Interpretacja indywidualna z dnia 5 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.38.2026.1.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsca opodatkowania usług „co-packingu”. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką kapitałową (Gesellschaft mit beschränkter Haftung) utworzoną i działającą zgodnie z przepisami prawa niemieckiego. Posiada siedzibę rejestrową oraz siedzibę działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w Niemczech. Jest niemieckim rezydentem podatkowym w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym oraz niemieckim podatnikiem podatku od wartości dodanej.

Spółka należy do grupy kapitałowej (...) działającej w branży prozdrowotnych herbat, suplementów diety, olejków eterycznych i kosmetyków. Jedynym udziałowcem Spółki jest A. GmbH z siedzibą w Niemczech.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest działalność handlowa, przede wszystkim w zakresie sprzedaży herbat, produktów herbacianych oraz akcesoriów i dodatków.

Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w Niemczech, a od czerwca 2023 r. także w Polsce. Rejestracja do celów VAT w Polsce wiąże się obecnie przede wszystkim z rozliczaniem transakcji towarowych podlegających opodatkowaniu w Polsce, takich jak nabycie materiałów produkcyjnych (surowców, etykiet i opakowań), a także sprzedaży na rzecz polskich klientów oraz dostaw w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na terytorium UE.

Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości lub urządzeń magazynowych położonych w Polsce. Nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników produkcyjnych lub magazynowych, nie deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe, ani też nie będzie dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Wnioskodawcę. Wszelkie zasoby osobowe (zarząd oraz pracownicy wyższego i niższego szczebla) oraz zasoby techniczne niezbędne Spółce do prowadzenia działalności gospodarczej (biura) znajdują się w jej siedzibie w Niemczech, gdzie podejmowane są także wszelkie istotne decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w tym decyzje dotyczące i także wszelkie istotne decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w tym decyzje dotyczące działalności prowadzonej na terytorium Polski.

Aktywność Wnioskodawcy na terytorium Polski prowadzona jest zgodnie z przedstawionym poniżej modelem biznesowym:

1.Spółka zakupuje materiały (np. liście herbaty, zioła), opakowania oraz etykiety od podmiotów trzecich, pozyskiwane zarówno z Polski (od polskich producentów) jak i importowane z krajów trzecich lub z UE. Towary te są transportowane do magazynu w (...) i tam przechowywane. W tym celu Spółka najmuje powierzchnię magazynową oraz nabywa usługi od B. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka-Siostra”).

2.Materiały produkcyjne przewożone są do położonego na terytorium Polski zakładu kontrahenta (spółki posiadającej siedzibę na terytorium Polski i zarejestrowanej jako czynny podatnik VAT w Polsce: dalej jako: „Konfekcjoner”), który świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi ,,co- packingu” herbat. Transport realizowany jest w ramach usługi świadczonej na rzecz Spółki przez niezależne przedsiębiorstwo transportowe.

3.Konfekcjoner realizuje na rzecz Wnioskodawcy usługi „co-packingu” polegające na przygotowaniu gotowych herbat z dostarczonych przez Spółkę materiałów - tj. na ich mieszaniu, pakowaniu, znakowaniu i etykietowaniu. Na żadnym etapie nie dochodzi do przeniesienia na rzecz Konfekcjonera prawa do rozporządzania materiałami lub towarami Spółki jak właściciel.

4.Wytworzone w ten sposób gotowe produkty są powrotnie przewożone do magazynu w (...) w ramach realizowanej przez niezależne przedsiębiorstwo usługi transportowej. Towary przechowywane są w magazynie do momentu sprzedaży.

5.Po otrzymaniu zamówienia w ramach sprzedaży internetowej, gotowe produkty są wysyłane z magazynu na adres klienta końcowego.

Jak wynika z powyższego, w ramach realizowanej strategii biznesowej, Wnioskodawca nabywa od Konfekcjonera usługi tzw. „co-packingu” herbat, polegające na mieszaniu, pakowaniu, znakowaniu i etykietowaniu powierzonych towarów Spółki. Wszelkie komponenty będące przedmiotem usługi, tj. surowce do produkcji herbat, opakowania oraz etykiety, są dostarczane przez Wnioskodawcę i stanowią jego własność w sensie ekonomicznym i prawnym przez cały okres trwania usługi. Do przygotowania herbat w ramach usługi „co-packingu” nie są wykorzystywane materiały lub surowce będące własnością Konfekcjonera lub innego podmiotu trzeciego. Usługi te są świadczone w położonym w Polsce obiekcie Konfekcjonera za pomocą jego własnych zasobów (tj. pracowników oraz sprzętu należącego do Konfekcjonera). Wnioskodawca nie angażuje, ani nie udostępnia personelu, zasobów technicznych lub innych środków służących realizacji tej usługi.

Oprócz nabycia usług od Konfekcjonera, Spółka nabywa również kompleksowe usługi logistyczno- magazynowe od Spółki-Siostry. Spółka-Siostra użytkuje przestrzeń magazynową oraz biurową w (...) na podstawie umowy najmu długoterminowego, a wydzielona część przestrzeni magazynowej jest podnajmowana na rzecz Wnioskodawcy. Udostępnienie przestrzeni magazynowej jest częścią świadczonej przez Spółkę-Siostrę na rzecz Wnioskodawcy kompleksowej usługi logistyczno-magazynowej, która obejmuje magazynowanie surowców i wyrobów gotowych Spółki oraz obsługę związanych z nimi procesów logistycznych. Spółka nie posiada w Polsce personelu, sprzętu, nieruchomości, ani innych aktywów związanych z obsługą logistyczno- magazynową. Usługi są świadczone w całości przy użyciu zasobów technicznych i personalnych należących do Spółki-Siostry.

W określonych sytuacjach pracownicy Spółki-Siostry mogą wyjątkowo realizować polecenia i instrukcje wydawane przez personel Wnioskodawcy. Pracownicy jednak są zatrudnieni wyłącznie na podstawie stosunku pracy ze Spółką-Siostrą, a także zasadniczo wykonują polecenia służbowe oraz podlegają ocenie przełożonych i kierownictwa wyłącznie w ramach tego podmiotu. Ponadto Wnioskodawca, ani żaden inny podmiot z grupy kapitałowej nie sprawują bezpośredniej kontroli nad istotnymi decyzjami dotyczącymi działalności Spółki-Siostry, a także nad środkami świadczenia realizowanej przez nią działalności usługowej. Wnioskodawca jako odbiorca usług świadczonych przez Spółkę-Siostrę nie decyduje o kwestiach takich jak rozmieszczenie własnych towarów w magazynie, nie dokonuje także wyboru pracowników Spółki-Siostry zaangażowanych przy świadczeniu usług ani wyboru konkretnych zasobów technicznych i rzeczowych Spółki-Siostry wykorzystywanych do realizacji świadczenia.

Podsumowując, działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski realizowana jest poprzez ww. usługi świadczone przez Konfekcjonera, Spółkę-Siostrę oraz niezależne przedsiębiorstwo transportowe (dalej łącznie jako: „Usługodawcy”). Wskazane we wniosku czynności operacyjne są wykonywane w całości przez Usługodawców, Spółka nie angażuje własnego personelu bądź aktywów w związku z realizacją opisanych usług. Nabywanie na terytorium Polski ww. usług przez Spółkę związane jest z realizacją jej podstawowej działalności (działalność handlowa w zakresie sprzedaży herbat) w państwie siedziby.

Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli, handlowców lub innych osób działających na podstawie udzielonego pełnomocnictwa, które byłyby uprawnione do negocjowania lub podpisywania umów w jej imieniu. Wnioskodawca nie wyznacza w wewnętrznych strukturach pracownika odpowiedzialnego za obsługę jego działalności w Polsce, a także za bezpośrednią kontrolę i nadzór nad prawidłowością realizowanych w jej ramach świadczeń na rzecz Spółki. Spółka nie deleguje również własnego personelu do pracy w Polsce. Wszelkie działania w tym zakresie mogą być podejmowane przez zatrudniony w Niemczech personel w ramach ogółu ich obowiązków związanych z organizacją i realizacją działalności Spółki.

Oprócz wskazanej w opisie Spółki-Siostry; Wnioskodawca nie posiada podmiotów powiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 Ustawy CIT zarejestrowanych na terytorium Polski, które byłyby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowane w opisany model biznesowy Spółki.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, w związku z aktywnością Spółki prowadzoną na terytorium Polski (polegającej w szczególności na nabywaniu usług od podmiotu powiązanego i podmiotów niepowiązanych, w tym od Konfekcjonera), prawidłowym jest stwierdzenie, że Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 Ustawy VAT, a miejscem świadczenia i opodatkowania nabywanych od Konfekcjonera usług „co-packingu” nie jest terytorium Polski?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym Spółka nie posiada ani nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 oraz art. 28b ust. 2 Ustawy VAT, a miejscem świadczenia i opodatkowania nabywanych od Konfekcjonera usług „co-packingu” nie jest terytorium Polski.

Jednocześnie Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w jego ocenie usługi „co-packingu” stanowią usługi podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych określonych w art. 28b Ustawy VAT, tj. nie znajdą w ty m zakresie zastosowania regulacje szczególne dotyczące miejsca świadczenia usługi (art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz art. 28h-28n). Wątpliwości Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym dotyczą prawidłowego zastosowania ww. art. 28b Ustawy VAT w kontekście pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest natomiast ocena charakteru usług „co-packingu” w kontekście miejsca ich opodatkowania.

Uzasadnienie stanowiska

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ma kluczowe znaczenie w kontekście prawidłowego rozliczania transakcji zawieranych przez zagranicznych podatników. Zgodnie bowiem z art. 28b ust. 1 Ustawy VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest zasadniczo miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej (z wyjątkiem określonych w przepisach VAT wyjątków). Natomiast w myśl art. 28b ust. 2 Ustawy VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Co do zasady usługi nabywane przez zagranicznych podatników nie będą opodatkowane polskim VAT, jeżeli jednak usługi są nabywane w związku z działalnością położonego w Polsce stałego miejsca działalności, miejscem ich świadczenia i opodatkowania będzie terytorium Polski.

Ustawa VAT ani przepisy wykonawcze nie zawierają legalnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Definicji takiej nie zawiera również dyrektywa 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347. S. 1, ze zm.), ani poprzednio obowiązująca szósta dyrektywa Rady 77/3 88/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.Urz. WE L 147. S. 1, ze zm.). Pojęcie to zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu Wykonawczym, którego przepisy są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej, zatem nie muszą być transponowane do prawa krajowego.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, w celu stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako każde miejsce, inne niż miejsce, w którym podatnik ma siedzibę, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością i odpowiednią strukturą w zakresie personelu i zaplecza technicznego, aby umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie na własny użytek usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednocześnie, art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego stanowi, że na użytek m in. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje. W myśl natomiast art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Natomiast w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.

W świetle analizowanego art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego, aby można było mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności” miejsce prowadzenia działalności musi charakteryzować się cechami takimi jak:

a.odpowiednie zaplecze personalne,

b.odpowiednie wyposażenie techniczne,

c.ponadto oba wskazane powyżej uwarunkowania muszą charakteryzować się wystarczającą stałością oraz samodzielnością, niezbędną do podejmowania decyzji dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb tego miejsca.

Wedle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności potrzebne jest spełnienie łącznie tych warunków. Kwestia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej była przedmiotem licznych orzeczeń TSUE.

Przykładowo zgodnie z wyrokiem z 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą, można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki, tj. miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności oraz muszą być w nim stałe obecne zasoby personalne oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności. TSUE stwierdził także, że stałe miejsce prowadzenia działalności wystąpi jedynie wówczas, gdy w danym miejscu znajdują się na stałe również pracownicy.

Z kolei w wy roku 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) TSUE uznał, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi umożliwiać prowadzenie działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.

Analogiczne stanowisko TSUE zajął w wyroku z 7 maja 1998 r. w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w którym stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie”.

W wyroku z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari) TSUE podkreślił, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstw a wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

W swoim orzecznictwie TSUE rozważał także przypadki, w których dany podmiot posiadał w innym państwie spółkę zależną i w konsekwencji był uprawniony do korzystania z jej zasobów. W wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics) stwierdził, że nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki opierając się wyłącznie na fakcie, że spółka ta posiada w innym państwie członkowskim spółkę zależną.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL) TSUE orzekł, że nie można mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.

W wyroku z 27 października 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics) TSUE orzekł, że usługobiorca, który jest odrębny pod względem prawnym podmiotem od usługodawcy, nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma usługodawca świadczący na jego rzecz usługi produkcyjne, jeżeli taki usługobiorca nie ma w tym państwie członkowskim odrębnego (własnego lub kontrolowanego) stałego zaplecza personalnego i technicznego. Co istotne. TSUE uznał, że bez znaczenia dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest to, że usługodawca świadczy na rzecz usługobiorcy usługi produkcyjne w oparciu o umowę na wyłączność oraz, że usługodawca wykonuje również szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które wspierają sprzedaż usługobiorcy w państwie członkowskim usługodawcy.

Jak wynika z powyższego, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powstaje, gdy spełnione są łącznie wszystkie cechy charakteryzujące obecności danego podmiotu w państwie wskazane przez TSUE. Sama działalność w danym kraju nie oznacza automatycznie powstania takiego miejsca. Mając więc na uwadze regulacje zawarte w Rozporządzeniu Wykonawczym, a także tezy prezentowane w przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE, podatnik będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności, tylko wówczas gdy łącznie spełnione zostaną następujące warunki:

a.miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego oraz technicznego, aby umożliwić odbiór nabywanych usług i wykorzystanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub świadczenie usług (prowadzenie działalności gospodarczej) z tego miejsca,

b.miejsce działalności charakteryzuje się określonym poziomem stałości, tj. podatnik ma zamiar prowadzenia działalności w tym miejscu w sposób stały (a nie tylko periodyczny),

c.działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do działalności głównej (miejsce charakteryzuje samodzielność i niezależność decyzyjna).

W kontekście powyższych rozważań, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie posiada oraz nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT. Zdaniem Wnioskodawcy, analizowana działalność w Polsce nie spełnia przedstawionych powyżej trzech kryteriów - Spółka nie dysponuje własnym zapleczem personalnym, ani technicznym umożliwiającym odbiór i wykorzystywanie na własny użytek usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jego działalność w Polsce nie charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz samodzielnością względem podstawowej działalności w państwie siedziby.

Zatem w stosunku do usług świadczonych na jego rzecz nie będzie miał zastosowania art. 28b ust. 2 Ustawy VAT. Właściwym miejscem opodatkowania usług świadczonych na rzecz Spółki (z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n Ustawy VAT) będzie, zgodnie z art. 28b ust. 1 Ustawy VAT, terytorium Niemiec.

A.Kryterium odpowiedniego zaplecza personalnego

Pierwszym ze wskazanych powyżej kryteriów jest przesłanka odpowiedniego zaplecza personalnego. Brak zaplecza personalnego wyklucza możliwość istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Jak wskazano we wniosku Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce żadnego personelu (w szczególności pracowników operacyjnych, usługowych lub magazynowych), nie posiada (i nie planuje posiadać) osób uprawnionych do podejmowania w jej imieniu jakichkolwiek działań. Spółka nie deleguje również żadnych pracowników do wykonywania obowiązków na terytorium Polski. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym mające wpływ na działalność Spółki są podejmowane przez personel zatrudniony w ramach stosunku zawartego poza granicami Polski, który stamtąd też świadczy pracę na rzecz Wnioskodawcy.

Jednocześnie wszelkie działania operacyjne w ramach prowadzonej aktywności Wnioskodawcy na terytorium Polski („co-packing”, transport, obsługa logistyczno-magazynowa) wykonywane są za wynagrodzeniem przez Usługodawców, przy wykorzystaniu personelu zatrudnionego w ramach stosunku pracy wyłącznie z tymi Usługodawcami oraz działającego na ich rzecz i pod ich kierownictwem.

Co prawda dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest bezpośrednio u niego zatrudniony. Jednakże zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w pkt 51 opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C- 605/12 Welmory sp. z o.o.), że „nawet jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie”. Analogiczne stanowisko wyraził później także TSUE w wyroku 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL).

Z samego faktu współpracy z podmiotem powiązanym zlokalizowanym w innym państwie członkowskim nie można wysnuć istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności. Przykładowo, w wyroku 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics) dotyczącej podatnika posiadającego w innym państwie spółkę zależną i w konsekwencji uprawnionego do korzystania z jej zasobów, TSUE wskazał że „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”.

W podobnym tonie TSUE wypowiedział się również w wyroku z 13 czerwca 2024 r. w sprawie C- 533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG) dotyczącym spółki niemieckiej zarejestrowanej dla celów VAT w Rumunii. W tym samym państwie miała siedzibę jej spółka powiązana, która na podstawie umowy zobowiązała się świadczyć kompleksową usługę w zakresie przetwarzania i montażu towarów. Ponadto, spółka rumuńska wykonywała na rzecz podatnika z Niemiec szereg czynności pomocniczych i administracyjnych. Prezentując stanowisko spójne z wcześniejszym orzecznictwem, TSUE stwierdził, że „spółka będąca podatnikiem podatku od wartości dodanej, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych”. Jednocześnie TSUE podkreślił, że podatnik będący podmiotem zagranicznym nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej tylko z tego powodu, że należy do tej samej grupy co lokalna spółka usługodawcy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług.

W świetle orzeczeń TSUE, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim nie jest wystarczające nabywanie usług świadczonych za pomocą zaplecza personalnego usługodawcy (także jeżeli jest on podmiotem powiązanym). Konieczne jest także ustalenie możliwości dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym przez zagranicznego podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.

Powyższe stanowisko aprobowane jest przez Dyrektora KIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych, przykładowo w interpretacji z 30 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.83.2018. 14.RST.

„Należy bowiem odróżnić sytuację w której usługodawca (spółka powiązana) wydaje własnemu personelowi polecenia, określa zakres obowiązków, zleca prace bądź wydaje instrukcje w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania usługi zamówionej przez Spółkę od bezpośrednich uprawnień w tym względzie Spółki. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że ukształtowanie relacji między Spółką a B. Sp. z o.o. nie będzie związane z podporządkowaniem polskiego podmiotu wobec Spółki, są to podmioty odrębne pod względem prawnym, między którymi dojdzie na podstawie umowy cywilnoprawnej do świadczenia usług za wynagrodzeniem. (...) Jedynie w przypadku uznania, że ze względu na stosowne postanowienia umowne Spółka dysponuje zapleczem personalnym i technicznym B. Sp. z o.o., tak jakby było jej własnym, można uznać, że dysponuje strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce”.

Warunku dysponowania zapleczem personalnym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską nie spełnia wydawanie ogólnych instrukcji lub zaleceń co do odpowiedniego sposobu świadczenia usług. Zwrócił na to uwagę NSA w wyroku z 13 kwietnia 2023 r., I FSK 761/19.

„Jeśli natomiast chodzi o korzystanie z zasobów cudzych w zakresie personelu, tj. pracowników zatrudnionych przez polską spółkę powiązaną, należy wskazać, że okoliczność, iż polska spółka powiązana będzie w ramach zawartej ze skarżącą umowy stosować się do instrukcji skarżącej (podobnie jak w przypadku każdego innego usługodawcy) nie oznacza, że skarżąca będzie miała wobec pracowników tej spółki powiązanej bezpośrednie uprawnienia mogące być zakwalifikowane jako dysponowanie zapleczem personalnym w stopniu odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Należy odróżnić sytuację, w której usługodawca (powiązana spółka) wydaje własnemu personelowi polecenia, określa zakres obowiązków, zleca prace bądź wydaje instrukcje w celu zapewnienia prawidłowego wykonania usługi zamówionej przez usługobiorcę (skarżącą) od bezpośrednich uprawnień w tym względzie skarżącej”.

Z kolei w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 28 lutego 2024 r., nr 0114-KDIP1- 2.4012.520. 2022.10.RST, organ stwierdził brak spełnienia kryterium posiadania kontroli w stosunku do zaplecza techniczno-osobowego składającego się z zasobów usługodawcy z uwagi na fakt, że podatnik zagraniczny:

-nie ma prawa decydowania o zakresie zasobów technicznych/rzeczowych kontrahenta wykorzystywanych do świadczenia usług na jego rzecz,

-nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi usługodawcy,

-nie jest uprawniony do przeprowadzania audytów personelu usługodawcy, a także wy dawania im zleceń, wytycznych lub instrukcji,

-nie może decydować w sprawach związanych z zatrudnieniem konkretnych pracowników usługodawcy, nie posiada również wpływu na obowiązki i funkcje pracowników kontrahenta czy też na dobór pracowników wykonujących usługę na swoją rzecz,

-nie posiada prawa do decydowania o zakresie zasobów osobowych kontrahenta wykorzystywanych przez niego do świadczenia usługi na swoją rzecz,

-nie ma wpływu na czas pracy pracowników usługodawcy.

„Co prawda, współpraca z Kontrahentem będzie odbywała się zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami określonymi przez Spółkę. (...) Nie można jednak wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym Kontrahenta na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można wywodzić, że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem technicznym Kontrahenta w Polsce”.

W świetle powyższych rozważań, kontrola „porównywalna do właścicielskiej” powinna być rozumiana jako prawo podmiotu zagranicznego do wywierania faktycznego wpływu na to, które zasoby usługodawcy i w jakim zakresie uczestniczą w świadczeniu na jego rzecz usług lub też jako prawo do sprawowania bezpośredniego nadzoru nad tymi zasobami, ich zaangażowaniem w wykonywanie zadań na swoją rzecz, czasem pracy itp. Innymi słowy, w następstwie sprawowania przez usługobiorcę kontroli porównywanej do właścicielskiej, usługodawca utraciłby rzeczywistą niezależność w zakresie podejmowania decyzji operacyjnych czy organizacji własnej pracy.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca nie posiada odpowiedniego zaplecza personalnego w Polsce, ani nie dysponuje zapleczem innego podmiotu na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników, nie deleguje własnego personelu do pracy w Polsce, nie posiada też w kraju pełnomocników ani przedstawicieli. Chociaż Wnioskodawca może wydawać ogólne instrukcje w stosunku do realizacji zakupywanych usług, to nie sposób mówić o sprawowaniu kontroli nad personelem na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską. Personel Konfekcjonera zatrudniony jest wyłącznie na podstawie stosunku pracy nawiązanego z Konfekcjonera. Wnioskodawca nie sprawuje rzeczywistego wpływu na politykę kadrową Konfekcjonera, w tym nad decyzjami o zatrudnianiu i zwolnieniach, zasadami wynagrodzeń lub premiowania czy polityką szkoleniowo-rozwojową. Wszelkie decyzje związane ze sposobem wykorzystaniem zaplecza personalnego dla potrzeb świadczonych na rzecz Wnioskodawcy usług, w tym w zakresie sposobu realizacji obowiązków służbowych (np. określenia godzin pracy, czasu i terminu realizacji czy doboru konkretnych zasobów technicznych i personalnych) podejmowane są wewnątrz struktur korporacyjnych Konfekcjonera.

Podsumowując, Wnioskodawca nie posiada w Polsce ani własnego personelu, ani kontroli nad personelem Konfekcjonera, co wyklucza istnienie struktury umożliwiającej odbiór i wykorzystanie usług lub prowadzenie działalności gospodarczej z tego miejsca. W konsekwencji brak jest podstaw rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

B.Kryterium odpowiedniego zaplecza technicznego

Drugim ze wskazanych kryteriów jest kryterium posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego, tj. odpowiedniej infrastruktury potrzebnej do odbioru usług.

Wszelkie zasoby techniczne wykorzystywane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności znajdują się w Niemczech i wykorzystywane są w ramach podejmowanych w tym kraju działań. Wnioskodawca zasadniczo nie posiada na własność ani nie najmuje w Polsce pomieszczeń ani lokali dla potrzeb prowadzonej działalności, nie posiada w Polsce także żądnych maszyn, ani urządzeń niezbędnych do świadczenia lub odbioru usług. Choć Spółka najmuje przestrzeń magazynową w (...), powierzchnia magazynowa samodzielnie nie stanowi adekwatnego zaplecza technicznego do obsługi działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę w Polsce, na którą składają się zakup surowców i materiałów, usługi „co-packingu” na powierzonych produktach, a także czynności związane z transportem, magazynowaniem, a także konfekcjonowaniem i wysyłką gotowych produktów. Zaplecze techniczne (infrastrukturalne i sprzętowe) w zakresie umożliwiającym poprawne świadczenie i odbiór usług angażowane jest przez Usługodawców, w tym Konfekcjonera. Natomiast zaplecze Wnioskodawcy umożliwiające podejmowanie decyzji strategicznych i zarządczych znajduje się w całości poza granicami Polski.

Sam fakt najmowania nieruchomości w Polsce nie może samoistnie stanowić przesłanki decydującej o powstaniu stałego miejsca działalności gospodarczej. Dla spełnienia analizowanej przesłanki konieczne jest, aby wiązało się ono z zapewnieniem zasobów ludzkich podatnika umożliwiających samodzielne wykorzystanie tej nieruchomości. W wyroku TSUE z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium Ltd) wskazano, że „nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”. W interpretacjach indywidualnych wydawanych w podobnych stanach faktycznych, Dyrektor KIS potwierdzał brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Przykładowo, w interpretacji z 8 czerwca 2022 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.82.2022.4.PC uznał, że pomimo wynajmowania części powierzchni w położonym w Polsce magazynie, zagraniczny podatnik nie posiada odpowiedniego zaplecza technicznego ze względu na nieangażowanie własnych aktywów koniecznych do realizacji usługi logistycznej i magazynowej”.

„To Usługodawca jest obowiązany do zapewnienia odpowiednich zasobów technicznych niezbędnych do realizacji Usług (np. wózki widłowe, regały, sprzęt komputerowy, drukarki etc.) i zasoby te pozostają pod kontrolą Usługodawcy. Państwa Spółka nie ma kontroli nad tym, jaka część zasobów technicznych/rzeczowych Usługodawcy ma zostać wykorzystana do świadczenia Usług na rzecz Spółki. Decyzja co do tego, czy i jakie zasoby techniczne/rzeczowe są wykorzystywane do świadczenia Usług przez Usługodawcę, należy do Usługodawcy. Zatem mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Państwa Spółka nie posiada zaplecza personalnego i technicznego na terytorium Polski, tym samym nie jest spełniona podstawowa przesłanka do uznania, że Państwa Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.

Podobnie w interpretacji z 12 lutego 2020 r., nr 0112-KDIL1-2.4012.635.2019.2.PG, Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem, że pomimo nabywania usługi logistyczno-magazynowej świadczonej na terenie Polski, podatnik nie posiada w kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

„Co prawda Wnioskodawca zawarł umowę ze spółką A, w celu zwiększenia dostępności oferowanych towarów, jednakże spółka ta świadczy dla Wnioskodawcy tylko i wyłącznie usługi magazynowo- logistyczne. Bowiem - jak oświadczył Wnioskodawca - A dokonuje rozładunku towarów do magazynu, magazynuje towary oraz wysyła je do klientów, nie pośredniczy w sprzedaży towarów na terenie Polski, nie poszukuje/nie będzie poszukiwać klientów dla Wnioskodawcy, nie dokonuje/nie będzie dokonywać sprzedaży towarów w imieniu Wnioskodawcy, nie będzie wykonywać żadnych funkcji biznesowych. (...) W konsekwencji opierając się na przedstawionym opisie sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

W związku z najmem przestrzeni magazynowej Spółka nie angażuje żadnych innych zasobów technicznych lub personalnych związanych z jej obsługą i prawidłowym wykorzystaniem w ramach prowadzonej działalności. Wszelkie funkcje w tym zakresie w całości wykonywane są przez Spółkę- Siostrę w ramach świadczenia usługi logistyczno-magazynowej. Wnioskodawca samodzielnie nie angażuje natomiast żadnych zasobów ludzkich, które umożliwiałyby samoistne użytkowanie przestrzeni magazynowej.

Podobnie jak w przypadku zaplecza personalnego, również w stosunku do infrastruktury technicznej, Wnioskodawcy nie można przypisać kontroli nad zasobami lokalowymi i sprzętowymi Konfekcjonera, która byłaby porównywalna do dysponowania nimi na własność. W stosunku do aktywów należących do Konfekcjonera, w ramach świadczenia usług na rzecz Spółki dostęp oraz kontrolę posiadają tylko pracownicy Konfekcjonera. Wnioskodawcy nie przysługuje żaden tytuł prawny ani rzeczywista kontrola nad przeznaczeniem zasobów technicznych Konfekcjonera, ani nad sposobem ich wykorzystania.

W świetle powyższego Spółka nie posiada w Polsce własnego zaplecza technicznego ani nie sprawuje wystarczającej kontroli nad zapleczem innego podmiotu, aby można było uznać, że ma w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

C.Kryterium stałości oraz samodzielności niezbędnej do podejmowania decyzji dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb tego miejsca

Ostatnim kryterium, które musi być spełnione, aby można było mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, jest kryterium stałości oraz samodzielności niezbędnej do podejmowania decyzji (niezależności).

Działalność Wnioskodawcy w Polsce cechuje się co prawda określoną ciągłością oraz stałością - wszelkie opisane we wniosku procesy prowadzone są w sposób regularny i nieprzerwany, a opisane stosunki gospodarcze zawierane są, co do zasady, na czas nieokreślony. Ze względu jednak na brak posiadania w związku z tą działalnością zasobów personalnych oraz zasobów technicznych w Polsce, przesłanka ta jest bezprzedmiotowa. Opisana działalność nie wypełnia też kryterium samodzielności (niezależności) w stopniu wystarczającym do uznania jej za prowadzoną w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności dla potrzeb VAT.

Jedną z przesłanek koniecznych do istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest posiadanie w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych (np. wyroki TSUE z 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) i z 7 maja 1998 r. w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA). Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT.

Zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, na terytorium Polski Spółka nie posiada zaplecza personalnego ani technicznego umożliwiającego zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych. Wszystkie czynności związane z działalnością Spółki na terytorium Polski są podejmowane w jej siedzibie w Niemczech. Tam podejmowane są decyzje strategiczne, operacyjne oraz zarządcze związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, a także tam umiejscowione są wszelkie struktury personalne i techniczne umożliwiające prowadzenie bieżącej działalności.

Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów lub osób w Polsce do zawierania lub negocjowania umów w jej imieniu, a także nie wyznacza we własnych strukturach osób odpowiedzialnych za obsługę działalności w Polsce. Nie deleguje również własnego personelu do pracy w Polsce. Spółka nie ma w Polsce wystarczających zasobów technicznych i personalnych do prowadzenia niezależnego przedsiębiorstwa i podejmowania decyzji zarządczych.

Czynności Wnioskodawcy podejmowane w Polsce nie stanowią same w sobie celu odrębnego względem jego podstawowej działalności w państwie siedziby, a są one jedynie środkiem służącym jej prawidłowej realizacji w ramach przyjętej strategii biznesowej. Realizacja części procesów biznesowych na terytorium Polski przy zastosowaniu usług świadczonych przez Usługodawców stanowi działalność pomocniczą względem przedmiotu podstawowej działalności Spółki, która podlega opodatkowaniu VAT w państwie siedziby, nie stanowi natomiast odrębnego źródła przychodów. Także z tego względu jego aktywność na terenie Polski nie może zostać uznana za samodzielną i niezależną, w związku z czym nie można mówić o powstaniu w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w stanowisku prezentowanym przez Dyrektora KIS .

Biorąc pod uwagę powyższe, działalność Wnioskodawcy w Polsce nie spełnia kryterium samodzielności i niezależności. Wyklucza to możliwość uznania, że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Podsumowując powyższe, w przedstawionych okolicznościach Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego oraz art. 28b Ustawy VAT, ze względu na to, że prowadzona w Polsce działalność nie cechuje się ani odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i zaplecza technicznego, ani samodzielnością i niezależnością względem działalności podstawowej. Zatem w stosunku do nabywanych przez niego usług nie będzie miał zastosowania art. 28b ust. 2 Ustawy VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

-zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.