Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 2026 r. Electricity & Water Authority of the Government of Bahrain i in. przeciwko Prysmian Netherlands BV i in., sygn. C-672/23

Artykuł 8 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że „tak ścisła więź” w rozumieniu tego przepisu może istnieć między z jednej strony powództwem wniesionym przeciwko pozwanemu, który stanowi punkt zaczepienia dla ustalenia jurysdykcji sądu, przed który wytoczono powództwo, i który to pozwany nie został uznany za odpowiedzialnego za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. stwierdzone przez Komisję Europejską lub przez krajowy organ ochrony konkurencji, a z drugiej strony powództwami skierowanymi przeciwko spółkom, w odniesieniu do których istnieją silne przesłanki wskazujące, że należą one do przedsiębiorstw w rozumieniu prawa konkurencji Unii, którym zostało przypisane to naruszenie.Artykuł 8 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że dla dokonania oceny istnienia „tak ścisłej więzi” w rozumieniu tego przepisu między powództwami skierowanymi przeciwko kilku pozwanym przewidywalność pozwania współpozwanego przed sąd miejsca zamieszkania pozwanego, który stanowi punkt zaczepienia dla ustalenia jurysdykcji sądu, przed który wytoczono powództwo, nie stanowi autonomicznego kryterium, lecz należy ją uwzględnić jako zasadę ogólną przy stosowaniu zasady jurysdykcji szczególnej przewidzianej w tym przepisie.Artykuł 8 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że przy ocenie istnienia „tak ścisłej więzi” w rozumieniu tego przepisu między powództwami skierowanymi przeciwko kilku pozwanym nie należy brać pod uwagę szans powodzenia powództwa wytoczonego przeciwko pozwanemu, który stanowi punkt zaczepienia dla ustalenia jurysdykcji sądu, przed który wytoczono powództwo. Można je jednak uwzględnić jako wskazówkę pozwalającą ustalić, czy powód nie stworzył sztucznie warunków do zastosowania tego przepisu. Sama okoliczność, że szkoda, której naprawienia dochodzi się przed sądem państwa członkowskiego w ramach powództwa o odszkodowanie z tytułu szkód wyrządzonych przez kartel, powstała poza EOG, nie oznacza, że w ramach badania jurysdykcji krajowej tego sądu powództwo należy uznać za oczywiście bezzasadne.Artykuł 8 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że określa on zarówno jurysdykcję krajową, jak i właściwość miejscową sądu państwa członkowskiego, w którego obszarze właściwości ma miejsce zamieszkania pozwany, który stanowi punkt zaczepienia dla ustalenia jurysdykcji sądu, przed który wytoczono powództwo.Artykuł 8 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by sąd państwa członkowskiego, przed który pierwotnie wytoczono powództwo na podstawie tego przepisu, lecz który uważa się za niewłaściwy miejscowo do rozpoznania powództwa wytoczonego przeciwko pozwanemu, który stanowi punkt zaczepienia dla ustalenia jurysdykcji sądu, przed który wytoczono powództwo, stwierdził brak swojej właściwości na rzecz innego sądu tego samego państwa członkowskiego mającego właściwość do jego rozpoznania, o ile przekazanie sprawy następuje zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi i nie narusza skuteczności tego rozporządzenia.