący braku obowiązku ewidencjonowania od 1 stycznia 2020 r. za pomocą kas rejestrujących on-line obrotu osiągniętego w sklepach stacjonarnych w Wariantach I-IV wniosku.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest podmiotem zajmującym się produkcją oraz sprzedażą pieczywa i wyrobów cukierniczych. Produkty Wnioskodawcy sprzedawane są w piekarniach, które oferują szeroki asortyment wysokiej jakości wspomnianego pieczywa i wyrobów cukierniczych. Wśród produktów Wnioskodawcy znajduje się pełen wybór pieczywa, zarówno pakowanego i niepakowanego oraz drożdżówki, pączki, bułki słodkie, ciasta i ciasteczka, a także torty. Osobną kategorię stanowią wypieki bezglutenowe (…). Dla klientów, którzy szukają prostych i smacznych przekąsek do pracy czy szkoły, Wnioskodawca wprowadził do oferty także świeże, przygotowywane w piekarni kanapki, sałatki oraz jogurty z dodatkami.

Obecnie Wnioskodawca rozważa dalsze poszerzenie gamy asortymentowej co może spowodować, że działalność będzie prowadzona w następujących wariantach (konfiguracjach):

I. Wariant

Sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + sprzedaż kawy z ekspresu.

II. Wariant

Sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane. Nie są to kanapki robione na życzenie klienta.

III. Wariant

Sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane + kanapki wykonywane na życzenie klienta, a także pizza przygotowywana na miejscu oraz soki wyciskane na miejscu. W związku ze sprzedażą pizzy wyrabianej na miejscu sklep będzie dysponował zastawą stołową (sztućce, talerzyki, filiżanki).

IV. Wariant

Sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane, a następnie podgrzewane na życzenie klienta.

Termin przydatności do spożycia gotowych dań poddanych obróbce termicznej (podgrzaniu) nie jest dłuższy niż jeden dzień.

W piekarniach nie jest obecnie prowadzona, ani planowana w powyżej prezentowanych wariantach obsługa kelnerska, nie ma sali restauracyjnej, rozumianej jako wnętrze z nakrytymi stołami, sztućcami, talerzami, kieliszkami. Nie ma także toalet ani szatni.

Informacja o produktach znajduje się na tablicy, a nie w karcie dań podawanej klientowi do stolika. Klient ma znikomą możliwość konfigurowania kupowanego produktu (poza kanapkami robionymi na życzenie). Przedmiotem działalności Wnioskodawcy nie jest działalność restauracyjna, która obejmuje zagwarantowanie klientowi:

• odpowiedniego lokalu (elegancka sala ze stołami i krzesłami oraz miejscem do wyboru),
• infrastruktury (stoły nakryte elegancką zastawą, szatnia, toalety, stosowna muzyka),
• obsługi kelnerskiej.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT i nie korzysta ze zwolnienia od tego podatku. Wnioskodawca posiada obecnie kasy fiskalne z elektronicznym zapisem kopii. Wnioskodawca w żadnym z podanych wyżej wariantów nie prowadzi działalności w formie placówki gastronomicznej świadczącej usługi gastronomiczne, w tym również sezonowo. Czynności będące przedmiotem zapytań w ramach niniejszego wniosku stanowią sprzedaż gotowych posiłków i dań.

Pytania

1)Czy Wnioskodawca będzie miał obowiązek od 1 lipca 2020 r. ewidencjonowania obrotu osiąganego w opisanych w stanie faktycznym w I wariancie za pomocą kasy fiskalnej on-line zgodnie z art. 145b ustawy o podatku od towarów i usług?

2)Czy Wnioskodawca będzie miał obowiązek od 1 lipca 2020 r. ewidencjonowania obrotu osiąganego w opisanych w stanie faktycznym w II wariancie za pomocą kasy fiskalnej on-line zgodnie z art. 145b ustawy o podatku od towarów i usług?

3)Czy Wnioskodawca będzie miał obowiązek od 1 lipca 2020 r. ewidencjonowania obrotu osiąganego w opisanych w zdarzeniu przyszłym w III wariancie za pomocą kasy fiskalnej on-line zgodnie z art. 145b ustawy o podatku od towarów i usług?

4)Czy Wnioskodawca będzie miał obowiązek od 1 lipca 2020 r. ewidencjonowania obrotu osiąganego w opisanych w stanie faktycznym w IV wariancie za pomocą kasy fiskalnej on-line zgodnie z art. 145b ustawy o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie On miał obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kas fiskalnych on-line od dnia 1 lipca 2020 r. ponieważ w żadnym z wariantów I-IV opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Wnioskodawca nie spełnia definicji zawartej w art. 145b ustawy o podatku od towarów i usług z uwagi na fakt, że nie jest placówką gastronomiczną świadczącą usługi związane z wyżywieniem.

Uzasadnienie stanowiska

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z treści art. 111 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.

Natomiast na mocy art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy mogą prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. do świadczenia usług związanych z wyżywieniem wyłącznie świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania.

Z powyższego przepisu wynika jasno, że od 1 lipca 2020 r. placówki gastronomiczne, które świadczą usługi związane z wyżywieniem (gastronomiczne) będą zobowiązane do dokumentowania obrotu przy pomocy kas fiskalnych on-line.

W takim wypadku należy rozważyć zatem to, czy Wnioskodawca jest/będzie placówką gastronomiczną świadczącą usługi gastronomiczne opisane w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji usługi związanej z wyżywieniem (dalej również: „gastronomicznej”). W związku z tym należy posłużyć się ugruntowaną dotychczas linią piśmienniczą, zgodnie z którą usługa gastronomiczna polega na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w którym jest on przyrządzany, na przykład w barze mlecznym czy też w restauracji. Za działalność usługową związaną z wyżywieniem uznaje się działalność usługową, polegającą na zapewnieniu pełnego wyżywienia, które przeznaczone jest do konsumpcji w sposób bezpośredni zarówno w restauracjach, jak i restauracjach samoobsługowych bądź oferujących posiłki na wynos, nie posiadających miejsc przygotowanych do siedzenia. Dla uznania czy dana czynność będzie zaliczona do klasy PKWiU 10.85 gotowe posiłki i dania, czy do działu PKWiU 56 usługi związane z wyżywieniem istotne jest, czy oferowane produkty są w pełni przyrządzone i serwowane jako posiłek gotowy do bezpośredniego spożycia, czy też nie są przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji - np. są zamrożone lub pakowane próżniowo i etykietowane z przeznaczeniem na sprzedaż.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Z kolei przez świadczenie usług rozumie się - zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy - każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Trzeba zaznaczyć, że polskie przepisy w tym zakresie są spójne z Dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 112, (a wcześniej wynikającymi z VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania; Dz. Urz. UE. L nr 145 str. 1 ze zm.).

Z treści art. 14 ust. 1 Dyrektywy 112, wynika, że „dostawa towarów” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Pojęcie „dostawy towarów” w szóstej dyrektywie definiował art. 5 ust. 1, który stanowił, że „dostawa towaru” oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania dobrami materialnymi jako właściciel.

Natomiast w myśl art. 24 ust. 1 Dyrektywy 112 – „świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów. Natomiast w świetle art. 6 ust. 1 szóstej Dyrektywy - termin „świadczenie usług” oznacza każdą transakcję niestanowiącą dostawy towarów w rozumieniu art. 5.

W tym miejscu trzeba wskazać, że z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L nr 77 str. 1) wynika, że „usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy”.

Ponadto jak wynika z art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 za usługi cateringowe i restauracyjne nie uznaje się dostawy gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług wspomagających.

Stanowisko powyższe pozostaje w zgodzie m.in. z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg-Gelting Linien, w którym Trybunał wprowadził rozróżnienie na transakcje dotyczące działalności restauracyjnej i transakcje dotyczące żywności na wynos. Zgodnie z tym orzecznictwem transakcje dotyczące działalności restauracyjnej „świadczenia usług charakteryzuje ciąg elementów czynności, od przygotowania posiłku do jego fizycznego podania, wśród których dostawa artykułów żywnościowych stanowi tylko jeden ze składników, a przeważa zdecydowanie świadczenie usług. Z żywnością na wynos (dostawą towarów) mamy do czynienia, jeżeli poza dostawą artykułów żywnościowych transakcji nie towarzyszą usługi mające na celu organizację konsumpcji na miejscu w odpowiednim otoczeniu”.

W pkt 14 ww. wyroku Trybunał orzekł, że: „działalność restauracyjną charakteryzuje szereg elementów i czynności, wśród których dostawa żywności jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi. Odwrotnie jest natomiast, gdy transakcja dotyczy artykułów żywnościowych na wynos i nie wiąże się ze świadczeniem usług służących organizacji konsumpcji na miejscu w odpowiednich warunkach”.

Do powyższego wyroku odniósł się również TSUE w orzeczeniu z 10 marca 2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 podtrzymując argumentację przedstawioną w wyroku w sprawie Faaborg-Gelting Linien. W przedmiotowym orzeczeniu Trybunał odnosząc się do kwestii określenia czy sprzedaż w przyczepach i na stoiskach gastronomicznych kiełbasek, frytek i innych gotowych produktów do spożycia na miejscu na ciepło wskazał, że „w działalności będącej przedmiotem postępowań w sprawach C-497/09 i C-501/09 nie występują kelnerzy, nie doradza się w rzeczywistości klientom, nie ma serwisu w ścisłym znaczeniu, polegającego na przekazywaniu zamówienia do kuchni, układaniu dań na talerzach i podawaniu ich klientom, brakuje zamkniętych i ogrzewanych lokali przeznaczonych do konsumpcji dostarczonych produktów, brakuje szatni i toalet, brakuje też co do zasady naczyń, mebli i nakryć stołowych”.

W pkt 70 ww. orzeczenia Trybunał podkreślił, że: „elementy świadczenia usług wskazane przez sąd krajowy polegają bowiem jedynie na istnieniu podstawowych urządzeń, to jest prostych kontuarów do konsumpcji bez miejsc siedzących, pozwalających ograniczonej liczbie klientów na konsumpcję na miejscu, na świeżym powietrzu. Tego rodzaju podstawowe urządzenia wymagają jedynie nieznacznej działalności ludzkiej. Zatem elementy te stanowią jedynie świadczenia dodatkowe w minimalnym zakresie i nie zmieniają dominującego charakteru świadczenia głównego, jakim jest dostawa towarów”.

Ponadto Trybunał zauważył, że „przeważającym elementem tych transakcji w ich całościowym ujęciu jest dostawa gotowych dań lub artykułów żywnościowych (...). A udostępnienie podstawowych urządzeń pozwalających ograniczonej liczbie klientów na konsumpcję na miejscu ma charakter wyłącznie dodatkowy i drugorzędny. (...) konsumpcja na miejscu, która nie stanowi zasadniczej cechy owej transakcji nie może determinować jej charakteru”.

Potwierdzeniem powyższego jest m.in. pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 2 kwietnia 2015 r. Nr ILPP2/4512-1-45/15-4/MN, w której uznał, że sprzedaż dań gotowych przygotowanych w punkcie sprzedaży z gotowych produktów i półproduktów, w postaci zapiekanek, hot-dogów czy hamburgerów, które poddawane są obróbce termicznej, w przypadku, gdy klientowi nie jest zapewniona obsługa kelnerska, a serwis pracowników ogranicza się jedynie do przygotowania, zapakowania i wydania gotowego posiłku (klient wybiera jedynie posiłek z dostępnego menu i może go spożyć w dowolnie wybranym przez siebie miejscu), jest traktowana jako kompleksowa dostawą towaru, a nie świadczenie usługi.

W następnej kolejności należy stwierdzić, czy wspomniane piekarnie są placówkami gastronomicznymi. Główny Urząd Statystyczny (stat.gov.pl.) wyjaśnia, że na potrzeby statystyki publicznej placówka gastronomiczna oznacza zakład lub punkt gastronomiczny stały lub sezonowy, którego przedmiotem działalności jest przygotowanie oraz sprzedaż posiłków i napojów do spożycia na miejscu i na wynos. Placówki gastronomiczne mogą być prowadzone m.in. w obrębie hoteli, moteli, zajazdów, schronisk, pól campingowych, w pensjonatach, domach wypoczynkowych i innych miejscach krótkotrwałego pobytu jak też w wagonach kolejowych wchodzących w skład pociągu oraz na statkach pasażerskich. Placówka gastronomiczna może prowadzić ograniczoną działalność gastronomiczną, np.: smażalnia, pijalnia, lodziarnia, bufet w kinie, na stadionie, itp.

Żeby móc mówić o placówce gastronomicznej, to musi ona jednak spełniać cechy zakładu lub punktu. Te z kolei zostały zdefiniowane przez GUS jako:

• zakład gastronomiczny - placówka gastronomiczna dostępna dla ogółu konsumentów, z pełną obsługą kelnerską, oferująca szeroki i zróżnicowany asortyment potraw i napojów, podawany konsumentom według karty jadłospisowej;
• punkt gastronomiczny - placówka gastronomiczna prowadząca ograniczoną działalność gastronomiczną, taką jak: smażalnia, pijalnia, lodziarnia, bufet w kinie, na stadionie, itp.

Można w tym zakresie odnieść się również do Polskiej Klasyfikacji Działalności. Ta jako przedmiot działalności wskazuje 56.10.A - restauracje i inne placówki gastronomiczne. Z wyjaśnień rozporządzenia wynika, że podklasa ta obejmuje przygotowywanie i podawanie posiłków gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to czy spożywają oni przygotowywane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy są im dostarczane. Podklasa ta obejmuje działalność:

• restauracji,
• kawiarni,
• restauracji typu fast food,
• barów mlecznych,
• barów szybkiej obsługi,
• lodziarni,
• pizzerii,
• miejsc z żywnością na wynos,
• restauracyjną lub barową prowadzoną w środkach transportu, wykonywaną przez oddzielne jednostki.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że:

• I wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + sprzedaż kawy z ekspresu.

W ocenie Wnioskodawcy, w tym modelu piekarnia nie jest stałą placówką gastronomiczną, sklep taki nie mieści się w katalogu zakładu gastronomicznego, ani też punktu gastronomicznego, tutaj jednak sprzedaż kawy jest nieistotnym elementem, a sklepu-piekarni, w którym dodatkowo sprzedawana jest kawa nie można porównać z żadnym z punktów wskazanych w powołanych wyżej definicjach.

Ponadto sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych oraz kawy w formie opisanej w treści wniosku nie wypełnia definicji usług gastronomicznych. A zatem w tym wariancie nie wystąpi obowiązek posiadania kasy fiskalnej on-line od 1 lipca 2020 r.

• II wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową, i z niej sprzedawane. Nie są to kanapki robione na życzenie klienta.

W tym wypadku, zdaniem Wnioskodawcy, nie są spełnione kryteria stałej placówki gastronomicznej, z uwagi na brak przyrządzania kanapki na życzenie klienta. Tutaj klient nie ma wpływu na zawartość kanapki, może nie być w ogóle menu. Klient kupuje przygotowaną kanapkę. Podobnie jakby kupił kanapkę zafoliowaną i zaetykietowaną, z tą różnicą, że kanapka jest całkowicie świeża.

Ponadto tak jak w wariancie I nie została spełniona definicja usług gastronomicznych, a zatem w tym wariancie również nie wystąpi obowiązek posiadania kasy fiskalnej on-line od1 lipca 2020 r.

• III Wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane + kanapki wykonywane na życzenie klienta, a także pizzy przygotowanej na miejscu oraz soków wyciskanych na miejscu. W związku ze sprzedażą pizzy wyrabianej na miejscu sklep będzie dysponował zastawą stołową (sztućce, talerzyki, filiżanki).

Sprzedaż pieczywa, wyrobów cukierniczych, kanapek robionych na miejscu i kanapek przyrządzanych na życzenie klienta, a także pizzy i wyciskanych soków również nie będzie stanowić usługi gastronomicznej, a jedynie sprzedaż towarów. Potwierdzeniem tego jest wspomniana interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, która wskazuje, że sprzedaż gotowych produktów i półproduktów, w postaci zapiekanek, hot- dogów czy hamburgerów, które poddawane są obróbce termicznej. W przypadku, gdy klientowi nie jest zapewniona obsługa kelnerska, a serwis pracowników ogranicza się jedynie do przygotowania, zapakowania i wydania gotowego produktu jest traktowana jako kompleksowa dostawa towaru a nie świadczenie usługi. Jednakże, w ocenie Wnioskodawcy, taka interpretacja może nie zostać podtrzymana i usługa robienia kanapek na życzenie klienta, powinna zostać zakwalifikowana jako usługa związana z wyżywieniem.

Wobec powyższego Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w wariancie III nie wystąpi dla Wnioskodawcy obowiązek posiadania kasy fiskalnej on-line od 1 lipca 2020 r.

• IV wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane, a następnie podgrzewane na życzenie klienta.

Również ten wariant zawiera w sobie sprzedaż towarów, a nie świadczenie usług, co potwierdza wspominana interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. Samo podgrzanie gotowego produktu z piekarni nie jest usługą gastronomiczną. Sprzedaż gotowych produktów i półproduktów, w postaci zapiekanek, hot-dogów czy hamburgerów, które poddawane są obróbce termicznej, w przypadku, gdy klientowi nie jest zapewniona obsługa kelnerska, a serwis pracowników ogranicza się jedynie do przygotowania, zapakowania i wydania gotowego produktu jest traktowana jako kompleksowa dostawa towaru, a nie świadczenie usługi. Tym bardziej zatem jako dostawę towarów należy traktować samo podgrzanie wyrobu piekarniczego, bez potrzeby jakiegokolwiek składania z półproduktów.

Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, również w tym wariancie nie wystąpi obowiązek posiadania kasy fiskalnej on-line od 1 lipca 2020 r.

Reasumując, sprzedaż produktów żywnościowych, na zasadach opisanych we wniosku, stanowi dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a nie świadczenie usług.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 10 grudnia 2019 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP1-3.4012.436.2019.1.ISK, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 13 grudnia 2019 r.

Skarga na interpretację indywidualną

13 stycznia 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnieśli Państwo o:

• uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zobowiązanie Dyrektora KIS do wydania nowej interpretacji,
• zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 19 października 2019. sygn. akt III SA/Wa 329/20.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 451/22 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 18 czerwca 2025 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku 

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
• ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy stanu prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia, czyli interpretacja ta została oparta na przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.

1 maja 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy – Prawo o miarach (t. j. Dz. U. poz. 675). Ustawa ta wprowadza do ustawy o podatku od towarów i usług zmiany w zakresie kas rejestrujących. Ustawa ta zakłada m.in. możliwość, a dla podatników prowadzących działalność gospodarczą w określonych w ustawie wrażliwych branżach – obowiązek stosowania nowego rodzaju kas rejestrujących (kas on-line) w celu prowadzenia ewidencji sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Kasy on-line wyposażone są w nowe funkcjonalności umożliwiające, oprócz zapisu w pamięci fiskalnej i chronionej kasy, również przekazywanie w sposób ciągły, zautomatyzowany i bezpośredni danych rejestrowanych przy ich użyciu z prowadzonej ewidencji oraz danych o zdarzeniach mających znaczenie dla pracy kas do systemu teleinformatycznego Centralnego Repozytorium Kas.

W myśl art. 111a ust. 3 ustawy:

Art. 111 ust. 6a ustawy określa wymagania i zasady działania, którym powinny odpowiadać kasy on-line. W myśl przywołanego przepisu:

Pojęcie „kasa fiskalna on-line” zdefiniowane zostało w § 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2019 r. poz. 816), który odwołuje się do treści znowelizowanej ustawy, wskazując, że:

Znowelizowana ustawa o podatku od towarów i usług wskazuje terminy i grupy podatników, których obejmie obowiązek posiadania kasy on-line. Natomiast podatnicy, prowadzący działalność w innych obszarach niż określone w ustawie, zostali zwolnieni z obowiązku posiadania kas fiskalnych on-line. W ich przypadku ewidencja sprzedaży może być prowadzona z wykorzystaniem dotychczas stosowanych „tradycyjnych” kas fiskalnych.

Zgodnie bowiem z art. 145a ust. 1 ustawy:

W myśl art. 145b ust. 1 pkt 2 ustawy:

Stosownie do art. 145b ust. 2 ustawy:

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i posiada obecnie kasy fiskalne z elektronicznym zapisem kopii. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja oraz sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych. Produkty Wnioskodawcy sprzedawane są w piekarniach, które oferują szeroki asortyment wysokiej jakości wspomnianego pieczywa i wyrobów cukierniczych. Wśród produktów Wnioskodawcy znajduje się pełen wybór pieczywa, zarówno pakowanego i niepakowanego oraz drożdżówki, pączki, bułki słodkie, ciasta i ciasteczka, a także torty.

Obecnie Wnioskodawca rozważa dalsze poszerzenie gamy asortymentowej co może spowodować, że działalność będzie prowadzona w następujących wariantach (konfiguracjach):

• I Wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + sprzedaż kawy z ekspresu.
• II Wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane. Nie są to kanapki robione na życzenie klienta.
• III Wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane + kanapki wykonywane na życzenie klienta, a także pizza przygotowywana na miejscu oraz soki wyciskane na miejscu. W związku ze sprzedażą pizzy wyrabianej na miejscu sklep będzie dysponował zastawą stołową (sztućce, talerzyki, filiżanki).
• IV Wariant - sklep stacjonarny - standardowa sprzedaż pieczywa i wyrobów cukierniczych + kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane, a następnie podgrzewane na życzenie klienta.

W piekarniach nie jest obecnie prowadzona, ani planowana w powyżej prezentowanych wariantach obsługa kelnerska, nie ma sali restauracyjnej, rozumianej jako wnętrze z nakrytymi stołami, sztućcami, talerzami, kieliszkami. Nie ma także toalet ani szatni.

Informacja o produktach znajduje się na tablicy, a nie w karcie dań podawanej klientowi do stolika. Klient ma znikomą możliwość konfigurowania kupowanego produktu (poza kanapkami robionymi na życzenie). Przedmiotem działalności Wnioskodawcy nie jest działalność restauracyjna, która obejmuje zagwarantowanie klientowi: odpowiedniego lokalu (elegancka sala ze stołami i krzesłami oraz miejscem do wyboru), infrastruktury (stoły nakryte elegancką zastawą, szatnia, toalety, stosowna muzyka), obsługi kelnerskiej.

Wnioskodawca w żadnym z podanych wyżej wariantów nie prowadzi działalności w formie placówki gastronomicznej świadczącej usługi gastronomiczne, w tym również sezonowo. Czynności będące przedmiotem zapytań w ramach niniejszego wniosku stanowią sprzedaż gotowych posiłków i dań.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii obowiązku ewidencjonowania obrotu osiąganego w opisanych w stanie faktycznym w wariatach I-IV za pomocą kasy fiskalnej on-line od 1 lipca 2020 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 18 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 451/22:

Pierwszym elementem, który należy przeanalizować w omawianej sprawie jest uznanie, czy lokale, w których Wnioskodawca dokonuje sprzedaży wymienionych w Wariantach I-Iv wyrobów można uznać za stacjonarną placówkę gastronomiczną.

Wskazać należy, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pod pojęciem gastronomii rozumie się „działalność produkcyjno-usługową obejmującą prowadzenie restauracji, barów, itp.” oraz „sztukę przyrządzania potraw”. Natomiast zgodnie z definicją stosowaną w statystyce publicznej zakład lub punkt gastronomiczny stały lub sezonowy, którego przedmiotem działalności jest przygotowanie oraz sprzedaż posiłków i napojów do spożycia na miejscu i na wynos.

Placówki gastronomiczne dzielą się na:

• placówki ogólnie dostępne;
• placówki nastawione na obsługę określonych grup konsumentów.

Placówki gastronomiczne mogą być prowadzone m.in. w obrębie hoteli, moteli, zajazdów, schronisk, pól campingowych, w pensjonatach, domach wypoczynkowych i innych miejscach krótkotrwałego pobytu jak też w wagonach kolejowych wchodzących w skład pociągu oraz na statkach pasażerskich. Do placówek gastronomicznych nie zalicza się ruchomych punktów sprzedaży detalicznej i automatów sprzedażowych. Z kolei punktem gastronomicznym jest placówka gastronomiczna prowadząca ograniczoną działalność gastronomiczną, taką jak: smażalnia, pijalnia, lodziarnia, bufet w kinie, na stadionie, itp. Jednocześnie stała placówka gastronomiczna to placówka czynna w ciągu całego roku kalendarzowego, ewentualnie pracująca z pewnymi przerwami, wynikającymi z takich przyczyn jak remont, okresowy brak personelu (z powodu urlopu lub choroby), okresowa inwentaryzacja itp. Z kolei sezonowa placówka gastronomiczna to placówka uruchamiana okresowo i działająca nie dłużej niż sześć miesięcy w roku kalendarzowym. Dalej wg Głównego Urzędu Statystycznego, stacjonarne placówki gastronomiczne to m.in. bary, punkty gastronomiczne, restauracje, sezonowe placówki gastronomiczne, stołówki.

Odnosząc powyższe do sprawy będącej przedmiotem niniejszego wniosku należy stwierdzić, że prowadząc punkty sprzedaży (sklepy stacjonarne wskazane w wariantach I-IV), w których sprzedawane będą uprzednio przygotowane przez Wnioskodawcę wyroby gastronomiczne, tj. kanapki na zimno, kanapki na ciepło, pizza, świeżo wyciskane soki czy kawa z ekspresu, Wnioskodawca jest stacjonarną placówką gastronomiczną zapewniającą wyżywienie przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji.

Powyższe potwierdza ww. wyrok NSA o sygn. akt I FSK 451/22:

Drugim elementem determinującym obowiązek ewidencjonowania obrotu Wnioskodawcy uzyskanego W wariantach I-IV za pomocą kasy rejestrującej jest świadczenie usług związanych z wyżywieniem.

W wyżej już cytowanym wyroku NSA wskazał, że:

Tym samym należy ustalić czy dokonywana przez Wnioskodawcę sprzedaż opisana w Wariantach I-IV stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług związanych z wyżywieniem, a więc usług gastronomicznych.

W tym celu należy posiłkować się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w licznych wyrokach odniósł się do kwestii klasyfikacji czynności jako świadczenia usług, czy dostawy towarów.

Jak wskazał TSUE w wyroku z 27 października 2005 r., nr C-41/04, w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank przeciwko Staatssecretaris van Financiën, ECLI:EU:C:2005:649 (pkt 19) oraz wyroku z 29 marca 2007 r., nr C-111/05 w sprawie Aktiebolaget NN przeciwko Skatterverket, ECLI:EU:C:2007:195 (pkt 21), w przypadku gdy transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze czy chodzi o dwa, czy więcej świadczeń odrębnych, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług.

Natomiast w wyroku z 10 marca 2005 r., nr C-491/03 w sprawie Ottmar Hermann przeciwko Stadt Frankfurt am Main, ECLI:EU:C:2005:157 (pkt 22), TSUE wskazał, że: „Ponieważ sprzedaży jakiegoś towaru zawsze towarzyszy świadczenie jakiejś minimalnej usługi (takiej jak wyłożenie towarów na stoiskach, wydanie faktury, itd.), jedynie usługi inne niż te, które towarzyszą nieodłącznie sprzedaży jakiegoś towaru, mogą być wzięte pod uwagę przy ocenie udziału świadczenia usług w odniesieniu do całości złożonej czynności, obejmującej również dostawę jakiegoś towaru”.

Z kolei, w wyroku z 2 maja 1996 r., nr C-231/94 w sprawie Faaborg-Gelting Linien przeciwko Finanzamt Flensburg, ECLI:EU:C:1996:184, w pkt 14 TSUE orzekł, że działalność restauracyjną charakteryzuje szereg elementów i czynności, wśród których dostawa żywności jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi. Świadczenie takie należy zatem uznać za świadczenie usług, o którym mowa w art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy. Odwrotnie jest natomiast, gdy transakcja dotyczy artykułów żywnościowych na wynos i nie wiąże się ze świadczeniem usług służących organizacji konsumpcji na miejscu w odpowiednich warunkach. Stąd w odniesieniu do działalności restauracyjnej prowadzonej na promie TSUE podkreślił, że sprzedaż gotowych artykułów żywnościowych i napojów do spożycia na miejscu jest wynikiem świadczenia szeregu usług, od przygotowania posiłku do jego podania, i że wiąże się z zapewnieniem klientom infrastruktury obejmującej salę jadalną z pomieszczeniami przyległymi (szatnia itd.) oraz meble i nakrycia. W niektórych przypadkach osoby fizyczne, które zawodowo realizują świadczenia wchodzące w skład działalności restauracyjnej, nakrywają do stołu, służą poradą klientom i udzielają im wyjaśnień w przedmiocie oferowanych artykułów żywnościowych i napojów, podają te produkty do stołu i wreszcie sprzątają stoły po konsumpcji (pkt 13 tego wyroku).

W wyroku z 10 maja 2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 (ECLI:EU:C:2011:135, pkt 62) TSUE wskazał, że trzeba też dodać, że element dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV, pkt 22; w sprawie Everything Everywhere (dawniej T-Mobile UK), pkt 26) oraz z uwzględnieniem, w ramach całościowej oceny, wagi jakościowej, a nie tylko ilościowej, elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów.

Ze świadczeniem usługi związanej z wyżywieniem mamy do czynienia w sytuacji, gdy oprócz usług nierozerwalnie ze sprzedażą towaru związanych, występują także usługi dodatkowe, które zaspokajają potrzeby klientów takie jak, np. zapewnienie miejsca do konsumpcji wraz z obsługą kelnerską.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str. 1 ze zm.) - usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie.

Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.

Natomiast w wyroku z 22 kwietnia 2021 r. w sprawie C-703/19 (ECLI:EU:C:2021:377) TSUE wyjaśnił jak w świetle dyrektywy oraz rozporządzenia wykonawczego 282/11 należy właściwie rozumieć pojęcia „usługa restauracyjna i cateringowa” czy też dostawa „towarów spożywczych”. Istotą tego wyroku jest wyjaśnienie, że tzw. infrastruktura materialna (stoliki, krzesła, sztućce, toaleta) i ludzka (obsługa kelnerska, barmańska) dostępna w lokalach gastronomicznych ma znaczenie dla ustalenia czy mamy do czynienia z towarem, czy z usługą. Jednak kwestia ta nie jest decydująca z punktu widzenia określenia stawki podatku VAT, której wysokość jest rezultatem podporządkowania świadczenia do odpowiedniej pozycji właściwej klasyfikacji.

Zatem ustalenie, czy świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących. Element dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta oraz z uwzględnieniem - w ramach całościowej oceny - wagi jakościowej (a nie tylko ilościowej) elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów.

Sprzedaży towaru zawsze towarzyszy minimalny zakres świadczonych usług, takich jak umieszczenie towaru na półkach sklepowych czy wystawienie rachunku, w związku z czym tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym, obejmującym również dostawę towarów.

Z kolei działalność restauracyjną charakteryzuje wiele elementów i czynności, wśród których dostawa gotowej żywności i napojów przeznaczonych do spożycia przez ludzi jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi.

Ustalenie, z jaką kategorią świadczenia gastronomicznego mamy do czynienia, zależy od wielu zmiennych. Nie jest nią jedynie wola konsumenta skorzystania z infrastruktury lokalu, ale całokształt „otoczenia”, okoliczności towarzyszących danemu świadczeniu.

W tym miejscu wskazać należy na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 329/20, w którym wskazano, że:

Z opisu sprawy wynika, że wśród produktów Wnioskodawcy znajduje się pełen wybór pieczywa, zarówno pakowanego i niepakowanego oraz drożdżówki, pączki, bułki słodkie, ciasta i ciasteczka, a także torty. Dla klientów, którzy szukają prostych i smacznych przekąsek do pracy czy szkoły, Wnioskodawca wprowadził do oferty także świeże, przygotowywane w piekarni kanapki, sałatki oraz jogurty z dodatkami. W piekarniach Wnioskodawcy nie jest obecnie prowadzona, ani planowana w prezentowanych wariantach obsługa kelnerska, nie ma sali restauracyjnej, rozumianej jako wnętrze z nakrytymi stołami, sztućcami, talerzami, kieliszkami. Nie ma także toalet ani szatni. Informacja o produktach znajduje się na tablicy, a nie w karcie dań podawanej klientowi do stolika. Klient ma znikomą możliwość konfigurowania kupowanego produktu (poza kanapkami robionymi na życzenie).

Wnioskodawca w każdym z Wariantów I-IV dokonuje standardowej sprzedaży pieczywa i wyrobów cukierniczych. W tym przypadku nie występują usługi charakterystyczne dla działalności restauracyjnej zatem sprzedaż ww. pieczywa oraz wyrobów cukierniczych należy uznać za dostawę towaru.

Wnioskodawca sprzedaje także kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane (Wariant II i III), kanapki robione na życzenie klienta (Wariant III) oraz kanapki robione na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane, a następnie podgrzewane na życzenie klienta (Wariant IV). W tym przypadku nie występują usługi charakterystyczne dla działalności restauracyjnej, takie jak: zamawianie posiłku przy stoliku u kelnera, nakrywanie do stołu, służenie poradą klientom i udzielanie im wyjaśnień w przedmiocie oferowanych artykułów żywnościowych i napojów, podawanie tych produktów do stołu, czy też sprzątanie po posiłku, które w takiej sytuacji miałyby przeważające znaczenie. Zatem przy sprzedaży kanapek robionych na miejscu, które są wykładane na ladę sklepową i z niej sprzedawane bądź przed ich wydaniem klientowi podgrzane lub na jego życzenie zmodyfikowane mamy do czynienia z dostawą towaru spożywczego do bezpośredniej konsumpcji.

W Wariancie III Wnioskodawca sprzedaje klientom m.in. pizzę przygotowywaną na miejscu, do której sklep dysponuje zastawą stołową (sztućcami, talerzykami, filiżankami). Wnioskodawca nie ma sali restauracyjnej, rozumianej jako wnętrze z nakrytymi stołami, sztućcami, talerzami, kieliszkami. Nie jest prowadzona obsługa kelnerska. Zatem wydaniu pizzy nie towarzyszą usługi przesądzające o tym, że mamy do czynienia z usługą restauracyjną. W konsekwencji, sprzedaż pizzy przygotowywanej na miejscu stanowi dostawę towaru.

Również sprzedaży kawy z ekspresu (Wariant I) oraz soków wyciskanych na miejscu (Wariant IV), którym nie towarzyszą usługi wspomagające wykonywane przez sprzedającego, z wyjątkiem nierozerwalnie związanych z dostawą tych towarów, np. takie jak: nalanie kawy/soku do pojemnika czy wystawienie rachunku, stanowi dostawę towaru.

Podsumowując, czynności opisane przez Wnioskodawcę w Wariantach I-IV stanowią sprzedaż dokonywaną w lokalach uznanych za stacjonarne placówki gastronomiczne. Jednakże sprzedaż asortymentu opisanego w Wariantach I-IV stanowi dostawę towarów, w związku z czym Wnioskodawca nie będzie, stosownie do zapisu art. 145b ust. 1 pkt 2 ustawy, zobowiązany do prowadzenia ewidencji sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej od 1 lipca 2020 r. przy użyciu kasy on-line, tj. kasy umożliwiającej połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą, a Centralnym Repozytorium Kas, z uwzględnieniem przepisu art. 145b ust. 2 ustawy.

Ze stanowiska Wnioskodawcy wynika, że nie upatruje On obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kas fiskalnych on-line od 1 lipca 2020 r., ponieważ w żadnym z opisanych wariantów I-IV Wnioskodawca nie będzie placówką gastronomiczną świadczącą usługi związane z wyżywieniem. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku ewidencjonowania ww. obrotu z tego względu, że w opisanych wariantach będzie dokonywał dostawy towarów, natomiast nie świadczy to o tym, że Wnioskodawca nie będzie placówką gastronomiczną świadczącą usługi związane z wyżywieniem. W związku z tym, stanowisko Wnioskodawcy uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania pierwotnej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.