Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 kwietnia 2026 r. NE i in. przeciwko An Coimisiún Pleanála, dawniej An Bord Pleanála i in., sygn. C-58/24

Artykuł 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r., w związku z art. 9 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., i w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,należy interpretować w ten sposób, że:nie stoi on na przeszkodzie przewidzianej w prawie państwa członkowskiego normie, w myśl której skarga o stwierdzenie nieważności zezwolenia na odstępstwo, które wydano na podstawie art. 16 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, i które jest elementem procesu udzielania zezwolenia na realizację przedsięwzięcia w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2011/92, zmienionej dyrektywą 2014/52, powinna być wniesiona przez zainteresowaną społeczność w terminie trzech miesięcy od chwili, w której społeczność ta powzięła lub mogła była w racjonalny sposób powziąć wiedzę o takim odstępstwie, o ile taka norma prawna nie jest mniej korzystna niż normy dotyczące podobnych środków prawnych w prawie krajowym (zasada równoważności) i nie czyni ona wykonywania praw przyznanych przez porządek prawny Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności).