Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. I SA/Wr 687/25

Przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego w kontekście art. 253a Ordynacji podatkowej wymagają nadzwyczajnych okoliczności, których brak stanowi przeszkodę do zmiany ostatecznej decyzji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka,, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędzia WSA Iwona Solatycka,, Protokolant: Starszy specjalista Edyta Luniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi: A.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2025 r., nr 0201-IEW1.623.1.2025 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie rozłożenia na dalsze raty zaległości podatkowej: oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

A. P. (dalej jako: Strona, Podatnik, Skarżący) zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, Organ odwoławczy) z 22 sierpnia 2025 r., nr 0201-IEW1.623.1.2025, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Jeleniej Górze (dalej jako: NUS, Organ I instancji) z 21 maja 2025 r. nr 0207-SEW.623.10.2025, którą odmówiono w trybie art. 253a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) – w skrócie jako o.p., zmiany decyzji ostatecznej NUS z 25 kwietnia 2024 r. nr 0207-SEW.4263.34.2024 w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za okres I – VI 2021 r., w zakresie raty nr 12, poprzez rozłożenie jej na kolejne raty. Sąd w oparciu o obowiązek wynikający z art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a., nie powielając treści akt i zapadłych rozstrzygnięć wskazuje, że Stronie ww. ostateczną decyzją z dnia 25.04.2024 r. NUS rozłożył na 12 rat zaległość w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę, przy czym 11 rat było płatnych po 6.000,00 zł, a dwunasta rata została ustalona na 1.910.579,00 zł. Przed upływem terminu płatności wspomnianej, ostatniej raty Skarżący złożył na podstawie art. 253a § 1 o.p. wniosek o rozłożenie jej na kolejne 11 rat po 6.000,00 zł i ostatnia dwunasta rata wyrównującą. We wniosku podniesiono, że 20 marca 2025 r. Podatnik zaprzestał prowadzić działalność gospodarczą, posiadane zaległości w zakresie zobowiązań podatkowych są znaczne i ich jednorazowa spłata jest niemożliwa. Strona podała, że prócz przedmiotowego zadłużenia, którego prolongaty w spłacie oczekuje, uiszcza jeszcze dwa układy ratalne, dotyczące podatku od towarów i usług z ratami po 6.000,00 zł i 12.000,00 zł i układy ratalne są konsekwentnie regulowane, a także - o ile to możliwe – Strona stara się je nadpłacać. Rozłożenie na raty zaległości z wniosku, ma umożliwić Stronie dalsze funkcjonowanie i pozwoli stopniowo spłacać zaległości. Podstawy do udzielania ulgi Podatnik upatruje w przesłance interesu publicznego w postaci sprawnego aparatu państwa, który umożliwi stopniową spłatę zobowiązań tym bardziej, że Podatnik udowodnił i wykazał dobrą wolę przez jak najszybsze i jak najefektywniejsze uiszczenie zaległości podatkowych. Chcąc naprawić swoje błędy z przeszłości - uiszczając zaległe podatki, Skarżący nie może jednak tego uczynić z dnia na dzień. Umożliwienie spłaty w ratach spełni też ważny interes podatnika – w postaci uiszczenia zaległości. Ponadto brak rozłożenia na raty sprawi, że wobec Podatnika potencjalnie wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne, co spowoduj zwiększenie kwot o wysokość potencjalnych kosztów egzekucyjnych. Mimo że Podatnik nie prowadzi już działalności gospodarczej, to Jego dochody pozwolą na dalszą spłatę układu ratalnego jak i dalszą egzystencję. Zdaniem Strony pozytywne rozstrzygnięcie wniosku jest w interesie zarówno Podatnika jak i Budżetu Państwa, który nie straci nieuiszczonych kwot zaległości podatkowych.