Interpretacja indywidualna z dnia 13 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP2-1.4010.627.2025.2.PP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. 7 listopada 2025 r. wpłynęło uzupełnienie ww. wniosku, w którym wskazał Pan, że Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych.

W związku z czym za dzień wpływu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych należy uznać 7 listopada 2025 r. To w tym piśmie z 7 listopada 2025 r. ostatecznie sformułowane zostało pytanie oraz własne stanowisko w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Wniosek dotyczy ustalenia, czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz B z tytułu zakupu oprogramowania od B w celu jego dalszej odsprzedaży na rzecz użytkownika końcowego, które nie obejmą przekazania przez B Wnioskodawcy żadnych praw autorskich (w tym licencji) będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Updop, a w konsekwencji czy Wnioskodawca jako płatnik będzie zobowiązany do pobrania (potrącenia) podatku dochodowego od wypłacanego na rzecz B wynagrodzenia na zasadach przewidzianych w art. 26 ust. 1 i 3 Updop oraz czy na Wnioskodawcy będzie ciążył obowiązek sporządzenia w takiej sytuacji informacji IFT-2R na podstawie art. 26 ust. 3 i 3a Updop.

Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 grudnia 2025 r. (data wpływu 23 grudnia 2025 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jednoosobowa działalność gospodarcza A zwana dalej „Wnioskodawcą” prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów medycznych, włączając ortopedyczne, prowadzoną w wyspecjalizowanych sklepach (PKD 47.74.Z).

Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę dystrybucji produktów z austriacką spółką B z siedzibą w Austrii. Przedmiotem umowy będzie współpraca o charakterze marketingowo-sprzedażowym. Na mocy umowy Wnioskodawca zobowiąże się m.in. do sprzedaży kontrahentom na terytorium Polski produktów B, w szczególności:

a)Oprogramowania obsługującego sprzęt medyczny służący do diagnostyki oraz leczenia stomatologicznego;

b)ww. oprogramowania wraz z obsługiwanym przez nie sprzętem medycznym;

c)Aktualizacji oprogramowania, która w rzeczywistości polega na dostarczeniu nowej licencji.

Wnioskodawca występował będzie w charakterze dystrybutora tych produktów w Polsce. Nabywać będzie prawo własności fizycznej kopii oprogramowania od spółki B (np. na nośniku materialnym albo elektronicznie) oraz sprzętu medycznego, a następnie będzie sprzedawać te produkty na rynku polskim.

W odniesieniu do oprogramowania, Wnioskodawca nie będzie jednak nabywał żadnych praw autorskich lub licencji do oprogramowania, jego modyfikacji, powielania, zwielokrotniania itp.; nie będzie jego użytkownikiem, a jedynie będzie dystrybuował (sprzedawał) te produkty, sprzedając je w Polsce na rzecz użytkowników końcowych (tj. kontrahentów Wnioskodawcy). Wnioskodawca jako dystrybutor będzie dokonywał płatności wynagrodzenia za nabyte produkty na rzecz B.

Zatem zakup oprogramowania od B nie będzie przenosił na Wnioskodawcę prawa własności określonych praw majątkowych (w tym licencji) do oprogramowania, ale będzie uprawniał go do rozporządzania zakupionymi egzemplarzami oprogramowania poprzez ich dalszą sprzedaż na rynku polskim. Wnioskodawca nie będzie też udzielał żadnych licencji czy sublicencji do oprogramowania użytkownikom końcowym, gdyż nie będzie do tego uprawniony w ramach umowy zawartej z B. Jedynie będzie sprzedawał oprogramowanie użytkownikom końcowym, czy to na nośniku materialnym albo elektronicznie.

Natomiast, uprawnienia nabywane przez użytkownika końcowego (w ramach licencji udzielonej im przez B) obejmą prawo do korzystania z oprogramowania na ograniczonych polach eksploatacji tj. prawo do:

·instalacji, uruchamiania, przechowywania i korzystania,

·konfiguracji w ramach infrastruktury techniczno-systemowej,

·wykonywania kopii zapasowych.

Użytkownicy końcowi co do zasady nie będą posiadać prawa do:

·kopiowania, modyfikowania, dystrybuowania oprogramowania.

·deasemblowania, dekompilowania oprogramowania oraz dokonywania jego translacji w inny sposób ani odtwarzanie kodu źródłowego,

·używania jakichkolwiek komponentów programu, jego plików, modułów, treści audiowizualnych,

·udzielania dalszych licencji na oprogramowanie, wypożyczania go ani wydzierżawiania.

Reasumując, Wnioskodawca występować będzie jedynie w roli dystrybutora przy sprzedaży oprogramowania, które zakupi od B, a następnie odsprzeda produkt użytkownikowi końcowemu w Polsce.

Spółka B z siedzibą w Austrii to spółka utworzona zgodnie z przepisami prawa austriackiego, podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz B z tytułu zakupu oprogramowania od B w celu jego dalszej odsprzedaży na rzecz użytkownika końcowego, które nie obejmą przekazania przez B Wnioskodawcy żadnych praw autorskich (w tym licencji) będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Updop, a w konsekwencji czy Wnioskodawca jako płatnik będzie zobowiązany do pobrania (potrącenia) podatku dochodowego od wypłacanego na rzecz B wynagrodzenia na zasadach przewidzianych w art. 26 ust. 1 i 3 Updop oraz czy na Wnioskodawcy będzie ciążył obowiązek sporządzenia w takiej sytuacji informacji IFT-2R na podstawie art. 26 ust. 3 i 3a Updop?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, planowane wydatki, które będą ponoszone na zakup oprogramowania od B w celu jego dalszej odsprzedaży na polskim rynku na rzecz użytkownika końcowego, nie mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 Updop, a tym samym Wnioskodawca (jako płatnik) nie będzie zobowiązany do pobrania podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie 26 ust. 1 pkt 1 i 3 Updop [winno być: art. 26 ust. 1 i 3 Updop] oraz nie będzie zobowiązany do sporządzenia w takiej sytuacji informacji IFT-2R na podstawie art. 26 ust. 3 i 3a Updop.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 Updop: Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), ustala się w wysokości 20% przychodów.

Art. 21 ust. 1 pkt 3 Updop [winno być art. 26 ust. 3 updop] stanowi: "Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania, albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa w art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w:

1)art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,

2)art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i pobranym podatku - sporządzone według ustalonego wzoru (...)”

Art. 21 ust. 3a Updop [winno być art. 26 ust. 3a updop] stanowi: „Płatnicy są obowiązani przesłać informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, w terminie przekazania kwoty pobranego podatku, a informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 3b”.

Przywołany przepis (art. 21 ust. 1 pkt 1 Updop) obejmuje w szczególności dochód z tytułu przychodów uzyskanych między innymi z praw autorskich lub pokrewnych, w tym również ze sprzedaży tych praw. W celu właściwego określenia zakresu regulacji należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025, poz. 24 t.j., dalej „UPAPP”).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 UPAPP, przedmiotem prawa autorskiego (utworem) jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Z kolei na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 UPAPP, za przedmiot prawa autorskiego uznaje się w szczególności utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

Stosownie do treści art. 74 ust. 4 pkt 1 i pkt 3 UPAPP autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, obejmują prawo do:

·trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego,

·rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

Jak wskazano w stanie faktycznym, zakup przez Wnioskodawcę oprogramowania od B. nie będzie przenosił na Wnioskodawcę żadnych autorskich praw majątkowych (w tym licencji) do oprogramowania. Wnioskodawca nie będzie nabywał prawa do kopiowania, powielania, modyfikowania, rozpowszechniania oprogramowania ani nie będzie tego oprogramowania używał we własnej działalności gospodarczej.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy planowane płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz B z tytułu nabycia oprogramowania nie będą objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 Updop, zatem nie powstanie dla Wnioskodawcy (jako dla płatnika) obowiązek potrącenia od wypłacanego wynagrodzenia na rzecz B podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 3 Updop [winno być: art. 26 ust. 1 i 3 Updop] oraz obowiązek sporządzenia informacji IFT-2R na podstawie art. 21 ust. 3 i 3a Updop [winno być: art. 26 ust. 3 i 3a Updop]. Przepisy te bowiem nie będą miały zastosowania w rozważanej sytuacji.

Podobne stanowisko w tym zakresie zostało zaprezentowane przez organy podatkowe w poniższych interpretacjach indywidualnych a przykładowo:

·Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 22 września 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.206.2020.2.SP, wskazał: „Jak wskazano w opisanym stanie faktycznym, w szczególności w postanowieniach umowy zawartej z Dostawcą, Wnioskodawca nie nabywa prawa do kopiowania, powielania, modyfikowania, rozpowszechniania licencji lub oprogramowania komputerowego. W związku z powyższym nie dochodzi do przekazania praw do używania praw autorskich w firmie Wnioskodawcy. Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Dostawcy z tytułu nabycia oprogramowania komputerowego nie są objęte zakresem przepisów art. 21 u.p.d.o.p. W konsekwencji, skoro przepisy art. 26 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.) odnoszą się wyłącznie do należności wypłacanych z tytułów wskazanych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., Spółka (jako płatnik) nie jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła”

·Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 12 czerwca 2023 r., sygn. 0111-KDWB.4010.9.2023.1.HK stwierdził: „Z uwagi na to, że Spółka jako dystrybutor w istocie nie korzysta w żaden sposób z praw autorskich do oprogramowania, poza zakresem niezbędnym dla przekazania ich klientowi, który jest użytkownikiem oprogramowania, to nie sposób uznać, aby wypłacane wynagrodzenie za nabycie licencji czy subskrypcji oprogramowania stanowiło należności licencyjne w rozumieniu artykułu 12 Konwencji Modelowej. W efekcie, wynagrodzenie wypłacane na rzecz dostawcy oprogramowania (w tym przypadku - Producenta) przez dystrybutora (tj. Wnioskodawcę) na gruncie PL-NL UPO powinno być kwalifikowane jako tzw. zyski przedsiębiorstw, opodatkowane wyłącznie w państwie rezydencji dostawcy. To z kolei oznacza brak możliwości objęcia takich wypłat dyspozycją art. 21 ust. 1 Ustawy CIT, a w konsekwencji brak obowiązku poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy CIT. [...] Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę na rzecz Producenta w związku z nabyciem jako dystrybutor dostępów do Oprogramowania w formie licencji lub subskrypcji przeznaczonego do odsprzedaży klientom Spółki nie stanowi żadnej z kategorii przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 Ustawy CIT i w konsekwencji Spółka nie ma obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy CIT.”

·Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.111.2017.1.BJ, wyjaśnił: „na Wnioskodawcę nie są przenoszone jakiekolwiek prawa autorskie, bądź też prawa majątkowe, uprawniające go do rozpowszechniania, udzielania sublicencji innym podmiotom, dokonywania zmian w oprogramowaniu. Wnioskodawca jedynie pośredniczy w sprzedaży licencji na oprogramowanie komputerowe. Wnioskodawcy nie przysługują prawa tzw. ostatecznego użytkownika; licencja na oprogramowanie udzielona jest odbiorcy ostatecznemu (klientowi Wnioskodawcy) bezpośrednio przez właściciela oprogramowania. Wnioskodawca nie nabywa, ani nie udziela żadnych, praw autorskich do oprogramowania. W związku z powyższym, na gruncie niniejszej sprawy nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich, ani do przekazania praw do używania praw autorskich. Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych. Zatem, wynagrodzenie przekazywane przez Wnioskodawcę na podstawie umowy dystrybucyjnej właścicielowi programu komputerowego nie będzie stanowić należności licencyjnych objętych dyspozycją art. 21 u.p.d.o.p. (w związku z umową polsko-francuską). Oznacza to, że w związku z przekazaniem takiej należności (wynagrodzenia) na rzecz francuskiego rezydenta podatkowego (właściciela programu komputerowego), Wnioskodawca nie będzie obowiązany do potrącenia od niego zryczałtowanego podatku dochodowego.”

·Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 22 października 2015 r., sygn. IPPB5/4510-747/15-2/MW, wskazał: „(...) na Spółkę nie dojdzie do przeniesienia autorskich praw majątkowych ani do przekazania licencji na użytkowanie praw autorskich do programu komputerowego. Spółka jest jedynie dystrybutorem oprogramowania opracowanego przez Kontrahentów. Spółka nie staje się użytkownikiem dystrybuowanego oprogramowania, nie nabywa też prawa do kopiowania, powielania oraz modyfikowania programu komputerowego. Nie udziela również jakiejkolwiek licencji na oprogramowanie, ani sublicencji - gdyż nie posiada żadnego uprawnienia do udzielania licencji. Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.”

·Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. ILPB4/423-150/14-4/MC, wskazał, że: „Jak wskazano wyżej Wnioskodawca nabywa od firmy irlandzkiej licencje na oprogramowanie w celu ich odsprzedaży, w związku z czym nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich ani do przekazania tych praw do używania Wnioskodawcy. Zatem płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz firmy z siedzibą w Irlandii nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca nie ma więc obowiązku potrącenia od nich podatku u źródła”.

·Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 26 maja 2014 r., sygn. IPPB5/423-285/14-2/AM, wyjaśnił że: „Spółka jest tylko pośrednikiem w sprzedaży licencji na oprogramowanie komputerowe. Działalność Spółki polega na sprzedaży licencji na konkretny egzemplarz oprogramowania komputerowego, który Spółka nabyła od kontrahenta cypryjskiego w celu jego odsprzedaży. Zatem płatności dokonywane przez polską spółkę na rzecz podmiotu zagranicznego nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że Wnioskodawca dokonując płatności na rzecz cypryjskiego kontrahenta nie będzie obowiązany do potrącenia od tej płatności zryczałtowanego podatku dochodowego.”

·Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 7 stycznia 2016, sygn. IPPB5/4510-1043/15-4/RS wskazał: „(...) płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz Wydawców nie będą objęte dyspozycją art. 21 i 26 ustawy o p.d.o.p., gdyż Wnioskodawca będzie dokonywał wyłącznie dystrybucji (odsprzedaży) gier komputerowych czy filmów za pośrednictwem Platformy, nie będąc jednocześnie użytkownikiem końcowym dystrybuowanych produktów oraz nie nabywając żadnych autorskich praw majątkowych do produktów. Oznacza to w opinii Wnioskodawcy, że Spółka, dokonując wypłaty Należności Wydawców, nie będzie obowiązana do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego”.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również orzecznictwo NSA, który w wyroku z dnia 27 maja 2015 r. o sygn. II FSK 300/15 wskazał, że: „(...) W Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD wskazuje się, że należności licencyjne w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania dotyczą wynagrodzeń wypłacanych za użytkowanie lub praw do użytkowania wymienionych praw niezależnie od tego, czy są one zarejestrowane we właściwych rejestrach państwowych oraz bez względu na to, czy są to zwykłe opłaty dokonane w wyniku umów licencyjnych, czy też kwoty wypłacane z tytułu odszkodowania za bezprawne kopiowanie naruszanie takich praw. Pojęcie należności licencyjnych zawarte w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania nie dotyczy wszelkich opłat dokonywanych w związku z kontraktami, których przedmiotem są prawa na dobrach niematerialnych, lecz wyłącznie tych, w których mamy do czynienia z ustanowieniem prawa do ich użytkowania. Tym samym zapłata za przeniesienie własności danego prawa nie może być uważana za należność licencyjną w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Tego rodzaju płatności podlegają opodatkowaniu według zasad ogólnych, jako zyski z działalności gospodarczej lub zyski z przeniesienia własności majątku. (...)”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):

W myśl art. 3 ust. 3 updop:

Zgodnie z art. 3 ust. 5 updop:

W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 updop) zostały wymienione w art. 21 ust. 1 updop, zgodnie z którym:

W myśl natomiast art. 26 ust. 1 updop:

Zgodnie z art. 26 ust. 3 updop:

Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 3a updop:

Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.

Stosownie do art. 21 ust. 2 updop:

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca nabywa i udostępnia oprogramowanie od spółki z siedzibą w Austrii. Zatem w rozpatrywanej sprawie zasadne jest odwołanie się do umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Wiedniu dnia 13 stycznia 2004 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 1 poz. 5, dalej: „UPO”), zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia 4 lutego 2008 r., zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz Republikę Austrii dnia 7 czerwca 2017 r.,

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 UPO:

Stosownie do postanowień art. 12 ust. 2 UPO:

W myśl art. 12 ust. 3 UPO:

Z kolei w myśl art. 12 ust. 4 UPO:

Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 5 UPO:

Stosowanie zaś do art. 12 ust. 6 UPO:

W niniejszej sprawie cyt. przepisy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, określające zakres pojęcia „należności licencyjne” są przepisami szczególnymi w stosunku do art. 21 ust. 1 pkt 1 updop. Jednak brak wyraźnego wskazania programów komputerowych, których użytkowanie lub prawo użytkowania stanowiłoby podstawę naliczania należności licencyjnych objętych definicją zawartą w ww. umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania nie przesądza o wyłączeniu tego rodzaju dochodu spod postanowień tego przepisu updop. Co do zasady, przy stosowaniu Umowy przez umawiające się państwo, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie nie zdefiniowane w Umowie będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie Umowa.

Zatem, w celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odwołać się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który stwierdza, że:

Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że:

W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako katalog otwarty.

Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:

Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim:

Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd. Podlega on ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.

Stosownie do treści art. 74 ust. 4 tej ustawy:

Podsumowując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie. Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa autorskiego.

Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych zawartej w ww. umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy podkreślić, że Państwa Strony tej umowy posłużyły się sformułowaniami obejmującymi całość chronionych praw autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, że program komputerowy jest utworem stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym do włączenia oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw autorskich dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. Intencją Państw-Stron Umowy było objęcie zakresem dyspozycji artykułów odnoszących się do pojęcia „należności licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z korzystaniem z jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na gruncie prawa krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.

Interpretując przepisy zawarte w ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. I tak, pkt 13.1 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne), wyraźnie stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki, artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej, najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”, należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego. Natomiast w pkt 14 do art. 12 Komentarza Modelowej Konwencji wskazano, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.

Według Komentarza do transakcji dotyczących wytworów cyfrowych, takich jak obrazy, dźwięki lub teksty, należy stosować odpowiednio konstrukcje przewidziane dla programów komputerowych. Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie programów komputerowych wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej.

Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z pkt 14.4 Komentarza do Modelowej Konwencji OECD porozumienia między właścicielem praw autorskich do programu a pośrednikiem zobowiązanym do dystrybucji często przewidują, że dystrybutor ma prawo do rozprowadzania kopii oprogramowań bez prawa kopiowania ich. W ramach transakcji tego typu prawa nabyte w odniesieniu do praw autorskich ograniczają się jedynie do praw niezbędnych dla pośrednika handlowego umożliwiających mu dystrybucję kopii programów. W takiej transakcji dystrybutorzy płacą tylko za nabycie kopii oprogramowań, a nie za korzystanie z jakiegokolwiek prawa do korzystania z praw autorskich do oprogramowań. Dlatego w ramach transakcji, w trakcie której dystrybutor dokonuje zapłaty za nabycie i dystrybucję kopii oprogramowania (bez nabycia prawa do kopiowania tego oprogramowania), prawa dotyczące działań podejmowanych dla celów dystrybucji oprogramowań nie powinny być brane pod uwagę przy analizowaniu charakteru transakcji na potrzeby podatkowe. Wypłaty tego rodzaju powinny być traktowane jako zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu artykułu 7 i to niezależnie od faktu, czy rozprowadzane kopie dostarczane są na nośniku materialnym lub drogą elektroniczną (ponieważ dystrybutor nie ma prawa powielania oprogramowań), lub niezależnie od faktu, że oprogramowanie jest przedmiotem nieznacznych modyfikacji w celu ułatwienia jego zainstalowania.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że planuje Pan zawrzeć umowę dystrybucji produktów z austriacką spółką. Będzie Pan występować w charakterze dystrybutora tych produktów w Polsce. Nie będzie Pan jednak nabywał żadnych praw autorskich lub licencji do oprogramowania, jego modyfikacji, powielania, zwielokrotniania itp.; nie będzie Pan jego użytkownikiem, a jedynie będzie dystrybuował (sprzedawał) te produkty, sprzedając je w Polsce na rzecz użytkowników końcowych (tj. Pana kontrahentów). Jako dystrybutor będzie Pan dokonywał płatności wynagrodzenia za nabyte produkty na rzecz austriackiej spółki.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 updop, dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 updop.

Biorąc pod uwagę przedstawione przez Pana we wniosku zdarzenie przyszłe, obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, w myśl cytowanych powyżej przepisów, nie będzie Pana obejmował, gdyż wypłacane przez Pana należności z tytułu zakupu oprogramowania - ponoszone przez Pana jako dystrybutora - w celu ich dalszej odsprzedaży na rzecz użytkownika końcowego, które nie obejmują przekazania Panu żadnych praw autorskich, ani licencji, nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 updop i w konsekwencji Pan jako płatnik nie jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła na zasadach przewidzianych w art. 26 ust. 1 updop oraz sporządzenia informacji IFT-2R na podstawie art. 26 ust. 3 i 3a updop.

Tym samym Pana stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.