Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 kwietnia 2026 r. Ts. E. S. przeciwko Direktor na Teritorialno podelenie na Natsionalnia osiguritelen institut - Blagoevgrad., sygn. C-116/25

Artykuł 62 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., w związku z art. 65 ust. 2 zdania pierwsze i drugie oraz ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004, ze zmianami,należy interpretować w ten sposób, że:nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, jako państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, na mocy których nie ustala się wysokości świadczeń z tytułu bezrobocia należnych osobie, która ukończyła część lub całość okresu odniesienia przewidzianego przez ustawodawstwo tego państwa członkowskiego, do celów obliczenia świadczeń z tytułu bezrobocia nabytych na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego, to jest państwa członkowskiego ostatniego zatrudnienia, biorąc pod uwagę „wyłącznie” wynagrodzenie lub dochód zawodowy otrzymywane przez tę osobę z tytułu jej ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek wykonywanych na podstawie ustawodawstwa tego innego państwa członkowskiego.Artykuł 62 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009,należy interpretować w ten sposób, że:nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które przewidują, do celów obliczenia świadczeń z tytułu bezrobocia, różne zasady w zależności od tego, czy osoby pozostające w sytuacji bezrobocia ukończyły cały okres odniesienia na podstawie ustawodawstwa tego państwa, czy też ukończyły część lub całość tego okresu odniesienia na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego.