Interpretacja indywidualna z dnia 10 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.137.2026.1.DT

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 9 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W marcu 2023 r. nabyła Pani udział wynoszący 1/3 w prawie własności lokalu mieszkalnego położonego w Polsce, na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego. Darowizna została dokonana przez Pani rodzonego brata. Nabycie nastąpiło do Pani majątku osobistego. W akcie notarialnym wartość darowanego udziału została określona na kwotę 60.000 zł.

Z tytułu darowizny nie była Pani zobowiązana do zapłaty podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność kilku osób. Była Pani współwłaścicielką udziału wynoszącego 1/3, natomiast pozostałe udziały należały do innych osób fizycznych. Współwłasność istniała w częściach ułamkowych w rozumieniu art. 195 i nast. Kodeksu cywilnego.

15 października 2025 r. przed właściwym sądem powszechnym doszło do zniesienia współwłasności nieruchomości w drodze ugody sądowej, zawartej w toku postępowania o zniesienie współwłasności, prowadzonego na podstawie art. 210-212 Kodeksu cywilnego. Zniesienie współwłasności nastąpiło poprzez przyznanie prawa własności nieruchomości jednemu ze współwłaścicieli, z jednoczesnym zasądzeniem na Pani rzecz spłaty pieniężnej odpowiadającej wartości Pani udziału.

W toku postępowania sądowego została sporządzona opinia biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, która określiła aktualną wartość rynkową nieruchomości oraz wartość udziału przysługującego Pani na dzień zniesienia współwłasności.

Na podstawie ugody sądowej oraz sporządzonej opinii biegłego sądowego otrzymała Pani kwotę 123.874,84 zł tytułem spłaty odpowiadającej wartości przysługującego Pani udziału. Kwota ta została przekazana przelewem na Pani rachunek bankowy 10 grudnia 2025 r.

Zniesienie współwłasności nie nastąpiło w drodze umowy sprzedaży, ani w drodze umowy cywilnoprawnej zawartej na rynku, lecz w ramach postanowienia sądowego jako realizacja uprawnienia współwłaściciela, wynikającego z przepisów Kodeksu cywilnego (art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego). Otrzymana spłata miała charakter ekwiwalentu pieniężnego za przysługujący Pani udział w nieruchomości, ustalonego według aktualnej wartości rynkowej na dzień zniesienia współwłasności a nie ceny sprzedaży.

Pytanie

Czy otrzymanie spłaty w wyniku zniesienia współwłasności, przed upływem 5 lat od nabycia udziału w drodze darowizny, stanowi odpłatne zbycie udziału w nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji, czy po Pani stronie powstał obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym obowiązek złożenia zeznania PIT-39 oraz zapłaty podatku, o którym mowa w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, w przedstawionym stanie faktycznym nie powstaje obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych, a otrzymana kwota pieniężna w związku ze zniesieniem współwłasności nie stanowi przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazuje Pani, że brak jest odpłatnego zbycia w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub udziału w nieruchomości, jeżeli następuje ono przed upływem pięciu lat od końca roku, w którym nastąpiło nabycie. Jednakże ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „odpłatnego zbycia”, wobec czego – zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa – należy badać ekonomiczny skutek czynności, a nie wyłącznie jej formalny charakter.

Podkreśla Pani, że zniesienie współwłasności:

-nie jest umową sprzedaży,

-nie jest czynnością rynkową,

-stanowi realizację uprawnienia współwłaściciela wynikającego z art. 210 § 1 oraz art. 212 § 2 Kodeksu cywilnego.

Celem tej czynności jest likwidacja stanu współwłasności, a nie odpłatne przeniesienie prawa własności.

Dalej wskazuje Pani, że brak jest w takiej sytuacji przysporzenia majątkowego. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem są wyłącznie takie świadczenia pieniężne, które powodują trwałe przysporzenie majątkowe po stronie podatnika.

W przedstawionym stanie faktycznym była Pani właścicielką udziału wynoszącego 1/3 nieruchomości. W wyniku zniesienia współwłasności otrzymała Pani ekwiwalent pieniężny odpowiadający wartości rynkowej tego udziału, ustalonej przez biegłego sądowego. Otrzymana kwota nie stanowi w Pani ocenie przysporzenia majątkowego, lecz ekwiwalent za już przysługujący Pani udział w prawie własności.

Wskazuje Pani, że:

-kwota 60.000 zł wpisana w akcie darowizny z 2023 r. miała charakter umowny i deklaratywny,

-nie stanowiła obiektywnego odzwierciedlenia wartości rynkowej udziału,

-nie była ustalana przez biegłego rzeczoznawcę.

Natomiast kwota otrzymana w 2025 r.:

-została ustalona na podstawie opinii biegłego sądowego,

-odpowiadała aktualnej wartości rynkowej udziału na dzień zniesienia współwłasności.

W konsekwencji tego, porównywanie kwoty spłaty z wartością umowną darowizny nie jest miarodajne dla oceny, czy doszło do przysporzenia majątkowego.

Podkreśla Pani, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym: „zniesienie współwłasności nie stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik otrzymuje spłatę odpowiadającą wartości przysługującego mu udziału i nie uzyskuje w ten sposób przysporzenia majątkowego”.

Stanowisko takie miałoby być wyrażone w przytoczonych przez Panią wyrokach NSA: II FSK 1525/16, II FSK 2048/18 i II FSK 2164/18.

Wobec powyższego, uważa Pani, że nie ma Pani obowiązku złożenia PIT-39.

W Pani opinii, w przedstawionym stanie faktycznym:

-nie dochodzi do odpłatnego zbycia w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

-nie powstaje przychód podatkowy,

-brak jest dochodu podlegającego opodatkowaniu,

w konsekwencji czego nie powstaje po Pani stronie obowiązek złożenia zeznania PIT-39, ani zapłaty podatku na podstawie art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, wskazuje Pani, że otrzymana kwota pieniężna w wyniku zniesienia współwłasności ma charakter ekwiwalentny, a co za tym idzie, nie powoduje powstania przychodu ani dochodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Przy czym w światle art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. W świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)innych rzeczy,

-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b-c następuje przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym pod pojęciem odpłatnego zbycia należy rozumieć nie tylko sprzedaż czy zamianę, ale każdą czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności nieruchomości, jej części lub udziału w niej za odpłatnością.

W świetle art. 30e ust. 1 komentowanej ustawy:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Na mocy art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W myśl art. 19 ust. 1 tej ustawy:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 22 ust. 6c ww. ustawy:

Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Stosownie zaś do art. 22 ust. 6d komentowanej ustawy:

Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.

Przy czym, w świetle art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Ponadto, na mocy art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1)dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2)dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

W świetle art. 45 ust. 1 komentowanej ustawy:

Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.

Zgodnie zaś z art. 45 ust. 1a pkt 3 omawianej ustawy:

W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e.

W myśl zaś art. 30e ust. 5 tej ustawy:

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

Z treści Pani wniosku wynika, że w 2025 r. dokonała Pani zniesienia współwłasności nieruchomości, w wyniku którego otrzymała Pani spłatę za posiadany przez Panią udział w wysokości 1/3, który to udział w 2023 r. otrzymała Pani w darowiźnie od brata.

W związku z powyższym, należy odwołać się do przepisów dotyczących zniesienia współwłasności zawartych w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z art. 195 ww. Kodeksu:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Stosownie do art. 210 § 1 zdanie pierwsze tego Kodeksu:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności.

W świetle zaś art. 212 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi.

Na mocy art. 212 § 2 przywołanego Kodeksu:

Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Ponadto, z art. 212 § 3 tego Kodeksu wynika, że:

Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych.

Z analizy Pani wniosku wynika, że powzięła Pani wątpliwość, czy otrzymana spłata – w wyniku dokonania zniesienia współwłasności nieruchomości – stanowi przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie, czy podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i wykazaniu w zeznaniu podatkowym.

Zauważyć należy, że celem postępowania o zniesienie współwłasności, w rozumieniu ww. przepisów ustawy Kodeks cywilny, jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności. Jedność przedmiotu oznacza, że w stosunku współwłasności przedmiotem prawa własności przysługującego kilku osobom jest jedna rzecz ruchoma lub nieruchomość.

Istotną cechą charakteryzującą współwłasność jest wielość podmiotów prawa własności jednej rzeczy. Chodzi tu o co najmniej dwie lub więcej osób, które pomimo łączącego je stosunku współwłasności są nadal odrębnymi podmiotami prawa.

We współwłasności prawo własności przysługuje, jak wynika z brzmienia zacytowanego wyżej przepisu, niepodzielnie kilku osobom. Żaden ze współwłaścicieli nie ma więc wyłącznego prawa do fizycznie wydzielonej części rzeczy. Jednym z podstawowych uprawnień przysługujących współwłaścicielowi jest prawo domagania się zniesienia współwłasności. Może dojść do niego w dwóch trybach: umownym, kiedy to współwłaściciele osiągają porozumienie co do faktu zniesienia współwłasności oraz sądowym następującym w wyniku postanowienia sądu. W Kodeksie cywilnym wyróżniono ponadto trzy sposoby zniesienia współwłasności: podział rzeczy wspólnej, przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli oraz sprzedaż rzeczy wspólnej.

Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne.

Analiza powyższego wskazuje, że zniesienie współwłasności może polegać na przyznaniu prawa własności nieruchomości jednemu ze współwłaścicieli. Podział taki może wiązać się ze stosownymi spłatami od współwłaściciela nabywającego ponad dotychczas przysługujący mu udział. W takim przypadku zniesienie współwłasności następuje zatem za odpłatnością w formie spłaty. Konstrukcja ta niesie za sobą skutki tożsame jak ma to miejsce w przypadku przeniesienia własności w ramach umowy sprzedaży. Czynność taka, w świetle prawa cywilnego, stanowi formę odpłatnego zbycia. Powoduje to jednocześnie, że mamy do czynienia z odpłatnym zbyciem, o którym mowa w cytowanym na wstępie przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W opisanym stanie faktycznym odpłatne zbycie udziału w nieruchomości nabytego przez Panią w 2023 r. na podstawie darowizny, nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nabyła Pani przedmiotowy udział w ww. nieruchomości. W konsekwencji tego, zniesienie współwłasności w 2025 r., stanowi dla Pani źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, odpłatne zbycie udziału w nieruchomości w wyniku dokonania zniesienia współwłasności tej nieruchomości stanowi dla Pani źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż odpłatne zniesienie współwłasności nastąpiło przed upływem pięcioletniego okresu, o którym mowa w tym przepisie. Przychodem z tytułu odpłatnego zbycia jest wartość spłaty, zasądzonej na Pani rzecz w wyniku zniesienia współwłasności. Uzyskany dochód, zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym. Podstawą obliczenia podatku dochodowego jest w tym przypadku dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia udziału w ww. nieruchomości (zniesienia współwłasności) określonym zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d tej ustawy. Dochód ten jest Pani zobowiązana wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym (PIT-39), o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając powyższe na uwadze, Pani stanowisko ustałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych we wniosku wyroków informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Ponadto, na uwagę zasługuje, że wskazane przez Panią wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dotyczą zagadnienia będącego przedmiotem Pani wniosku. Z treścią tych wyroków może się Pani zapoznać na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.