Wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. II FSK 1488/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Krzysztof Kandut, Protokolant Aleksander Polak, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej K.K., L.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 270/22 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2021 r. nr 2201-IOD-1.4102.48.2021 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K.K., L.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 270/22 oddalający skargę K.K. i L.K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "organ", "DIAS") z dnia 10 grudnia 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r.

Wyrok ten (jak również orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

W stanie faktycznym sprawy decyzją z dnia 17 maja 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (dalej "Naczelnik", "organ pierwszej instancji") określił Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości 65 677 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, w odniesieniu do L.K. (dalej: "Skarżący"), zakwestionował zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie 75 000 zł na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w P. za usługę pośrednictwa w zbyciu nieruchomości. Naczelnik ustalił, że spółka ta w 2014 r. nie zajmowała się świadczeniem usług pośrednictwa nieruchomości oraz nie miała takiego przedmiotu działalności wpisanego w KRS. Zatrudniała wyłącznie kierowców i wykonywała usługi transportowe oraz sporadycznie kupowała i sprzedawała samochody. Wobec powyższego Naczelnik stwierdził, że ww. spółka nie wykonała na rzecz Skarżącego usługi pośrednictwa w zakresie sprzedaży działki położonej w S., zaś kwota 75 000 zł, którą otrzymał J.B. – prezes spółki T. i jednocześnie osoba reprezentująca firmę U. z siedzibą na Litwie, która nabyła tę nieruchomość – nie była zapłatą za usługi pośrednictwa, lecz za "przepuszczenie" transakcji sprzedaży przez spółkę T. Naczelnik stwierdził, że podatkowa księga przychodów i rozchodów Skarżącego w 2014 r. była prowadzona nierzetelnie w zakresie kosztów uzyskania przychodów, ponieważ nie odzwierciedlała rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych.