Interpretacja indywidualna z dnia 16 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.204.2026.1.RK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przedmiotem działalności jest świadczenie specjalistycznych usług fizjoterapii w zakresie fizjoterapii uroginekologicznej.

Charakter wykonywanej działalności polega wyłącznie na bezpośredniej, manualnej pracy z pacjentkami. Usługi obejmują w szczególności terapię manualną, techniki wewnętrzne i zewnętrzne, pracę na tkankach miękkich oraz działania wymagające wysokiej precyzji ruchów, czucia palpacyjnego oraz stałego, bezpośredniego kontaktu dłoni z ciałem pacjentki. Dłonie Wnioskodawczyni stanowią podstawowe, niezbędne i jedyne narzędzie pracy umożliwiające wykonywanie usług oraz osiąganie przychodów z działalności gospodarczej. Bez ich pełnej sprawności funkcjonalnej wykonywanie działalności jest niemożliwe.

Wnioskodawczyni cierpiała na ciężką, przewlekłą postać nadpotliwości dłoni (hiperhydrozy), powodującą niekontrolowane, intensywne wydzielanie potu z powierzchni dłoni, prowadzące do ich stałego zawilgocenia. Schorzenie to w sposób bezpośredni i istotny wpływało na możliwość wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności poprzez: pogorszenie precyzji chwytu i czucia palpacyjnego niezbędnego w terapii manualnej, utrudnienie utrzymania stabilnego kontaktu terapeutycznego, konieczność wielokrotnego przerywania wizyt w celu osuszania dłoni, obniżenie komfortu oraz poczucia bezpieczeństwa pacjentek, ryzyko rezygnacji pacjentek z usług oraz utraty reputacji zawodowej, ograniczenie liczby możliwych do wykonania wizyt w ciągu dnia.

W praktyce, stan zdrowia Wnioskodawczyni realnie zagrażał możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie oraz osiągania przychodów, gdyż brak sprawności funkcjonalnej dłoni uniemożliwiał prawidłowe wykonywanie świadczeń stanowiących istotę działalności. Przed podjęciem decyzji o leczeniu operacyjnym Wnioskodawczyni korzystała z dostępnych metod leczenia zachowawczego, które nie przyniosły trwałej i skutecznej poprawy. Wobec utrzymujących się istotnych ograniczeń zawodowych oraz braku skuteczności metod nieinwazyjnych, podjęta została decyzja o leczeniu operacyjnym jako jedynej metody pozwalającej na trwałe usunięcie przyczyny schorzenia.

6 lutego 2026 r. Wnioskodawczyni poddała się zabiegowi sympatektomii piersiowej w prywatnej placówce medycznej. Zabieg został sfinansowany w całości ze środków własnych i nie był refundowany ani zwrócony w jakiejkolwiek części.

Celem poniesienia wydatku nie była poprawa estetyki ani ogólnego komfortu życia lecz przywrócenie pełnej funkcjonalnej sprawności dłoni niezbędnej do wykonywania specjalistycznych usług fizjoterapeutycznych, a tym samym zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Po przeprowadzeniu zabiegu nastąpiła istotna poprawa umożliwiająca wykonywanie usług w pełnym zakresie.

Pytanie

Czy wydatek poniesiony przez Wnioskodawczynię na zabieg sympatektomii piersiowej wykonany w celu usunięcia ciężkiej, przewlekłej nadpotliwości dłoni, która uniemożliwiała prawidłowe wykonywanie usług fizjoterapii uroginekologicznej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może stanowić koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Wydatek poniesiony na zabieg sympatektomii piersiowej stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, o ile nie zostały wymienione w art. 23 ustawy.

W przedmiotowej sprawie istnieje bezpośredni związek funkcjonalny z przychodem: Wnioskodawczyni wykonuje zawód fizjoterapeutki uroginekologicznej, którego istotą jest bezpośrednia praca manualna. Dłonie stanowią podstawowe i niezbędne narzędzie pracy. Brak ich pełnej sprawności uniemożliwia wykonywanie usług, a tym samym osiąganie przychodów.

Wydatek został poniesiony w celu przywrócenia sprawności narzędzia pracy warunkującego wykonywanie działalności gospodarczej. Wydatek służył zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów. Nadpotliwość dłoni uniemożliwiała prawidłowe wykonywanie zabiegów terapeutycznych i realnie zagrażała dalszemu prowadzeniu działalności gospodarczej. Zabieg nie służył zwiększeniu przychodów ani podniesieniu standardu życia lecz zapobiegł utracie możliwości wykonywania działalności.

Wydatek nie ma charakteru osobistego w rozumieniu podatkowym. Wydatki osobiste to takie, które służą ogólnym potrzebom życiowym podatnika.

W przedmiotowej sprawie zasadniczym i dominującym celem poniesienia wydatku było umożliwienie dalszego wykonywania zawodu wymagającego sprawności manualnej. Okoliczność, że wydatek dotyczy zdrowia nie przesądza automatycznie o jego osobistym charakterze, jeżeli pozostaje on w ścisłym i bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wydatek nie jest objęty wyłączeniem z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa nie przewiduje generalnego wyłączenia wydatków medycznych z kosztów uzyskania przychodów. O kwalifikacji decyduje związek z działalnością gospodarczą, który w niniejszej sprawie ma charakter bezpośredni i funkcjonalny.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy, i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

·pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

·nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

·być właściwie udokumentowany.

Opisany przez Panią we wniosku wydatek na zabieg sympatektomii piersiowej, nie został wprost wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3526/16: Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.

Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że: Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku - wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14.

Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.

Podkreślić również należy, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik w związku z tym decyzji skutkujących powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie może rekompensować przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w praktyce przerzucenie na Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym przedsięwzięciem gospodarczym podejmowanym przez podmiot. Możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wiązałaby się z przywilejem uzyskiwania przez podatnika korzyści w postaci prawa zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość poniesionych kosztów. Z oczywistych, więc względów, tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.

Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.

Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem działalności jest świadczenie specjalistycznych usług fizjoterapii w zakresie fizjoterapii uroginekologicznej. Miała Pani ciężką, przewlekłą postać nadpotliwości dłoni (hiperhydrozy) powodującą niekontrolowane, intensywne wydzielanie potu z powierzchni dłoni, prowadzące do ich stałego zawilgocenia i schorzenie to w sposób bezpośredni i istotny wpływało na możliwość wykonywania działalności gospodarczej. Stan zdrowia Pani realnie zagrażał możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie oraz osiągania przychodów, gdyż brak sprawności funkcjonalnej dłoni uniemożliwiał prawidłowe wykonywanie świadczeń stanowiących istotę działalności. 6 lutego 2026 r. poddała się Pani zabiegowi sympatektomii piersiowej w prywatnej placówce medycznej, który został sfinansowany w całości ze środków własnych i nie był refundowany ani zwrócony w jakiejkolwiek części.

Odnosząc się do powyższego opisu sprawy stwierdzić należy, że wydatek na zabieg sympatektomii piersiowej miał na celu przede wszystkim poprawę Pani stanu zdrowia, a wydatek uwarunkowany stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą należy do wydatków o charakterze osobistym.

Wydatek, jaki Pani poniosła ze środków własnych na zabieg sympatektomii piersiowej, nie ma bezpośredniego związku z prowadzoną przez Panią pozarolniczą działalnością gospodarczą, gdyż celem ww. wydatku niewątpliwie była poprawa Pani zdrowia i komfortu, jakości Pani życia. W sytuacji zaistnienia choroby osoba fizyczna często jest zmuszona np. do przeprowadzenia pewnych zabiegów, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tak więc, bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest przede wszystkim ochrona, bądź poprawa stanu zdrowia, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Poniesiony przez Panią wydatek jest niewątpliwie uwarunkowany stanem Pani zdrowia, a więc jest wydatkiem wyłącznie o charakterze osobistym niezależnym od prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane wyżej przepisy prawa wskazać należy, że wydatek poniesiony przez Panią na zabieg sympatektomii piersiowej wykonany w celu usunięcia ciężkiej, przewlekłej nadpotliwości dłoni, która uniemożliwiała prawidłowe wykonywanie usług fizjoterapii uroginekologicznej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - jako wydatek osobisty - nie może zostać zakwalifikowany jako koszt uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na opisie sprawy przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.