Postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2025 r., sygn. I FSK 1755/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 57/24 w sprawie ze skargi R.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2023 r., nr 0201-IOA.4055.11.2023 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

1. Skarga kasacyjna.

1.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 7 sierpnia 2024 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 2014 r., I SA/Wr 57/24. Wyrokiem tym Sąd uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy z dnia 7 września 2023 r.

1.2. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, zarzucając mu:

l. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 122, 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. w związku z art. 6 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1542 ze zm.; dalej: u.p.a.) oraz art. 110 ust. 1, 7, 8 u.p.a. oraz art. 306c Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 u.p.a. poprzez błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy i błędne uznanie, że organy nie rozważyły stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 110 ust. 1 i ust. 8 u.p.a., przez co naruszyły art. 122 Ordynacji podatkowej w sytuacji, kiedy organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie, a na podstawie zebranego materiału dowodowego uznały, że Strona skarżąca nie mogła skorzystać ze zwolnienia od podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 110 ust. 1, 7 i 8 u.p.a.