Interpretacja indywidualna z dnia 20 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4013.304.2025.1.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku akcyzowym jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 20 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 20 listopada 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

X (dalej: Spółka) prowadzi działalność (…). Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego.

Spółka posiada zezwolenie na nabywanie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany odbiorca, wydane przez właściwego dla Spółki naczelnika urzędu skarbowego. Zezwolenie to obejmuje wyroby należące do kategorii E930 („Dodatki objęte kodami CN 3811 11, 3811 19 00 oraz 3811 90 00”). Spółka nie posiada zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

W ramach prowadzonej działalności Spółka nabywa wewnątrzwspólnotowo w procedurze zawieszenia poboru akcyzy (korzystając ze statusu zarejestrowanego odbiorcy), a następnie dystrybuuje na terenie kraju dodatki do paliw silnikowych klasyfikowane w pozycji CN 3811, w szczególności do kodu CN 3811 90 00 (dalej: „dodatki do paliw”). Dodatki te dodawane są do paliw silnikowych w celu poprawy ich właściwości oraz parametrów (np. smarowych, myjących, antykorozyjnych). Ich zadaniem jest oczyszczanie silnika i układu paliwowego oraz przeciwdziałanie ich uszkodzeniu. Mogą one także zmniejszać zużycie paliwa oraz emisję spalin.

Dodatki do paliw nie nadają się do wykorzystania jako samoistne paliwa i nie spełniają wymagań dla tego rodzaju wyrobów określonych we właściwych przepisach. Z tego powodu nie są one przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe.

Z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego dodatków do paliw Spółka deklaruje obecnie i wpłaca akcyzę według stawki właściwej dla pozostałych paliw silnikowych, określonej w art. 89 ust. 1 pkt 14 ustawy akcyzowej (aktualnie 1786 zł/1000 litrów). W wyniku analizy orzeczeń organów podatkowych i sądów administracyjnych Spółka powzięła jednak wątpliwości czy stawka akcyzy stosowana przez nią do przedmiotowych wyrobów jest prawidłowa.

Pytanie

Czy właściwą stawką akcyzy, którą Spółka powinna stosować w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego dodatków do paliw jest stawka akcyzy określona dla paliwa silnikowego, do którego dany dodatek do paliwa jest dodawany?

Państwa stanowisko w sprawie

Właściwą stawką akcyzy, którą Spółka powinna stosować w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego dodatków do paliw jest stawka akcyzy określona dla paliwa silnikowego, do którego dany dodatek do paliwa jest dodawany.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Definicja wyrobów akcyzowych zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy akcyzowej obejmuje m.in. wyroby energetyczne wymienione w załączniku 1 do ustawy. W pozycji nr 38 tego załącznika wymienione zostały „Środki przeciwstukowe, inhibitory utleniania, inhibitory tworzenia się żywic, dodatki zwiększające lepkość, preparaty antykorozyjne oraz pozostałe preparaty dodawane do olejów mineralnych (włącznie z benzyną) lub do innych cieczy, stosowanych do tych samych celów, co oleje mineralne”, klasyfikowane w pozycji CN 3811. Wyroby te wymienione zostały również w katalogu wyrobów energetycznych, zawartym w art. 86 ustawy, a dokładnie (w art. 86 ust. 1 pkt 6).

W art. 86 ust. 2 ustawy zdefiniowano z kolei paliwa silnikowe, którymi są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych.

Art. 89 ust. 1 ustawy określa stawki akcyzy na wyroby energetyczne wymienione w pkt 1-15 tego przepisu, w tym m.in. stawki dla:

-benzyn silnikowych o kodach CN 2710 12 45 lub 2710 12 49 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych benzyn z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach - 1529,00 zł/1000 litrów (art. 89 ust. 1 pkt 2);

-olejów napędowych o kodzie CN 2710 19 43 i 2710 20 11 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach - 1160,00 zł/1000 litrów (art. 89 ust. 1 pkt 6), oraz

-pozostałych paliw silnikowych - 1786,00 zł/1000 litrów (art. 89 ust. 1 pkt 14).

W tym miejscu wskazać należy, iż art. 86 ust. 1 ustawy stanowi implementację art. 2 ust. 1 i 3 dyrektywy energetycznej. Art. 2 ust. 1 lit. f tej dyrektywy stanowi, iż „dla celów niniejszej dyrektywy, pojęcie „produkty energetyczne” stosuje się do produktów objętych kodem CN 3811”. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy energetycznej „oprócz podlegających opodatkowaniu produktów wymienionych w ust. 1, wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych, podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego”.

Określając właściwą stawkę podatku akcyzowego dla dodatków do paliw silnikowych należy wziąć zatem pod uwagę treść art. 2 ust. 3 dyrektywy energetycznej. Wniosek taki wynika m.in. z wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-517/07 Afton Chemical oraz z postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie C-275/14 Jednostka Innowacyjno-Wdrożeniowa Petrol S.C. Paczuski Maciej i Puławski Ryszard.

Trybunał potwierdził w ww. postanowieniu niezgodność z prawem unijnym, tj. z art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy energetycznej, przepisów krajowych nakładających podatek na dodatki do paliw silnikowych objęte kodem CN 3811 w stawce innej niż mająca zastosowanie do paliwa silnikowego, do którego dodatki te są dodawane. Trybunał stwierdził w postanowieniu, że:

„25. Należy zaznaczyć, że skoro produkty będące przedmiotem postępowania głównego są dodatkami objętymi kodem CN 3811, należy je uważać za produkty energetyczne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2003/96.

26. Niemniej produkty te, jako że same nie są paliwami silnikowymi, nie mogą być postrzegane jako przeznaczone do wykorzystania, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane jako paliwa silnikowe w rozumieniu art. 2 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2003/96 (zob. wyrok Afton Chemical, C-517/07, EU:C:2008:751, pkt 28).

27. Tym samym produkty będące przedmiotem postępowania głównego podlegają uregulowaniu art. 2 ust. 3 akapit drugi tej dyrektywy, zgodnie z którym wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego.

28. Tymczasem Trybunał orzekł już, iż art. 2 ust. 3 dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że dodatki do paliw silnikowych, które są produktami energetycznymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, lecz które nie są przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, powinny być objęte regulacją podatkową przewidzianą przez tę dyrektywę (zob. wyrok Afton Chemical, EU:C:2008:751, pkt 44).

29. Trybunał przyjął w tym względzie, iż z art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96 wynika, że ustawodawca Unii Europejskiej zamierzał potraktować dodatki dodawane do paliw silnikowych w taki sam sposób jak paliwa silnikowe, niezależnie od natury tych dodatków, wyłącznie z uwagi na fakt, iż są one dodawane do tychże paliw, tak by poddać je tej samej regulacji podatkowej co same paliwa (zob. wyrok Afton Chemical, EU:C:2008:751, pkt 40).

30. Od chwili bowiem, gdy dodatek zostaje dodany do paliwa silnikowego, nie jest już możliwe odróżnienie paliwa jako takiego od dodatku, z którym zostało ono zmieszane, bez przeprowadzania szczegółowej analizy chemicznej. Tym samym jeżeli dodatki do paliw silnikowych nie miałyby być poddane opodatkowaniu jako paliwo silnikowe, powstałoby ryzyko nadużyć wynikające z faktu, iż kontrole byłyby co najmniej utrudnione; niezbędne byłoby bowiem w każdym poszczególnym przypadku dokonanie analizy składników mieszanki w celu ustalenia zawartych w niej proporcji paliwa silnikowego i dodatku (zob. wyrok Afton Chemical, EU:C:2008:751, pkt 41).

31. Wobec powyższego na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładającym podatek akcyzowy na dodatki objęte kodem CN 3811 w stawce innej niż mająca zastosowanie do paliwa silnikowego, do którego dodatki te są dodawane”.

Dodatkowo, Trybunał przesądził również o możliwości zastosowania w odniesieniu do art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy zasady bezpośredniego skutku prawa unijnego, tj. możliwości powoływania się na ten przepis przez jednostkę w ramach sporu przed sądem krajowym, w celu wykluczenia stosowania uregulowania krajowego niezgodnego z tym przepisem:

„33. Należy przypomnieć (...), że we wszystkich wypadkach, w których przepisy dyrektywy z punktu widzenia jej treści są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie przed sądami krajowymi przeciwko państwu, jeśli to państwo nie transponowało dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie lub jeśli dokonało niewłaściwej transpozycji (zob. w szczególności wyroki: Francovich i in., C-6/90 i C-9/90, EU:C:1991:428, pkt 11; Pfeiffer i in., od C-397/01 do C-403/01, EU:C:2004:584, pkt 103; a także Dominguez, C-282/10, EU:C:2012:33, pkt 33).

34. Przepis jest wystarczająco precyzyjny, aby podmiot prawa mógł się na niego powołać, a sąd mógł go zastosować, jeżeli nakłada obowiązek w sposób jednoznaczny (zob. w szczególności wyrok Cooperativa Agricola Zootecnica S. Antonio i in., od C-246/94 do C-249/94, EU:C:1996:329, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

35. W tym zakresie rozważany przepis dyrektywy 2003/96, w związku z wyszczególnieniem dodatków objętych kodem CN 3811, który nakłada na państwa członkowskie obowiązek opodatkowania wszelkich produktów przeznaczonych do wykorzystania, oferowanych na sprzedaż lub wykorzystywanych jako dodatek do paliw silnikowych według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego, jest wystarczająco precyzyjny, jako że określa bez dwuznaczności zarówno produkty objęte podatkiem, jak i stawkę mającego zastosowanie opodatkowania.

36. Następnie przepis jest bezwarunkowy, jeżeli nakłada obowiązek, który nie jest poddany żadnemu warunkowi ani nie wymaga – dla jego spełnienia lub skutków – działania instytucji Unii bądź państw członkowskich (zob. w szczególności wyrok Cooperativa Agricola Zootecnica S. Antonio i in., EU:C:1996:329, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo).

37. Bezsprzecznie tak właśnie rzecz się przedstawia w niniejszej sprawie.

38. Co za tym idzie, na pytanie drugie należy odpowiedzieć, iż art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że jednostka może powołać się na niego przeciwko właściwemu krajowemu organowi w ramach sporu przed sądami krajowymi celem wykluczenia stosowania uregulowania krajowego niezgodnego z tym przepisem”.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że dodatki do paliw objęte pozycją CN 3811 podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego, tj. zgodnie z art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy energetycznej, pomimo, że przepisy art. 89 ust. 1 ustawy nie wskazują wprost stawki mającej zastosowanie do tego rodzaju wyrobów.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w ugruntowanej już linii orzeczniczej sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, w tym w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Przykładowo, w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2019 r., sygn. I GSK 679/17, I GSK 382/17, I GSK 405/17, I GSK 383/17, I GSK 469/17 podniesiono, iż:

„W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zastosowanie winno mieć postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 5 lutego 2015 r., C-275/14. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że skoro produkty będące przedmiotem postępowania głównego są dodatkami objętymi kodem CN 3811, należy je uważać za produkty energetyczne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. TSUE zauważył przy tym, że produkty te, jako że same nie są paliwami silnikowymi, nie mogą być postrzegane jako przeznaczone do wykorzystania, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane jako paliwa silnikowe w rozumieniu art. 2 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2003/96 (zob. wyrok Afton Chemical, C-517/07, EU:C:2008:751, pkt 28). Tym samym produkty będące przedmiotem postępowania głównego podlegają uregulowaniu art. 2 ust. 3 akapit drugi tej dyrektywy, zgodnie, z którym wszelkie produkty przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe lub jako dodatek lub rozcieńczalnik do paliw silnikowych podlegają opodatkowaniu według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego. Trybunał orzekł, że art. 2 ust. 3 dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że dodatki do paliw silnikowych, które są produktami energetycznymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 tej dyrektywy, lecz które nie są przeznaczone do wykorzystania, oferowane na sprzedaż lub wykorzystywane jako paliwo silnikowe, powinny być objęte regulacją podatkową przewidzianą przez tę dyrektywę (zob. wyrok Afton Chemical, EU:C:2008:751, pkt 44). Trybunał przyjął w tym względzie, iż z art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96 wynika, że ustawodawca Unii Europejskiej zamierzał potraktować dodatki dodawane do paliw silnikowych w taki sam sposób jak paliwa silnikowe, niezależnie od natury tych dodatków, wyłącznie z uwagi na fakt, iż są one dodawane do tychże paliw, tak by poddać je tej samej regulacji podatkowej, co same paliwa (zob. wyrok Afton Chemical, EU:C:2008:751, pkt 40)”.

Analogicznie NSA wypowiadał się także w wyrokach z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. I GSK 305/15, z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. I GSK 535/15 oraz z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. I FSK 482/15.

Z kolei w interpretacjach indywidualnych DKIS z dnia 22 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4013.287.2023.2.MAZ i 0111-KDIB3-3.4012.451.2023.2.MAZ, organ stwierdził, iż:

„Wskazane w opisie stanu faktycznego dodatki do paliw o kodzie 3811 90 00 są wyrobami energetycznymi w myśl art. 86 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz art. 2 ust. 1 lit. f dyrektywa 2003/96/WE. Przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie wskazują wprost, jaką stawką należy opodatkować te dodatki do paliw. W tej sytuacji należy odwołać się do regulacji zawartej w art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96. Oznacza to, że te dodatki do paliw należy opodatkować akcyzą wg. stawki właściwej dla paliwa, do którego będą dodawane (paliwa równoważnego)”.

Reasumując, nabywane przez Spółkę wewnątrzwspólnotowo dodatki do paliw są wyrobami energetycznymi, do których zastosowanie znajduje stawka właściwa dla paliwa, do którego dodatki te są przeznaczone, w szczególności odpowiednio stawka dla benzyn silnikowych, określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy - w przypadku dodatków stosowanych w silnikach benzynowych oraz stawka dla olejów napędowych, określona w art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy - w przypadku dodatków stosowanych w silnikach diesla.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 126, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o podatku akcyzowym”):

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Objęty wnioskiem wyrób o kodzie CN 3811 został wymienione w poz. 38 załącznika nr 1 do ustawy, jak i w poz. 24a załącznika nr 2 do ustawy, stanowiącego wykaz wyrobów akcyzowych, do których stosuje się procedurę zawieszenia poboru akcyzy i których produkcja odbywa się w składzie podatkowym, o których mowa w dyrektywie Rady 92/12/EWG.

Jak stanowi art. 86 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 2 i 3 ustawy:

Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy:

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje, że:

W świetle art. 10 ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 89 ust. 1 ustawy:

Państwa wątpliwości w zakresie zadanego we wniosku pytania dotyczą określenia czy właściwą stawką akcyzy, którą Spółka powinna stosować w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego dodatków do paliw jest stawka akcyzy określona dla paliwa silnikowego, do którego dany dodatek do paliwa jest dodawany.

W Państwa ocenie właściwą stawką akcyzy, którą powinni Państwo stosować w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego dodatków do paliw jest stawka akcyzy określona dla paliwa silnikowego, do którego dany dodatek do paliwa jest dodawany.

Organ podziela Państwa stanowisko w tym zakresie.

Opisane w ramach przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wyroby akcyzowe - dodatki do paliw silnikowych, które nabywają Państwo wewnątrzwspólnotowo jako zarejestrowany odbiorca, co do zasady podlegają opodatkowaniu akcyzą według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do którego są dodawane.

Tym samym w przypadku zastosowania będących przedmiotem wniosku dodatków do benzyny silnikowej powinna zostać zastosowana stawka podatku akcyzowego określona w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy - w wysokości 1529,00 zł/1000 litrów. W przypadku natomiast zastosowania będących przedmiotem wniosku dodatków do olejów napędowych powinna zostać zastosowana stawka podatku akcyzowego określona w art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy - w wysokości 1160,00 zł/1000 litrów.

W konsekwencji Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

‒stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;

‒zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja dotyczy wyłącznie zagadnień objętych treścią zadanych pytań i została wydana w oparciu o przedstawiony opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.