Interpretacja indywidualna z dnia 18 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-3.4014.34.2026.2.ASZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

18 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – w piśmie z 19 lutego 2026 r. oraz w piśmie z 12 marca 2026 r.

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

Pan A.

2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

Pani B.

Opis stanu faktycznego

Zainteresowani (małżonkowie A. i B.) planują nabycie na podstawie umowy kupna/sprzedaży domu jednorodzinnego za cenę (…) zł.

Przed dniem planowanego nabycia nie posiadali ani nie posiadają na własność lokalu mieszkalnego ani domu jednorodzinnego nadającego się do zamieszkania.

W przeszłości byli właścicielami nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr (…) o powierzchni (…) położonej w obrębie (…),(…).

Na wskazanej działce znajdował się budynek murowany, kryty eternitem, który był w stanie skrajnie zniszczonym. Budynek nie nadawał się do zamieszkania, nie był wyposażony w instalacje zużywające energię (brak instalacji elektrycznej, wodnej, kanalizacyjnej oraz grzewczej) oraz nie spełniał minimalnych warunków technicznych umożliwiających realizację funkcji mieszkalnej.

Budynek nie był faktycznie wykorzystywany do celów mieszkaniowych. Zainteresowani nigdy nie zamieszkiwali w tym obiekcie ani nie byli w nim zameldowani. Stan techniczny obiektu trwale uniemożliwiał jego użytkowanie jako budynku mieszkalnego bez przeprowadzenia zasadniczej przebudowy lub rozbiórki.

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowani wskazali, że (…) 2019 r. nabyli nieruchomość w (…), zabudowaną obiektem określonym w akcie notarialnym jako „budynek mieszkalny”. Z treści aktu jednoznacznie wynika, że:

-budynek był w złym stanie technicznym,

-nie był wyposażony w instalacje zużywające energię,

-nadawał się do całkowitego wyburzenia.

Okoliczności te wynikają wprost z aktu notarialnego i mają charakter obiektywny.

Budynek nie był używany do celów mieszkalnych.

Zainteresowani wskazali, że zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, budynek mieszkalny jednorodzinny to obiekt służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Element funkcjonalny („służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych”) stanowi istotę tej definicji. Oznacza to, że obiekt musi posiadać realną zdolność użytkową pozwalającą na realizację funkcji mieszkaniowej.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przy kwalifikacji obiektów budowlanych decydujące znaczenie ma ich rzeczywista funkcja i cechy użytkowe, a nie wyłącznie nazewnictwo (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. II OSK 1694/15; wyrok NSA z 4 lipca 2019 r., sygn. II OSK 2063/17).

Sądy wskazują również, że sama kwalifikacja w ewidencji czy akcie notarialnym nie przesądza o charakterze obiektu, jeżeli jego cechy faktyczne nie odpowiadają definicji ustawowej (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1048/16).

W orzecznictwie podkreśla się, że obiekt budowlany, który utracił zdolność użytkową i nie może spełniać funkcji, dla której został przeznaczony, nie może być traktowany jako obiekt realizujący tę funkcję (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 272/16).

W niniejszej sprawie budynek:

• nie posiadał instalacji,

• był w stanie technicznym kwalifikującym go do całkowitego wyburzenia,

• nie nadawał się do zamieszkania.

W konsekwencji nie posiadał cechy funkcjonalnej wymaganej przez art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego.

Mając na uwadze powyższe, nabycie w 2019 r. dotyczyło w istocie nieruchomości gruntowej z obiektem przeznaczonym do likwidacji, a nie budynku mieszkalnego w znaczeniu normatywnym.

(…) 2026 r. Zainteresowani nabyli budynek mieszkalny jednorodzinny (dom jednorodzinny) spełniający funkcję mieszkalną. Podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości (…) zł (2%) został zapłacony.

Zainteresowani wskazali, że nabycie w dniu 29 stycznia 2026 r. dotyczyło budynku mieszkalnego jednorodzinnego w pełni spełniającego funkcję mieszkaniową.

Zwolnienie wprowadzone do ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych miało na celu wsparcie osób nabywających pierwszy dom w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.

W ocenie Zainteresowanych interpretacja uwzględniająca wyłącznie formalne nazewnictwo obiektu, bez analizy jego rzeczywistego charakteru i funkcji, prowadziłaby do pominięcia celu przepisu.

Ponadto Zainteresowani wskazali, że nie posiadali decyzji organu nadzoru budowlanego nakazującego rozbiórkę budynku ani nie prowadzili postępowania w tym zakresie, ponieważ mieszkają od 17 lat za granicą. Z informacji uzyskanych później od nabywcy wynika, że budynek został przez niego rozebrany (zburzony po dokonaniu zakupu nieruchomości). Zatem Zainteresowani nie dysponują dokumentacją dotyczącą tej rozbiórki, gdyż nie byli już stroną postępowania.

Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku

Czy nabycie w dniu (…) 2026 r. budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowi pierwsze nabycie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w rozumieniu art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w sytuacji gdy w 2019 r. nabyto nieruchomość z budynkiem w stanie technicznym kwalifikującym go do całkowitego wyburzenia?

Państwa stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu)

Państwa zdaniem, nabycie w dniu (…) 2026 r. budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowi pierwsze nabycie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w rozumieniu art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wprawdzie w 2019 r. nabyli Państwo nieruchomość, w której w akcie notarialnym budynek został określony jako „mieszkalny”, jednak z treści aktu jednoznacznie wynika, że:

-budynek był w bardzo w złym stanie technicznym,

-nie posiadał instalacji zużywających energię,

-nadawał się do całkowitego wyburzenia,

-nie był użytkowany do celów mieszkalnych.

Wskazali Państwo, że zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek przeznaczony do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Element funkcjonalny (przeznaczenie i możliwość realizacji funkcji mieszkaniowej) stanowi cechę konstytutywną tego rodzaju obiektu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o kwalifikacji obiektu jako budynku mieszkalnego decydują nie tylko formalne zapisy w dokumentach, lecz jego rzeczywiste cechy użytkowe i zdolność do realizacji funkcji mieszkaniowej (mieszkalnej) (por. wyrok NSA z 14 marca 2017 r., II FSK 400/15; wyrok NSA z 5 czerwca 2019 r., II FSK 1964/7).

Budynek w stanie technicznym kwalifikującym się/go do rozbiórki, pozbawiony instalacji i niezdolny do zamieszkania, nie realizuje funkcji mieszkaniowej i nie może być uznany za budynek mieszkalny w sensie funkcjonalnym.

Celem wprowadzonego od 31 sierpnia 2023 r. zwolnienia, określonego w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, było wsparcie osób nabywających swoje pierwsze rzeczywiste miejsce zamieszkania.

Wykładnia uwzględniająca wyłącznie formalne określenie budynku w akcie notarialnym, z pominięciem jego rzeczywistego stanu technicznego, prowadziłaby do rezultatu sprzecznego z ratio legis przepisu.

W konsekwencji należy uznać, że nabycie w 2026 r. stanowi pierwsze nabycie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w rozumieniu art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, dlatego spełniają Państwo warunki zwolnienia określonego w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

W Państwa ocenie:

-w 2019 r. nie doszło do nabycia budynku mieszkalnego jednorodzinnego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego,

-pierwsze nabycie budynku mieszkalnego w znaczeniu normatywnym nastąpiło (…) 2026 r.,

-spełniają Państwo zatem przesłanki zwolnienia określonego w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295 ze zm.):

Podatkowi podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 5, ciąży przy umowie sprzedaży – na kupującym.

Stosownie do art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Obowiązek zapłaty podatku ciąży na podatnikach tego podatku.

Jeżeli obowiązek podatkowy ciąży na kilku podmiotach albo na stronach umowy zamiany, albo wspólnikach spółki cywilnej, zobowiązanymi solidarnie do zapłaty podatku są odpowiednio te podmioty, strony umowy zamiany albo wspólnicy spółki cywilnej.

W oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Podstawę opodatkowania stanowi – przy umowie sprzedaży – wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego.

Wartość rynkową określa się na zasadach wskazanych w art. 6 ust. 2 ww. ustawy, w myśl którego:

Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy:

Stawki podatku wynoszą od umowy sprzedaży nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym − 2%.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów umowa sprzedaży rzeczy i praw majątkowych podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a obowiązek uiszczenia podatku ciąży na kupującym (kupujących). W ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano jednak sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest zwolniona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Zwolnienie, które może mieć zastosowanie w opisanej we wniosku sytuacji uregulowane jest w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W myśl ww. przepisu:

Zwalnia się od podatku sprzedaż, której przedmiotem jest prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, prawo własności budynku mieszkalnego jednorodzinnego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu dotyczące lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego, jeżeli kupującym jest osoba fizyczna lub osoby fizyczne, którym w dniu sprzedaży i przed tym dniem nie przysługiwało żadne z tych praw ani udział w tych prawach, chyba że udział ten nie przekracza lub nie przekraczał 50% i został nabyty w drodze dziedziczenia.

Zatem zgodnie z powołanym powyżej przepisem, zwolniona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych będzie sprzedaż, której przedmiotem jest:

-prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość,

-prawo własności budynku mieszkalnego jednorodzinnego,

-spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu dotyczące lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego,

jeżeli kupującym jest osoba fizyczna lub osoby fizyczne, którym w dniu sprzedaży i przed tym dniem nie przysługiwało żadne z tych praw ani udział w tych prawach.

Z opisu zdarzenia wynika, że (…) 2026 r. nabyli Państwo budynek mieszkalny jednorodzinny (dom jednorodzinny). Podatek od czynności cywilnoprawnych w wysokości (…) zł (2%) został zapłacony. Przed dniem nabycia nie posiadali ani nie posiadają Państwo na własność lokalu mieszkalnego ani domu jednorodzinnego nadającego się do zamieszkania. W przeszłości byli Państwo właścicielami nieruchomości gruntowej (nabytej przez Państwa (…) 2019 r.), zabudowanej obiektem określonym w akcie notarialnym jako „budynek mieszkalny”. Z treści aktu jednoznacznie wynikało, że budynek był w złym stanie technicznym, nie był wyposażony w instalacje zużywające energię, nadawał się do całkowitego wyburzenia. Nie posiadali Państwo decyzji organu nadzoru budowlanego nakazującego rozbiórkę budynku ani nie prowadzili Państwo postępowania w tym zakresie. Z informacji uzyskanych później od nabywcy wynika, że budynek został przez niego rozebrany (zburzony po dokonaniu zakupu nieruchomości).

Mają Państwo wątpliwości czy mogą skorzystać ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych.

Mając na uwadze powołane powyżej przepisy należy zauważyć, że zwolnieniem od podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych objęta jest umowa sprzedaży, której przedmiotem jest m.in. prawo własności budynku mieszkalnego.

Aby skorzystać ze zwolnienia zawartego w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych kupujący musi/muszą spełniać warunek nieposiadania wcześniej nieruchomości mieszkaniowych czy też spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego/budynku mieszkalnego lub udziału w niej lub w ww. prawach, chyba że udział ten nie przekracza lub nie przekraczał 50% i został nabyty w drodze dziedziczenia.

Wskazali Państwo, że (…) 2019 r. nabyli Państwo nieruchomość zabudowaną obiektem określonym w akcie notarialnym jako „budynek mieszkalny”.

Państwa zdaniem, posiadana wcześniej przez Państwa nieruchomość gruntowa była zabudowana obiektem, który ze względu na stan techniczny, brak instalacji oraz niespełnianie minimalnych warunków technicznych nie mógł być uznany za dom jednorodzinny ani nieruchomość mieszkalną. Obiekt ten nie był wykorzystywany do celów mieszkaniowych i nie umożliwiał zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych.

Zarówno ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych, jak i ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. po. 1071 ze zm.), która określa czynności cywilnoprawne, nie definiują pojęć „budynek mieszkalny jednorodzinny” i „budynek”. W takiej sytuacji, na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, należy dopuścić możliwość odwołania się do definicji budynku określonej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.).

Jak wynika z treści art. 3 pkt 2 i 2a ww. ustawy Prawo budowlane:

Ilekroć w ustawie jest mowa o:

-budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

- budynku mieszkalnym jednorodzinnym – należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

W doktrynie przyjmuje się, że w świetle wyżej przedstawionych definicji, warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny, jest przede wszystkim to, aby służył on zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość.

W celu ustalenia czy budynek mieszkalny, który był w Państwa posiadaniu faktycznie nie mógł służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych nie możemy opierać się jedynie na subiektywnej opinii wyrażonej w opisie sprawy, tj. przez stwierdzenie, że stan techniczny domu był zły i nadawał się do rozbiórki.

Należy ustalić czy budynek mógł służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, tj. czy była wydana decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę tego budynku lub zakazująca jego użytkowanie na moment nabycia nieruchomości.

W myśl art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane:

Do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się.

W myśl art. 66 ust. 1-2 ustawy Prawo budowlane:

W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

W przypadku stwierdzenia nieuzasadnionych względami technicznymi lub użytkowymi ingerencji lub naruszenia wymagań dotyczących obiektu budowlanego, których charakter uniemożliwia lub znacznie utrudnia użytkowanie go do celów mieszkalnych, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie skutków ingerencji lub naruszeń lub przywrócenie stanu poprzedniego. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.

W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, organ nadzoru budowlanego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.

Stosownie do art. 67 ust. 1 ww. ustawy:

Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Stosownie do powyższych regulacji nieruchomość (budynek), co do której nie uzyskano pozwolenia na użytkowanie lub nie złożono zawiadomienia o zakończeniu budowy, a także taka, w stosunku do której organ nadzoru budowlanego wydał zakaz użytkowania na czas usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego lub wydał decyzję nakazującą rozbiórkę budynku (w myśl Prawa budowlanego) – nie stanowi budynku mieszkalnego jednorodzinnego, tj. nie umożliwia użytkowania budynku i w konsekwencji nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Z wniosku wynika, że na dzień nabycia przez Państwa w 2019 roku nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym nie istniała decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę tego budynku lub zakazująca jego użytkowania czy też decyzja wyrażająca zgodę na rozbiórkę.

Skoro więc, w stosunku do nieruchomości zabudowanej domem, której byli Państwo właścicielami przed nabyciem w 2026 r. budynku mieszkalnego jednorodzinnego – nie istniały formalno-prawne przeszkody do użytkowania budynku – budynek był możliwy do użytkowania – to należy uznać, że zgodnie z ww. przepisami, opisany budynek stanowił budynek służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

To, że budynek, który Państwo posiadali wcześniej znajdował się w złym stanie technicznym, nie może stanowić przesłanki do uznania, że nie mógł służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Ustawodawca nie zawarł bowiem zastrzeżeń, w jakim stanie funkcjonalnym powinien być budynek.

Reasumując, wcześniejsze posiadanie przez Państwa nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, uniemożliwia Państwu skorzystanie ze zwolnienia z art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, bowiem – zgodnie z opisanym zdarzeniem – byli Państwo właścicielami budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a zatem nie spełniają Państwo warunków do skorzystania ze zwolnienia określonych w tym przepisie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, iż orzeczenia te dotyczą konkretnych spraw podatników osądzonych w określonych stanach faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie stanowią one natomiast materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.