Interpretacja indywidualna z dnia 18 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1119.2025.2.JK3

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 22 stycznia 2026 r. (wpływ 22 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienie

Według statutu Spółdzielni Mieszkaniowej (…) w (…) członkowie Rady Nadzorczej i Zarządu są zwolnieni z comiesięcznych opłat administracyjnych w wysokości (...) zł. Są to opłaty miesięczne, które ponosi każdy członek Spółdzielni Mieszkaniowej i z tej opłaty pokrywane są koszty jakie ponosi Spółdzielnia.

Członkowie Rady Nadzorczej i Członkowie Zarządu są członkami Spółdzielni dlatego ponoszą opłaty administracyjne. Opłaty te dotyczą kosztów bezpośrednio ponoszonych przez Spółdzielnię np. podatek od nieruchomości Spółdzielni, koszty ogrzewania oraz energii budynku Spółdzielni, koszty biurowe (np. papier do drukarki, toner do drukarki, materiały biurowe itp.), koszty wynagrodzenia osoby zatrudnionej na stanowisku księgowej oraz Prezesa Zarządu. Ogólnie są to wszystkie koszty, aby utrzymać budynek Spółdzielni.

Członkowie Rady Nadzorczej i Członkowie Zarządu (z wyjątkiem Prezesa Zarządu) pełnią swoje obowiązki społecznie, nie otrzymują wynagrodzenia. Zostali powołani Uchwałą przez Walne Zgromadzenie. Nie wiąże ich żadna umowa. Zwolnienie dotyczy wyłącznie Członków Rady Nadzorczej i Zarządu (z wyjątkiem Prezesa Zarządu). Zwolnienie wynika z statutu, który został przyjęty Uchwałą Walnego Zgromadzenia. Zwolnienie to nie wynika z przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Członkom Rady Nadzorczej nie przysługuje wynagrodzenie. Według Spółdzielni Mieszkaniowej (…) zwolnienie z opłat administracyjnych nie stanowi formy wynagrodzenia.

Pytania

Czy zwolnienie z tej opłaty jest dla członka Rady Nadzorczej i członka Zarządu innym nieodpłatnym świadczeniem? Czy jest to dla niego przychód, który podlega opodatkowaniu? Czy Spółdzielnia wystawia dla takiej osoby PIT-11 lub inny PIT? Jeśli wystawia PIT to w jakiej pozycji go umieszcza?

Państwa stanowisko w sprawie

Według Spółdzielni Mieszkaniowej zwolnienie z ponoszenia opłaty nie jest przychodem, który podlega opodatkowaniu. Nie jest to inne nieodpłatne świadczenie, które musi spełniać warunek: być za zgodą pracownika (korzysta z nich w pełni dobrowolnie). Zwolnienie to jest z góry narzucone przez Statut Spółdzielni. Statut nie przewiduje możliwości rezygnacji przez członka Rady Nadzorczej czy członka Zarządu z tego zwolnienia. Spółdzielnia nie wystawia dla takiej osoby PIT. Spółdzielnia stoi na stanowisku, że zwolnienie to nie stanowi przychodu dla tej osoby.

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy:

Stosownie do art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Pojęcie „świadczenia” dla celów podatkowych ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. W sytuacji bowiem, gdy w ujęciu cywilistycznym interpretuje się je najczęściej na tle stosunku zobowiązaniowego, w ten sposób, że rozumie się je jako zachowanie dłużnika zgodne z treścią zobowiązania, polegające na zadośćuczynieniu interesowi wierzyciela, będące działaniem czy też zaniechaniem, to na gruncie prawa podatkowego pod pojęciem „świadczenia nieodpłatnego” rozumieć należy te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Zaprezentowana definicja, mająca swoje źródło w orzecznictwie sądów administracyjnych, znajduje odzwierciedlenie w definicji słownikowej omawianego pojęcia, zgodnie z którą „nieodpłatne świadczenie” oznacza wszelkie świadczenia nie wymagające opłaty; takie za które się nie płaci, bezpłatne.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

• po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
• po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
• po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy PIT jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.

Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści), Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.

Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne jak należy rozumieć nieodpłatne świadczenia i może mieć zastosowanie w sprawie zwolnienia członka Rady Nadzorczej i członka Zarządu z opłat administracyjnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że według statutu Spółdzielni Członkowie Rady Nadzorczej i Zarządu są zwolnieni z comiesięcznych opłat administracyjnych w wysokości (...) zł. Są to opłaty miesięczne, które ponosi każdy członek Spółdzielni Mieszkaniowej i z tej opłaty pokrywane są koszty jakie ponosi Spółdzielnia. Opłaty te dotyczą kosztów bezpośrednio ponoszonych przez Spółdzielnię np. podatek od nieruchomości Spółdzielni, koszty ogrzewania oraz energii budynku Spółdzielni, koszty biurowe, koszty wynagrodzenia osoby zatrudnionej na stanowisku księgowej oraz Prezesa Zarządu. Ogólnie są to wszystkie koszty, aby utrzymać budynek Spółdzielni.Członkowie Rady Nadzorczej i Członkowie Zarządu (z wyjątkiem Prezesa Zarządu) pełnią swoje obowiązki społecznie, nie otrzymują wynagrodzenia. Zostali powołani Uchwałą przez Walne Zgromadzenie. Nie wiąże ich żadna umowa. Zwolnienie wynika z statutu, który został przyjęty Uchwałą Walnego Zgromadzenia.

W Państwa przypadku pierwszy warunek dotyczący dobrowolności zostanie spełniony, bowiem jak wskazali Państwo we wniosku ze zwolnienia z ponoszenia opłat, Członkowie Rady Nadzorczej i Członek Zarządu korzysta w pełni dobrowolnie.

W spełnieniu pierwszej sformułowanej przez Trybunał Konstytucyjny przesłanki liczy się bowiem dobrowolność uczestnictwa.

Odnosząc się do drugiego warunku wskazać należy, że w sytuacji przedstawionej przez Państwa, zwolnienie z opłat administracyjnych leży w interesie Członków Rady Nadzorczej i Członka Zarządu.

Wskazać należy, że gdyby nie świadczenia otrzymywane od Spółdzielni – Członkowie Rady Nadzorczej i Członek Zarządu musieliby ponieść wydatek z własnych środków w celu opłacenia opłaty administracyjnej. Nie można uznać, że gdyby nie świadczenie sfinansowane przez Spółdzielnię, Członkowie Rady Nadzorczej i Członek Zarządu nie ponieśliby takiego wydatku z własnych środków.

Prowadzi to do konkluzji, że otrzymane przez Członków Rady Nadzorczej i Członka Zarządu świadczenie zwolnienia z opłat administracyjnych stanowi dla niego realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Korzyść ta prowadzi do zaoszczędzenia wydatków, co jest następstwem świadczenia w postaci opłat administracyjnych.

Jak wyjaśniono już wcześniej, korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach:

• prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy,
• albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi.

Taka też sytuacja ma miejsce w przedmiotowym przypadku – Członkowie Rady Nadzorczej i Członek Zarządu uzyskują dochód w postaci zaoszczędzenia wydatku, który sam musieliby ponieść, przeznaczając własne środki finansowe.

Zatem warunek drugi zostanie spełniony.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy z Państwa Statutu wynika, że zwolnienie z pobierania opłat administracyjnych jest dostępne tylko dla Członków Rady Nadzorczej i Członka Zarządu oznacza, że dotyczy określonego kręgu osób. Dlatego też należy uznać, że w opisanej sytuacji trzecia z przesłanek wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest wypełniona.

Zatem, zwolnienie członka Rady Nadzorczej i członka Zarządu z opłat administracyjnych – stanowi nieodpłatne świadczenia i skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, ciążą na Państwu obowiązki, o których mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. sporządzenia i przekazania Członkowi Rady Nadzorczej i Członkowi Zarządu oraz właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego informacji PIT-11. Przychód ten należy umieścić w pozycji 54 tej informacji.

Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.