Interpretacja indywidualna z dnia 4 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL3.4012.772.2025.3.MS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia 50% podatku VAT wynikającego z faktur za energię elektryczną wystawionych na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną, dokumentujących zużycie energii elektrycznej przeznaczonej na ładowanie samochodu elektrycznego wykorzystywanego w sposób mieszany (do działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych).

Uzupełnił go Pan pisami – brak daty sporządzenia – (wpływ 29 grudnia 2025 r. oraz 13 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca posiada samochód elektryczny, który został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej.

Pojazd jest wykorzystywany zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, w sposób mieszany. W związku z mieszanym sposobem wykorzystywania pojazdu, Wnioskodawca nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, oraz zamierza stosować ograniczenie w odliczaniu podatku VAT wynikające z art. 86a ust. 1 tej ustawy, tj. odliczać 50% podatku VAT od wydatków związanych z użytkowaniem pojazdu.

Wnioskodawca jest właścicielem budynku mieszkalnego wyposażonego w instalację fotowoltaiczną. Do końca 2024 r. instalacja fotowoltaiczna w 100% pokrywała zużycie energii elektrycznej na potrzeby gospodarstwa domowego, co jest do udowodnienia. Jedynym źródłem powstania rozliczeń z przedsiębiorstwem energetycznym będzie zużycie energii elektrycznej na ładowanie samochodu elektrycznego.

Wnioskodawca posiada urządzenie do ładowania samochodu elektrycznego wyposażone w licznik energii elektrycznej, który umożliwia jednoznaczny i obiektywny pomiar ilości energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Wnioskodawca posiada dane pozwalające na ustalenie ilości energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu w poszczególnych okresach.

Od stycznia 2025 r. Wnioskodawca zacznie otrzymywać faktury za energię elektryczną. Faktury te są wystawiane na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną (bez numeru NIP) i dokumentują zużycie energii elektrycznej z różnych, nieregularnych okresów wcześniejszych, wynikających z przyjętego przez przedsiębiorstwo energetyczne sposobu rozliczeń. Zakres czasowy poszczególnych faktur nie odpowiada bezpośrednio poszczególnym miesiącom kalendarzowym.

Wnioskodawca zamierza ustalać ilość energii elektrycznej zużytej na ładowanie samochodu elektrycznego na podstawie danych z licznika energii zainstalowanego w urządzeniu do ładowania pojazdu. Następnie, Wnioskodawca zamierza odliczać 50% podatku VAT przypadającego na energię elektryczną zużytą na ładowanie pojazdu, zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W uzupełnieniu do wniosku otrzymanym 13 stycznia 2026 r., Wnioskodawca wskazał:

Samochód elektryczny, o którym mowa we wniosku, jest pojazdem samochodowym w rozumieniu art. 2 pkt 34 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Samochód elektryczny nie jest pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy o VAT. Jest to samochód osobowy niewymieniony w art. 86a ust. 9 ustawy, w związku z czym nie spełnia warunków do uznania go za pojazd wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy. Samochód nie jest konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą.

Samochód elektryczny jest wykorzystywany zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych (tzw. użytek mieszany). W działalności gospodarczej pojazd służy m.in. do:

·dojazdów do kontrahentów,

·realizacji czynności związanych bezpośrednio z wykonywaniem usług opodatkowanych podatkiem VAT,

·przejazdów związanych z bieżącym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa.

Związek pojazdu z działalnością gospodarczą ma charakter bezpośredni i funkcjonalny, jednak pojazd nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej.

Na zadane pytanie o treści: „Czy samochód elektryczny – w części dotyczącej działalności gospodarczej – jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług? Jeżeli nie, to należy wskazać do jakich czynności jest wykorzystywany:

a)zwolnionych z opodatkowania podatkiem od towarów i usług?

b)niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Odpowiedź Wnioskodawcy: „Samochód elektryczny nie jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W części prywatnej, pojazd jest wykorzystywany do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Nie jest wykorzystywany do czynności zwolnionych z VAT”.

Doprecyzowując powyższą odpowiedź, Wnioskodawca wskazał: „Samochód elektryczny, w części dotyczącej działalności gospodarczej, jest wykorzystywany wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane podatkiem VAT. Samochód elektryczny nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej do czynności zwolnionych z podatku VAT ani do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Wykorzystanie samochodu do celów prywatnych ma miejsce poza działalnością gospodarczą i dotyczy czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, co uzasadnia stosowanie ograniczenia w odliczeniu podatku VAT na podstawie art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług”.

Wnioskodawca nie dokonuje i nie zamierza dokonywać odrębnego przyporządkowania zużycia energii elektrycznej do poszczególnych przejazdów, natomiast – zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o VAT – przyjmuje ustawową proporcję 50% odliczenia podatku VAT, wynikającą z mieszanego wykorzystywania pojazdu.

Na fakturach za energię elektryczną wystawianych przez przedsiębiorstwo energetyczne znajduje się opłata za energię elektryczną pobraną z sieci elektroenergetycznej, tj. za energię zużytą ponad ilość wyprodukowaną przez instalację fotowoltaiczną. Ilość energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu jest ustalana na podstawie licznika energii wbudowanego w urządzenie do ładowania pojazdu, który rejestruje faktyczne zużycie energii elektrycznej w kWh. Dane te mogą być zestawiane z przebiegiem pojazdu, jednak dla celów podatku VAT, Wnioskodawca nie dokonuje szczegółowej alokacji przejazdów, stosując ustawowe ograniczenie 50%. Wnioskodawca prowadzi ewidencję ilości energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu, wynikającą z odczytów licznika ładowarki, oraz posiada faktury dokumentujące pobór energii elektrycznej z sieci w poszczególnych okresach rozliczeniowych. W okresach rozliczeniowych, w których występuje pobór energii elektrycznej z sieci, łączne zużycie energii elektrycznej przez gospodarstwo domowe oraz ładowanie samochodu jest wyższe niż ilość energii wyprodukowanej przez instalację fotowoltaiczną oraz ponad stan magazynu, co skutkuje wystawieniem faktur przez przedsiębiorstwo energetyczne.

W okresach, w których występuje pobór energii elektrycznej z sieci, nadwyżka zużycia energii elektrycznej ponad produkcję z instalacji fotowoltaicznej i ponad stan magazynu odpowiada w ujęciu rozliczeniowym ilości energii zużytej do ładowania samochodu elektrycznego.

Ustalenie to jest dokonywane na podstawie:

•danych z licznika energii elektrycznej urządzenia do ładowania pojazdu,

•danych z faktur za energię elektryczną,

•danych o produkcji energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej.

Zarówno w 2024 r., jak i w 2025 r. oraz w latach kolejnych, energia elektryczna wyprodukowana przez instalację fotowoltaiczną pokrywa i będzie pokrywać w 100% zapotrzebowanie energetyczne gospodarstwa domowego Wnioskodawcy, z wyłączeniem energii zużywanej do ładowania samochodu elektrycznego.

Wnioskodawca nie posiada innych samochodów elektrycznych, które byłyby ładowane z wykorzystaniem tej instalacji fotowoltaicznej. Instalacja fotowoltaiczna nie jest wykorzystywana do ładowania samochodów elektrycznych, których właścicielem nie jest Wnioskodawca.

Na fakturach za energię elektryczną wystawianych przez przedsiębiorstwo energetyczne na Wnioskodawcę znajduje się opłata za energię elektryczną pobraną z sieci elektroenergetycznej, tj. za energię zużytą ponad ilość energii wyprodukowanej przez instalację fotowoltaiczną. Faktury nie dokumentują bezpośrednio energii elektrycznej „zużytej do ładowania samochodu”, lecz energię elektryczną pobraną z sieci w danym okresie rozliczeniowym. W praktyce, z uwagi na to, że instalacja fotowoltaiczna pokrywa zużycie energii elektrycznej gospodarstwa domowego w 100%, energia elektryczna pobrana z sieci i wykazana na fakturach odpowiada energii zużytej do ładowania samochodu elektrycznego. Wnioskodawca rozlicza się z przedsiębiorstwem energetycznym na zasadach net-billingu, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa energetycznego.

Podsumowanie:

Wnioskodawca zna dokładnie:

•zużycie energii elektrycznej gospodarstwa domowego w poprzednich latach oraz w bieżących okresach rozliczeniowych,

•ilość energii pobranej z sieci elektroenergetycznej (wynikającą z faktur),

•ilość energii elektrycznej wyprodukowanej przez instalację fotowoltaiczną,

•ilość energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu elektrycznego (na podstawie licznika ładowarki).

Na tej podstawie możliwe jest ustalenie, jaka część energii została zużyta przez gospodarstwo domowe, a jaka przez samochód elektryczny, według następującej metodologii:

•zużycie energii z fotowoltaiki = produkcja energii w danym okresie - energia oddana do sieci,

•zużycie energii przez gospodarstwo domowe = energia pobrana z sieci + zużycie energii z fotowoltaiki - zużycie energii przez samochód elektryczny.

Przykładowo, dla listopada:

•energia pobrana z sieci: (…) kWh

•energia wyprodukowana z fotowoltaiki: (…) kWh

•energia zużyta przez samochód: (…) kWh

Zużycie gospodarstwa domowego:

(…) + (…) – (…) = (…) kWh

Ponadto, łączne dane za okres od stycznia do listopada 2025 r. wskazują, że:

•całkowite zużycie energii elektrycznej wyniosło (…) kWh,

•całkowita produkcja energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej wyniosła (…) kWh,

•Ilość energii na początku listopada pozostającej w magazynie do wykorzystania w następnym rozliczeniu bez opustu (kWh): (…) kWh,

co jednoznacznie potwierdza, że produkcja energii w pełni pokrywa zapotrzebowanie gospodarstwa domowego, a pobór energii z sieci dotyczy w praktyce ładowania samochodu elektrycznego. Dodatkowo część wyprodukowanej energii elektrycznej pokrywa zużycie auta.

Pierwsza faktura otrzymana w styczniu 2026 r. dokumentowała pobór energii elektrycznej z sieci w ilości (…) kWh, stanowiącej energię zużytą ponad rozliczoną produkcję z instalacji fotowoltaicznej.

Natomiast cały 2025 r.:

• zużycie domu: (…) kWh

• produkcja z fotowoltaiki: (…) kWh * 0,8 -> (…) kWh darmowego prądu

• zużycie pojazdu: (…) kWh,

W konsekwencji, w praktyce pobór energii elektrycznej z sieci, za który wystawiane są faktury przez przedsiębiorstwo energetyczne, dotyczy zużycia energii elektrycznej na potrzeby ładowania samochodu elektrycznego, z uwagi na fakt, że instalacja fotowoltaiczna pokrywa zapotrzebowanie energetyczne gospodarstwa domowego.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku VAT wynikającego z faktur za energię elektryczną wystawionych na Wnioskodawcę jako osobę fizyczną, dokumentujących zużycie energii elektrycznej przeznaczonej na ładowanie samochodu elektrycznego wykorzystywanego w sposób mieszany (do działalności gospodarczej oraz do celów prywatnych), przy czym faktury te dokumentują zużycie energii elektrycznej z nieregularnych okresów wcześniejszych, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w opisanym zdarzeniu przyszłym, przysługuje Panu prawo do odliczenia 50% podatku VAT wynikającego z faktur za energię elektryczną dokumentujących zużycie energii elektrycznej przeznaczonej na ładowanie samochodu elektrycznego wykorzystywanego w sposób mieszany, tj. zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Energia elektryczna zużywana do ładowania samochodu elektrycznego stanowi wydatek związany z użytkowaniem pojazdu wykorzystywanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku pojazdów samochodowych wykorzystywanych zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku VAT od wydatków związanych z takim pojazdem. Przepis ten ma zastosowanie również do wydatków na energię elektryczną wykorzystywaną do ładowania samochodu elektrycznego, jako wydatków związanych z eksploatacją pojazdu.

Pana zdaniem, fakt, iż faktury za energię elektryczną są wystawiane na niego jako osobę fizyczną, nie wyklucza prawa do odliczenia VAT, o ile energia elektryczna pozostaje w związku z działalnością gospodarczą oraz jest wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, co wynika z utrwalonej praktyki organów podatkowych.

Również fakt, że faktury za energię elektryczną dokumentują zużycie energii z okresów wcześniejszych oraz obejmują nieregularne okresy rozliczeniowe, nie ma wpływu na prawo do odliczenia podatku VAT. Decydujące znaczenie ma bowiem związek poniesionego wydatku z działalnością gospodarczą oraz istnienie podstaw do odliczenia podatku zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, stoi Pan na stanowisku, że przysługuje Panu prawo do odliczenia 50% podatku VAT od energii elektrycznej zużytej na ładowanie samochodu elektrycznego, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych.

Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany w fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniona od podatku.

Z kolei art. 88 ust. 4 ustawy:

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego, niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Jak wyżej wskazano, odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z czynnościami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.

Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według którego dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy ustawowe wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli sposób ten:

·zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności opodatkowanych VAT) oraz

·obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

Oznacza to, podatnik jest zobowiązany do wyodrębnienia takiej części podatku naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Warto nadmienić, że zastosowane przez podatnika metody, czy też sposoby, na podstawie których dokona on wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana jest dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza, spoczywa zawsze na podatniku.

Natomiast, kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane w art. 86a ustawy.

W myśl art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy:

Stosownie do art. 86a ust. 2 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 34 ustawy:

Na podstawie art. 86a ust. 3 ustawy:

W świetle art. 86a ust. 4 ustawy:

Zatem, zgodnie z powyższymi regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”.

Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością, np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”. Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów „mieszanych”. Przyjmuje się, że każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony – ze względu na swoje cechy konstrukcyjne – służy co do zasady użytkowi „mieszanemu”, a zatem wszystkie wydatki z nim związane podlegają ograniczeniu w odliczaniu do 50%.

Informacje, jakie powinna zawierać faktura, wymienione są w art. 106e ust. 1 ustawy:

W art. 106e ust. 1 ustawy punkty 1-15 są zasadami ogólnymi. Kolejne punkty tego przepisu określają elementy, które powinny znaleźć się na fakturach dokumentujących transakcje realizowane w szczególnych okolicznościach.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Posiada Pan samochód elektryczny, który został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Pana działalności gospodarczej. Samochód elektryczny jest pojazdem samochodowym w rozumieniu art. 2 pkt 34 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. pojazdem samochodowym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Samochód nie jest pojazdem, o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy. Samochód nie jest konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą. Pojazd wykorzystuje Pan zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych. W działalności gospodarczej pojazd służy Panu m.in. do:

•dojazdów do kontrahentów,

•realizacji czynności związanych bezpośrednio z wykonywaniem usług opodatkowanych podatkiem VAT,

•przejazdów związanych z bieżącym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa.

Samochód elektryczny, w części dotyczącej działalności gospodarczej, wykorzystuje Pan wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Samochodu nie wykorzystuje Pan w działalności gospodarczej do czynności zwolnionych z podatku VAT ani do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku z mieszanym sposobem wykorzystywania pojazdu nie prowadzi Pan ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ zamierza Pan stosować ograniczenie w odliczaniu podatku VAT, wynikające z art. 86a ust. 1 ustawy, tj. zamierza Pan odliczać 50% podatku VAT od wydatków związanych z użytkowaniem pojazdu. Jest Pan właścicielem budynku mieszkalnego wyposażonego w instalację fotowoltaiczną. Do końca 2024 r. instalacja fotowoltaiczna w 100% pokrywała zużycie energii elektrycznej na potrzeby gospodarstwa domowego, co może Pan udowodnić. Jedynym źródłem powstania rozliczeń z przedsiębiorstwem energetycznym będzie zużycie energii elektrycznej na ładowanie samochodu elektrycznego. Posiada Pan urządzenie do ładowania samochodu elektrycznego wyposażone w licznik energii elektrycznej, który umożliwia jednoznaczny i obiektywny pomiar ilości energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Posiada Pan dane pozwalające na ustalenie ilości energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu w poszczególnych okresach. Faktury za zużytą energię elektryczną są wystawiane na Pana jako osobę fizyczną (bez numeru NIP) i dokumentują zużycie energii elektrycznej z różnych, nieregularnych okresów wcześniejszych, wynikających z przyjętego przez przedsiębiorstwo energetyczne sposobu rozliczeń. Na fakturach za energię elektryczną, wystawianych przez przedsiębiorstwo energetyczne, znajduje się opłata za energię elektryczną pobraną z sieci elektroenergetycznej, tj. za energię zużytą ponad ilość wyprodukowaną przez instalację fotowoltaiczną. Zakres czasowy poszczególnych faktur nie odpowiada bezpośrednio poszczególnym miesiącom kalendarzowym. Zamierza Pan ustalać ilość energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu elektrycznego na podstawie danych z licznika energii zainstalowanego w urządzeniu do ładowania pojazdu. Następnie, zamierza Pan odliczać 50% podatku VAT przypadającego na energię elektryczną zużytą do ładowania pojazdu, zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Ilość energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu będzie Pan ustalał na podstawie licznika energii wbudowanego w urządzenie do ładowania pojazdu, który rejestruje faktyczne zużycie energii elektrycznej w kWh. Dane te mogą być zestawiane z przebiegiem pojazdu, jednak dla celów podatku VAT Wnioskodawca nie dokonuje szczegółowej alokacji przejazdów, stosując ustawowe ograniczenie 50%. Prowadzi Pan ewidencję ilości energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu, wynikającą z odczytów licznika ładowarki, oraz posiada faktury dokumentujące pobór energii elektrycznej z sieci w poszczególnych okresach rozliczeniowych. W okresach rozliczeniowych, w których występuje pobór energii elektrycznej z sieci, łączne zużycie energii elektrycznej przez gospodarstwo domowe oraz ładowanie samochodu jest wyższe niż ilość energii wyprodukowanej przez instalację fotowoltaiczną oraz ponad stan magazynu, co skutkuje wystawieniem faktur przez przedsiębiorstwo energetyczne. Pana zadaniem, w okresach, w których występuje pobór energii elektrycznej z sieci, nadwyżka zużycia energii elektrycznej ponad produkcję z instalacji fotowoltaicznej i ponad stan magazynu odpowiada w ujęciu rozliczeniowym ilości energii zużytej do ładowania samochodu elektrycznego. W konsekwencji, w praktyce pobór energii elektrycznej z sieci, za który wystawiane są faktury przez przedsiębiorstwo energetyczne, dotyczy zużycia energii elektrycznej na potrzeby ładowania samochodu elektrycznego, z uwagi na fakt, że instalacja fotowoltaiczna pokrywa zapotrzebowanie energetyczne gospodarstwa domowego. Wskazał Pan również, że instalacja fotowoltaiczna nie jest wykorzystywana do ładowania samochodów elektrycznych, których Pan nie jest właścicielem. Nie posiada Pan innych samochodów elektrycznych, które byłyby ładowane z wykorzystaniem tej instalacji fotowoltaicznej.

W celu wyjaśnienia Pana wątpliwości dotyczących prawa do odliczenia 50% podatku VAT z faktur otrzymanych od przedsiębiorstwa energetycznego dokumentujących zakup energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej do celów mieszanych, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy będzie miał Pan prawo do odliczenia podatku VAT z faktur, które są wystawione na Pana, jako osobę fizyczną.

Z przepisu art. 106e ustawy wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który powinien wynikać z zawartej umowy.

Zatem, zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, konieczne jest, aby faktury, jako dokumenty potwierdzające rzeczywiste transakcje gospodarcze, zawierały nazwy określające strony transakcji, ich adresy, a także numery identyfikacji podatkowej.

Faktura jest dokumentem potwierdzającym wykonanie pewnej usługi lub dostawy towaru, uprawniającym (po spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów prawa) podmiot, dla którego jest wystawiona (nabywcę) do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.

Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy wymienione w art. 106e ustawy, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji nie wyklucza możliwości jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na fakturze. Brak na fakturze NIP-u nabywcy przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu pozostałych danych podmiotu będącego nabywcą, oraz możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, jest okolicznością pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego.

Jak wskazano powyżej, prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. W art. 88 ustawy wymienione są enumeratywnie przypadki, w których podatnik zostaje pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Wśród nich nie ma jednak opisanej przez Pana nieprawidłowości – braku NIP nabywcy – jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Zatem, brak numeru NIP na fakturze nie przesądza o braku prawa do odliczenia podatku VAT. Prawo do odliczenia z faktur, na których nie ma numeru NIP przysługuje, o ile na podstawie danych zawartych w ww. fakturach możliwe jest zidentyfikowanie nabywcy.

Zatem, będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup energii elektrycznej w części, w jakiej zakup ten będzie związany z opodatkowaną działalnością gospodarczą, wystawionej bez Pana numeru NIP jako nabywcy, o ile na podstawie danych zawartych w fakturze możliwe będzie zidentyfikowanie Pana jako nabywcy oraz nie zaistnieją przesłanki, o których mowa w art. 88 ustawy.

Teraz należy ustalić, czy ma Pan prawo do odliczenia 50% podatku VAT z faktur otrzymanych od przedsiębiorstwa energetycznego dokumentujących zakup energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej w sposób „mieszany”.

Stwierdzić w tym miejscu należy, że jeżeli wydatki poniesione na energię elektryczną będą udokumentowane jedną fakturą, dotyczącą zarówno prowadzonej przez Pana działalności (wykorzystanie zużytej energii elektrycznej do ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego w sposób mieszany), jak i Pana prywatnych celów (zużycie energii na potrzeby gospodarstwa domowego), to spoczywa na Panu obowiązek rzetelnego rozdziału wydatków dotyczących wykorzystania energii elektrycznej dla potrzeb działalności gospodarczej i części wykorzystywanej dla potrzeb gospodarstwa domowego (potrzeby osobiste).

Po przyporządkowaniu do celów działalności gospodarczej odpowiedniej części wydatków z faktury od dostawcy energii (na cele ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego w działalności gospodarczej w sposób mieszany), będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w części, która dotyczy czynności opodatkowanych (tylko ta część może pomniejszać podatek należny). Jest Pan bowiem zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, a energia elektryczna, którą nabywa Pan na potrzeby ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego w działalności gospodarczej – jak Pan wskazał – będzie wykorzystywana do celów mieszanych.

Jak już wyżej wskazano, podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności ma obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi oraz zwolnionych od podatku.

Mając na uwadze przedstawione regulacje prawne oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie, do nabywanej przez Pana energii elektrycznej wynikającej z faktur zakupu otrzymanych od operatora, przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku VAT na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy w takiej części, w jakiej nabyta przez Pana energia elektryczna będzie wykorzystana do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Dalej, powołane przepisy art. 86a ustawy wprowadzają ograniczenie w odliczeniu podatku naliczonego w odniesieniu do wszystkich wydatków, m.in. zakupu paliw do napędu, czy też innych wydatków eksploatacyjnych, związanych z używaniem konkretnych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, przeznaczonych do użytku „mieszanego”, tj. wykorzystywanych zarówno do celów związanych z opodatkowaną działalnością gospodarczą, jak i do celów użytku prywatnego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powołany wyżej art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy wymienia jedynie przykładowe wydatki związane z użytkowaniem samochodów, które podlegają rozliczeniu z zastosowaniem przepisu art. 86a ust. 1. Jednak w związku z wykorzystywaniem w prowadzonej działalności gospodarczej samochodów, o których mowa w art. 86a ust. 1 ustawy, ponoszony jest szereg innych wydatków, bez których użytkowanie takich pojazdów byłoby niemożliwe, a wydatki te bezsprzecznie służą samochodom wykorzystywanym także prywatnie.

Odnosząc się do powyższego należy zatem ustalić, czy wydatki na zakup energii, które będzie Pan ponosił w związku z ładowaniem samochodu elektrycznego, stanowić będą wydatki związane z pojazdami samochodowymi, o których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy.

Wprawdzie, w art. 86a ust. 2 ustawy nie są wymienione doładowania samochodów elektrycznych, ale ustawodawca wskazuje na inne towary i usługi związane z eksploatacją lub używaniem samochodów. W związku z tym, nie ma podstaw aby przyjąć, że wydatki ponoszone na energię elektryczną wykorzystywaną jako napęd elektryczny samochodu osobowego nie należał do kategorii wydatków wymienionych w ww. artykule.

Zatem, katalog wydatków związanych z użytkowaniem samochodów określony w przepisie art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy może obejmować również wydatki dotyczące energii elektrycznej wykorzystywanej jako napęd elektryczny samochodu osobowego. Regulacja ta zawiera w swej treści otwarty katalog kosztów dotyczących użytkowania samochodów, a przedstawione w ww. przepisie wydatki nie wyczerpują wszystkich kosztów, które powstają w związku z użytkowaniem posiadanych samochodów.

Podsumowując, wysokość odliczenia przez Pana podatku od towarów i usług od wydatków na energię elektryczną wykorzystywaną jako napęd elektrycznego samochodu osobowego opisanego we wniosku – podlega limitowi 50% odliczenia podatku VAT na podstawie art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy.

Zaprezentowane okoliczności sprawy wskazują, że – wbrew Pana twierdzeniu – przypisanie przez Pana nabywanej energii elektrycznej w całości do czynności opodatkowanych nie jest możliwe.

Wskazał Pan, że posiada Pan urządzenie do ładowania samochodu elektrycznego wyposażone w licznik energii elektrycznej, który umożliwia jednoznaczny i obiektywny pomiar ilości energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Posiada Pan dane pozwalające na ustalenie ilości energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu w poszczególnych okresach. Prowadzi Pan ewidencję ilości energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu, wynikającą z odczytów licznika ładowarki, oraz posiada faktury dokumentujące pobór energii elektrycznej z sieci w poszczególnych okresach rozliczeniowych. W okresach rozliczeniowych, w których występuje pobór energii elektrycznej z sieci, łączne zużycie energii elektrycznej przez gospodarstwo domowe oraz ładowanie samochodu jest wyższe niż ilość energii wyprodukowanej przez instalację fotowoltaiczną oraz ponad stan magazynu, co skutkuje wystawieniem faktur przez przedsiębiorstwo energetyczne. W okresach, w których występuje pobór energii elektrycznej z sieci, nadwyżka zużycia energii elektrycznej ponad produkcję z instalacji fotowoltaicznej i ponad stan magazynu odpowiada – Pana zdaniem – w ujęciu rozliczeniowym ilości energii zużytej do ładowania samochodu elektrycznego. Twierdzi Pan, że z Pana obliczeń wynika, że w praktyce pobór energii elektrycznej z sieci, za który wystawiane są faktury przez przedsiębiorstwo energetyczne, dotyczy zużycia energii elektrycznej na potrzeby ładowania samochodu elektrycznego, z uwagi na fakt, że instalacja fotowoltaiczna pokrywa zapotrzebowanie energetyczne gospodarstwa domowego.

Wskazał Pan również, że energia wyprodukowana przez instalację fotowoltaiczną pokrywa w 100% zużycie energii przez gospodarstwo domowe. Na podstawie wskazań licznika z urządzenia do ładowania samochodu jest Pan w stanie wyodrębnić ilość energii pobranej do ładowania samochodu elektrycznego. Nie oznacza to, wbrew Pana twierdzeniu, że jest Pan w stanie na podstawie licznika z urządzenia do ładowania samochodu jednoznacznie stwierdzić, że energia pobrana przez Pana gospodarstwo domowe i/lub stację do ładowania, jest energią pobraną w każdym przypadku z sieci. Licznik, w który jest wyposażone urządzenie do ładowania samochodu, pozwala jedynie na zarejestrowanie ilości pobranej energii na potrzeby ładowania samochodu. Licznik ten nie wskazuje, skąd pochodzi energia do ładowania samochodu, czy ona jest wyprodukowana przez instalację fotowoltaiczną, czy z sieci. Licznik w urządzeniu do ładowania pojazdu wskazuje jedynie ogólny pobór energii przez stację.

Należy podkreślić, że podany przez Pana przykład wyliczeń produkcji i zużycia energii jest ogólny, nie uwzględnia produkcji energii przez instalację fotowoltaiczną i jej wykorzystania w momencie ładowania samochodu i/lub zużywania energii przez Pana gospodarstwo domowe. Wskazane przez Pana wyliczenia nie uwzględniają okoliczności czy w momencie podłączenia samochodu do stacji, instalacja zdołała wyprodukować wystarczającą ilość energii elektrycznej, aby w całości zaspokoić zapotrzebowanie przez Pana gospodarstwa domowego, które jest także zasilane przez instalację fotowoltaiczną, a jeżeli tak, to że energia ta nie została spożytkowana przez stację ładowania. Ponadto, w przedstawionym przykładzie pomija Pan specyfikę działania instalacji fotowoltaicznej i uzależnienie produkcji prądu od korzystnych warunków atmosferycznych. Przedstawione wyliczenie prezentują zatem zbiorcze dane z konkretnego okresu rozliczeniowego, z którego nie wynika w żaden sposób, że energia pobrana przez stację ładowania pochodzi wyłącznie z sieci operatora, a nie z instalacji fotowoltaicznej. Co potwierdza wskazanie przez Pana w opisie sprawy, że na fakturach za energię elektryczną wystawianych przez przedsiębiorstwo energetyczne na Wnioskodawcę znajduje się opłata za energię elektryczną pobraną z sieci elektroenergetycznej, tj. za energię zużytą ponad ilość energii wyprodukowanej przez instalację fotowoltaiczną. Faktury nie dokumentują bezpośrednio energii elektrycznej „zużytej do ładowania samochodu”, lecz energię elektryczną pobraną z sieci w danym okresie rozliczeniowym.

Tym samym, otrzymana faktura od operatora dokumentuje łącznie zużytą przez Pana energię w określonym okresie na potrzeby funkcjonowania gospodarstwa domowego (czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT) oraz stacji ładowania samochodu osobowego (czynności, w stosunku do których przysługuje Panu ograniczone prawo do odliczenia podatku w wysokości 50%).

Zatem, w analizowanej sprawie, w odniesieniu do wydatków na zakup energii elektrycznej, które służą – jak wynika z opisu sprawy – na potrzeby Pana gospodarstwa domowego oraz ładowania samochodu, przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez przedsiębiorstwo energetyczne wyłącznie w takiej wysokości, w jakiej nabywana energia służyć będzie wykonywanym czynnościom opodatkowanym podatkiem VAT. Jak wskazano powyżej, sposób, w jaki określi Pan część podatku naliczonego, który będzie podlegał odliczeniu, musi być jak najbardziej wiarygodny i rzetelny, tak aby gwarantował odliczenie wyłącznie części podatku związanego z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

W związku z powyższym, po ustaleniu odrębnie ilości energii elektrycznej pobranej do ładowania samochodu osobowego oraz pozostałej zużytej energii przez Pana gospodarstwo domowe, będzie miał Pan prawo do odliczenia 50% podatku VAT od zużytej energii elektrycznej do ładowania samochodu wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej do celów mieszanych.

Powyższe nie oznacza – wbrew Pana stwierdzeniu – że przysługuje Panu „prawo do odliczenia 50% podatku VAT wynikającego z faktur za energię elektryczną wystawionych na Wnioskodawcę”. Nie będzie miał Pan prawa do odliczenia 50% podatku VAT od zafakturowanej energii.

Zatem, w analizowanej sprawie, w odniesieniu do wydatków na zakup energii elektrycznej, które służą Panu do działalności gospodarczej (ładowania samochodu elektrycznego wykorzystywanego do działalności mieszanej), będzie miał Pan prawo do odliczenia podatku VAT, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy w takiej wysokości, w jakiej nabywana energia służyć będzie wykonywanym czynnościom opodatkowanym podatkiem VAT, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 86a ust. 1 ustawy. Jednak, sposób, w jaki Pan określi część podatku naliczonego wykazanego na fakturze otrzymanej od przedsiębiorstwa energetycznego, która będzie podlegała odliczeniu, musi być jak najbardziej wiarygodny i rzetelny, tak aby gwarantował odliczenie wyłącznie części podatku związanego z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Prawo do odliczenia podatku naliczonego będzie Panu przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy.

W konsekwencji Pana stanowisko, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku.

Niniejszą interpretację wydano w szczególności w oparciu o informację, że: „Wnioskodawca zamierza ustalać ilość energii elektrycznej zużytej na ładowanie samochodu elektrycznego na podstawie danych z licznika energii zainstalowanego w urządzeniu do ładowania pojazdu”. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone, dotyczy to w szczególności ustalenia czy otrzymana przez Pana faktura bez nr NIP została wystawiona w sposób prawidłowy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.