Interpretacja indywidualna z dnia 2 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.560.2025.2.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, żePaństwastanowiskowsprawieocenyskutkówpodatkowychopisanegostanufaktycznegoizdarzeniaprzyszłegow podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie rozpoznania przychodu z tytułu niezapłaconej przez Kontrahenta części wynagrodzenia za prace podwykonawcze w dacie otrzymania przedpłaty.

Treść wniosku jest następująca.

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „X”, „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów. X jest także zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny.

29 maja 2024 roku Spółka zawarła umowę podwykonawczą z Y spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: „Y” albo „Kontrahent”). Kontrahent jest czynnym podatnikiem VAT zarejestrowanym w Polsce.

X działa jako podwykonawca Y, który jako generalny wykonawca zawarł umowę z inwestorem.

Na mocy umowy X zobowiązała się do kompleksowego wykonania robót (…). Wynagrodzenie za powyższe prace Spółki zostało określone w sposób ryczałtowy.

Strony umówiły się, że Wnioskodawca ma wykonać swoje prace do 30 czerwca 2025 roku.

Strony postanowiły także, że roboty realizowane przez Spółkę będą odbierane i fakturowane częściowo, nie częściej niż jeden raz w miesiącu. Zgodnie z umową, faktura końcowa może być natomiast wystawiona przez X po całkowitym zakończeniu realizacji przedmiotu umowy oraz dokonaniu odbioru końcowego przedmiotu umowy, potwierdzonego podpisanym końcowym protokołem odbioru.

Wnioskodawca wskazuje, że w ustalonym przez strony terminie Spółka wykonała część prac, która to część została odebrana przez Kontrahenta na podstawie protokołu z 30 czerwca 2025 roku. Na tej podstawie Spółka wystawiła fakturę na 52,02% łącznego wynagrodzenia, która została opłacona przez Kontrahenta.

Jednocześnie jednak, wskazany termin (30 czerwca 2025 roku) nie został dotrzymany co do pozostałej części prac, z przyczyn leżących po stronie Kontrahenta. Y nie wykonał bowiem należącego do niego zakresu prac, których wykonanie było konieczne, aby umożliwić Wnioskodawcy realizację pozostałej części prac, będącej odpowiedzialnością X. W szczególności, Kontrahent nie przygotował i nie wydał frontów robót, blokując w ten sposób możliwość dalszego prowadzenia prac przez Wnioskodawcę. Co więcej, z uwagi na opóźnienia w wykonaniu prac przez pozostałych podwykonawców, prace nie mogły zostać odebrane przez inwestora, który z tego powodu wstrzymał płatności.

Spółka była gotowa wykonać w terminie pozostałą część prac, niemniej z przyczyn i opóźnień leżących po stronie Kontrahenta nie była w stanie tego zrobić. Jednocześnie, widząc opóźnienia Y i przewidując brak możliwości ukończenia prac w terminie, X wielokrotnie informowała Kontrahenta o przeszkodach uniemożliwiających kontynuację i terminowe ukończenie części prac, w tym kierując do Y formalne pisma, żądając usunięcia przeszkód i umożliwienia realizacji robót. Żądania te nie zostały jednak przez Kontrahenta zrealizowane w czasie umożliwiającym Wnioskodawcy ukończenie prac w umownym terminie. Ponadto, Y odmawiał uzgodnienia z X nowych terminów wykonania prac, w tym nowego harmonogramu przygotowania i oddania frontów robót. Zamiast tego, Kontrahent samodzielnie zmieniał harmonogram prac, dowolnie ustalając nowe terminy wydania frontów. Sytuacja ta przekłada się na relacje Spółki z jej podwykonawcami. Brak ustalonego z góry harmonogramu powoduje, że roboty są planowane na bieżąco, z tygodnia na tydzień. Taki sposób planowania sprawia, że prace dla Y kolidują z nowo zleconymi pracami podwykonawców. Co więcej, opóźnienia we wskazanych pracach budowlanych mocno utrudnia proces planowania dalszych prac we współpracy z podwykonawcami.

8 sierpnia 2025 roku Spółka skierowała do Y wezwanie do uzgodnienia warunków dalszej współpracy i zapłaty całości wynagrodzenia na zasadzie art. 649⁴ § 3 kodeksu cywilnego (dalej: „Wezwanie”).

W Wezwaniu Wnioskodawca:

• przedstawił stan faktyczny łączący strony,
• wezwał Kontrahenta do zawarcia aneksu do umowy, uwzględniającego m.in. (i) terminy usunięcia przez Y przeszkód w wykonaniu prac Spółki, tzn. zwolnienia zaległych frontów robót (ii) nowe terminy zakończenia całości prac stanowiących przedmiot umowy,
• wezwał Kontrahenta do uiszczenia Spółce niezapłaconej jeszcze części wynagrodzenia – wg Wnioskodawcy kwota ta jest mu należna na podstawie art. 649⁴ § 3 kodeksu cywilnego w zw. z art. 649⁵ Kodeksu cywilnego jako zapłata umówionego wynagrodzenia, gdyż Wnioskodawca był gotowy wykonać całość prac w ustalonym terminie zakończenia robót, ale doznał przeszkody z przyczyn leżących po stronie Kontrahenta.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej trwają negocjacje pomiędzy stronami w zakresie przedmiotu Wezwania.

Żądanie zapłaty należnego wynagrodzenia związane jest z faktem, że w okresie do dnia złożenia przedmiotowego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, X stopniowo realizuje część robót, do których jest zobowiązana, a więc stale utrzymuje ekipę budowlaną oraz stale ponosi koszty z tym związane i musi zapewnić ich odpowiednie finansowanie.

Zakres i częstotliwość realizacji prac uzależnione są od działań Y – Kontrahent boryka się z różnego rodzaju problemami organizacyjnymi, ale stopniowo usuwa przyczyny leżące po jego stronie i zwalnia część frontów robót, na których prace może prowadzić Wnioskodawca.

Y informuje Spółkę o możliwości wykonania określonych prac w sposób nieformalny, np. SMSem, mailem lub podczas rady budowy, która odbywa się cyklicznie, raz w tygodniu.

Wnioskodawca wskazuje także, że nie planuje odstąpić od umowy łączącej go z Kontrahentem, ani jej rozwiązywać. Spółka ma zamiar wykonać całość prac, do których jest zobowiązana na podstawie umowy, jak tylko ich realizacja będzie możliwa ze względu na usunięcie przeszkód leżących po stronie Kontrahenta. X przewiduje, że gdyby Y w całości usunął leżące po jego stronie przeszkody, Spółka byłaby w stanie dokończyć prace w około pół roku. Na moment złożenia niniejszego Wnioskodawca nie przewiduje, żeby prace miały pozostać niewykonane, a umowa z Kontrahentem rozwiązana.

Spółka przewiduje, że podobne sytuacje mogą zdarzać się także w przyszłości.

Pytania:

1.Czy niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty żąda Wnioskodawca, będzie stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług opodatkowanych VAT i jako takie powinno być udokumentowane fakturą wystawioną przez Wnioskodawcę?

2.Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie twierdząca – w jakim momencie powstanie obowiązek podatkowy w VAT w związku z świadczeniem usług, za które wynagrodzenie stanowi niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia?

3.Czy niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty żąda Wnioskodawca, będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych i jeśli tak, kiedy Wnioskodawca powinien rozpoznać moment powstania przychodu?

Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych i stanowi rozstrzygnięcie w zakresie pytania nr 3. W zakresie podatku od towarów i usług (pytania nr 1 i 2) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad pytanie 3:

Zdaniem Wnioskodawcy niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty żąda Wnioskodawca, będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, który powstanie w dacie otrzymania zapłaty, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

Uzasadnienie:

Ustawa o CIT w art. 12 ust. 1 wprowadza szeroki katalog przychodów. Wskazuje ona m.in., że przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze i wartości pieniężne (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT).

Jednocześnie, w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawa o CIT uznaje, że do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).

W doktrynie i praktyce prawa podatkowego wyjaśnia się, że zaliczki i przedpłaty nie stanowią przychodu w momencie ich otrzymania, gdyż zasadniczo nie mają definitywnego charakteru i mogą podlegać w określonych sytuacjach zwrotowi. Przychodem podatkowym jest z kolei

przysporzenie, które ma charakter definitywny. Oznacza to, że w przypadku otrzymania zaliczki/przedpłaty, na gruncie CIT należy ocenić, czy ma ona charakter definitywny. Jeśli możliwy jest zwrot przedpłaty przed dostarczeniem towarów/wykonaniem usługi, należy uznać, że nie ma ona charakteru definitywnego, a tym samym nie stanowi przychodu podatkowego w momencie jej otrzymania. Jeśli jednak, postanowienia umowne między stronami nie przewidują możliwości zwrotu zaliczki/przedpłaty, a tym samym wskazują na jej definitywny charakter, będzie ona stanowiła przychód podatkowy już w momencie jej otrzymania.

Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty. Zdaniem Wnioskodawcy do przychodu powstałego z tytułu otrzymania zaliczki/przedpłaty o charakterze definitywnym nie stosuje się art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f ustawy o CIT, a więc za moment jego powstania należy uznać dzień otrzymania zapłaty.

Podobnie uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 12 maja 2025 roku, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.106.2025.4.AG, w której stwierdził: „Co do zasady zatem, kwoty otrzymanych zaliczek nie stanowią przychodu dla celów podatku dochodowego. Jeżeli jednak otrzymana zapłata „zaliczka” lub „przedpłata” ma charakter definitywny i ostateczny, tj. z góry następuje zapłata za zakupiony towar lub wykonanie usługi, to zgodnie z powyższym przepisem, zapłata ta, jako związana z uregulowaniem należności przed wysłaniem towaru lub wykonaniem usługi nie może być potraktowana, jako nieuznana za przychody podatkowe wpłata na poczet dostawy towarów czy usług, które dostarczone będą (wykonane) w okresie późniejszym.

Skoro zatem jak wyraźnie wynika z opisu sprawy, otrzymana przez Państwa od Generalnego Wykonawcy w związku z realizowanym zleceniem kwota pieniężna ma charakter definitywny (umowa nie przewiduje przypadków, w których miałaby być zwracana), stwierdzić należy, że ww. kwota nie stanowi zaliczki, o której mowa w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, a tym samym stanowi dla Państwa przychód w momencie jej otrzymania. Bez wpływu na powyższą kwalifikację otrzymanej kwoty jako przysporzenia stanowiącego przychód podatkowy będzie miała okoliczność, że wystawili Państwo „fakturę zaliczkową” dokumentującą wpływ na rachunek bankowy kwoty uzgodnionej w zawartej umowie”.

Wnioskodawca wskazuje jednocześnie, że znane są mu interpretacje indywidualne, w których organ podatkowy uznał, że wynagrodzenie wypłacane na podstawie art. 6494 § 3 kodeksu cywilnego stanowi odszkodowanie, dla którego momentem uzyskania przychodu jest moment otrzymania zapłaty. Przykładowo, takie stanowisko zajęto w interpretacji indywidualnej z 14 lutego 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.779.2024.2.PC, gdzie wskazano: „W związku z odstąpieniem od umowy z przyczyn leżących po stronie inwestora tj. nieprzedstawieniem gwarancji zapłaty, Państwo nie są zobowiązani do spełnienia jakiegokolwiek świadczenia na rzecz Kontrahenta. W efekcie podjęcia takiej decyzji, Państwo pobierają od kontrahenta opłatę, która nie jest wynagrodzeniem za żadną usługę wykonaną przez Państwo, lecz ma charakter zbliżony do kary umownej, która ma zrekompensować fakt, że byli Państwo gotowi świadczyć usługi, ale nie mogli ich kontynuować z winy Kontrahenta. W związku z powyższym, do uzyskanych przychodów z tego tytułu należy zastosować art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. przychód powstanie w dniu otrzymania zapłaty”.

Podobnie jednak jak na gruncie interpretacji VAT, również w tym przypadku, w przedstawionej sprawie doszło do odstąpienia od umowy, a co za tym idzie brak było świadczenia, za które żądane wynagrodzenie mogłoby stanowić zapłatę. Wnioskodawca podkreśla jednak, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku nie doszło do odstąpienia od umowy, ani do jej rozwiązania, a prace mają zostać przez Spółkę wykonane w przyszłości. Z tego powodu, w ocenie Wnioskodawcy nie można twierdzić, że kwota niezapłaconej jeszcze przez Kontrahenta części wynagrodzenia, której zapłaty żąda Wnioskodawca, będzie stanowiła dla niego odszkodowanie.

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota ta powinna zostać uznana za przedpłatę wniesioną w związku z planowanym wykonaniem prac, która, z uwagi na swój definitywny charakter, powinna stanowić dla Wnioskodawcy przychód w dacie jej otrzymania, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT) nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje ściśle pojęcia przychodu, jednak na podstawie treści art. 12 ustawy o CIT, można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika. W przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą, przychodem są również kwoty należne, nawet gdy nie zostały faktycznie otrzymane, pod warunkiem, że kwoty te spełniają warunki wymienione powyżej (trwały, bezzwrotny i definitywny charakter).

Wyjątek od tej zasady wprowadza art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, który stanowi, że:

Powyższy przepis nakazuje ujmować do celów podatkowych przychody, które jeszcze nie zostały otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń. Świadczenie należne podatnikowi musi być przy tym skonkretyzowane i wynikać z treści zobowiązania, którego jest on stroną. O jego wymagalności można natomiast mówić od momentu, gdy podatnik jako wierzyciel ma prawo do dochodzenia spełnienia tego świadczenia, a dłużnik ma obowiązek jego realizacji.

Ponadto, dla ustalenia przychodu istotnym zagadnieniem jest określenie daty uzyskania przychodu, z którą ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych łączy moment powstania obowiązku podatkowego.

Przychody z działalności gospodarczej powstają na zasadzie kasowej albo memoriałowej, co zostało uregulowane w art. 12 ust. 3a-3e ustawy o CIT, zawierającym zasady określające moment powstania tych przychodów.

Z treści art. 12 ust. 3a ustawy o CIT wynika, że:

Regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.

Z powyższego wynika zatem, że pierwszeństwo w kształtowaniu daty powstania przychodu ma dzień dokonania czynności – wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi lub jej częściowego wykonania, przy czym dzień wystawienia faktury lub uregulowania należności jest ostatecznym terminem, który stanowi o dacie powstania przychodu. Ponadto dodać należy, że jeśli zaistniałe wyżej zdarzenia wystąpią po dniu wystawienia faktury, czy po dniu dokonania zapłaty należności, o momencie powstania przychodu decydują te dni, a nie fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia.

Przepis art. 12 ust. 3a cytowanej ustawy wyraża zasadę, że momentem istotnym dla ustalenia przychodu jest wykonanie świadczenia.

Postanowienia wyżej powołanych przepisów nie mają jednak zastosowania w sytuacjach, o których mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. W myśl tego przepisu:

Istnieją również sytuacje szczególne, w których dopiero otrzymanie środków pieniężnych rodzi obowiązek zadeklarowania przychodu podatkowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Kwestię tę reguluje art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, zgodnie z którym:

W myśl natomiast art. 12 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy:

Użyte w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT sformułowanie „pobrane wpłaty lub zarachowane należności”, odnosi się do pobranych przedpłat i zaliczek na poczet dostaw towarów i usług, których wykonanie jest odroczone w czasie i dopiero po realizacji łączącej strony umowy wystąpi przychód podatkowy rzutujący na podstawę opodatkowania.

Regulacja zawarta w tym przepisie stanowi odstępstwo od ogólnych reguł ustalania przychodów z działalności gospodarczej, a warunkiem jego zastosowania jest uznanie, że otrzymane kwoty mają charakter zaliczek (zadatków) na poczet towarów i usług, które zostaną dostarczone (wykazane) w następnych okresach sprawozdawczych.

Co do zasady zatem, kwoty otrzymanych zaliczek nie stanowią przychodu dla celów podatku dochodowego.

Z tego względu nie mogę zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że kwota niezapłaconej jeszcze części wynagrodzenia, której zapłaty żądają Państwo od Kontrahenta na podstawie art. 649 § 3 w zw. z art. 649 Kodeksu cywilnego, powinna zostać uznana za przedpłatę wniesioną w związku z planowanym wykonaniem prac.

To z faktury lub umowy powinno jednoznacznie wynikać, które pobrane wpłaty lub zarachowane należności są zaliczkami (przedpłatami). Nie wszystkie bowiem wpłaty będą zaliczkami i przedpłatami niestanowiącymi przychodów podatkowych.

Jak wynika z okoliczności sprawy, łączy Państwa i Kontrahenta umowa podwykonawcza, na mocy której mają Państwo wykonać kompleksowe prace instalacyjne dla Kontrahenta. Wynagrodzenie za Państwa prace zostało określone w sposób ryczałtowy. Umówili się Państwo z Kontrahentem, że prace mają zostać wykonane do 30 czerwca 2025 roku, a roboty realizowane przez Państwa będą odbierane i fakturowane częściowo, nie częściej niż jeden raz w miesiącu. Zgodnie z umową, faktura końcowa może być natomiast wystawiona przez Państwa po całkowitym zakończeniu realizacji przedmiotu umowy oraz dokonaniu odbioru końcowego przedmiotu umowy, potwierdzonego podpisanym końcowym protokołem odbioru. W ustalonym terminie wykonali Państwo część prac, która została odebrana przez Kontrahenta na podstawie protokołu z 30 czerwca 2025 roku. Na tej podstawie wystawili Państwo fakturę na 52,02% łącznego wynagrodzenia, która została opłacona przez Kontrahenta.

Ustalony termin wykonania przez Państwa prac nie został jednak dotrzymany co do pozostałej części prac, z przyczyn leżących po stronie Kontrahenta. W toku realizowanych prac Kontrahent nie przygotował bowiem i nie wydał frontów robót, blokując w ten sposób możliwość dalszego prowadzenia prac przez Państwa. Wystąpiły również opóźnienia w wykonaniu prac przez pozostałych podwykonawców. Państwa żądania kierowane do Kontrahenta dotyczące usunięcia przeszkód, aby mogli Państwo ukończyć prace instalacyjne w umownym terminie, nie zostały spełnione przez Kontrahenta. Z tego względu wezwali Państwo Kontrahenta m. in. do uiszczenia niezapłaconej części wynagrodzenia należnego Państwu na podstawie art. 649 § 3 w zw. z art. 649 Kodeksu cywilnego jako zapłata umówionego wynagrodzenia.

Podkreślili przy tym Państwo, że w przedstawionej sprawie nie doszło do odstąpienia od umowy, ani do jej rozwiązania, a prace mają zostać przez Spółkę wykonane w przyszłości. Kwota, której domagają się Państwo od Kontrahenta, na podstawie art. 649⁴ § 3 Kodeksu cywilnego, z tytułu niewykonanych robót budowlanych z przyczyn leżących po stronie Kontrahenta, nie stanowi zatem odszkodowania, lecz stanowi formę wynagrodzenia za prace instalacyjne.

Co istotne, nie planują Państwo odstąpić od umowy łączącej Państwa z Kontrahentem, ani jej rozwiązywać. Mają Państwo zamiar wykonać całość prac, do których są zobowiązani na podstawie umowy, jak tylko ich realizacja będzie możliwa ze względu na usunięcie przeszkód leżących po stronie Kontrahenta.

Państwa wątpliwości na gruncie ustawy o CIT dotyczą ustalenia, w jakim momencie po stronie Spółki, w odniesieniu do kwoty żądanej na podstawie art. 649⁴ § 3 w zw. z art. 649⁵ Kodeksu cywilnego, powstanie przychód w podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 639 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 647 Kodeksu cywilnego:

W myśl art. 649¹ § 1 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z art. 649³ Kodeksu cywilnego:

Z postanowień art. 649⁴ Kodeksu cywilnego wynika, że:

Stosownie do art. 649⁵ Kodeksu cywilnego:

Biorąc pod uwagę opisane przez Państwa okoliczności sprawy oraz przywołane przepisy prawa w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że Pomiędzy wynagrodzeniem a czynnościami, które zamierzają Państwo wykonać na podstawie umowy podwykonawczej łączącej Państwa z Kontrahentem istnieje bezpośredni związek i żądaną przez Państwa część wynagrodzenia niezapłaconego jeszcze przez Kontrahenta należy uznać za zapłatę za świadczenia, które wykonają Państwo w przyszłości. Z zawartej przez Państwa umowy nie wynika przy tym, by uzgodnili Państwo zaliczkowy sposób płatności. Błędnie zatem przyjmują Państwo, że: „kwota ta powinna zostać uznana za przedpłatę wniesioną w związku z planowanym wykonaniem prac”.

Pomiędzy Państwem a Kontrahentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje/nastąpi wymiana świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie stanowi/będzie stanowić rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej Kontrahentowi. W analizowanym przypadku nie planują Państwo odstąpić od umowy łączącej Państwa z Kontrahentem, ani jej rozwiązywać. Mają Państwo zamiar wykonać całość prac, do których są zobowiązani na podstawie umowy, jak tylko ich realizacja będzie możliwa ze względu na usunięcie przeszkód leżących po stronie Kontrahenta. Na moment złożenia niniejszego wniosku nie przewidują Państwo, żeby prace miały pozostać niewykonane, a umowa z Kontrahentem rozwiązana.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty żądają Państwo na podstawie art. 649⁴ § 3 w zw. z art. 649⁵ Kodeksu cywilnego, będzie stanowić Państwa przychód podatkowy w dacie otrzymania tego wynagrodzenia, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

Podsumowując, niezapłacona jeszcze przez Kontrahenta część wynagrodzenia, której zapłaty żądają Państwo, będzie stanowiła dla Państwa przychód na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych w momencie otrzymania zapłaty przez Kontrahenta części wynagrodzenia, której zapłaty domagają się Państwo, stosownie do art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

Wbrew Państwa twierdzeniu, zapłata przez Kontrahenta części wynagrodzenia będzie miała charakter definitywny i nie powinna zostać uznana za przedpłatę wniesioną w związku z planowanym wykonaniem prac.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie rozpoznania przychodu z tytułu niezapłaconej przez Kontrahenta części wynagrodzenia za prace podwykonawcze w dacie otrzymania przedpłaty, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych zauważyć przy tym należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, ponieważ nie stanowią źródeł powszechnej wykładni przepisów prawa podatkowego. Każdą sprawę organ interpretacyjny rozpatruje indywidualnie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.