Interpretacja indywidualna z dnia 21 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.587.2025.2.ANK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 11 grudnia 2025 r. (wpływ tego samego dnia). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką kapitałową prawa polskiego, podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów w Polsce, bez względu na miejsce ich osiągania (tj. podlega na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu).

Przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę jest produkcja (…).

W grudniu 2021 r. Wnioskodawca zawarł ze spółką pod firmą X umowę sublicencyjną, która obowiązuje od dnia 1 stycznia 2022 r. (dalej: „Umowa”), zgodnie z którą X udzieliła Wnioskodawcy niewyłącznej licencji na:

a) produkcję, wprowadzanie na rynek i/lub sprzedaż lub …(dalej „Produkty”);

b) korzystanie z praw własności intelektualnej związanych z tymi Produktami (dalej: „Prawa Własności Intelektualnej”), które obejmują:

- patenty - wszelkie patenty, modele użytkowe, zarejestrowane wzory, prawa autorskie i prawa do półprzewodników oraz wnioski dotyczące któregokolwiek z powyższych odnoszące się do Produktów;

- znaki towarowe - wszystkie znaki towarowe, wnioski o rejestrację znaków towarowych, rejestracje znaków towarowych, nazwy domen internetowych, nazwy handlowe lub style oraz wszelkie ich odnowienia i przedłużenia, obecnie lub w przyszłości używane w związku z produkcją, wprowadzaniem na rynek i/lub sprzedażą Produktów;

- know-how - wszelkie wynalazki, odkrycia, procesy, techniki, metody, rysunki, technologie, projekty, specyfikacje, informacje dotyczące wprowadzania na rynek i inne informacje, w formie pisemnej lub niepisanej, obecnie lub w przyszłości wykorzystywane w związku z produkcją, wprowadzaniem na rynek i/lub sprzedażą Produktów.

Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Każda ze stron jest uprawniona do rozwiązania Umowy za pisemnym wypowiedzeniem (z zachowaniem 12-miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego).

W zamian za udzielenie licencji na korzystanie z Praw Własności Intelektualnej oraz produkcję i dystrybucję Produktów, Wnioskodawca zobowiązał się uiszczać na rzecz X roczną opłatę licencyjną kalkulowaną jako …% sprzedaży zewnętrznej Wnioskodawcy, tj. sprzedaży Produktów przez Wnioskodawcę klientom zewnętrznym (podmiotom innym niż należące do Grupy (…) po uprzednim potrąceniu zniżek, rabatów, premii, a także sprzedaży wewnętrznej do podmiotów powiązanych (dalej: „Opłata licencyjna”).

Do daty niniejszego wniosku Wnioskodawca nie otrzymał od X dokumentów rozliczeniowych dotyczących Opłaty licencyjnej należnej odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez X dokumenty rozliczeniowe dotyczące Opłaty licencyjnej za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok zostaną wystawione do końca 2025 roku i w tym samym terminie zostaną przekazane Wnioskodawcy. Każda z Opłat licencyjnych za ww. okresy rozliczeniowe zostanie udokumentowana oddzielnym dokumentem rozliczeniowym.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:

Płatności tytułem Opłat licencyjnych za lata 2022, 2023 i 2024 nie zostały jeszcze dokonane. Zapłaty zostaną dokonane po otrzymaniu przez Wnioskodawcę dokumentów rozliczeniowych dotyczących Opłaty licencyjnej odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok wystawionych przez X.

Jak zostało to wskazane we wniosku o interpretację zgodnie z informacjami przekazanymi przez X dokumenty rozliczeniowe dotyczące Opłaty licencyjnej odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok zostaną wystawione do końca 2025 roku i w tym samym terminie zostaną przekazane Wnioskodawcy. Bezpośrednio po otrzymaniu dokumentów rozliczeniowych Wnioskodawca dokona zapłaty.

Zapłaty tytułem Opłaty licencyjnych za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok nie zostały jeszcze dokonane. Zostaną dokonane bezpośrednio po otrzymaniu przez Wnioskodawcę dokumentów rozliczeniowych od X.

Konsekwentnie Opłaty licencyjne za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok zostaną ujęte w księgach rachunkowych dopiero po wystawieniu dokumentów rozliczeniowych przez X i ich otrzymaniu przez Wnioskodawcę, co powinno nastąpić do końca 2025 roku.

Wnioskodawca tworzył w latach 2022 - 2024 rezerwy na zobowiązania z tytułu Opłaty licencyjnej odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok, 2024 rok.

Pytania:

1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym do Opłaty licencyjnej będzie mieć zastosowanie przepis art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, a tym samym, że Wnioskodawca będzie uprawnionych do zaliczenia Opłaty licencyjnej do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia, tzn. w dniu na który Opłata licencyjna zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych, tj. zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e Ustawy CIT?

2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku w jakim Opłata licencyjna obliczona odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok i udokumentowana za każdy rok oddzielnym dokumentem rozliczeniowym zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych w 2025 roku, Wnioskodawca będzie uprawnionych od uwzględnienia każdej z tych opłat licencyjnych w kosztach uzyskania przychodów za 2025 rok?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, do Opłaty licencyjnej będzie mieć zastosowanie przepis art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, a tym samym Wnioskodawca jest uprawnionych do zaliczenia Opłaty licencyjnej do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia, tzn. w dniu, na który Opłata licencyjna zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych, tj. zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e Ustawy CIT.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 Ustawy CIT: „Kostami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przeliczą się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i organów podatkowych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 Ustawy CIT konieczne jest, aby wydatek spełniał łącznie następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, czyli w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;

- jest definitywny (rzeczywisty), tzn. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

- został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

- jest właściwie udokumentowany;

- nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W ocenie Wnioskodawcy, Opłata licencyjna spełnia kryteria określone w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT jako wydatek spełniający wszystkie poszczególne warunki, od spełnienia których uzależnione jest prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychód.

W ocenie Wnioskodawcy Ustawa CIT przewiduje dwie kategorie kosztów uzyskania przychodów:

- koszty bezpośrednie - koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami,

- tzw. koszty pośrednie - koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Stwierdzając jak powyżej należy wskazać, że Ustawa CIT nie zawiera definicji bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów, jak również nie definiuje wprost kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Zdaniem Wnioskodawcy do bezpośrednich kosztów uzyskania przychód należy zaliczać wariatki spełniające definicję kosztów uzyskania przychód z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie konkretnego przychodu podatkowego (pozostaje w związku z konkretnym przychodem). Tzw. pośrednimi kosztami uzyskania przychód są zaś wydatki których nie można powiązać z konkretnym przychodem, tj. wydatki dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem.

Odnosząc powyższe do Opłaty licencyjnej stwierdzić należy, ze nie jest możliwym powiązanie jej z konkretnym uzyskiwanych przez Wnioskodawcę przychodem. Z tego też względu Opłata licencyjna ponoszona przez Wnioskodawcę jest tzw. pośrednimi kosztami uzyskania przychodów.

Prawidłowość takiego stanowiska znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 12 października 2023 r. (znak: 0114-KDIP2- 2.4010.429.2023.1.RK) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził: „Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą ustalenia, czy wydatki poniesione przez Spółkę z tytułu nabycia prawa do korzystanie ze znaku towarowego, stanowią pośrednie koszty podatkowe, ujmowane w czasie, proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą, zgodnie z art. 15 ust 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że ponoszone przez Państwa wydatki z tytułu nabycia prawa do korzystanie ze znaku towarowego należy uznać jako koszty pośrednie, gdyż nie można przypisać ich do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia”.

Takie samo stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął w interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2022 r. (znak: 0111-KDIB1-3.4010.565.2021.2.JKU) - w związku z powyższym należy uznać, że opłaty licencyjne stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z przychodami, gdyż nie ma możliwości powiązania ich z powstaniem konkretnych przychodów pomimo, że wysokość tych kosztów uzależniona jest od ściśle określonych przychodów. Opłaty licencyjne są przykładem kosztu poniesionego w celu osiągnięcia długofalowych korzyści, a nie konkretnego przychodu, dlatego też opłaty licencyjne należy zakwalifikować do kosztów pośrednich”.

Uznanie Opłaty licencyjnej za tzw. pośredni koszt uzyskania przychodów prowadzi do wniosku, że będzie mieć do niej zastosowanie przepis art. 15 ust. 4d Ustawy CIT.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4d Ustawy CIT „Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą”.

Jednocześnie odpowiednio do przepisu art. 15 ust. 4e Ustawy CIT „Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów”.

Mają na względzie to, że Opłata licencyjna nie może być powiązana z konkretnym przychodem uzyskiwanym przez Wnioskodawcę, i jako taka stanowi dla Wnioskodawcy tzw. pośredni koszty uzyskania przychodów, ma do niej zastosowanie przepis art. 15 ust. 4d i art. 15 ust. 4e Ustawy CIT. Konsekwentnie Opłata licencyjna podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia, tj. w dacie ujęcia Opłaty licencyjnej w księgach rachunkowych.

Prawidłowość takiego stanowiska znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 9 lutego 2024 r. (znak: 0111-KDIB1-3.4010.731. 2023.1.PC) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził: Natomiast, odnosząc się do Państwa wątpliwości odnośnie momentu potrącenia kosztów wdrożenia Systemu ponownie wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w dacie ich poniesienia. Natomiast, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, bez względu na sposób ujęcia tego kosztu dla celów rachunkowych (bilansowych), tj. bez względu na to, czy dary wydatek ujęto w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na koncie kosztowym czy też nie”.

Podobnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej orzekł w interpretacji indywidualnej:

 a) z dnia 30 grudnia 2022 r. (znak: 0111-KDIB1-1.4010.708.2022.1.SH) - „Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy stwierdzić, że wydatki na wdrożenie Oprogramowania oraz wydatki na dostosowanie pozostałego oprogramowania stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów potrącalne w dacie poniesienia, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) - na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.”;

 b) z dnia 11 października 2021 r. (znak: 0111-KDIB1-3.4010.483.2021.1.PC) - „I tak - zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczył okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. W myśl art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszty na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Mając na względzie powołane przypisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że wydatki na wdrożenie Oprogramowania stanowią dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu potrącalny w dacie poniesienia. W konsekwencji powyższego, stanowisko Spółki, że koszty wdrożenia Oprogramowania funkcjonującego w modelu SaaS poniesione przez Spółkę, powinny zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia (jako koszty pośrednie, w oparciu o art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p.), uznano za prawidłowe.”;

 c) z dnia 23 listopada 2018 r. (znak: 0111-KDIB2-1.4010.374.2018.1.EN) - „Zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zarazem art. 15 ust. 4e ww. ustawy stanowi, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Mając powyższy na względzie stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż opłaty subskrypcyjne za dostęp do programu komputerowego oraz koszty wdrożenia aplikacji oprogramowania należy uznać za koszty pośrednie potrącalne w dniu poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d zadanie 1 u.p.d.o.p., w związku z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.”.

Reasumując, w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego do Opłaty licencyjnej będzie mieć zastosowanie przepis art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, a tym samym Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia Opłaty licencyjnej do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, tzn. w dniu, na który Oplata licencyjna zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych, tj. zgodnie z przepisem art. 15 ust 4e Ustawy CIT.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku w jakim Opłata licencyjna obliczona odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok i udokumentowana za każdy rok oddzielnym dokumentem rozliczeniowym zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych w 2025 roku, Wnioskodawca będzie uprawnionych od uwzględnienia każdej z tych opłat licencyjnych w kosztach uzyskania przychodów za 2025 rok.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4d Ustawy CIT: „Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą”.

Jednocześnie odpowiednio do przepisu art. 15 ust. 4e Ustawy CIT „Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów”.

W ocenie Wnioskodawcy, z łącznej wykładni powołanych przepisów wynika, że do tzw. pośrednich kosztów uzyskania przychodów, które nie dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy zdanie drugie przepisu art. 15 ust. 4d Ustawy CIT nie ma zastosowania i konsekwentnie takie koszty są potrącalne w dacie ich poniesienia (ustalonej zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e Ustawy CIT).

Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że każda z Opłat licencyjnych obliczonych odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok i udokumentowanych za każdy rok oddzielnym dokumentem rozliczeniowym, która zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych w 2025 roku, będzie stanowić koszt uzyskania przychodów za 2025 rok, tj. będzie podlegać uwzględnieniu przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem CIT za 2025 rok. Tym samym Wnioskodawca chcąc zaliczyć każdą z Opłat licencyjnych obliczonych odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok i udokumentowanych za każdy rok oddzielnym dokumentem rozliczeniowym do kosztów uzyskania przychodów nie będzie zobowiązany do korekty rozliczeń w podatku CIT odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok 2024 rok.

Zarówno w przepisie art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, jak i w jakimkolwiek innym przepisie Ustawy CIT odnoszącym się do tzw. pośrednich kosztów uzyskania przychodów brak jest jakiegokolwiek zastrzeżenia wskazującego na to, że pośrednie koszty uzyskania przychodów poniesione po zakończeniu roku podatkowego (do którego się odnoszą) podlegają ujęciu w kosztach uzyskania przychodów na zasadzie korekty zeznania rocznego w podatku CIT (złożonego za zakończony rok podatkowy), w sytuacji w jakiej nie dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 maja 2018 r. (znak: 0111-KDIB2-3.4010.77.2018.1.KK) uznającego za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym „Spółka stoi na stanowisku, iż opłaty licencyjne za rok 2017 i lata wcześniejsze naliczone Spółce w związku z korzystaniem przez nią z know-how produkcyjnego części zamiennych powinna zaliczyć w całości do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, tj. w dacie 31 grudnia 2017 r. a więc dacie wystawienia faktur i zaksięgowania ich jako koszt w księgach Spółki. W konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów za lata ubiegłe”. W przywołanej interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził: „Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyło to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 13 ust. 4e u.p.d.o.p.).

Z powyższego wynika zatem, że pod pojęciem „dzień poniesienia kosztu” należy rozumieć dzień, na który Wnioskodawca uwzględnił koszt w prowadzonych przez siebie księgach rachunkowych, za wyjątkiem kosztów ujętych jako rezerwy bądź bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów.

Mając powyższe na uwadze oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego należy stwierdzić, że opłaty licencyjne ponoszone na rzecz licencjodawcy z tytułu licencji znaków towarowych, z racji tego, że nie zwiększają wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy, stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, a w konsekwencji powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych Wnioskodawcy w dacie ich poniesienia, stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., tj. w dniu ich ujęcia w księgach rachunkowych, jako koszt bilansowy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe”. 

Tożsame stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 listopada 2009 r. (znak: ILPB3/423-666/09-2/LM) - „Z powyższego wynika zatem, iż pod pojęciem „dzień poniesienia kosztu” rozumieć należy dzień, na który Spółka uwzględniła koszt w prowadzonych przez nią księgach rachunkowych. Tym samym jest to dzień, który Spółka wskazała jako dzień (okres), do którego dany wydatek został przypisany.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzi, iż opłaty licencyjne za korzystanie ze znaku towarowego za lata 2006-2008 w kwocie wynikającej z wystawionej w dniu 2009 r. faktury jako pośredni koszt uzyskania przychodów - stosownie do art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - stanowią koszt podatkowy roku 2009.”.

Reasumując, w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w przypadku w jakim Opłata licencyjna obliczona odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok i udokumentowana za każdy rok oddzielnym dokumentem rozliczeniowym zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych w 2025 roku, Wnioskodawca będzie uprawnionych od uwzględnienia każdej z tych opłat licencyjnych w kosztach uzyskania przychodów za 2025 rok.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby poniesiony przez podatnika wydatek stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie danego źródła przychodów.

Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Na podatniku więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

 a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

 b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

 c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. Koszty podatkowe na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można podzielić na:

- koszty bezpośrednio związane z przychodami (art. 15 ust. 4-4c ustawy o CIT), oraz

- koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT).

Za koszty bezpośrednie uznaje się te wydatki, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła i są one niezbędne dla osiągnięcia przychodu (tj. są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów). Natomiast koszty pośrednie stanowią te wydatki, które ponoszone są w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, tj. wydatki na funkcjonowanie przedsiębiorstwa, związane z całokształtem działalności. Co do zasady, kosztów takich nie można przypisać konkretnym przychodom, jak również ocenić szczegółowo stopnia ich wpływu na uzyskanie przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

 2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

- są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Natomiast, art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, regulują zasady potrącalności kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Należy wskazać, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośrednio związanego z przychodami” oraz kosztu „innego niż bezpośrednio związanego z przychodami” - brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być, więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach, której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód z jej zbycia.

Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np.: koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Z treści złożonego wniosku wynika, że głównym przedmiotem Państwa działalności jest produkcja (…). Wnioskodawca zawarł ze Spółką … Umowę sublicencyjną, która obowiązuje od dnia 1 stycznia 2022 r. zgodnie z którą Spółka udzieliła Wnioskodawcy niewyłącznej licencji na:

a) produkcję, wprowadzanie na rynek i/lub sprzedaż (…) Produktów;

b) korzystanie z Praw Własności Intelektualnej związanych z tymi Produktami, tj. patenty, znaki towarowe, know-how.

Umowa została zawarta na czas nieokreślony. W zamian za udzielenie licencji na korzystanie z Praw Własności Intelektualnej oraz produkcję i dystrybucję Produktów, Wnioskodawca zobowiązał się uiszczać na rzecz Spółki roczną Opłatę licencyjną kalkulowaną jako …% sprzedaży zewnętrznej Wnioskodawcy, tj. sprzedaży Produktów przez Wnioskodawcę klientom zewnętrznym a także sprzedaży wewnętrznej do podmiotów powiązanych. Dokumenty rozliczeniowe dotyczące Opłaty licencyjnej odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok zostaną wystawione do końca 2025 roku i w tym samym terminie zostaną przekazane Wnioskodawcy. Bezpośrednio po otrzymaniu dokumentów rozliczeniowych Wnioskodawca dokona zapłaty. Konsekwentnie Opłaty licencyjne za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok zostaną ujęte w księgach rachunkowych dopiero po wystawieniu dokumentów rozliczeniowych przez X i ich otrzymaniu przez Wnioskodawcę, co powinno nastąpić do końca 2025 roku.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą kwestii ustalenia, czy do Opłaty licencyjnej będzie mieć zastosowanie przepis art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, a tym samym, że Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia Opłaty licencyjnej do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia, tzn. w dniu na który Opłata licencyjna zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych, tj. zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e Ustawy CIT.

Z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośredni związku z przychodami, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d, ust. 4e w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).

Koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. Natomiast za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e updop).

Z powyższego wynika zatem, że pod pojęciem „dzień poniesienia kosztu” należy rozumieć dzień, na który Wnioskodawca uwzględnił koszt w prowadzonych przez siebie księgach rachunkowych.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wydatki poniesione na Opłatę licencyjną stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z przychodami, gdyż jak wynika z wniosku nie ma możliwości powiązania ich z powstaniem konkretnych przychodów pomimo, że wysokość tych kosztów uzależniona jest od ściśle określonych przychodów. Opłaty licencyjne są przykładem kosztu poniesionego w celu osiągnięcia długofalowych korzyści, a nie konkretnego przychodu, dlatego też opłaty licencyjne należy zakwalifikować do tzw. kosztów pośrednich, które powinny być ujmowane w dacie ich poniesienia.

Jeśli zatem Opłaty licencyjne za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok zostaną ujęte w księgach rachunkowych w 2025 roku zastosowanie będzie miał przepis art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a tym samym, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia Opłaty licencyjnej do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia, tzn. w dniu na który Opłata licencyjna zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych, tj. zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało zatem uznać za prawidłowe.

Ad 2.

Zgodzić należy się również z Państwem, że w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w przypadku w jakim Opłata licencyjna obliczona odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok i udokumentowana za każdy rok oddzielnym dokumentem rozliczeniowym zostanie ujęta jako koszt w księgach rachunkowych w 2025 roku, Wnioskodawca będzie uprawniony do uwzględnienia każdej z tych opłat licencyjnych w kosztach uzyskania przychodów za 2025 rok.

Tym samym Wnioskodawca chcąc zaliczyć każdą z Opłat licencyjnych obliczonych odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok i 2024 rok i udokumentowanych za każdy rok oddzielnym dokumentem rozliczeniowym do kosztów uzyskania przychodów nie będzie zobowiązany do korekty rozliczeń w podatku CIT odpowiednio za 2022 rok, 2023 rok 2024 rok.

Stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.