Interpretacja indywidualna z dnia 25 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4013.32.2026.4.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku akcyzowym jest nieprawidłowe.

Informuję, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytania oznaczone we wniosku nr 1 i 2) oraz podatku od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) zostały/zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z 26 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 26 stycznia 2026 r. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 lutego 2026 r. (wpływ 26 lutego 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) oraz jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej planuje zawrzeć umowę najmu długoterminowego samochodu osobowego (dalej: „Pojazd”) ze spółką (…) (dalej: „Wynajmujący”). Wynajmujący jest rezydentem podatkowym (…) oraz czynnym podatnikiem podatku od wartości dodanej (…) w (…). Pojazd jest samochodem osobowym z napędem spalinowym (w tym MHEV), którego emisja CO₂ przekracza 50 g/km.

Charakterystyka współpracy i Wynajmującego:

1. Wynajmujący nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby, zarządu, oddziału ani zakładu (permanent establishment).

2. Całość struktury organizacyjnej i decyzyjnej Wynajmującego znajduje się w (…).

3. Wnioskodawca będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Wynajmującego potwierdzającym jego rezydencję w (...).

Istotne elementy planowanej Umowy Najmu i specyfika wykorzystania Pojazdu:

1. Przedmiotem umowy jest oddanie Pojazdu do używania Wnioskodawcy w zamian za płatność okresowego czynszu najmu.

2. Umowa zostanie zawarta na czas oznaczony (np. 6, 12, 24 lub 36 miesięcy) i nie przewiduje opcji wykupu ani przeniesienia własności na Wnioskodawcę. Po zakończeniu najmu Pojazd wraca do Wynajmującego w (...).

3. Terytorium i charakter wykorzystania: Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą o charakterze międzynarodowym. Pojazd będzie wykorzystywany na terytorium Unii Europejskiej, przy czym w przeważającym zakresie użytkowanie to będzie miało miejsce poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (np. w (...)). Pobyt Pojazdu na terytorium Polski będzie miał charakter incydentalny i niestały (związany z przejazdami tranzytowymi lub krótkotrwałymi pobytami w siedzibie firmy).

4. Wyłączny użytek firmowy: Pojazd będzie wykorzystywany wyłącznie do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca wyklucza jakikolwiek użytek prywatny. Zostanie zaprowadzona ewidencja przebiegu pojazdu, a pojazd zostanie zgłoszony do urzędu skarbowego na druku VAT-26. Zasady użytkowania (regulamin) oraz monitoring GPS będą potwierdzać brak użytku prywatnego.

5. Pojazd posiada (...) tablice rejestracyjne i nie zostanie przerejestrowany w Polsce w trakcie trwania umowy najmu, gdyż jego stałe miejsce bazowania nie znajduje się w Polsce.

6. Wartość początkowa Pojazdu (rynkowa) przekracza kwotę 100.000 zł.

W uzupełnieniu wniosku w zakresie podatku akcyzowego wskazał Pan:

1) Objęty wnioskiem pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.

2) Objęty wnioskiem pojazd po przemieszczeniu na terytorium Polski będzie użytkowany na terytorium kraju nieprzerwanie powyżej 30 dni.

Pytanie w zakresie podatku akcyzowego (pytanie oznaczone we wniosku nr 4)

Czy w świetle art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, czasowe i niestałe użytkowanie Pojazdu na terytorium kraju (przy przeważającym użytkowaniu w innych krajach UE) w ramach działalności gospodarczej, bez zmiany jego stałej rejestracji w (...), rodzi obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku akcyzowego (w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4)

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym [zdarzeniu przyszłym] nie powstaje obowiązek zapłaty akcyzy w Polsce. Zgodnie z zasadą terytorialności i konsumpcyjności podatku akcyzowego, opodatkowaniu podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe rozumiane jako trwałe przemieszczenie pojazdu w celu jego rejestracji lub stałego użytkowania w kraju. Wnioskodawca wykorzystuje Pojazd jako narzędzie w międzynarodowej działalności gospodarczej na terenie całej Unii Europejskiej, przy czym głównym miejscem eksploatacji są kraje inne niż Polska. Pojazd nie zostaje „skonsumowany” w Polsce, lecz służy do świadczenia usług transgranicznych, a jego fizyczna obecność w Polsce jest jedynie czasowa i nie ma charakteru stałego. Nie dochodzi więc do trwałego przemieszczenia centrum interesów życiowych związanych z tym pojazdem na terytorium kraju. Opodatkowanie takiego modelu użytkowania (gdzie pojazd większość czasu spędza za granicą) akcyzą stanowiłoby naruszenie zasady swobody świadczenia usług wewnątrz UE oraz prowadziłoby do podwójnego opodatkowania. Tym samym, takie użytkowanie nie wypełnia znamion art. 100 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, w zakresie podatku akcyzowego, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 126, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o podatku akcyzowym”):

Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”, wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.

Jak stanowi art. 5 ustawy:

Czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5a, art. 9 ust. 1, art. 9a ust. 1 i 2, art. 9b ust. 1 i 2, art. 9c ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1-2, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Stosownie do art. 100 ust. 4 ustawy:

Samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy:

Do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, a także do wiążących informacji akcyzowych, zwanych dalej „WIA”, stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.).

Jak stanowi art. 100 ust. 1 ustawy:

W przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1) import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, z wyłączeniem przypadków, gdy dług celny wygasł na podstawie art. 124 ust. 1 lit. e-g lub k unijnego kodeksu celnego;

2) nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;

3) pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym:

a) wyprodukowanego na terytorium kraju,

b) od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu czynności, o których mowa w pkt 1 albo 2.

W świetle art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju;

Stosownie do art. 100 ust. 3 ustawy:

Jeżeli w stosunku do samochodu osobowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności podlegającej opodatkowaniu to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości.

Jak stanowi art. 101 ust. 6 ustawy:

Do opodatkowania akcyzą samochodów osobowych stosuje się odpowiednio art. 10 ust. 12 i 13, art. 14 ust. 1-3aa, 4, 4g, 6, 8, 10 i 11, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 2, 2b, 2c, 3ba i 4, art. 18 ust. 1-3, art. 19 ust. 1‑3, ust. 6 pkt 1, ust. 7 pkt 1 lit. a i ust. 8-11, art. 21 ust. 5 i art. 27-29a oraz przepisy wydane na podstawie art. 20.

Jak wynika z art. 101 ust. 2 ustawy:

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem:

1) przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju;

2) nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju;

3) złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem.

Zgodnie z art. 101 ust. 2a ustawy:

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a, nie powstaje, jeżeli ten samochód osobowy został dostarczony wewnątrzwspólnotowo lub wyeksportowany w terminie 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a. Fakt dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu jest potwierdzany przez dokumenty, o których mowa w art. 107 ust. 3.

Ze wskazanego powyżej przepisu wynika, że aby względem danego samochodu osobowego nie powstał obowiązek podatkowy (ciążący co do zasady na podatniku z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego), samochód ten po tym nabyciu wewnątrzwspólnotowym musi zostać dostarczony wewnątrzwspólnotowo lub wyeksportowany w ciągu 30 dni od dnia jego nabycia. Oznacza to, że aby uwolnić podatnika od obowiązku zapłaty akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, względem tego samochodu muszą zostać dokonane dwie ściśle połączone ze sobą czynności, tj. nabycie wewnątrzwspólnotowe oraz dostawa wewnątrzwspólnotowa/eksport.

Zgodnie z art. 102 ustawy:

1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej:

1) która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, lub

2) która nabyła lub posiada samochód osobowy, o którym mowa w art. 100 ust. 1a pkt 2, lub

3) na której ciąży obowiązek złożenia zawiadomienia o dokonaniu w pojeździe samochodowym zarejestrowanym na terytorium kraju zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj tego pojazdu na samochód osobowy, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - w przypadku, o którym mowa w art. 100 ust. 1a pkt 1.

2. W przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

3. W przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która wystąpiła o rejestrację tego samochodu na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

4. W przypadku gdy samochód osobowy stanowi przedmiot współwłasności, za podatników uznaje się wszystkich współwłaścicieli, nawet gdy czynności podlegających opodatkowaniu dokonał jeden ze współwłaścicieli. Współwłaściciele ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe.

Jak wynika z art. 111 ust. 1 ustawy:

Zwalnia się od akcyzy:

1) samochód osobowy przywożony czasowo do celów prywatnych przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju z terytorium państwa członkowskiego, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

a) osoba fizyczna ma miejsce stałego pobytu, w rozumieniu art. 110 ust. 8, na terytorium państwa członkowskiego,

b) samochód osobowy jest przeznaczony do użytku osobistego tej osoby,

c) termin czasowego przywozu samochodu osobowego nie przekroczy 6 miesięcy w 12-miesięcznym okresie,

d) samochód osobowy nie zostanie sprzedany, wynajęty lub w jakikolwiek inny sposób oddany do użytku osobie trzeciej w okresie czasowego przywozu, jednakże samochód osobowy należący do przedsiębiorstwa wynajmującego z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego może być podnajmowany w celu jego ponownego przywozu, jeżeli znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego na skutek wykonania umowy najmu, która na terytorium tego państwa członkowskiego została zrealizowana; samochód może też być zwrócony na terytorium państwa członkowskiego przez pracownika przedsiębiorstwa wynajmującego, na terytorium którego został wynajęty, także w przypadku gdy pracownik ma miejsce zamieszkania na terytorium kraju;

2) samochód osobowy przywożony czasowo do celów zawodowych przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju z terytorium państwa członkowskiego, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

a) osoba fizyczna ma miejsce stałego pobytu, w rozumieniu art. 110 ust. 8, na terytorium państwa członkowskiego,

b) termin czasowego przywozu samochodu osobowego nie przekroczy 6 miesięcy w 12-miesięcznym okresie,

c) samochód osobowy nie będzie służył na terytorium kraju do odpłatnego transportu osób ani do odpłatnego lub nieodpłatnego transportu towarów do celów przemysłowych lub handlowych,

d) samochód osobowy nie zostanie sprzedany, wynajęty lub w jakikolwiek inny sposób oddany do użytku osobie trzeciej w okresie czasowego przywozu,

e) samochód osobowy został nabyty lub wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami dotyczącymi opodatkowania obowiązującymi na terytorium państwa członkowskiego, na terytorium którego osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania, a przy wywozie nie zastosowano zwolnienia od akcyzy lub zwrotu podatku, z zastrzeżeniem ust. 2;

3) samochód osobowy przywożony czasowo, zarejestrowany na terytorium państwa członkowskiego, w którym użytkownik ma miejsce zamieszkania, używany w regularnych podróżach z miejsca zamieszkania do miejsca pracy na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione warunki określone w pkt 2 lit. a i c-e;

4) samochód osobowy przywożony czasowo, zarejestrowany na terytorium państwa członkowskiego, w którym student ma miejsce zamieszkania, używany przez niego na terytorium kraju, w którym przebywa on wyłącznie w celu studiowania, jeżeli łącznie są spełnione warunki określone w pkt 2 lit. a i c-e.

Przenosząc powyższe na grunt Pana wątpliwości w zakresie złożonego wniosku należy wskazać z przedstawionego przez Pana we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że planuje Pan zawrzeć umowę najmu długoterminowego samochodu osobowego w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym ze spółką prawa (...). Wynajmujący jest rezydentem podatkowym (...). Pojazd jest samochodem osobowym z napędem spalinowym (w tym MHEV), którego emisja CO₂ przekracza 50 g/km. Z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem umowy jest oddanie Panu do używania przedmiotowego pojazdu w zamian za płatność okresowego czynszu najmu. Umowa zostanie zawarta na czas oznaczony (np. 6, 12, 24 lub 36 miesięcy) i nie przewiduje opcji wykupu ani przeniesienia własności na Pana. Po zakończeniu najmu pojazd wróci do wynajmującego w (...). Wskazał Pan również, że pojazd posiada (...) tablice rejestracyjne i nie zostanie przerejestrowany w Polsce w trakcie trwania umowy najmu, gdyż jego stałe miejsce bazowania nie znajduje się w Polsce. Pojazd będzie bowiem wykorzystywany na terytorium Unii Europejskiej, przy czym w przeważającym zakresie użytkowanie to będzie miało miejsce poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (np. w (...)). Pobyt pojazdu na terytorium Polski będzie miał charakter incydentalny i niestały (związany z przejazdami tranzytowymi lub krótkotrwałymi pobytami w siedzibie firmy). Z opisu sprawy wynika ponadto, że objęty wnioskiem pojazd po przemieszczeniu na terytorium Polski będzie użytkowany na terytorium kraju nieprzerwanie powyżej 30 dni.

Przedmiotem Pana wątpliwości w zakresie podatku akcyzowego jest określenie czy w świetle art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, czasowe i niestałe użytkowanie pojazdu na terytorium kraju (przy przeważającym użytkowaniu w innych krajach UE) w ramach działalności gospodarczej, bez zmiany jego stałej rejestracji w (...), rodzi obowiązek zapłaty podatku akcyzowego w Polsce.

Odnosząc się do Pana wątpliwości, w pierwszej kolejności wskazać należy, że opodatkowaniu podatkiem akcyzowym (zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym) podlegają wyroby akcyzowe oraz samochody osobowe w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.

Wyjaśnienia wymaga, że opodatkowaniu akcyzą co do zasady nie podlegają transakcje w rozumieniu cywilnoprawnym, takie jak chociażby sprzedaż, wynajem czy dostawa, lecz określone czynności, np. produkcja czy też nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych. Ustawa o podatku akcyzowym, wskazując zakres czynności opodatkowanych, odnosi się do określonych czynności i zdarzeń. Także w przypadku transakcji międzynarodowych istotne dla akcyzy jest fizyczne przemieszczenie wyrobu akcyzowego z lub do Polski, a nie skuteczność transakcji zakupu czy sprzedaży z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 5 ustawy, czynności lub stany faktyczne, o których mowa m.in. art. 100 ust. 1-2 ustawy, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Tym samym z punktu widzenia oceny, czy dana czynność, np. produkcja wyrobów akcyzowych, sprzedaż wyrobów akcyzowych, nabycie wewnątrzwspólnotowe rodzi skutki podatkowe w akcyzie, dochowanie warunków przewidzianych przepisami prawa dla dokonania tych czynności jest obojętne. Zatem zawsze w takich sytuacjach, o ile tylko zostanie spełniona dyspozycja normy wynikająca z przepisów ustawy, określających przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązek podatkowy w akcyzie. De facto zatem warunki lub też forma czynności są obojętne dla sprawy wystąpienia przedmiotu opodatkowania. W konsekwencji kluczowe z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego w akcyzie jest samo dokonanie czynności, z którą ustawa wiąże powstanie tego obowiązku (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 249/15; S. Parulski, Akcyza. Komentarz, WK 2016. Komentarz do art. 5 ustawy o podatku akcyzowym).

Powstanie obowiązku podatkowego nie jest zatem zależne od woli podatnika, ale wyłącznie od okoliczności faktycznych, które je wywołują.

Odnosząc się do okoliczności sprawy podnieść należy, że definicja nabycia wewnątrzwspólnotowego z ustawy o podatku akcyzowym nie ma nic wspólnego z nabyciem i nabywcą definiowanym w kodeksie cywilnym. Bez względu na formę własności towaru, nabywcą wewnątrzwspólnotowym staje się każdy, kto dokona przemieszczenia wyrobu akcyzowego lub samochodu osobowego z terytorium innego Państwa Członkowskiego na terytorium kraju. Przy czym - wbrew Pana twierdzeniom - przemieszczenie to nie musi mieć charakteru trwałego w celu jego rejestracji lub stałego użytkowania w kraju, bowiem z ustawowej definicji nabycia wewnątrzwspólnotowego taki charakter nie wynika. Skoro zatem - zgodnie z treścią art. 2 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym - za nabycie wewnątrzwspólnotowe uznaje się fizyczne przemieszczenie wyrobu z terytorium jednego państwa na terytorium drugiego, to w konsekwencji czynnością opodatkowaną akcyzą będzie każde przemieszczenie wyrobu/samochodu osobowego z jednego państwa członkowskiego do drugiego. W efekcie, nawet w sytuacji, gdy nie wystąpi transakcja w rozumieniu prawa cywilnego (np. sprzedaż, zamiana), przemieszczenie przez podatnika wyrobów akcyzowych/samochodów pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi będzie podlegać opodatkowaniu akcyzą.

Konsekwentnie każde przemieszczenie wyrobów akcyzowych z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego przez podatnika będzie stanowić czynność opodatkowaną podatkiem akcyzowym - odpowiednio jako dostawa lub nabycie wewnątrzwspólnotowe (por. S. Parulski, Akcyza. Komentarz, WK 2016. Komentarz do art. 2 ustawy o podatku akcyzowym; a także wyroki NSA: z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 999/09, z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt I FSK 16/07, z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt I GSK 1882/15).

Jak wskazał WSA w Krakowie w orzeczeniu z dnia 29 grudnia 2022 r. (sygn. akt I SA/Kr 335/22), dla uznania danego podmiotu za podatnika podatku akcyzowego przesądzające jest faktyczne dokonanie przez niego konkretnych czynności, bądź zaistnienie względem niego konkretnych stanów faktycznych określonych w ustawie, niezależnie od tego czyją własnością jest wyrób akcyzowy będący ich przedmiotem. Powyższe jest konsekwencją funkcjonującej w systemie podatku akcyzowego zasady opodatkowania konsumpcji i związanej z nią zasady terytorialności. Zgodnie z podstawową zasadą opodatkowania akcyzą jej przedmiotem jest konsumpcja danego towaru, w tym przypadku użytkowanie samochodu osobowego na polskich drogach (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 2330/15).

W świetle zatem powyższego, nie budzi zdaniem Organu fakt, że podatek akcyzowy od samochodów osobowych, o którym mowa w ustawie o podatku akcyzowym, nie ma co do zasady charakteru podatku związanego z okresem użytkowania tych samochodów na terytorium kraju (za wyjątkiem sytuacji o której mowa w art. 101 ust. 2a ustawy), lecz ma charakter podatku związanego z ich konsumpcją, która w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego materializuje się poprzez przemieszczenie samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodami osobowymi jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodów na terytorium kraju (art. 102 ust. 1 pkt 1 ustawy) lub nabycia prawa rozporządzania samochodami osobowymi jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodami osobowymi jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodów osobowych na terytorium kraju (art. 102 ust. 1 pkt 2 ustawy) lub złożenia wniosku o rejestrację samochodów osobowych na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych nie jest ich właścicielem (art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy).

W myśl bowiem art. 101 ust. 2 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem:

1) przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju;

2) nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju;

3) złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem.

Moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego jest, co do zasady w dwóch pierwszych przypadkach, uzależniony od przejścia prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel. Jeżeli to prawo przechodzi na nabywcę przed przemieszczeniem towaru na terytorium Polski, to obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z dniem przemieszczenia samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium Polski. Jeżeli jednak prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przechodzi dopiero po przemieszczeniu samochodu na terytorium Polski, to wówczas obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z dniem nabycia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.

W tych dwóch przypadkach, brak rejestracji na terytorium kraju przywiezionych samochodów nie ma żadnego znaczenia dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Jeżeli natomiast wewnątrzwspólnotowe nabycie rozumiane jako przemieszczenie towaru na terytorium kraju w ogóle nie jest związane z przejściem prawa do rozporządzania samochodem jak właściciel, to obowiązek podatkowy powstaje z dniem złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium Polski.

Powyższy artykuł określa więc moment powstania obowiązku podatkowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. Moment ten, zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, jest związany z nabyciem prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. Z kolei art. 101 ust. 2 pkt 3 ustawy określa moment powstania obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy podmiot niebędący właścicielem samochodu osobowego występuje z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju tego samochodu nabytego wewnątrzwspólnotowe. Zgodnie z opisem sprawy, z ta sytuacją nie mamy do czynienia, bowiem samochody będące przedmiotem wniosku nie są rejestrowane w Polsce.

Odnosząc się natomiast do kwestii pojęcia „nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel”, zauważyć należy że racjonalny ustawodawca w analizowanym przepisie użył sformułowania „nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel” a nie „nabycie prawa własności samochodu osobowego”. Niewątpliwie użycie takiego określenia jest zabiegiem świadomym i celowym. W tym zakresie wypowiadał się już NSA, m.in. w wyrokach z dnia 21 września 2012 r. - sygn. akt I GSK 40/12, I GSK 41/12, I GSK 42/12, I GSK 43/12 stwierdzając, że pojęcie „nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel”, stanowiące przesłankę zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego, nie jest tożsame pojęciu „nabycia prawa własności samochodu osobowego”. Zakres podmiotowy pierwszego spośród tych pojęć jest zdecydowanie szerszy i obejmuje również podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego, jest również jego posiadaczem, który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności. Jak podkreślił NSA, pojęcie „nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel” jest na gruncie ustawy o podatku akcyzowym pojęciem normatywnym o autonomicznym charakterze odrębnym i szerszym od pojęcia „sprzedaż”. Prawo rozporządzania samochodem „jak właściciel” będzie posiadał nie tylko stricte właściciel pojazdu, co jest oczywiste, ale również prawo takie będzie posiadał inny podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem pojazdu, jest jego posiadaczem. Przykładowo może to być osoba leasingobiorcy, czy najemcy pojazdu. W przytoczonym przepisie ustawodawca zakreślił szerszy krąg podmiotów, niż tylko właściciel, które to podmioty posiadają prawo do samochodu osobowego na podstawie tytułu. W tym sfomułowaniu akcent położony jest na ekonomiczny, a nie cywilnoprawny aspekt transakcji (czynności).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lutego 2019 r. (sygn. akt: I GSK 1249/16), wypowiadając się w temacie innej czynności opodatkowanej akcyzą, tj. użycia samochodu osobowego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, uznawanego stosownie do art. 100 ust. 5 ustawy akcyzowej za jego sprzedaż wskazał, że: „samochody osobowe, niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (a zarejestrowane w innym państwie), sprowadzone do kraju i używane w krajowym ruchu drogowym, jako przedmiot „konsumpcji”, podlegają opodatkowaniu akcyzą z tytułu ich sprzedaży w rozumieniu art. 100 ust. 5 u.p.a. Przyjęcie odmiennej interpretacji zwrotu „użycie” samochodu osobowego (jako wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej) prowadziłoby do sytuacji, w której samochody te sprowadzone do kraju i faktycznie na jego terytorium używane, a więc będące przedmiotem „konsumpcji”, nie podlegałyby akcyzie”, co potwierdza konsumpcyjny charakter opodatkowania akcyzą. Zatem, w opozycji do powyższego wskazania naturalnym i logicznym wydaje się być stwierdzenie, że tylko samochody osobowe, przemieszczone na terytorium kraju, które nie będą poruszały się w kraju, tj. nie będą przeznaczone do ruchu drogowego, nie podlegają akcyzie.

W Pana przypadku zatem nie ma znaczenia fakt, że głównym miejscem eksploatacji pojazdu będą kraje inne niż Polska, fizyczna obecność pojazdu w kraju nie ma charakteru stałego oraz że w Pana sytuacji nie następuje trwałe przemieszczenie centrum interesów życiowych związanych z tym pojazdem.

Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika bowiem, że zostanie przez Pana przemieszczony na terytorium kraju samochód osobowy w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz, że pojazd ten po przemieszczeniu na terytorium Polski będzie użytkowany na terytorium kraju (a więc „konsumowany”) nieprzerwanie powyżej 30 dni.

Powyższe zatem świadczy o tym, że w odniesieniu do objętego wnioskiem pojazdu dojdzie do dokonania czynności opodatkowanej podatkiem akcyzowym na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, co w konsekwencji będzie wiązało się z powstaniem obowiązku podatkowego na podstawie art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy i obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego w należnej kwocie. Jednocześnie - jak już wyżej wskazano - w Pana przypadku nie będzie miało zastosowania wyłączenie na podstawie art. 101 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym.

Jednocześnie pokreślić należy, że opodatkowanie takiego modelu użytkowania - wbrew Pana twierdzeniom - nie stanowi naruszenia zasady swobody świadczenia usług wewnątrz UE oraz nie prowadziłoby do podwójnego opodatkowania.

Zwrócić należy bowiem uwagę na to, że prawo podatkowe cechuje brak swobody w kształtowaniu treści powinności podatkowej (zob. A. Nita, Obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe (w:) L. Etel (red.) System prawa finansowego, t. III. Prawo daniowe, Warszawa 2010, s 505 i n.). Brak jest także swobody w kwestiach przesądzających o zaistnieniu takiej powinności. Treść stosunku podatkowoprawnego nie jest wyrazem woli podatnika, jest bowiem ukształtowana przepisami prawa podatkowego. Oznacza to, że o istnieniu określonego obowiązku lub uprawnienia podatnika na gruncie stosunków podatkowoprawnych decyduje prawodawca. Powyższe oznacza, że opodatkowanie podatkiem akcyzowym opisanej przez Pana we wniosku sytuacji - z uwagi na to, że opodatkowanie to wynika wprost z treści obowiązujących przepisów - nie stanowi naruszenia zasady swobody świadczenia usług wewnątrz Unii Europejskiej.

Z kolei w zakresie podnoszonego przez Pana podwójnego opodatkowania wypowiedział się TSUE w orzeczeniu z 17 maja 2023 r. w sprawie C-105/22, w którym to wskazano w pkt 36-38, że niekorzystne skutki, jakie mogą wynikać z równoległego wykonywania kompetencji podatkowych przysługujących różnym państwom członkowskim, o ile wykonywanie tych kompetencji nie ma charakteru dyskryminującego, nie stanowią ograniczeń swobód przepływu. Państwa członkowskie nie mają bowiem obowiązku dostosowywania własnego systemu podatkowego do różnych systemów podatkowych innych państw członkowskich, w szczególności w celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania. Oznacza to tym samym, że niedogodności, jakie mogą wynikać w danym przypadku ze zwielokrotniającego efektu jednoczesnego braku zwrotu, w wysokości proporcjonalnej do okresu użytkowania tego samochodu na danym terytorium, podatku akcyzowego zapłaconego w przypadku wywozu samochodu osobowego uprzednio zarejestrowanego w danym państwie członkowskim oraz okoliczności, że ten samochód podlega podobnym podatkom lub opłatom w państwie przeznaczenia, nie mogą zostać uznane za sprzeczne ani z art. 110 TFUE (który reguluje zakaz dyskryminacji podatkowej), ani z zasadą jednokrotności poboru podatku akcyzowego. Stwierdzić zatem należy, że w opisanej przez Pana we wniosku sytuacji, będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego na terytorium kraju z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, który to obowiązek nie będzie sprzeczny z zasadą jednokrotności podatku akcyzowego.

Gdyby natomiast uznać, że nie jest zasadne opodatkowanie akcyzą nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w ramach umowy najmu, to wówczas nie istniałaby potrzeba wprowadzenia zwolnienia, o którym mowa w art. 111 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, bowiem zwolnieniu z opodatkowania mogą polegać wyłącznie czynności, które co do zasady są opodatkowane - przy czym kwestia zastosowania zwolnienia nie była przedmiotem zadanego przez Pana we wniosku pytania.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, Pana stanowisko w zakresie podatku akcyzowego (pytania oznaczonego we wniosku nr 4) należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.