Wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2023 r., sygn. III SA/Wa 1018/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Andrzej Cichoń, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi J.P. (dalej: strona lub skarżący) jest postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej Szef KAS lub organ) z [...] stycznia 2023 r., znak: [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji z [...] października 2022 r., nr [...], określającej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w zakresie przychodów określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U.2022.2647, dalej ustawa o PIT).

Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynikało, że decyzją z [...] października 2022 r., nr [...], Szef KAS określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w zakresie przychodów określonych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Decyzję tę doręczono stronie 21 listopada 2022 r.

Pismem z 5 grudnia 2022 r. strona zwróciła się do Szefa KAS z wnioskiem o uzupełnienie i sprostowanie ww. decyzji. Następnie pismem z 14 grudnia 2022 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Szefa KAS.

Szef KAS przy wstępnym badaniu odwołania ustalił, że strona przed wniesieniem odwołania skorzystała z przysługującego jej środka procesowego, jakim jest wniosek o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji podatkowej. Następnie wniosła odwołanie. W zakresie wykorzystania jednocześnie dwóch środków prawnych w odniesieniu do tego samego rozstrzygnięcia (wniosek o uzupełnienie/sprostowanie decyzji oraz odwołanie od decyzji) utrwaliła się linia orzecznicza, zgodnie z którą, złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji rodzi taki skutek procesowy, że termin do wniesienia odwołania nie biegnie do czasu doręczenia stronie rozstrzygnięcia wniosku o uzupełnienie decyzji. Skorzystanie przez stronę z jednego z wymienionych środków procesowych uniemożliwia skorzystanie w tym samym czasie ze środka drugiego. Zgodnie z art. 213 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2022.2651, dalej: O.p.), stronie służy prawo do wniesienia żądania uzupełnienia decyzji, co do jej rozstrzygnięcia w terminie 14 dniu od dnia jej doręczenia; w tym samym terminie strona ma prawo wniesienia odwołania (art. 223 § 2 tej ustawy). Oba środki się wykluczają w tym sensie, że albo wnosi się odwołanie, albo też występuje się z żądaniem uzupełnienia. W tym ostatnim wypadku odwołanie można wnieść dopiero po doręczeniu decyzji w przedmiocie uzupełnienia decyzji uprzednio wydanej (art. 213 § 3 O.p.). Do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 213 § 3 ww. ustawy, ma zastosowanie termin określony w art. 223 § 2 O.p. Organ powołał się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1464/10; z 27 lipca 2001 r., III SA 1236/00, czy z 27 maja 2020 r., I GSK 177/20.