Interpretacja indywidualna z dnia 3 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.849.2025.3.SJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 17 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca, (dalej: „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą X. Działalność gospodarczą figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Podatnik posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).

Działalność gospodarcza prowadzona jest od  kwietnia 2023 r.

Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność związana z oprogramowaniem, zgodnie z klasyfikacją PKD oznaczona kodem: 62.01.Z. Innymi słowy jest to działalność w obszarze IT, software (tworzenie systemów IT).

Jednocześnie Wnioskodawca jest udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Y spółka z o.o. z siedzibą w ... (dalej: „Spółka” lub „Y”). Spółka zarejestrowana jest w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Przedmiotem działalności Spółki jest działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych.

Spółka powstała dopiero w 2025 r. (data wpisu do Rejestru Przedsiębiorców KRS to marca 2025 r.). Spółka posiada pięcioro wspólników, a jej łączny kapitał zakładowy…

Wnioskodawca jako jeden ze wspólników wniósł do tej Spółki, na pokrycie kapitału zakładowego, wkład niepieniężny (tzw. aport) wytworzony przez siebie program komputerowy o wartości 300 000 zł (trzysta tysięcy złotych).

Na potrzeby niniejszego wniosku wkład wniesiony przez Wnioskodawcę dalej nazywany będzie „Aplikacją”.

Wnioskodawca wytwarzał Aplikację poza działalnością gospodarczą i bez związku z jej prowadzeniem oraz bez zamiaru jakiejkolwiek jej komercjalizacji w ramach tej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca pracował nad aplikacją hobbystycznie i prace te miały charakter edukacyjny dla Wnioskodawcy – dzięki temu poza działalnością gospodarczą rozwijał on swoje kompetencje w zakresie wykonywania integracji z różnymi platformami oraz analizy nowoczesnych rozwiązań technologicznych, co stanowiło obiekt dużych zainteresowań i pasji Wnioskodawcy. Samą aplikację wnioskodawca nazwał „Q”, co koreluje z firmą jego działalności gospodarczej, jednakże jest to jedyna jakkolwiek konotacja łącząca ten, strice prywatny projekt z działalnością gospodarczą.

Prace nad Aplikacją Wnioskodawca rozpoczął jeszcze w roku 2022.

O odrębności prowadzonej działalności gospodarczej i tworzonej Aplikacji świadczy fakt, że Wnioskodawca tworzył ją w swoim czasie wolnym, a dowodem tego to, że w równoległym okresie Wnioskodawca regularnie otrzymywał wynagrodzenie za świadczenie usług na rzecz podmiotów niepowiązanych.

W międzyczasie Wnioskodawca i pozostali wspólnicy Spółki Y zdecydowali się powołać do życia Spółkę Y, jako odrębne przedsięwzięcie biznesowe – niezależne od aktywności zawodowych wspólników tej Spółki.

O odrębności Spółki Y i działalności gospodarczej Wnioskodawcy świadczy fakt, że w gronie wspólników tej Spółki znalazło się aż 5 osób, z czego podmiotem powiązanym wobec Wnioskodawcy jest tylko jeden wspólnik – prywatnie brat Wnioskodawcy.

Na dzień wnoszenia wkładu do Spółki Y aplikacja była jeszcze nieukończona (nie w pełni funkcjonalna) co wynikało z hobbystycznego charteru jej tworzenia i tego, że Wnioskodawca dostępne zasoby czasowe angażował w prowadzenie i rozwój działalności gospodarczej, która jest jego źródłem przychodu. Fakt nieukończenia aplikacji na dzień wnoszenia wkładu nie stanowił przeszkody, gdyż to właśnie Spółka Y ma zrealizować ten odrębny projekt biznesowy.

Do czasu wniesienia Aplikacji do Spółki Y nie była ona w żaden sposób komercjalizowana, tj. nie udzielano licencji, nie przeniesiono do niej praw autorskich na inny podmiot (pomijając fakt, że nie była ona w pełni funkcjonalna).

Aplikacja nigdy nie stanowiła wartości niematerialnej i prawnej w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy, ani nie stanowiła elementu świadczonych przez niego usług, ani nie przyczyniała się w żaden sposób do ich świadczenia.

Co warto podkreślić – Wnioskodawca nigdy w przeszłości nie wnosił wkładów niepieniężnych do jakichkolwiek spółek i na chwilę obecną nie planuje podobnych działań w przyszłości. To znaczy, że modus operandi Wnioskodawcy nie opiera się na powtarzalnych czynnościach wytwarzania aplikacji i wnoszenia ich do innych podmiotów.

To znaczy, że mówimy w tym przypadku o jednorazowym i incydentalnym wniesieniu jednej aplikacji do jednej spółki kapitałowej.

Aplikacja jako program komputerowy jest przedmiotem ochrony w ramach ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych.

Uzupełnienie wniosku

Jak wskazano w stanie faktycznym złożonego Wniosku – pierwotnie aplikacja powstała jako projekt prywatny (nienakierowany na jakikolwiek zysk) – był to przejaw pasji i prywatnych zainteresowań oraz owoc weryfikacji samodzielnej wiedzy Wnioskodawcy.

Pierwsze prace Wnioskodawcy nad aplikacją rozpoczął On w roku 2022, a samo wniesienie aplikacji aportem do Spółki nastąpiło w pierwszej połowie roku 2025 r.

Pierwsze prace nad aplikacją można porównać zatem do hobbystycznego majsterkowania będącego formą spędzania czasu wolnego.

Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska własnego Wnioskodawcy, w Jego ocenie działał On jako „twórca” w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ to On wytworzył ostateczną wersję aplikacji (oprogramowania), którą wniósł do spółki i firmował On swoim nazwiskiem wnoszoną aplikację.

W ocenie Wnioskodawcy, aplikacja stanowiła utwór w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Przepis ten wskazuje definicję „utworu” w rozumieniu tej ustawy i zgodnie z nią, utworem jest w szczególności program komputerowy. To znaczy, że aplikacja stworzona przez Wnioskodawcę niewątpliwie była i jest utworem w rozumieniu ww. ustawy.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 PAIPP, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Aplikacja nie była tworzona przy wykorzystaniu składników prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej.

Spółka będzie dążyła do rozszerzenia implementacji projektu w skali umożliwiającej faktyczne wdrożenie w środowisku biznesowym, w przeciwieństwie do edukacyjno-hobbystycznego przedsięwzięcia, które było realizowane w ramach pierwotnych założeń. Docelowym przeznaczeniem systemu jest optymalizacja procesów dostarczania oprogramowania w środowisku, oraz potencjalnie innych platformach w przyszłości.

Wnioskodawca nie planował by sprzedać Aplikację do tej Spółki lub jakiejkolwiek spółki.

W przypadku, gdyby Spółka, do której Wnioskodawca wniósł aplikację miała ją nabyć, należałoby tę spółkę wyposażyć w odpowiedni kapitał – np. poprzez wniesienie wkładu o charakterze pieniężnym lub udzielenie spółce pożyczki – a na to Wnioskodawca, ani pozostali udziałowcy nie posiadali środków oraz nie wyrazili oni zgody na taki kształt transakcji.

Wnioskodawca nie planował zatem sprzedaży Aplikacji.

Uwzględniając zasadę swobody umów wynikającą z Kodeksu Cywilnego (art. 353¹ KC) i zasady wolnorynkowej gospodarki, aplikacja mogłaby być teoretycznie sprzedana innym podmiotom w drodze umowy cywilnoprawnej za wynagrodzeniem.

Szansa na sprzedaż tej Aplikacji, jako „produktu” w fazie rozwojowej jest czysto teoretyczna, z uwagi na niszowość ww. Aplikacji i zadań, które ma realizować (szczegółowo opisano powyżej). Tj. niewiele podmiotów mogłoby być nią zainteresowane w obecnej – wymagającej dopracowania fazie.

Gdy Spółka dokończy Aplikację, wówczas szanse te wzrosną, ale nie jest to przedmiot niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wnioskodawca nie tworzy w ramach swojej sfery prywatnej i zarządu majątkiem prywatnym innych aplikacji, programów komputerowych ani praw majątkowych. Projekt Aplikacji był owocem hobby i prywatną inicjatywą.

Podatnik, w ramach działalności gospodarczej (odrębnie od stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji), tworzy jako przedsiębiorca na zlecenie podmiotu zewnętrznego, jednakże nie stanowi to jego własności intelektualnej, gdyż utworzony kod jest własnością zleceniodawcy (zewnętrznego i niepowiązanego podmiotu).

Wnioskodawca nie podejmował działań reklamowych ani marketingowych w jakiejkolwiek formie.

Ta część aplikacji, jak i pozostałe elementy stanowią wytwór własny Wnioskodawcy. Ta część aplikacji, jak i cała aplikacja w ogóle nie była nigdy promowana, ani pozycjonowana, co koresponduje z edukacyjnym, hobbystycznym i niezarobkowym charakterem przedsięwzięcia.

Wycena została dokonana konsensualnie przez wszystkich wspólników Spółki w oparciu o ich wiedzę, znajomość realiów rynkowych i posiadane doświadczenie.

Wnioskodawca nie otrzymał jakiegokolwiek wynagrodzenia w związku z wniesieniem wkładu niepieniężnego do Spółki. Jedynym elementem ekwiwalentności wnoszonego aportu było otrzymanie przez Wnioskodawcę udziałów w liczbie odpowiadającej wartości wnoszonej Aplikacji. Wnioskodawca nie otrzymał żadnego dodatkowego świadczenia czy wynagrodzenia (innego niż wydane udziały w Spółce) w związku z wniesieniem aportu.

Wnioskodawca otrzymał udziały w Spółce w związku z wniesieniem do niej aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i jest nim od kwietnia 2023 r.

Prace nad aplikacją miały dla Wnioskodawcy charakter hobbystyczny i edukacyjny. W ramach dowolnej formy spędzania czas wolnego.

Jak wskazano w stanie faktycznym Wniosku, prace nad Aplikacją Wnioskodawca rozpoczął jeszcze w roku 2022, a prowadzenie działalności gospodarczej Wnioskodawca rozpoczął w kwietniu 2023 r.

Jak wskazano w stanie faktycznym wniosku, Wnioskodawca pracował nad aplikacją hobbystycznie i prace te miały charakter edukacyjny dla Wnioskodawcy – dzięki temu poza działalnością gospodarczą rozwijał on swoje kompetencje w zakresie wykonywania integracji z różnymi platformami oraz analizy nowoczesnych rozwiązań technologicznych, co stanowiło obiekt dużych zainteresowań i pasji Wnioskodawcy.

Jak wskazano w stanie faktycznym Wniosku, Wnioskodawca wytwarzał Aplikację poza działalnością gospodarczą i bez związku z jej prowadzeniem oraz bez zamiaru jakiejkolwiek jej komercjalizacji w ramach tej działalności gospodarczej.

Możliwym zastosowaniem oprogramowania jest usprawnienie procesów dostarczania na platformie A oraz potencjalnie innych platformach w przyszłości.

Po uzupełnieniu kluczowych funkcjonalności aplikacja ma potencjał stać się narzędziem wspierającym pracę osób odpowiedzialnych za procesy dostarczania oprogramowania w ekosystemie A (oraz potencjalnie na innych platformach). Skalowanie prototypu do poziomu produktu komercyjnego wymaga jednak nakładów, które przekraczały moje możliwości w ramach projektu edukacyjno-hobbystycznego. Dopiero zawiązana spółka dysponuje kapitałem i zasobami niezbędnymi do finalizacji tego przedsięwzięcia.

Aplikacja nie była wykorzystana – była tworzona – jako koncept i prywatny projekt, więc do momentu wniesienia jej do Spółki była jedynie prototypem.

Z uwagi na prototypowe stadium projektu, trudno było mówić o jakimkolwiek jej wykorzystaniu.

Aplikacja ta nie była w żaden sposób komercjalizowana, Wnioskodawca jej nie promował i nie czerpał z niej korzyści.

Aplikacja do momentu wniesienia jej aportem do Spółki nie była przedmiotem użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Wnioskodawca nie ponosił wydatków, a bardziej nakłady czasu prywatnego – tego samego, który mógłby zostać wykorzystany na każde dowolne, inne hobby.

Wnioskodawca nie ponosił wydatków dedykowanych wprost tej Aplikacji i niezbędnych do jej rozwoju.

Wnioskodawca nie ponosił ww. wydatków, więc z uwagi na brak poniesienia wydatków nie można mówić o jakimkolwiek zaistnieniu prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego.

Pytania

1.Czy w opisanym stanie faktycznym wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1e w zw. z art. 5a pkt 34-35 ustawy o PIT?

2.Czy w opisanym stanie faktycznym wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Niniejsza interpretacja stanowi udzielenie odpowiedzi na pytania nr 1 - w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, wniesienie Aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do Spółki nie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na treść art. 17 ust. 1e ustawy o PIT w zw. z art. 5a pkt 34-35 ustawy o PIT, zgodnie z którym nie ustala się przychodu podatkowego z tytułu wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej, jeżeli przedmiotem wkładu jest komercjalizowana własność intelektualna wniesiona przez podmiot komercjalizujący.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5a pkt 34 ustawy o PIT, ilekroć w ustawie jest mowa o komercjalizowanej własności intelektualnej - oznacza to:

a)patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji topografii układu scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub prawo z pierwszeństwa - określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324 oraz z 2022 r. poz. 2185),

b)autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,

c)równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how),

d)prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych w lit. a-c na podstawie umowy licencyjnej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych (dalej: „PAIPP”), przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór), w szczególności: program komputerowy.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 PAIPP, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Skoro zatem ustawa literalnie wskazuje, iż komercjalizowaną własnością intelektualną są autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, to w ocenie Wnioskodawcy autorskie prawa majątkowe do Aplikacji będą stanowiły komercjalizowaną własność intelektualną, gdyż Aplikacja jest programem komputerowym zgodnie z treścią art. 5a pkt 34 ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 5a pkt 35 ustawy o PIT, ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie komercjalizującym oznacza to twórcę uprawnionego do praw lub wartości wymienionych w pkt 34 lit. a-c, a także zawarcia umowy licencyjnej, o której mowa w pkt 34 lit. d, jeżeli wnosi do spółki kapitałowej komercjalizowaną własność intelektualną.

Przesłankami zatem jakie musi spełnić podmiot dla nadania mu przymiotu „komercjalizującego” są następujące:

1)podmiot jest twórcą;

2)podmiot jest uprawniony do praw lub wartości stanowiących komercjalizowaną własność intelektualną w rozumieniu pkt 34 lit. a-c, a także do zawarcia umowy licencyjnej, o której mowa w pkt 34 lit. d;

3)podmiot wnosi do spółki kapitałowej komercjalizowaną własność intelektualną.

W związku z tym, że jak powyżej zostało wykazane, iż prawa autorskie majątkowe do Aplikacji stanowią komercjalizowaną własność intelektualną, a także w stanie faktycznym jest wskazane, iż Wnioskodawca był jedynym właścicielem tych praw majątkowych i ich twórcą, a także wniósł te prawa jako aport do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, uznać należy, iż powyższe przesłanki zostały spełnione.

Oznacza to zatem, że Wnioskodawca wypełnia znaczenie pojęcia twórcy w rozumieniu art. 5a pkt 35 ustawy o PIT. Brak jest definicji legalnej pojęcia „twórcy” na gruncie ustaw podatkowych, a także utrwalonej linii orzeczniczej w tym zakresie.

W tym wypadku posiłkować należy się treścią przepisów PAIPP, gdzie w art. 8 ust. 2 wskazano, że domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu. Prawo autorskie powstaje na rzecz twórcy z mocy prawa, z faktu ustalenia i przejawienia utworu.

W orzecznictwie stwierdzono to jednoznacznie: „artykuł 8 ust. 1 PrAut konstytuuje podstawową zasadę, w myśl której prawo autorskie powstaje w sposób pierwotny na rzecz twórcy. Odejście od tej zasady wymaga szczególnego przepisu ustawy. Nabycie praw autorskich przez twórcę następuje ex lege wraz ze stworzeniem utworu i jest rezultatem nie aktu prawnego, lecz aktu realnego, określonych czynności faktycznych, psychologicznych” (wyr. SA w Poznaniu z 7 listopada 2007 r., I ACa 800/07, niepubl.).

Wskazać należy, iż pojęcie „twórca” według definicji słownikowej oznacza «osobę, która coś tworzy, zwłaszcza w dziedzinie sztuki» lub «osoba, która jest sprawcą czegoś».

Wobec powyższego Wnioskodawca uważa, iż przysługuje mu status twórcy w rozumieniu art. 5a ust. 35 ustawy o PIT.

Z uwagi na to, że zostały spełnione wszystkie przesłanki wyrażone w definicji z art. 5a pkt 35 ustawy o PIT uznać należy, iż Wnioskodawca jest podmiotem komercjalizującym w rozumieniu przepisów tej ustawy.

Zgodnie z art. 17 ust. 1e ustawy o PIT, nie ustala się przychodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej jest komercjalizowana własność intelektualna wniesiona przez podmiot komercjalizujący.

Zakładając, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2 zostanie uznane za prawidłowe, Wnioskodawca uważa, że czynność wniesienia przez Niego wkładu niepieniężnego do spółki z o.o. w postaci Aplikacji nie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W ust. 1 pkt 9 ww. ustawy o PIT mowa jest natomiast o przychodzie z kapitałów pieniężnych, który stanowi wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, za przychód uważa się wartość rynkową takiego wkładu określoną na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego.

Z uwagi zatem na fakt, iż w ocenie Wnioskodawcy autorskie prawa majątkowe do Aplikacji są komercjalizowaną własnością intelektualną, a sam Wnioskodawca w swojej ocenie jest także podmiotem komercjalizującym, uznać należy, iż zgodnie z art. 17 ust. 1e ustawy o PIT, nie miał On obowiązku ustalania przychodu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, a zatem przychodu z kapitałów pieniężnych w wartości wkładu określonego umową spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

W tym zakresie Wnioskodawca swoje stanowisko opiera także na wnioskach płynących z licznych interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w tym z interpretacji z dnia 15 września 2023 r., nr 0115-KDIT1.4011.543.2023.2.MR, w której potwierdzono, że aport programu komputerowego przez podatnika prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT z uwagi na treść art. 17 ust. 1e ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych, innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.

Katalog przychodów z kapitałów pieniężnych określony został w art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pkt 9 tego przepisu:

Przy czym, jak wynika z treści art. 5a pkt 28 ww. ustawy:

Jednocześnie, w myśl art. 17 ust. 1e ww. ustawy:

W świetle powyższych przepisów, co do zasady, w przypadku wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki u podatnika powstaje przychód z kapitałów pieniężnych. Jednakże przychód z tego tytułu nie powstanie, jeżeli:

1)wkład wnoszony jest do spółki kapitałowej,

2)przedmiotem wkładu jest komercjalizowana własność intelektualna,

3)wkład wnoszony jest przez podmiot komercjalizujący.

Zgodnie z art. 4 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.):

Z kolei pojęcia: „komercjalizowana własność intelektualna” oraz „podmiot komercjalizujący” zostały zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 5a pkt 34 ww. ustawy:

Jedną z pozycji stanowiących komercjalizowaną własność intelektualną jest autorskie prawo majątkowe do programu komputerowego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje znaczenia tego terminu.

Art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24), stanowi że:

Z literatury tematu wynika, że w nomenklaturze technicznej programem komputerowym określa się algorytm zapisany w języku zrozumiałym dla danego komputera, zawierający zestaw deklaracji opisujących zmienne, na podstawie których mają być wykonywane operacje oraz ciąg poleceń lub instrukcji. Program komputerowy może przyjąć różne formy, przede wszystkim postać kodu źródłowego lub kodu wynikowego. Współczesne programy komputerowe stanowią de facto zespół funkcjonalnie połączonych ze sobą programów komputerowych, które razem stanowią inny program komputerowy. Z tego względu w procesie tworzenia programów komputerowych zazwyczaj bierze udział wiele osób, z których każda jest odpowiedzialna za określoną funkcję ostatecznego programu komputerowego. Co do zasady proces ten rozpoczyna opracowanie koncepcji i analiza możliwości przygotowania kodu źródłowego. Kolejny etap to projektowanie i fizyczne pisanie kodu, a ostatni to testowanie i wdrożenie, bez których nie ma możliwości wprowadzenia produktu finalnego w postaci np. aplikacji czy też nowej funkcjonalności w już istniejącej aplikacji (Por. Z. Rudnicki, Wprowadzenie do informatyki i programowania, Kraków 2015, s. 11. i Dawid Kurach, BISP 2023, Nr 1).

Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 5a pkt 35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

 Po myśli natomiast art. 9 cyt. powyżej ustawy:

W przedstawionym stanie faktycznym wniósł Pan aplikację aportem do spółki kapitałowej. Wytwarzał Aplikację poza działalnością gospodarczą i bez związku z jej prowadzeniem oraz bez zamiaru jakiejkolwiek jej komercjalizacji w ramach tej działalności gospodarczej. Aport miał charakter jednorazowy. Do czasu wniesienia Aplikacji do Spółki nie była ona w żaden sposób komercjalizowana, tj. nie udzielano licencji, nie przeniesiono do niej praw autorskich na inny podmiot. Aplikacja jako program komputerowy jest przedmiotem ochrony w ramach ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Spółka będzie dążyła do rozszerzenia implementacji projektu w skali umożliwiającej faktyczne wdrożenie w środowisku biznesowym, w przeciwieństwie do edukacyjno-hobbystycznego przedsięwzięcia, które było realizowane w ramach pierwotnych założeń.

Wobec powyższego, wniesienie przez Pana aplikacji tytułem wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej (sp. z o.o.)  nie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w myśl art. 17 ust. 1e ustawy o PIT w zw. z art. 5a pkt 34-35 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.